1
00:00:00,000 --> 00:00:02,336


2
00:00:02,336 --> 00:00:06,146
1944-ലെ ശൈത്യകാലം, ജർമ്മനിയിൽ.

3
00:00:06,146 --> 00:00:09,940
റൈൻ നദീതീരത്തുള്ള പലരും യുദ്ധം അവസാനിക്കാറായെന്ന് കരുതി.

4
00:00:09,940 --> 00:00:17,546
അതുകൊണ്ടാണ് മാസ്റ്റർ ബേക്കറായ വിൻക്കൻ, തൻ്റെ തകർന്ന കുടുംബമായ
ഭാര്യയെയും പന്ത്രണ്ട് വയസ്സുള്ള മകൻ ഫ്രിറ്റ്സിനെയും, ഹർട്ട്ഗെൻ

5
00:00:17,546 --> 00:00:25,900
വനത്തിൽ തനിക്ക് സമീപം താമസിക്കാൻ കൊണ്ടുവന്നത്. അവിടെ വെർമാക്റ്റിന്
വേണ്ടി ബ്രെഡ് ഉണ്ടാക്കാൻ അദ്ദേഹത്തെ നിർബന്ധിതനാക്കി.

6
00:00:25,900 --> 00:00:31,943
മണിക്കൂറുകളോളം രാത്രി മുഴുവൻ വാഹനമോടിച്ച്, അവൻ
അവരിരുവരെയും ഒരു ക്യൂബൽവാഗനിൽ കയറ്റി, ഒരു തുറന്ന

7
00:00:31,943 --> 00:00:36,599
സ്ഥലത്ത് മറഞ്ഞിരുന്ന ശൂന്യമായ ഒരു ബാരക്കിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.

8
00:00:36,599 --> 00:00:43,073
എന്നാൽ മുൻനിര കഠിനമായി. ഡിസംബറിൽ ഒരു പ്രത്യാക്രമണം പോലും നടന്നു.

9
00:00:43,073 --> 00:00:48,160
കനത്ത മഞ്ഞിൽ പുതഞ്ഞുപോയ ആ രണ്ടുപേരും കുടിലിൽത്തന്നെ തുടർന്നു.

10
00:00:48,160 --> 00:00:53,040
എന്നിരുന്നാലും, കുടുംബത്തിന്റെ ചെലവുകൾ
വഹിക്കുന്നത് അച്ഛന് കൂടുതൽ കൂടുതൽ പ്രയാസകരമായിത്തീർന്നു.

11
00:00:53,040 --> 00:00:57,760
അങ്ങനെ 1944-ലെ ക്രിസ്മസ് ഈവ് വന്നെത്തി.

12
00:00:57,760 --> 00:01:03,640
പിന്നീട് അദ്ദേഹത്തിന്റെ മകൻ
ഫ്രിറ്റ്സ് സംഭവിച്ചതെല്ലാം എഴുതിവെച്ചു:

13
00:01:05,880 --> 00:01:12,040
ദിവസം മുഴുവൻ സഖ്യകക്ഷി
യുദ്ധവിമാനങ്ങളുടെ മങ്ങിയ ഗർജനം ഞങ്ങൾ കേട്ടു.

14
00:01:12,040 --> 00:01:20,966
കഠിനമായ തണുപ്പായിരുന്നു. അമ്മ മെഴുകുതിരിയുടെ മങ്ങിയ
വെളിച്ചത്തിൽ അടുപ്പിനരികിൽ ചിക്കൻ സൂപ്പ് തയ്യാറാക്കി.

15
00:01:20,966 --> 00:01:24,986
അച്ഛൻ കാര്യങ്ങൾ സംഘടിപ്പിക്കാൻ പുറത്തുപോയിരുന്നു.

16
00:01:24,986 --> 00:01:27,966
പെട്ടെന്ന് വാതിലിൽ ഒരു മുട്ടു കേട്ടു.

