زمستان ۱۹۴۴ در آلمان.
بسیاری از مردم در امتداد رود راین گمان می‌کردند که جنگ به پایان رسیده است.
به همین دلیل نانوا استاد وینکن خانوادهٔ ویران‌شده‌اش، همسرش و پسر دوازده‌ساله‌اش فریتس را به زندگی در نزدیکی خود در جنگل
هورتگن آورد، جایی که او برای پخت نان برای ورهماخت بسیج شده بود.
پس از ساعت‌ها رانندگی در طول شب، او آن دو را با یک کوبل‌واگن به یک باراک خالی که در یک دشت کوچک پنهان شده بود، برد.
اما جبهه سخت‌تر شد. در دسامبر حتی یک ضدحمله هم صورت گرفت.
در برف‌های عمیق گرفتار، آن دو در کلبه ماندند.
با این حال، تأمین مخارج خانواده برای پدر هرچه دشوارتر می‌شد.
و این‌گونه شب کریسمس ۱۹۴۴ فرا رسید. ۱۲۳۴۳۲۱
پسرش فریتس بعدها همهٔ آنچه را که اتفاق افتاد نوشت:
ما تمام روز غرش خفه‌ی هواپیماهای جنگنده‌ی متفقین را می‌شنیدیم.
هوا به‌شدت سرد بود. مادر در نور کم‌رمق شمع کنار اجاق مرغ‌پنیری درست می‌کرد.
پدر بیرون بود و داشت کارها را سازماندهی می‌کرد.
ناگهان درِ خانه به صدا درآمد.
متعجب و وحشت‌زده، جا خوردم و دیدم مادر با عجله شمع‌ها را خاموش کرد.
دوباره در زدند. ما شجاعت خود را جمع کردیم و در را باز کردیم.
بیرون دو مرد با کلاه‌خودهای فولادی ایستاده بودند.
یکی به زبان خارجی صحبت کرد و به شخص سومی که در برف افتاده بود اشاره کرد.
ما متوجه شدیم: این مردان سربازان آمریکایی هستند.
مادر بی‌حرکت کنار من ایستاده بود.
آنها مسلح بودند و می‌توانستند با زور وارد شوند، اما آنجا ایستادند و با چشم‌هایشان درخواست کردند.
مردی که در برف نشسته بود، بیشتر مرده به نظر می‌رسید تا زنده.
۱۲۳۴۳۲۱ «بفرمایید داخل»، مادر با حرکتی مهمان‌نوازانه گفت.
یکی از آن‌ها توانست به زبان فرانسوی با مادرم ارتباط برقرار کند.
مادر از مرد زخمی مراقبت کرد.
کنار اجاق نشسته بودند که سرما از تنشان رفت.
روحیه‌ام دوباره بالا رفت.
آن سه پراکنده شده بودند، واحدشان را از دست داده بودند و روزها در جنگل سرگردان بودند.
مادر به من گفت: «برو و شش سیب‌زمینی دیگر بیاور.»
او شمع دوم را روشن کرد و سیب‌زمینی‌های شسته و پوست‌نكرده‌اش را داخل سوپ ریخت.
آن زمان پوست کندن آن‌ها هدر دادن بود.
مرد زخمی خون زیادی از دست داده بود و بی‌حرکت و ساکت افتاده بود.
سوپ مادر بوی وسوسه‌انگیزی می‌داد.
من داشتم میز را می‌چیدم که دوباره درِ خانه به صدا درآمد.
انتظار داشتم آمریکایی‌های پراکنده‌تری ببینم و بدون تردید در را باز کردم.
آن‌ها سرباز بودند، چهار مرد، و همگی تا دندان مسلح بودند.
من با یونیفرم آشنا بودم. آن‌ها سربازان ما از ورماخت بودند.
از ترس فلج شده بودم. آیا این پایان کار ما بود؟
مادر بیرون آمد. صدای آرام او تا حدی مرا آرام کرد.
«تو سرمای یخی را با خودت می‌آوری، آیا دوست داری با ما غذا بخوری؟» او ناگهان گفت.
با این کار، او لحن مناسبی را یافته بود.
سربازان آن‌ها را گرم درود گفتند و آشکارا خوشحال بودند که در شب کریسمس در منطقه مرزی
آردن‌ها، میان دو جبهه، هم‌وطنان خود را یافته‌اند.
«می‌توانیم کمی خودمان را گرم کنیم؟» افسر ارشد، یک گروهبان، پرسید.
شاید بتوانیم تا فردا بمانیم؟
«البته،» مادر با گرمی پاسخ داد، سپس با جسارت افزود:
در اینجا سه نفر هستند که کاملاً یخ زده‌اند و باید گرم شوند.
لطفاً در شب کریسمس دردسر ایجاد نکنید!
