1944 წლის ზამთარი გერმანიაში.
რაინის გასწვრივ ბევრი ფიქრობდა, რომ ომი სრულდებოდა.
სწორედ ამიტომ, მეფე-მცხობელმა ვინკენმა თავისი განადგურებული ოჯახი, ცოლი და თორმეტწლიანი ვაჟი ფრიცი, თავისთან
ახლოს, ჰურტგენის ტყეში წაიყვანა საცხოვრებლად, სადაც ის ვერმახტისთვის პურის გამოსაცხობად ჩაირიცხა.
მთელი ღამის განმავლობაში საათობით მგზავრობის შემდეგ, მან ისინი კუბელვაგენით გაიყვანა გაშლილ ადგილას დამალულ ცარიელ ბარაკში.
მაგრამ ფრონტი გამაგრდა. დეკემბერში კი კონტრიერიშიც კი იყო.
ღრმა თოვლის გამო, ორივე ქოხში დარჩა.
თუმცა, მამისთვის სულ უფრო და უფრო რთული ხდებოდა ოჯახის რჩენა.
და ასე დადგა 1944 წლის შობის ღამე.
მისი შვილი ფრიცი მოგვიანებით ჩაიწერა ყველაფერი, რაც მოხდა:
მთელი დღის განმავლობაში მოკავშირეების გამანადგურებლების ჩუმი გრუხუნი გვესმოდა.
მწარედ ციოდა. დედა სანთლის მკრთალ შუქზე, ღუმელთან ქათმის სუპს ამზადებდა.
მამა გარეთ იყო საქმეების მოსაწესრიგებლად.
მოულოდნელად კარზე დააკაკუნეს.
შეშინებულმა შევკრთი და დავინახე, დედამ ნაჩქარევად ჩააქრო სანთლები.
კარზე კიდევ ერთხელ დააკაკუნეს. მოვიკრიბეთ გამბედაობა და კარი გავაღეთ.
გარეთ ფოლადის ჩაფხუტებიანი ორი კაცი იდგა.
ერთმა უცხო ენაზე ილაპარაკა და თოვლში მწოლიარე მესამე პირზე მიუთითა.
ჩვენ მივხვდით: ეს კაცები ამერიკელი ჯარისკაცები არიან.
დედა ჩემს გვერდით უძრავად იდგა.
ისინი შეიარაღებულები იყვნენ და შეეძლოთ ძალით შემოეჭრნენ, მაგრამ იქ იდგნენ და თვალებით ითხოვდნენ.
ფიფქში მჯდომი კაცი უფრო მკვდარი ჩანდა, ვიდრე ცოცხალი.
"შემოდი", — თქვა დედამ დახვედრებითი ჟესტით.
ერთ-ერთ მათგანს დედასთან ფრანგულად საუბარი შეეძლო.
დედა დაჭრილ კაცს უვლიდა.
ღუმელთან ჩამომჯდართ, სიცივე გაუარა.
გუნება ისევ გამიუმჯობესდა.
სამი მათგანი მიმოიფანტა, დაეკარგათ თავიანთი რაზმი და დღეების განმავლობაში ტყეში დაეხეტებოდნენ.
დედამ მიბრძანა: "წადი და კიდევ ექვსი კარტოფილი მოიტანე".
მან მეორე სანთელი აანთო და გარეცხილი, გაუფცქვნელი კარტოფილი სუპში ჩაჭრა.
მაშინ მათი გაფცქვნა ფუჭი შრომა იქნებოდა.
დაჭრილი კაცი უხვად სისხლდენას განიცდიდა და უძრავად, ჩუმად იწვა.
დედის სუპს მაცდური არომატი ასდიოდა.
სუფრას ვშლიდი, რომ კარზე კიდევ დააკაკუნეს.
მე უფრო გაფანტული ამერიკელები ველოდი და ყოველგვარი ყოყმანის გარეშე კარი შევაღე.
ისინი ჯარისკაცები იყვნენ, ოთხი კაცი, და ყველა კბილებამდე შეიარაღებული.
მე ვიცნობდი ამ უნიფორმას. ისინი ჩვენი ვერმახტის ჯარისკაცები იყვნენ.
შიშისგან გავშეშდი. ეს ჩვენი დასასრული იყო?
დედა გარეთ გამოვიდა. მისი მშვიდი ხმა ოდნავ დამამშვიდა.
"შენთან ერთად ყინვა მოაქვს, ჩვენთან ერთად არ გინდა ჭამა?" — უცებ თქვა მან.
ამით მან ზუსტად იპოვა საჭირო ტონალობა.
ჯარისკაცებმა მათ თბილად მიესალმნენ და აშკარად ბედნიერები იყვნენ, რომ ფრონტებს შორის, არდენების
სასაზღვრო რეგიონში, შობის ღამეს თანამემამულეები იპოვეს.
"შეგვიძლია ცოტა გავთბეთ?" — იკითხა უფროსმა ოფიცერმა, სერჟანტმა.
იქნებ ხვალამდე დავრჩეთ?
"რა თქმა უნდა", — თბილად უპასუხა დედამ და შემდეგ თამამად დაამატა:
აქ უკვე სამი ადამიანია, რომლებიც გაყინულები არიან და გათბობა სჭირდებათ.
გთხოვთ, შობის ღამეს არანაირი პრობლემა არ გამოიწვიოთ!