17
00:01:27,966 --> 00:01:33,986
ഞെട്ടിപ്പോയി ഞാൻ പിടഞ്ഞുപോയി, അമ്മ
തിടുക്കത്തിൽ മെഴുകുതിരികൾ ഊതിക്കെടുത്തുന്നത് കണ്ടു.

18
00:01:33,986 --> 00:01:39,393
വീണ്ടും ഒരു മുട്ടു കേട്ടു. ഞങ്ങൾ ധൈര്യം സംഭരിച്ച് വാതിൽ തുറന്നു.

19
00:01:39,393 --> 00:01:43,286
പുറത്ത് സ്റ്റീൽ ഹെൽമെറ്റുകൾ ധരിച്ച
രണ്ട് പുരുഷന്മാർ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

20
00:01:43,286 --> 00:01:50,333
ഒരാൾ വിദേശ ഭാഷയിൽ സംസാരിച്ചുകൊണ്ട്
മഞ്ഞിൽ കിടക്കുന്ന മൂന്നാമതൊരാളെ ചൂണ്ടി.

21
00:01:50,333 --> 00:01:55,353
ഞങ്ങൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു: ഈ ആളുകൾ അമേരിക്കൻ സൈനികരാണ്.

22
00:01:55,353 --> 00:01:59,273
അമ്മ എൻ്റെ അരികിൽ നിശ്ചലയായി നിന്നു.

23
00:01:59,273 --> 00:02:08,573
അവർ ആയുധധാരികളായിരുന്നു, അതിക്രമിച്ചു കയറാൻ അവർക്ക്
കഴിയുമായിരുന്നു, പക്ഷേ അവർ അവിടെ നിന്ന് കണ്ണുകളാൽ അഭ്യർത്ഥിച്ചു.

24
00:02:08,573 --> 00:02:13,346
മഞ്ഞിൽ ഇരിക്കുന്ന ആ മനുഷ്യൻ
ജീവനുള്ളതിനേക്കാൾ മരിച്ചതുപോലെയായിരുന്നു.

25
00:02:13,346 --> 00:02:18,306
"കേറി വരൂ," അമ്മ സ്വാഗതം ചെയ്തുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

26
00:02:18,306 --> 00:02:24,153
അവരിൽ ഒരാൾക്ക് എൻ്റെ അമ്മയുമായി
ഫ്രഞ്ച് ഭാഷയിൽ സംസാരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞു.

27
00:02:24,153 --> 00:02:27,780
അമ്മ പരിക്കേറ്റയാളെ പരിചരിച്ചു.

28
00:02:27,780 --> 00:02:32,040
അടുപ്പിനരികിൽ ഇരുന്നപ്പോൾ, അവർക്ക് തണുപ്പ് വിട്ടു.

29
00:02:32,040 --> 00:02:35,900
എൻ്റെ മനസ്സ് വീണ്ടും ഉന്മേഷവതിനായി.

30
00:02:35,900 --> 00:02:40,705
മൂന്നുപേരും ചിതറിപ്പോയിരുന്നു, തങ്ങളുടെ
യൂണിറ്റിനെ നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു,

31
00:02:40,705 --> 00:02:44,846
ദിവസങ്ങളായി കാട്ടിലൂടെ അലഞ്ഞുനടക്കുകയായിരുന്നു.

32
00:02:44,846 --> 00:02:48,880
അമ്മ എന്നോട് പറഞ്ഞു: "പോയി ആറ് ഉരുളക്കിഴങ്ങ് കൂടി എടുക്കൂ."

33
00:02:48,880 --> 00:02:56,540
അവൾ രണ്ടാമതൊരു മെഴുകുതിരി കത്തിച്ച്,
കഴുകിത്തൊലികളയാത്ത ഉരുളക്കിഴങ്ങുകൾ സൂപ്പിലേക്ക് അരിഞ്ഞിട്ടു.

34
00:02:56,540 --> 00:03:01,133
അന്ന് അവയുടെ തൊലി കളയുന്നത് ഒരു പാഴായിരുന്നു.

