Wanter 1944 a Däitschland.
Vill Leit laanscht de Rhein hunn geduecht, de Krich géif zum Enn kommen.
Dat ass de Grond, firwat Meeschterbäcker Vincken seng kaputt Famill, seng Fra an säi zwielef Joer ale Jong Fritz,
bei sech am Hürtgenwald wunnen huet bruecht, wou hien zum Broutbaken fir d'Wehrmacht zougestallt gouf.
No stonnelaangem Féieren duerch d'Nuecht huet hien si an engem Kübelwagen an eng eidel
Kaserne bruecht, déi an enger Lichtung verstoppt war.
Awer d'Front huet sech verhärt. Am Dezember gouf et souguer eng Géigoffensiv.
Déif verschneit, hunn déi zwee an der Hütt bliwwen.
Allerdéngs gouf et fir de Papp ëmmer méi schwéier, fir seng Famill ze versuergen.
An esou koum den Owend virun Chrëschtdag 1944 un.
Säi Jong Fritz huet spéider alles opgeschriwwen, wat geschitt ass:
Mir hunn den dumpen Dronn vun de Fliger vun de Alliéierten den ganzen Dag laang héieren.
Et war bitterkalt. D'Mamm huet beim Uewen am däischter Liicht vun enger Kerz Pouletzopp virbereet.
De Papp war dobaussen fir Saachen ze organiséieren.
Plëtzlech huet et un der Dier gekloppt.
Erschreckt hu ech mech gezapptelt a gesinn, wéi d'Mamm d'Kerzen hastig ausgeblosst huet.
Et huet nach eng Kéier gekloppt. Mir hu eis Courage zesummegegraff a d'Dier opgemaach.
Baussen stoungen zwou Männer mat Stahlarmen.
Een huet an enger Friemer Sprooch geschwat a huet op eng drëtt Persoun gewisen, déi am Schnéi geluecht huet.
Mir hu gemierkt: dës Männer sinn amerikanesch Zaldoten.
Meng Mamm stoung reglos niewent mir.
Si waren bewaffnet a hätten sech erzwonge kënnen eran ze kommen, mee si stoungen do a hunn mat hiren Aen gefrot.
Den Mann, deen am Schnéi sëtzt, schéngt méi doudeg wéi lieweg ze sinn.
"Kommt eran," sot d'Mamm mat enger häerzlecher Geste.
Ee vun hinnen konnt mat menger Mamm op Franséisch kommunizéieren.
D'Mamm huet sech ëm de verwonnte Mann gekëmmert.
Wéi si beim Uewen sëtzen, huet d'Kälte si verlooss.
Meng Stëmmung gouf erëm gehuewen.
Déi dräi waren zerstéiert, haten hir Eenheet verluer a waren zënter Deeg am Bësch ëmhergeschloen.
Meng Mamm huet mir gesot: "Géi a hëls nach sechs Gromperen."
Si huet eng zweet Kerz ugezunn an d'gewäsch, ongeschälte Gromperen an d'Supp geschnidden.
Se ze schielen wier deemools e Vergeudung gewiescht.
De blesséierte Mann hat staark geblutt a lag onbeweeglech a stëll.
D'Supp vun der Mamm huet e verlockenden Aroma ausgestraalt.
Ech war grad dobäi, de Dësch ze decken, wéi et nach eng Kéier un der Dier gekloppt huet.
Ech hu méi verstreet Amerikaner erwaart a hunn d'Dier ouni Zécken opgemaach.
Si waren Zaldoten, véier Männer, an alleguerten bis op d'Zänn bewaffnet.
Ech war mat der Uniform vertraut. Si waren eis Zaldoten vun der Wehrmacht.
Ech war vun der Angscht paralyséiert. War dat d'Enn fir eis?
Meng Mamm ass erausgaangen. Hir roueg Stëmm huet mech e bëssen berouegt.
"Du bréngs d'äisgekillte Kälte mat dir, hues du Loscht mat eis ze iessen?" sot si opgereegt.
Domat hat si de richtege Toun getraff.
D'Zaldote hunn si häerzlech begréisst a waren sichtbar frou, op der Owend vum Chrëschtdag an der Grenzgegend
vun de Ardennen tëscht de Fronte Landsleit fonnt ze hunn.
"Däerfe mir eis e bësse opwäermen?" huet de ranghéichste Offizéier, e Sergeant, gefrot.
Vläicht kënne mir bis muer bleiwen?
"Natierlech," huet d'Mamm häerzlech geäntwert, duerno huet si kühne bäigefüügt:
Et sinn schonn dräi Leit hei, déi komplett gefruer sinn a sech mussen opwaarme.
