Зима 1944 во Германија.
Многу луѓе долж Рајната мислеа дека војната се приближува кон крајот.
Затоа мајсторот пекар Винкен ја доведе своето разорено семејство, сопругата и дванаесетгодишниот син Фриц, да живее близу него во
шумата Хертген, каде што беше принуден да пече леб за Вермахтот.
Откако со часови возеше низ ноќта, тој ги однесе двајцата во Кјубелваген до празна барака скриена на просека.
Но фронтот се зацврсти. Во декември дури имаше контраофанзива.
Длабоко затрупани со снег, двајцата останаа во колибата.
Сепак, на таткото сè повеќе му стануваше тешко да го издржува своето семејство.
И така дојде Бадник 1944 година.
Неговиот син Фриц подоцна го запиша сè што се случи:
Цел ден го слушавме глувиот рев на сојузничките борбени авиони.
Беше многу студено. Мајка подготвуваше пилешка супа покрај печката во пригушената светлина на свеќа.
Татко беше надвор и организираше работи.
Одненадеж, се почука на вратата.
Изненаден, се стресов и ја видов мајка како брзо ги гасне свеќите.
Имаше уште едно тропање. Ние собравме храброст и ја отворивме вратата.
Надвор стоеја двајца мажи со челични кациги.
Еден зборуваше на странски јазик и покажа кон трето лице кое лежеше во снегот.
Сфативме: овие мажи се американски војници.
Мајка стоеше неподвижно покрај мене.
Тие беа вооружени и можеа насилно да влезат, но стоеја таму и прашуваа со очите.
Човекот што седеше во снегот изгледаше повеќе мртов отколку жив.
"Влези," рече мајка со гостопримлив гест.
Еден од нив можеше да комуницира со мојата мајка на француски.
Мајката се грижеше за ранетиот човек.
Седејќи покрај печката, студот ги напушти.
Моето расположение повторно се подигна.
Тројцата беа растурени, ја изгубиле единицата и со денови лутаа низ шумата.
Мајка ми ми рече: "Оди и донеси уште шест компири."
Таа запали втора свеќа и ги исече измиените, необлупени компири во супата.
Лупењето на нив тогаш би било губење.
Ранетиот човек крвавеше обилно и лежеше неподвижен и молчалив.
Супата на мајка испушташе примамлива арома.
Само што ја поставував трпезата кога повторно почука на вратата.
Очекував повеќе расеани Американци и ја отворив вратата без двоумење.
Тие беа војници, четири мажи, и сите беа вооружени до заби.
Бев запознаен со униформата. Тие беа наши војници од Вермахтот.
Бев парализиран од страв. Дали ова беше крајот за нас?
Мајка излезе. Нејзиниот смирен глас ме умири донекаде.
"Ти носиш ледена студенило со себе, дали би сакал да јадеш со нас?" таа избрбори.
Со тоа, таа ја погоди вистинската нота.
Војниците ги поздравија топло и беа видливо среќни што на Бадник во пограничниот регион на
Ардените меѓу фронтовите најдоа сонародници.
"Можеме ли малку да се стоплиме?" праша старешината, сержант.
Можеби можеме да останеме до утре?
"Се разбира," мајка одговори топло, а потоа смело додаде:
Веќе има три лица овде кои се смрзнати и треба да се стоплат.
Ве молиме, не предизвикувајте никакви проблеми на Бадник!
Сержантот разбра. Тој побара да знае: "Јанкс?"
Мајката ги погледна сите поединечно и бавно рече:
Можете да бидете моите синови, а и оние внатре.
Еден е ранет, не на добар начин.
Другите се исто толку гладни и уморни како и ти.
Потоа таа му рече на сержантот: "Вечерва е Бадник, овде нема да има пукање!"
Тој ѝ се загледа. Две или три бескрајни секунди; но мајка решително рече:
Ставете ги пушките на дрвото и влезете внатре!
"Направи како што таа вели," прорева сержант.
Без збор, ги оставија своите оружја во шпајзот каде што го чувавме дрвото:
три карбини, два пиштола, еден лесен митралез и две базуки.
Непријателот не остана скриен од Американците.
Со храброста на очајот, тие беа подготвени да возвратат.
Кога сите беа во малата соба, изгледаа збунети.
Но мама беше во својата стихија. Со насмевка, таа најде седиште за секого.
Имавме три столчиња, но креветот на мајка ми беше голем.
Тие останаа молчеливи – во воздухот имаше напнатост.
Мајка почна повторно да готви.
Ранетиот човек гласно стона. Еден од Германците се наведе над него.
"Дали си парамедик?" праша мајка ми.
Тој одговори: "Не, но студирав медицина во Хајделбург до пред неколку месеци."
Потоа им објасни на Американците на англиски: "Раната не е инфицирана благодарение на студот."
Но тој изгубил крв и му треба одмор и обилна храна.
Сега напнатоста се намали.
Сержантот извади шише црвено вино од својата вреќа за леб, додека друг стави на масата леб
хардтак (долготраен леб што им се дава на војниците).
Мајка го исече лебот. Таа истури малку вино во чашата: "За болниот човек!"
Останатото беше поделено.
Сега сè беше подготвено за божиќната вечера.
Две свеќи трепкаа на масата.
На челото на масата, Мајка седеше на импровизирано седиште.
Во нашиот дом не беше вообичаено да се молиме наглас пред јадење.
Но сега сè беше поинаку. Имаше празнична атмосфера.
Никој не би помислил да се нафрли на јадењето без понатамошно одлагање.
Се држевме за раце и мајка ми зборуваше со трогателна искреност, како да најавува Божиќ:
Дојди, Господе Исусе, и биди наш гостин…
Таа заврши со зборовите: "...и ве молам, конечно ставете крај на оваа војна!"
Додека го гледав кругот, забележав солзи во очите на војниците. И никој не се срамеше.
Конечно отидовме да спиеме. Најдов место во креветот на мајка ми.
По оскуден појадок, наредникот им го покажа патот до американските позиции.
Германски компас смени сопственик.
Внимавај каде што чекориш. Многу патеки се минирани.
Кога ќе ги слушнете вашите Јабос (ловци-бомбардери), им мавтајте како луди.
Лекарот го преведе на англиски. Потоа повторно се вооружија.
Сите радосно се прегрнуваа; ветија дека повторно ќе се сретнат:
Штом оваа проклета војна заврши!
Во јануари 1996 година, повеќе од 50 години подоцна, Фриц Винкен навистина повторно се сретна со Американците.
Еден од нив сè уште го имаше германскиот компас на Вермахтот, од кој никогаш не се раздел.