35
00:03:01,133 --> 00:03:08,333
പരിക്കേറ്റയാൾക്ക് ധാരാളം രക്തം
പോയിരുന്നു, അവൻ ചലനമറ്റും നിശ്ശബ്ദനുമായി കിടന്നു.

36
00:03:08,333 --> 00:03:11,540
അമ്മയുടെ സൂപ്പ് രുചിയൂറുന്ന ഗന്ധം പരത്തി.

37
00:03:11,540 --> 00:03:18,146
ഞാൻ മേശ ഒരുക്കുകയായിരുന്നു, അപ്പോഴാണ്
വാതിലിൽ വീണ്ടും ഒരു മുട്ടു കേട്ടത്.

38
00:03:18,146 --> 00:03:24,060
അമേരിക്കക്കാർ കൂടുതൽ ചിതറിക്കിടക്കുമെന്ന് ഞാൻ
പ്രതീക്ഷിച്ചു, ഒരു മടിയുമില്ലാതെ വാതിൽ തുറന്നു.

39
00:03:24,060 --> 00:03:30,726
അവർ നാല് പേരുള്ള സൈനികരായിരുന്നു, എല്ലാവരും ആയുധധാരികളായിരുന്നു.

40
00:03:30,726 --> 00:03:37,080
എനിക്ക് ആ യൂണിഫോം പരിചിതമായിരുന്നു. അവ
വെർമാക്റ്റിലെ ഞങ്ങളുടെ സൈനികരായിരുന്നു.

41
00:03:37,080 --> 00:03:43,026
ഞാൻ ഭയന്ന് തളർന്നുപോയി. ഇത് ഞങ്ങൾക്ക് അവസാനമായിരുന്നോ?

42
00:03:43,026 --> 00:03:49,180
അമ്മ പുറത്തേക്ക് വന്നു. അവരുടെ
ശാന്തമായ ശബ്ദം എനിക്ക് ഒരുവിധം ആശ്വാസം നൽകി.

43
00:03:49,180 --> 00:03:55,893
"നീയൊരു മഞ്ഞുകട്ട പോലെയാണല്ലോ,
ഞങ്ങളോടൊപ്പം കഴിക്കണോ?" അവൾ പെട്ടെന്ന് പറഞ്ഞുപോയി.

44
00:03:55,893 --> 00:04:00,086
അതോടെ, അവൾ ശരിയായ സ്വരം കണ്ടെത്തിയിരുന്നു.

45
00:04:00,086 --> 00:04:08,619
സൈനികർ അവരെ ഊഷ്മളമായി സ്വാഗതം ചെയ്യുകയും, യുദ്ധമുഖങ്ങൾക്കിടയിലുള്ള
ആർഡെൻസ് അതിർത്തി പ്രദേശത്ത് ക്രിസ്മസ് ഈവിനിൽ സ്വന്തം നാട്ടുകാരെ

46
00:04:08,619 --> 00:04:13,333
കണ്ടുമുട്ടിയതിൽ പ്രകടമായ സന്തോഷം പ്രകടിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.

47
00:04:13,333 --> 00:04:19,646
"ഞങ്ങൾക്ക് അല്പം ചൂട് പിടിക്കാമോ?"
സർജന്റായ മുതിർന്ന ഉദ്യോഗസ്ഥൻ ചോദിച്ചു.

48
00:04:19,646 --> 00:04:23,380
ഒരുപക്ഷേ നമുക്ക് നാളെ വരെ ഇവിടെ താമസിക്കാമോ?

49
00:04:23,380 --> 00:04:28,906
"അതെ," അമ്മ ഊഷ്മളമായി മറുപടി പറഞ്ഞു,
എന്നിട്ട് ധൈര്യപൂർവ്വം കൂട്ടിച്ചേർത്തു:

50
00:04:28,906 --> 00:04:34,373
ഇവിടെ ഇതിനകം തന്നെ മൂന്ന് പേരുണ്ട്, അവർക്ക് ശരീരം മുഴുവൻ
തണുത്തുറഞ്ഞിരിക്കുന്നു, അവർക്ക് ചൂട് പിടിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

51
00:04:34,373 --> 00:04:39,453
ദയവായി ക്രിസ്മസ് ഈവിൽ ഒരു പ്രശ്നവും ഉണ്ടാക്കരുത്!

