De invasie van Oekraïne door Russische troepen begon op 24 februari 2022 - en
sindsdien woedt er oorlog.
De vele wapenleveranties van westerse
landen aan Oekraïne sindsdien hebben dit conflict
alleen maar verlengd - ondanks alle verzekeringen van het tegendeel.
Wat dit betekent voor de mensen in Oekraïne die ondanks al het leed nog steeds standhouden in
hun eigen land, wordt hieronder verteld door een Oekraïner die er rechtstreeks door is getroffen.
Het bevestigt ook de beoordelingen van hoge militaire officieren,
zoals voormalig generaal Harald Kujat, de voormalige
inspecteur-generaal en daarmee de hoogste
officier in de Duitse strijdkrachten.
In zijn functie als voorzitter van het Militaire Comité
van de NAVO was hij ook de hoogste NAVO-officier.
Hij zei het in een interview in maart 2023:
Tijdens de onderhandelingen in Istanbul had Rusland
er blijkbaar mee ingestemd om zijn strijdkrachten terug
te trekken tot het niveau van 23 februari 2022... maar
volgens betrouwbare informatie heeft de toenmalige Britse premier Boris Johnson
op 9 april vorig jaar in Kiev ingegrepen
en een ondertekening verhinderd.
En in een recent interview uit november 2023 meldt voormalig generaal Kujat dat
wapensystemen de verliezen aan personeel in Oekraïne niet kunnen compenseren.
Honderdduizenden Oekraïense soldaten zouden zijn gesneuveld of zo
zwaar gewond zijn geraakt dat ze niet meer konden worden ingezet.
Het Oekraïense leger bevindt zich momenteel in een uiterst kritieke toestand.
Luister nu naar de fundamenteel belangrijke vragen van deze Oekraïense inwoner,
die op een verrassende manier samenvallen met de uitspraken van generaal (ret.) Kujat,
de voormalige topmilitair van zowel de Duitse Bundeswehr als de NAVO.
Hij zei in een interview in maart 2023:
Misschien zal op een dag de vraag worden gesteld wie deze oorlog niet wilde voorkomen.
Er gaat bijna geen dag voorbij zonder berichten over een of andere bijeenkomst
ter ondersteuning van Oekraïne tegen de agressie van Rusland.
De belangrijkste teneur is:
De solidariteit met Oekraïne is nog steeds sterk en er zal zowel financiële
als militaire hulp blijven worden geboden, ook al stellen steeds grotere delen
van de bevolking steeds meer vraagtekens bij het doel van deze hulp.
Er is immers geen vooruitgang op het slagveld
omdat Oekraïne nog steeds de munitie mist
en, meer nog, de capabele soldaten om deze
munitie goed te gebruiken.
Het veel gepubliceerde zogenaamde zomeroffensief van Oekraïne
was in feite geen echt offensief, maar op zijn best een kleine
opmars op een paar onbeduidende plaatsen, en zelfs deze
opmars is nu volledig tot stilstand gekomen.
Volgens veel experts heeft Rusland nu het
voordeel aan zijn kant in deze uitputtingsslag.
Rusland heeft gewoon veel meer middelen, zowel op het
gebied van militaire technologie als personeel.
Om de verliezen aan het front goed te maken, worden in Oekraïne steeds meer mannen
van militaire leeftijd ingelijfd, nu ook
burgers zonder enige binding met het leger, studenten,
zelfs geesteszieken of chronisch zieken worden niet gespaard.
De economie stort steeds verder in en de infrastructuur in
het hele land wordt steeds meer verwoest door de oorlog.
Een interview met het Oekraïense parlementslid David
Arachamiya van 24 november is in dit verband interessant 2023.
David Arachamiya is de fractievoorzitter van de regeringspartij Servants of the People.
Het hoofd van deze partij is de Oekraïense president Volodymyr Zelenskiy.
David Arachamiya is daarom een van de naaste medewerkers van de president.
Het belangrijkste inzicht dat uit dit interview naar voren komt:
De oorlog had al in april 2022 kunnen eindigen - slechts 2 maanden
nadat hij uitbrak - als Oekraïne maar was ingegaan op
de eis van Rusland om neutraal te blijven en zich niet
aan te sluiten bij het NAVO-bondgenootschap.
Volgens Arachamiya zou Poetin bereid zijn geweest om zijn troepen
op 24 februari 2022 achter de grens terug te trekken.
De Oekraïense president Zelenskiy was op dat moment
nog steeds geneigd om in te stemmen met deze eis.
Zelfs na de gruweldaden van Butsha zei Zelenskiy op 5 april 2022 dat er
nog steeds gezocht moet worden naar mogelijkheden voor onderhandelingen.
In de eerste helft van april 2022 bracht de voormalige
Britse premier Boris Johnson echter een bezoek aan Kiev.
Arachamiya herinnert zich dat Johnson destijds
zei dat hij geen vertrouwen had in de Russen.
Johnson wist de Oekraïense leiders ervan te overtuigen dat
Rusland niet klaar was voor een langdurige oorlog en dat
Oekraïne de Russen met Westerse hulp op het slagveld kon
verslaan en de Donbass en de Krim kon heroveren.
Laten we gewoon vechten - Johnson zou dat
volgens Arachamiya destijds letterlijk hebben gezegd.
Volgens de media voerden Oekraïne en Rusland op dat moment vredesonderhandelingen
en waren ze eind maart zelfs dicht bij een akkoord.
Het vredesakkoord had destijds in Istanbul ondertekend moeten worden.
Dit gebeurde echter niet omdat de Oekraïense
kant de onderhandelingen na het bezoek van Johnson
afbrak en besloot om gewoon te vechten en
te winnen op het slagveld.
De Oekraïners hebben de gevolgen van deze beslissing nu
1,5 jaar lang met de grootste ontberingen moeten dragen.
En de slachtoffers zijn, zoals altijd, de gewone mensen die hun
geliefden, hun huizen, hun gezondheid, vaak hun leven, enz. verliezen.
In deze context zijn 2 vragen toegestaan:
1. Hebben de zogenaamde voorstanders in het Westen
echt het beste met Oekraïne voor wanneer zij - zoals Boris
Johnson - Oekraïne met hun wapenleveranties aanmoedigen om
steeds meer vijandelijkheden te ontketenen?
Of bereiken ze liever hun eigen doelen ten koste
van de Oekraïense soldaten, de hele Oekraïense
bevolking en de Oekraïense economie, zodat er opnieuw
winst wordt gemaakt met oorlogen en crises?
2. wiens belangen worden echt gediend door de machthebbers in
Oekraïne die zichzelf graag dienaars van het volk noemen?
Zou Oekraïne er niet veel meer mee gediend zijn geweest als er destijds daadwerkelijk een vredesverdrag
was getekend, waarin Oekraïne zich zou hebben verplicht tot neutraliteit en zo een
schakel zou zijn gebleven tussen Oost (Rusland, China, etc.) en West, zoals het altijd
is geweest vanwege zijn geografische ligging en geschiedenis?
Onafhankelijke rechtbanken en onafhankelijke
media die de ware achtergrond belichten en kritische
vragen niet uit de weg gaan, zijn nodig
om deze kwesties op te helderen.
Bovenstaande informatie moet ook dringend worden verspreid, zodat er in Europa en Oekraïne een herbezinning plaatsvindt en de verantwoordelijken naar behoren ter verantwoording worden geroepen.