Χειμώνας 1944 στη Γερμανία.
Πολλοί στον Ρήνο πίστευαν ότι ο πόλεμος έφτανε στο τέλος του.
Γι' αυτό ο αρχιφούρναρης Vincken έφερε τη βομβαρδισμένη οικογένειά του, τη σύζυγό του και τον δωδεκάχρονο
γιο τους Fritz στη γειτονιά του στο Hürtgenwald, όπου επιστρατεύτηκε για να ψήνει ψωμί για τη Βέρμαχτ.
Μετά από ώρες ταξιδιού μέσα στη νύχτα, έφερε τους δύο τους με ένα φορτηγό με κουβάδες σε μια άδεια καλύβα κρυμμένη σε ένα ξέφωτο.
Αλλά το μπροστινό μέρος σκληρύνθηκε. Τον Δεκέμβριο, υπήρξε ακόμη και αντεπίθεση.
Βαθιά χιονισμένοι, οι δυο τους περίμεναν ακόμα στην καλύβα.
Ωστόσο, ο πατέρας του δυσκολευόταν όλο και περισσότερο να συντηρήσει την οικογένειά του.
Έτσι ήρθε η παραμονή των Χριστουγέννων του 1944.
Ο γιος του Fritz έγραψε αργότερα όλα όσα συνέβησαν:
Ακούγαμε τον υπόκωφο βρυχηθμό των συμμαχικών πολεμικών αεροσκαφών όλη την ημέρα.
Έκανε τσουχτερό κρύο. Η μαμά ετοίμαζε κοτόσουπα δίπλα στη σόμπα στο αμυδρό φως ενός κεριού.
Ο πατέρας ήταν έξω για οργάνωση.
Ξαφνικά ακούστηκε ένα χτύπημα στην πόρτα.
Ξαφνιασμένη, ανατρίχιασα και είδα τη μαμά να σβήνει βιαστικά τα κεριά.
Το χτύπημα ακούστηκε ξανά. Πήραμε θάρρος και ανοίξαμε την πόρτα.
Δύο άνδρες με ατσάλινα κράνη στέκονταν έξω.
Ο ένας μίλησε σε μια ξένη γλώσσα και έδειξε ένα τρίτο άτομο που βρισκόταν στο χιόνι.
Συνειδητοποιήσαμε: Αυτοί οι άνδρες είναι Αμερικανοί στρατιώτες.
Η μαμά στεκόταν ακίνητη δίπλα μου.
Ήταν οπλισμένοι και θα μπορούσαν να εισέλθουν με τη βία, αλλά στάθηκαν εκεί και ρώτησαν με τα μάτια τους.
Ο άνδρας που καθόταν στο χιόνι φαινόταν περισσότερο νεκρός παρά ζωντανός.
"Περάστε", είπε η μαμά με μια φιλόξενη χειρονομία.
Ένας από αυτούς ήταν σε θέση να επικοινωνήσει με τη μητέρα μου στα γαλλικά.
Η μαμά φρόντισε τον τραυματία.
Καθώς κάθονταν δίπλα στη σόμπα, το κρύο έφυγε από πάνω τους.
Τα πνεύματα επέστρεψαν.
Οι τρεις τους είχαν διασκορπιστεί, είχαν χάσει τη μονάδα τους και περιπλανιόταν στο δάσος για μέρες.
Η μαμά μου είπε: "Πήγαινε και φέρε άλλες έξι πατάτες".
Άναψε ένα δεύτερο κερί και έκοψε τις πλυμένες, ξεφλουδισμένες πατάτες στη σούπα.
Το ξεφλούδισμά τους θα ήταν χάσιμο χρόνου.
Ο τραυματίας είχε αιμορραγήσει πολύ και βρισκόταν ακίνητος και ακίνητος.
Η σούπα της μαμάς σκόρπισε ένα φιλόξενο άρωμα.
Ήμουν έτοιμη να στρώσω το τραπέζι όταν χτύπησε ξανά η πόρτα.
Περίμενα πιο διάσπαρτους Αμερικανούς και άνοιξα την πόρτα χωρίς δισταγμό.
Ήταν στρατιώτες, τέσσερις άνδρες, και όλοι οπλισμένοι μέχρι τα δόντια.
Ήμουν εξοικειωμένος με τη στολή. Ήταν οι στρατιώτες της Βέρμαχτ.
Είχα παραλύσει από το σοκ. Αυτό ήταν το τέλος μας;
Η μαμά βγήκε έξω. Η ήρεμη φωνή της με καθησύχασε λίγο.
"Φέρνεις μαζί σου το τσουχτερό κρύο, θέλεις να φας μαζί μας;", είπε.
Είχε βρει τον σωστό τόνο.
Οι στρατιώτες μας υποδέχτηκαν φιλικά και ήταν φανερά χαρούμενοι που βρήκαν συμπατριώτες τους την παραμονή των
Χριστουγέννων στα σύνορα των Αρδεννών μεταξύ των μετώπων.
"Μπορούμε να ζεσταθούμε λίγο;" ρώτησε ο ανώτερος αξιωματικός, ένας υπαξιωματικός.
"Μήπως μπορούμε να μείνουμε μέχρι αύριο;"
"Φυσικά", απάντησε θερμά η μαμά και στη συνέχεια πρόσθεσε με θάρρος:
"Υπάρχουν ήδη τρεις παγωμένοι άνθρωποι εδώ για να ζεσταθούν.
Σας παρακαλώ, μην κάνετε φασαρία την παραμονή των Χριστουγέννων!"