52
00:04:39,453 --> 00:04:45,640
സാർജന്റിന് മനസ്സിലായി. അയാൾ ചോദിച്ചു: "യാങ്കീസോ?"

53
00:04:45,640 --> 00:04:50,733
അമ്മ അവരോരോരുത്തരെയും നോക്കി പതുക്കെ പറഞ്ഞു:

54
00:04:50,733 --> 00:04:55,253
നിങ്ങൾ എൻ്റെ മക്കളാകാം, അകത്തുള്ളവരും.

55
00:04:55,253 --> 00:04:59,006
ഒരാൾക്ക് പരിക്കേറ്റു, അതൊരു നല്ല കാര്യമല്ല.

56
00:04:59,006 --> 00:05:02,766
മറ്റുള്ളവർക്കും നിന്നെപ്പോലെ വിശക്കുന്നു, ക്ഷീണിക്കുന്നു.

57
00:05:02,766 --> 00:05:10,686
അപ്പോൾ അവൾ സർജന്റിനോട് പറഞ്ഞു, "ഇന്ന്
ക്രിസ്മസ് ഈവ് ആണ്, ഇവിടെ വെടിവെപ്പുണ്ടാകില്ല!"

58
00:05:10,686 --> 00:05:18,580
അവൻ അവളെ തുറിച്ചുനോക്കി. രണ്ടോ മൂന്നോ ഒരിക്കലും
അവസാനിക്കാത്ത നിമിഷങ്ങൾ; എന്നാൽ അമ്മ ഉറച്ച സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു:

59
00:05:18,580 --> 00:05:23,173
നിങ്ങളുടെ തോക്കുകൾ തടിക്കു മുകളിൽ വെച്ച് അകത്തേക്ക് വരൂ!

60
00:05:23,173 --> 00:05:26,953
"അവൾ പറയുന്നത് പോലെ ചെയ്യുക," സർജൻ്റ് മുരണ്ടു.

61
00:05:26,953 --> 00:05:33,653
ഒന്നും മിണ്ടാതെ, അവർ തങ്ങളുടെ
ആയുധങ്ങൾ ഞങ്ങൾ വിറക് വെക്കുന്ന ഷെഡിൽ വെച്ചു:

62
00:05:33,653 --> 00:05:41,960
മൂന്ന് കാർബൈനുകൾ, രണ്ട് പിസ്റ്റളുകൾ,
ഒരു ലൈറ്റ് മെഷീൻ ഗൺ, രണ്ട് ബസൂക്കകൾ.

63
00:05:41,960 --> 00:05:46,506
ശത്രു അമേരിക്കക്കാരുടെ കാഴ്ചയിൽ നിന്ന് മറഞ്ഞിരുന്നില്ല.

64
00:05:46,506 --> 00:05:52,093
നിസ്സഹായതയുടെ ധൈര്യം കൈവിട്ടാണ് അവർ തിരിച്ചടിക്കാൻ തയ്യാറായത്.

65
00:05:52,093 --> 00:05:57,293
എല്ലാവരും ചെറിയ മുറിയിൽ ആയപ്പോൾ, അവർക്ക്
എന്തുചെയ്യണമെന്നറിയാതെ ആയതുപോലെ തോന്നി.

66
00:05:57,293 --> 00:06:05,400
പക്ഷേ അമ്മയ്ക്ക് അതൊരു സ്വർഗ്ഗമായിരുന്നു. പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട്,
അവർ എല്ലാവർക്കും ഇരിക്കാനൊരു സീറ്റ് കണ്ടെത്തി.

67
00:06:05,400 --> 00:06:09,586
ഞങ്ങൾക്ക് മൂന്ന് കസേരകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു,
പക്ഷേ അമ്മയുടെ കിടക്ക വലുതായിരുന്നു.

