1944ko negua Alemanian.
Rhin ibaiaren ertzean zeuden jende askok uste zuten gerra amaitzear zegoela.
Hori dela eta, okin maisu Vinckenek bere hondatutako familia, bere emaztea eta hamabi urteko semea, Fritz,
Hürtgen basoan bere ondoan bizi zitezen ekarri zituen, non Wehrmachtrako ogia egiteko derrigortu zuten.
Gau osoan ordu luzez gidatu ondoren, Kübelwagen batean beraiek biak baso-argi batean ezkutatuta
zegoen hutsik zegoen kuartel batera eraman zituen.
Baina frontea gogortu egin zen. Abenduan, kontraeraso bat ere izan zen.
Elur sakonean giltzapeturik, biak txabola barruan geratu ziren.
Hala ere, gero eta zailagoa zen aitarentzat bere familiari mantenua ematea.
Eta horrela iritsi zen 1944ko Gabon gaua.
Bere seme Fritz-ek geroago gertatutako guztia idatzi zuen:
Egun osoan zehar Aliatuen borroka-hegazkinen zarata astuna entzun genuen.
Izugarri hotz zegoen. Amak kandela baten argi ahulean, sukaldean oilasko-salda prestatu zuen.
Aita gauzak antolatzen ari zen kanpoan.
Bat-batean atea jotzen entzun zen.
Harrituta, beldurtuta, atzera egin nuen eta amak azkar-azkar kandelak itzali zituela ikusi nuen.
Beste kolpe bat entzun zen. Ausardia hartu eta atea ireki genuen.
Kanpoan altzairuzko kaskoak zituzten bi gizon zeuden.
Bat hizkuntza estrainuan hitz egin eta elurretan etzanda zegoen hirugarren pertsona bat seinalatu zuen.
Ohartu ginen: gizon hauek AEBetako soldaduak direla.
Ama nire ondoan mugimendurik gabe zutik zegoen.
Armatuta zeuden eta indarrez sartarazi zitzaketen, baina han gelditu eta begiekin eskatu zuten.
Elurretan eserita zegoen gizona bizirik baino hilda gehiago zirudien.
"Sartu," esan zuen amak ongietorri-keinu batekin.
Haien artean batek nire amarekin frantsesez komunikatu ahal izan zuen.
Amak zauritutako gizona zaintzen zuen.
Sukaldeko suaren ondoan eserita, hotzak utzi zituen.
Nire gogoa berriro altxatu zen.
Hiruak banatuta zeuden, beren unitatea galdu zuten eta egunak basoan barrena ibilita zeuden.
Amak agindu zidan: "Joan eta ekarri beste sei patata."
Bigarren kandela piztu zuen eta garbitu arren azalik kendu gabeko patatak zopa barruan moztu zituen.
Garai hartan, haiek zuritzea alferrikakoa izango zen.
Zauritutako gizona odol asko galdu zuen eta mugimendurik gabe eta isilik etzanda zegoen.
Amaren salda usain erakargarri bat botatzen zuen.
Mahaiari apaindu besterik ez nenbilen, atean beste kolpe bat entzun nuen.
Amerikarrak gehiago banatuta egongo zirela espero nuen eta zalantzarik gabe atea ireki nuen.
Soldaduak ziren, lau gizon, eta denak hortz-moko arte armaturik zeuden.
Uniformea ezaguna zitzaidan. Haiek Wehrmacht-eko gure soldaduak ziren.
Beldurrez paralizatuta nengoen. Guretzat hau amaiera al zen?
Ama kanpora atera zen. Bere ahots lasaiak nolabait lasaitu ninduen.
"Zurekin izotzezko hotza ekartzen duzu, gurekin jan nahi al duzu?" esan zuen bat-batean.
Horrela, nota egokia jo zuen.
Soldaduek bero-bero agurtu zituzten eta, fronteen arteko Ardenetako mugako eremuan Eguberri bezperan beren herrialdeko
kideak aurkitu zituztela ikusita, nabarmen pozik zeuden.
"Berotu gaitezke pixka bat?" galdetu zuen ofizial nagusiak, sergenteak.
Agian bihar arte geratu gaitezke?
"Noski," erantzun zuen amak epelki, eta ausardiz gehitu zuen:
Jada hemen hiru pertsona daude izoztuta eta berotu behar dira.