სერჟანტმა გაიგო. მან იკითხა: "იანკები?"
დედამ თითოეულ მათგანს შეხედა და ნელა თქვა:
შეგიძლიათ ჩემი შვილები იყოთ, ისინიც, ვინც შიგნით არიან.
ერთი დაჭრილია, არც ისე კარგად.
სხვებიც ისევე მშივრები და დაღლილები არიან, როგორც შენ.
მაშინ მან სერჟანტს უთხრა: "დღეს შობის ღამეა, აქ სროლა არ იქნება!"
ის მას მიშტერა. ორი-სამი უსასრულო წამის განმავლობაში; მაგრამ დედამ მტკიცედ თქვა:
დადეთ თქვენი იარაღი ხეზე და შემოდით!
"გააკეთე, როგორც გეუბნება", — დაიღმუვლა სერჟანტმა.
უხმოდ, მათ თავიანთი იარაღი იმ ფარდულში დადეს, სადაც ჩვენი შეშა გვექონა:
სამი კარაბინი, ორი პისტოლეტი, ერთი მსუბუქი ტყვიამფრქვევი და ორი ბაზუკა.
მტერი ამერიკელებისთვის დაფარული არ დარჩენილა.
სასოწარკვეთილების სიმამაცით, ისინი მზად იყვნენ, წინააღმდეგობა გაეწიათ.
როდესაც ყველა პატარა ოთახში შეიკრიბა, ისინი დაბნეულები ჩანდნენ.
მაგრამ დედა თავის სტიქიაში იყო. ღიმილით ყველასთვის ადგილი იპოვა.
სამი სკამი გვქონდა, მაგრამ დედაჩემის საწოლი დიდი იყო.
ისინი ჩუმად იყვნენ – ჰაერში დაძაბულობა იგრძნობოდა.
დედამ კვლავ დაიწყო საჭმლის მომზადება.
დაჭრილი კაცი ხმამაღლა ამოიგმინა. ერთ-ერთი გერმანელი მასზე გადმოიხარა.
"პარამედიკოსი ხარ?" — იკითხა დედამ.
მან უპასუხა: "არა, მაგრამ რამდენიმე თვის წინამდე ჰაიდელბერგში მედიცინას ვსწავლობდი".
შემდეგ მან ამერიკელებს ინგლისურად აუხსნა: "ჭრილობა სიცივის წყალობით არ არის ინფიცირებული".
მაგრამ მან სისხლი დაკარგა და დასვენება და ნოყიერი საჭმელი სჭირდება.
ახლა დაძაბულობა მოიხსნა.
სერჟანტმა პურის ტომრიდან წითელი ღვინის ბოთლი ამოიღო, მეორემ კი მაგიდაზე მყარი პურის (ჯარისკაცების მომარაგებისთვის
განკუთვნილი ხანგრძლივი შენახვის პურის) ფუნთუშა დადო.
დედამ პური დაჭრა. ჭიქაში ღვინო ჩაასხა: "დაავადებულის სადღეგრძელოდ!"
დანარჩენი გაიყო.
ახლა ყველაფერი მზად იყო საშობაო სადილისთვის.
სუფრაზე ორი სანთელი ციმციმებდა.
სუფრის თავში, დედა დროებით მოწყობილ სკამზე იჯდა.
ჩვენს სახლში სადილამდე ხმამაღლა ლოცვა არ იყო მიღებული.
მაგრამ ახლა ყველაფერი სხვანაირად იყო. სადღესასწაულო განწყობა იყო.
არავინ იფიქრებდა, რომ ჭამას უყოყმანოდ შეუდგებოდა.
ერთმანეთს ხელები ჩავჭიდეთ და დედამ გულისამაჩუყებელი გულწრფელობით ისაუბრა, თითქოს შობას აცხადებდა:
მობრძანდი, უფალო იესო, და ჩვენი სტუმარი იყავი…
მან სიტყვებით დაასრულა: "...და გთხოვთ, ბოლოს და ბოლოს, დაასრულეთ ეს ომი!"
როცა წრეში მიმოვიხედე, ჯარისკაცებს თვალზე ცრემლი შევნიშნე. და არავის ჰქონდა სირცხვილი.
საბოლოოდ დავწექით. დედას საწოლში ადგილი ვიპოვე.
მწირი საუზმის შემდეგ, სერჟანტმა ამერიკელებს გზა ამერიკის ხაზებისკენ უჩვენა.
გერმანული კომპასი გადავიდა სხვა ხელში.
ფეხი ფრთხილად დადგი. ბევრი ბილიკი მინებიანია.
როცა თქვენს იაბოებს (მებრძოლ-ბომბდამშენებს) გაიგონებთ, გიჟივით დაუქნიეთ.
ექიმმა ინგლისურად თარგმნა. შემდეგ ისინი კვლავ შეიარაღდნენ.
ყველა ერთმანეთს მხიარულად ეხვეოდა; ისინი კვლავ შეხვედრას შეპირდნენ:
როგორც კი ეს წყეული ომი დასრულდება!
1996 წლის იანვარში, 50 წელზე მეტი ხნის შემდეგ, ფრიც ფინკენი ამერიკელებს კვლავ შეხვდა.
ერთ-ერთს ჯერ კიდევ ჰქონდა გერმანიის ვერმახტის კომპასი, რომელსაც არასდროს შორდებოდა.