68
00:06:09,586 --> 00:06:14,440
അവർ നിശ്ശബ്ദരായി - അന്തരീക്ഷത്തിൽ ഒരു പിരിമുറുക്കം നിറഞ്ഞിരുന്നു.

69
00:06:14,440 --> 00:06:17,420
അമ്മ വീണ്ടും പാചകം തുടങ്ങി.

70
00:06:17,420 --> 00:06:23,973
പരിക്കേറ്റ മനുഷ്യൻ ഉറക്കെ നിലവിളിച്ചു.
ജർമ്മക്കാരിലൊരാൾ അവന്റെ നേരെ കുനിഞ്ഞു.

71
00:06:23,973 --> 00:06:26,366
"നീ ഒരു പാരാമെഡിക്കാണോ?" അമ്മ ചോദിച്ചു.

72
00:06:26,366 --> 00:06:34,013
അദ്ദേഹം മറുപടി പറഞ്ഞു, "ഇല്ല, പക്ഷേ ഞാൻ കുറച്ച്
മാസങ്ങൾക്ക് മുൻപ് വരെ ഹൈഡൽബർഗിൽ വൈദ്യശാസ്ത്രം പഠിച്ചിരുന്നു."

73
00:06:34,013 --> 00:06:41,073
എന്നിട്ട് അദ്ദേഹം അമേരിക്കക്കാർക്ക് ഇംഗ്ലീഷിൽ
വിശദീകരിച്ചു: "തണുപ്പ് കാരണം മുറിവിന് അണുബാധ പിടിച്ചിട്ടില്ല."

74
00:06:41,073 --> 00:06:46,906
പക്ഷേ അവന് രക്തം നഷ്ടപ്പെട്ടു,
വിശ്രമവും പോഷകസമൃദ്ധമായ ഭക്ഷണവും ആവശ്യമാണ്.

75
00:06:46,906 --> 00:06:49,620
ഇപ്പോൾ പിരിമുറുക്കം കുറഞ്ഞു.

76
00:06:49,620 --> 00:06:55,762
സാർജന്റ് തൻ്റെ ബ്രെഡ് ബാഗിൽ നിന്ന് ഒരു കുപ്പി റെഡ് വൈൻ എടുത്തു,
അതേസമയം മറ്റൊരാൾ മേശപ്പുറത്ത് ഒരു ലോഫ് കോമിസറി ബ്രെഡ് (സൈനികർക്ക്

77
00:06:55,762 --> 00:06:58,946
നൽകുന്ന ദീർഘകാലം കേടുകൂടാതെയിരിക്കുന്ന ബ്രെഡ്) വെച്ചു.

78
00:06:58,946 --> 00:07:06,500
അമ്മ ബ്രെഡ് മുറിച്ചു. അവർ കപ്പിലേക്ക്
കുറച്ച് വീഞ്ഞൊഴിച്ചു: "അസുഖമുള്ളയാൾക്ക് വേണ്ടി!"

79
00:07:06,500 --> 00:07:08,813
ബാക്കിയുള്ളത് വിഭജിച്ചു.

80
00:07:08,813 --> 00:07:13,280
ഇപ്പോൾ ക്രിസ്മസ് അത്താഴത്തിനായി എല്ലാം തയ്യാറായിരുന്നു.

81
00:07:13,280 --> 00:07:16,753
മേശയിൽ രണ്ട് മെഴുകുതിരികൾ മിന്നിത്തിളങ്ങി.

82
00:07:16,753 --> 00:07:22,453
മേശയുടെ തലയ്ക്കൽ, അമ്മ ഒരു തട്ടിക്കൂട്ട് ഇരിപ്പിടത്തിൽ ഇരുന്നു.

83
00:07:22,453 --> 00:07:28,526
ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിൽ, ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നതിന് മുമ്പ്
ഉറക്കെ പ്രാർത്ഥിക്കുന്ന ഒരു പതിവുണ്ടായിരുന്നില്ല.

84
00:07:28,526 --> 00:07:34,513
പക്ഷേ ഇപ്പോൾ എല്ലാം
വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു. ഒരു ഉത്സവ പ്രതീതി ആയിരുന്നു.