Ο λοχίας το είχε συνειδητοποιήσει. Ζόρικα ζήτησε να μάθει: "Amis;"
Η μαμά κοίταξε τον καθένα και είπε αργά:
"Θα μπορούσατε να είστε οι γιοι μου και αυτοί εκεί μέσα.
Ο ένας είναι τραυματισμένος, καθόλου ευκατάστατος.
Οι άλλοι είναι τόσο πεινασμένοι και κουρασμένοι όσο κι εσείς".
Τότε είπε στον λοχία: "Είναι παραμονή Χριστουγέννων, δεν υπάρχουν πυροβολισμοί εδώ!".
Την κοίταξε επίμονα. Για δύο ή τρία ατελείωτα δευτερόλεπτα, αλλά η μαμά είπε αποφασιστικά:
"Βάλε το όπλο στο ξύλο και έλα μέσα!"
"Κάνε ό,τι σου λέει", γρύλισε ο λοχίας.
Αμίλητοι, έβαλαν τα όπλα τους στο υπόστεγο όπου φυλάγαμε τα ξύλα μας:
τρεις καραμπίνες, δύο πιστόλια, ένα ελαφρύ πολυβόλο και δύο μπαζούκας.
Ο εχθρός δεν είχε περάσει απαρατήρητος από τους Αμερικανούς.
Με το θάρρος της απελπισίας, ήταν πρόθυμοι να δώσουν μάχη.
Όταν όλοι βρέθηκαν στο μικρό σαλόνι, φάνηκαν να είναι μπερδεμένοι.
Η μαμά, ωστόσο, ήταν στο στοιχείο της. Χαμογελώντας, έψαξε να βρει μια θέση για όλους.
Είχαμε τρεις καρέκλες, αλλά το κρεβάτι της μαμάς ήταν μεγάλο.
Παρέμειναν σιωπηλοί - υπήρχε μια ένταση στον αέρα.
Η μαμά επέστρεψε στο μαγείρεμα.
Ο πληγωμένος άνδρας βογκούσε δυνατά. Ένας από τους Γερμανούς έσκυψε πάνω του.
"Είσαι τραυματιοφορέας;" ρώτησε η μαμά.
Εκείνος απάντησε: "Όχι, αλλά σπούδασα ιατρική στη Χαϊδελβέργη μέχρι πριν από λίγους μήνες.
Στη συνέχεια εξήγησε στους Αμερικανούς στα αγγλικά: "Η πληγή δεν έχει μολυνθεί χάρη στο κρύο.
Αλλά έχει χάσει αίμα και χρειάζεται ξεκούραση και πλούσιο φαγητό".
Τώρα η ένταση είχε εκτονωθεί.
Ο λοχίας έβγαλε ένα μπουκάλι κόκκινο κρασί από το σακίδιό του, και ένας άλλος έβαλε στο τραπέζι μια φρατζόλα (γερό
ψωμί που χρησιμοποιείται για τη διατροφή των στρατιωτών).
Η μαμά έκοψε το ψωμί σε φέτες. Έριξε λίγο από το κρασί στο κύπελλο: "Για τον άρρωστο!"
Τα υπόλοιπα μοιράστηκαν.
Τώρα όλα ήταν έτοιμα για το χριστουγεννιάτικο γεύμα.
Δύο κεριά τρεμόπαιζαν στο τραπέζι.
Η μητέρα κάθισε στην κεφαλή σε ένα αυτοσχέδιο κάθισμα.
Στο σπίτι δεν συνηθιζόταν να προσεύχονται δυνατά πριν από τα γεύματα.
Αλλά τώρα όλα ήταν διαφορετικά. Ήταν μια εορταστική ατμόσφαιρα.
Ποτέ δεν θα είχε περάσει από το μυαλό κανενός να διασκεδάσει το γεύμα.
Κρατήσαμε ο ένας το χέρι του άλλου και η μαμά μίλησε με συγκλονιστική ειλικρίνεια, σαν να ανακοίνωνε τα Χριστούγεννα:
"Έλα, Κύριε Ιησού, και γίνε καλεσμένος μας..."
Κατέληξε με τις λέξεις: ...και σας παρακαλώ, δώστε επιτέλους ένα τέλος σε αυτόν τον πόλεμο!"
Καθώς κοίταξα γύρω μου, παρατήρησα δάκρυα στα μάτια των στρατιωτών. Και κανείς δεν ντρεπόταν.
Τελικά κοιμηθήκαμε. Βρήκα μια θέση στο κρεβάτι της μαμάς μου.
Μετά από ένα πενιχρό πρωινό, ο υπαξιωματικός έδειξε στους Αμερικανούς το δρόμο προς τις αμερικανικές γραμμές.
Μια γερμανική πυξίδα άλλαξε χέρια.
"Προσέξτε πού περπατάτε. Πολλά μονοπάτια είναι ναρκοθετημένα.
Όταν ακούτε τα Jabos σας (μαχητικά-βομβαρδιστικά), χαιρετήστε τα σαν τον διάβολο".
Ο γιατρός μεταφράστηκε στα αγγλικά. Στη συνέχεια οπλίστηκαν ξανά.
Όλοι αγκαλιάστηκαν ευτυχισμένοι- υποσχέθηκαν να ξανασυναντηθούν:
"Μόλις τελειώσει αυτός ο καταραμένος πόλεμος!", που σημαίνει: "Μόλις τελειώσει αυτός ο καταραμένος πόλεμος!"
Τον Ιανουάριο του 1996, περισσότερα από 50 χρόνια μετά, ο Fritz Vincken επανενώθηκε με τους Αμερικανούς.
Ένας από αυτούς είχε ακόμη τη γερμανική πυξίδα της Βέρμαχτ, την οποία δεν είχε αποχωριστεί ποτέ.