W.e.g. maacht keng Problemer um Owend vum Chrëschtdag!
De Sergeant huet verstanen. Hien huet gefrot: "Yanks?"
Mamm huet op jiddereen vun hinnen gekuckt a lues gesot:
Dir kéint meng Söhne sinn, an déi, déi dobannen sinn, och.
Een ass verwonnt, net op eng gutt Manéier.
Déi anerer si esou hongereg a midd wéi du bass.
Da sot si zum Sergeant: "Et ass Owend virun Chrëschtdag, hei gëtt net geschoss!"
Hien huet si ugekuckt. Fir zwou oder dräi endlos Sekonnen; mä d'Mamm huet entschloss gesot:
Leet Är Waffen op d'Holz a kënnt eran!
"Maach, wéi si seet," grummelt de Sergeant.
Ouni e Wuert hunn si hir Waffen an de Schapp geluecht, wou mir eise Brennholz opgehale hunn:
dräi Karabiner, zwou Pistoulen, eng liicht Maschinnpistoul an zwou Bazooken.
Den Feind war den Amerikaner net verstoppt bliwwen.
Mat dem Courage vun der Verzweiflung waren si bereet, zréckzekämpfen.
Wéi jiddereen am klengen Zëmmer war, schéngen si ratlos gewiescht ze sinn.
Awer d'Mamm war an hirem Element. Mat engem Laachen huet si fir jiddereen e Sëtz fonnt.
Mir haten dräi Stull, mee d'Mamm hir Bett war grouss.
Si sinn roueg bliwwen – et war Spannung an der Loft.
D'Mamm huet erëm ugefaangen ze kachen.
De blesséierte Mann huet héich gegrummelt. Ee vun de Däitschen huet sech iwwer hien gebéit.
"Bass du en Paramediker?" huet d'Mamm gefrot.
Hien huet geäntwert: "Nee, mee ech hu bis viru e puer Méint Medizin zu Heidelberg studéiert."
Dann huet hien den Amerikaner op Englesch erkläert: "D'Wonn ass net infizéiert dank der Keelt."
Awer hien huet Blutt verluer a brauch Rou an eng nahrhaft Iessen.
Elo huet sech d'Spannung geléist.
De Sergeant huet eng Fläsch roude Wäin aus sengem Broutbeutel geholl, während en aneren e Laav Brout aus der
Kommissär (laangfristegt Brout, dat de Soldaten geliwwert gëtt) op den Dësch geluecht huet.
D'Mamm huet d'Brout opgeschnidden. Si huet e bëssen Wäin an d'Becher gegoss: "Fir de kranke Mann!"
Den Rescht gouf opgedeelt.
Elo war alles prett fir d'Chrëschtdagsmool.
Zwee Kerzen hunn um Dësch geflackert.
Um Kapp vum Dësch huet d'Mamm op engem provisorësche Sëtz gesat.
Bei eis doheem war et net üblech, virun de Moolzechten héich ze beten.
Awer elo war alles anescht. Et war eng festlech Atmosphär.
Kengem wier et an de Kapp komm, ouni weider Verzögerung mat dem Iessen unzefänken.
Mir hunn eis Hänn gehalen, an d'Mamm huet mat beréierender Éierlechkeet geschwat, wéi wann si Chrëschtdag annoncéieren géif:
Komm, Här Jesus, a bass eise Gaascht…
Si huet mat de Wierder ofgeschloss: "...an w.e.g., setzt dëser Krich endlech en Enn!"
Wéi ech de Krees iwwerbléckt hunn, hunn ech Tréinen an den Aen vun de Soldaten gesinn. An keen huet sech geschummt.
Endlech si mir an d'Bett gaangen. Ech hunn an der Mamm hir Bett Plaz fonnt.
No engem kargen Moiesiessen huet de Sergeant den Amerikaner de Wee zu de amerikanesche Linnen gewisen.
E däitsche Kompass huet de Besëtzer gewiesselt.
Pass op, wou du gees. Vill Weeër sinn vermint.
Wann Dir Är Jabos (Jagdbomber) héiert, winkt hinnen wéi verréckt.
De Dokter huet et op Englesch iwwersat. Duerno hunn si sech erëm bewaffnet.
All hu sech frëndlech ëmarmt; si hunn verspriecht, sech erëm ze treffen:
Soubal dëse verdammte Krich eriwwer ass!
Am Januar 1996, méi wéi 50 Joer méi spéit, huet de Fritz Vincken sech wierklech erëm mat den Amerikaner getraff.
Ee vun hinnen hat nach ëmmer de Däitsche Wehrmacht-Kompass, vun deem hien ni getrennt war.