85
00:07:34,513 --> 00:07:40,886
ഒന്നും കൂടാതെ ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ ആരും ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടാവില്ല.

86
00:07:40,886 --> 00:07:50,753
ഞങ്ങൾ പരസ്പരം കൈകൾ പിടിച്ചു, അമ്മ ക്രിസ്മസ്
പ്രഖ്യാപിക്കുന്നതുപോലെ ഹൃദയസ്പർശിയായ ആത്മാർത്ഥതയോടെ സംസാരിച്ചു:

87
00:07:50,753 --> 00:07:54,033
വരൂ, കർത്താവായ യേശുവേ, ഞങ്ങളുടെ അതിഥിയാകൂ...

88
00:07:54,033 --> 00:08:00,300
അവൾ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അവസാനിപ്പിച്ചു:
"...ദയവായി, ഒടുവിൽ ഈ യുദ്ധത്തിന് ഒരു അന്ത്യം കുറിക്കുക!"

89
00:08:00,300 --> 00:08:08,473
ഞാൻ ആ വലയം ചുറ്റും നോക്കിയപ്പോൾ, സൈനികരുടെ
കണ്ണുകളിൽ കണ്ണീർ ഞാൻ കണ്ടു. ആർക്കും ലജ്ജയുണ്ടായിരുന്നില്ല.

90
00:08:08,473 --> 00:08:15,173
ഒടുവിൽ ഞങ്ങൾ ഉറങ്ങാൻ പോയി. ഞാൻ
അമ്മയുടെ കിടക്കയിൽ ഒരിടം കണ്ടെത്തി.

91
00:08:15,173 --> 00:08:24,126
ഒരു നേരത്തെ ലഘുഭക്ഷണത്തിന് ശേഷം, സർജൻ്റ്
അമേരിക്കക്കാർക്ക് അവരുടെ നിലകളിലേക്കുള്ള വഴി കാണിച്ചുകൊടുത്തു.

92
00:08:24,126 --> 00:08:28,013
ഒരു ജർമ്മൻ കോമ്പസ് കൈമാറ്റം ചെയ്യപ്പെട്ടു.

93
00:08:28,013 --> 00:08:32,253
നീ നടക്കുന്ന വഴി ശ്രദ്ധിക്കുക. പല പാതകളും ഖനനം ചെയ്യപ്പെട്ടവയാണ്.

94
00:08:32,253 --> 00:08:36,640
നിങ്ങളുടെ ജാബോസിനെ
(ഫൈറ്റർ-ബോംബറുകളെ) കാണുമ്പോൾ, ഭ്രാന്തമായി കൈവീശുക.

95
00:08:36,640 --> 00:08:42,413
ഡോക്ടർ ഇംഗ്ലീഷിലേക്ക് വിവർത്തനം
ചെയ്തു. എന്നിട്ട് അവർ വീണ്ടും ആയുധധാരികളായി.

96
00:08:42,413 --> 00:08:47,866
എല്ലാവരും സന്തോഷത്തോടെ പരസ്പരം
കെട്ടിപ്പിടിച്ചു; അവർ വീണ്ടും കാണാമെന്ന് വാഗ്ദാനം ചെയ്തു:

97
00:08:47,866 --> 00:08:56,973
ഈ നശിച്ച യുദ്ധം കഴിഞ്ഞാലുടൻ!

98
00:08:56,973 --> 00:09:09,413
1996 ജനുവരിയിൽ, 50 വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം, ഫ്രിറ്റ്സ് വിങ്കൻ
യഥാർത്ഥത്തിൽ അമേരിക്കക്കാരുമായി വീണ്ടും കണ്ടുമുട്ടി.

99
00:09:09,413 --> 00:09:16,886
അവരിൽ ഒരാളുടെ കൈവശം, അയാൾ ഒരിക്കലും പിരിഞ്ഞിരിക്കാതിരുന്ന
ജർമ്മൻ വെർമാക്റ്റ് കമ്പാസ് അപ്പോഴും ഉണ്ടായിരുന്നു.