Mesedez, ez eragin arazorik Eguberri bezperan!
Sargentoak ulertu zuen. Galdetu zuen: "Yankeeak?"
Amak bakoitzari begiratu eta poliki esan zuen:
Zuek nire semeak izan zaitezke, eta bertan daudenak ere bai.
Bat zaurituta dago, ez modu onean.
Besteak zure bezain gosez eta nekatuta daude.
Orduan sergentiari esan zion: "Gaur Eguberri bezpera da, hemen ez da tiro egingo!"
Bi edo hiru amaigabe segundutan haren begietara begira geratu zen; baina amak irmo esan zuen:
Zure armak egurraren gainean jarri eta etorri barrura!
"Egin hark esaten duena," garrasika esan zuen sergenteak.
Hitzik egin gabe, beren armak egur gordetzen genuen txabolan utzi zituzten:
hiru karabina, bi pistola, makina-pistola arin bat eta bi bazooka.
Etsaiak ez zen amerikarren aurrean ezkutuan geratu.
Desesperazioaren ausardiaz, borroka egiteko prest zeuden.
Denak gela txikian zeudenean, galduta zeudela zirudien.
Baina ama bere elementuan zegoen. Irribarretsu, denontzat eserleku bat aurkitu zuen.
Hiru aulki genituen, baina Amaren ohea handia zen.
Isilik geratu ziren – tentsioa sumatzen zen airean.
Amak berriro sukaldatzen hasi zen.
Zauritutako gizonak oihu handiz kexatu zen. Alemaniarretako batek berarengana makurtu zen.
"Larrialdietako medikua al zara?" galdetu zuen amak.
Erantzun zuen: "Ez, baina duela hilabete batzuk arte medikuntza ikasi nuen Heidelberg-en."
Ondoren, ingelesez azaldu zien amerikarrei: "Hotzari esker zauria ez dago kutsatuta."
Baina odola galdu du eta atseden eta janari oparoa behar ditu.
Orain tentsioa arindu da.
Sargentoak bere ogi-poltsatik ardo gorri botila bat atera zuen, bitartean beste batek mahai gainean komissariako ogi
bat (soldaduei hornitutako iraupen luzeko ogi) jarri zuen.
Amak ogia moztu zuen. Kopan ardo pixka bat isuri zuen: "Gaixoarentzat!"
Gainerakoa banatu zuten.
Orain dena prest zegoen Gabonetako afariarako.
Mahai gainean bi kandelak dirdiraka zeuden.
Mahaiaren buruan, ama aldi baterako eserleku batean eseri zen.
Gure etxean ez zen ohitura bazkariaren aurretik aho batez otoitz egitea.
Baina orain dena bestelakoa zen. Jai giroa zegoen.
Inork ez zuen pentsatuko bazkaria berehala jatera.
Eskutik heldu ginen, eta amak ukigarri zintzoz hitz egin zuen, Eguberriak iragartzen ari balitz bezala:
Etor, Jaun Jesus, eta izan gure gonbidatua…
Hitz hauekin amaitu zuen: "...eta mesedez, azkenean amaiera eman gerra honi!"
Zirkuluaren inguruan begiratu nuenean, soldaduen begietan malkoak ikusi nituen. Eta inork ez zuen lotsarik sentitzen.
Azkenik, ohera joan ginen. Amaren ohean lekua aurkitu nuen.
Gosari eskas baten ondoren, sergenteak amerikarrak lerro amerikarren aldera bideratu zituen.
Alemaniako iparrorratz bat eskuz aldatu zen.
Ibil zaitez adi-adi. Bide asko minatuta daude.
Zure Jabos (hegazkin borrokalari-bonbakariak) entzuten dituzunean, zorian bezala agurtu iezaiezu.
Medikuak ingelesez itzuli zuen. Ondoren berriro armatzen ziren.
Denek elkar alaitasunez besarkatu zuten; berriro elkartuko zirela hitzeman zuten:
Odoltsu gerla hau amaitzen den bezain laster!
1996ko urtarrilean, 50 urte baino gehiago igaro ondoren, Fritz Vinckenek benetan berriro elkartu zen amerikarrekin.
Haien artean batek oraindik Alemaniako Wehrmacht-eko kompasa zeukan, eta inoiz ez zuen beregandik banandu.