گروهبان فهمید. او پرسید: «یانکی‌ها؟»
۱۲۳۴۳۲۱ مادر به هر یک از آن‌ها نگاه کرد و آهسته گفت:
شما می‌توانید پسران من باشید و آن‌هایی که درون هستند نیز.
یکی زخمی شده است، نه به روش خوبی.
سایرها به اندازهٔ تو گرسنه و خسته‌اند.
سپس او به گروهبان گفت: «شب کریسمس است، اینجا تیراندازی نخواهد شد!»
او به او خیره شد. برای دو یا سه ثانیه بی‌پایان؛ اما مادر با قاطعیت گفت:
اسلحه‌هاتون رو روی چوب بذارید و بیایید داخل!
«همان‌طور که او می‌گوید عمل کن»، سرباز گروهان با غرغر گفت.
بی‌صدا، سلاح‌هایشان را در انباری که هیزم‌مان را در آن نگه می‌داشتیم، گذاشتند:
سه کارابین، دو تپانچه، یک مسلسل سبک و دو بازوکا.
دشمن برای آمریکایی‌ها پنهان نمانده بود.
با شجاعت ناشی از ناامیدی، آنها حاضر بودند مقابله کنند.
وقتی همه در اتاق کوچک بودند، به نظر می‌رسید که درمانده شده‌اند.
اما مامان در عالم خودش بود. لبخند بر لب، برای همه صندلی پیدا کرد.
ما سه صندلی داشتیم، اما تخت مادر بزرگ بود.
آنها ساکت ماندند – در هوا تنش وجود داشت.
مادر دوباره آشپزی را شروع کرد.
مرد زخمی با صدای بلند ناله کرد. یکی از آلمانی‌ها بر او خم شد.
مامان پرسید: «تو پارامدیک هستی؟»
او پاسخ داد: «نه، اما تا چند ماه پیش در هایدلبرگ پزشکی خواندم.»
سپس او به آمریکایی‌ها به زبان انگلیسی توضیح داد: «زخم به لطف سرما عفونی نشده است.»
اما او خون از دست داده و به استراحت و غذای مقوی نیاز دارد.
۱۲۳۴۳۲۱ اکنون تنش کاهش یافت.
گروهبان یک بطری شراب قرمز را از کیسه نانش بیرون آورد، در حالی که گروهبان دیگری یک قرص نان کمیساری (نان با
ماندگاری طولانی که به سربازان داده می‌شود) را روی میز گذاشت.
مادر نان را برش زد. او مقداری شراب در جام ریخت: «به سلامتی مرد بیمار!»
بقیه تقسیم شد.
حالا همه‌چیز برای شام کریسمس آماده بود.
دو شمع روی میز می‌لرزیدند.
در سر سفره، مادر روی یک صندلی موقت نشسته بود.
در خانه‌ی ما معمول نبود که قبل از غذا با صدای بلند دعا کنیم.
اما حالا همه‌چیز متفاوت بود. فضایی جشن‌گونه حکم‌فرما بود.
هیچ‌کس فکرش را هم نمی‌کرد بدون معطلی دست به غذا بزند.
دست‌های هم را گرفتیم و مادر با صمیمیتی دلنشین سخن گفت، گویی در حال اعلام کریسمس بود:
بیا، ای خداوند عیسی، و مهمان ما باش…
او سخنانش را با این کلمات به پایان رساند: «...و لطفاً، بالاخره به این جنگ پایان دهید!»
وقتی به دور تا دور حلقه نگاه کردم، اشک در چشمان سربازان را دیدم. و هیچ‌کس خجالت‌زده نبود.
بالاخره به رختخواب رفتیم. من در تخت مادر جا پیدا کردم.
پس از یک صبحانهٔ اندک، گروهبان راه خطوط آمریکایی را به آمریکایی‌ها نشان داد.
یک قطب‌نما آلمانی دست‌به‌دست شد.
مراقب راهت باش. بسیاری از مسیرها مین‌گذاری شده‌اند.
وقتی جابوهایتان (جنگنده-بمب‌افکن‌هایتان) را می‌شنوید، مثل دیوانه‌ها برایشان دست تکان دهید.
پزشک به انگلیسی ترجمه کرد. سپس دوباره مسلح شدند.
۱۲۳۴۳۲۱ همه با شادی یکدیگر را در آغوش گرفتند؛ آن‌ها قول دادند دوباره همدیگر را ببینند:
به محض اینکه این جنگ لعنتی تمام شود!
۱۲۳۴۳۲۱ در ژانویهٔ ۱۹۹۶، بیش از پنجاه سال بعد، فرتیز وینکن واقعاً دوباره با آمریکایی‌ها دیدار کرد.
یکی از آن‌ها هنوز قطب‌نمأ ارتش آلمان را داشت که هرگز از خود جدا نکرده بود.