1
00:00:00,000 --> 00:00:02,336


2
00:00:02,336 --> 00:00:06,146
१९४४ ची हिवाळी ऋतू जर्मनीमध्ये.

3
00:00:06,146 --> 00:00:09,940
राइन नदीच्या काठावर असलेल्या अनेक
लोकांना वाटत होते की युद्ध संपत चालले आहे.

4
00:00:09,940 --> 00:00:17,562
म्हणूनच मास्टर बेकर विंकेनने आपली उद्ध्वस्त कुटुंब—त्याची पत्नी
आणि बारा वर्षांचा मुलगा फ्रिट्झ—हर्टगेन जंगलात

5
00:00:17,562 --> 00:00:25,900
त्याच्याजवळ राहण्यासाठी आणले, जिथे त्याला
वेहरमाख्टसाठी ब्रेड बनवण्यासाठी जबरदस्तीने कामावर ठेवण्यात आले.

6
00:00:25,900 --> 00:00:36,599
रात्रभर तासोंनी गाडी चालवल्यानंतर, त्याने त्यांना कुबेलवागनमध्ये
घेऊन एका मोकळ्या जागेत लपलेल्या रिकाम्या बॅरॅकमध्ये नेले.

7
00:00:36,599 --> 00:00:43,073
पण समोरचा भाग कठीण झाला. डिसेंबरमध्ये अगदी प्रतिहल्लाही झाला.

8
00:00:43,073 --> 00:00:48,160
घनदाट बर्फामुळे अडकून, दोघेही झोपडीतच राहिले.

9
00:00:48,160 --> 00:00:53,040
तथापि, वडिलांसाठी त्यांच्या कुटुंबाची
व्यवस्था करणे दिवसेंदिवस अधिकच कठीण झाले.

10
00:00:53,040 --> 00:00:57,760
आणि मग १९४४ च्या ख्रिसमस ईव्हची रात्र आली. १२३४३२१

11
00:00:57,760 --> 00:01:03,640
त्याचा मुलगा फ्रिट्झने नंतर घडलेली सर्व गोष्टी लिहून ठेवल्या:

12
00:01:05,880 --> 00:01:12,040
आम्ही दिवसभर मित्र राष्ट्रांच्या
लढाऊ विमानांचा मंद गर्जना ऐकत होतो.

13
00:01:12,040 --> 00:01:20,966
खूपच कडक थंडी होती. आई मेणबत्तीच्या
मंद प्रकाशात चुलीजवळ चिकन सूप बनवत होती.

14
00:01:20,966 --> 00:01:24,986
१२३४३२१ वडील गोष्टींचे आयोजन करण्यासाठी बाहेर होते.

15
00:01:24,986 --> 00:01:27,966
अचानक दरवाजावर ठोका झाला.

16
00:01:27,966 --> 00:01:33,986
घाबरून मी मागे हटलो आणि पाहिले की आई
घाईघाईने मेणबत्त्या फुंकून विझवत होती.

17
00:01:33,986 --> 00:01:39,393
पुन्हा एकदा दार ठोकण्यात आले. आम्ही धाडस गोळा करून दार उघडले.

18
00:01:39,393 --> 00:01:43,286
बाहेर स्टीलचे हेल्मेट घातलेले दोन पुरुष उभे होते.

19
00:01:43,286 --> 00:01:50,333
एकाने परकी भाषेत बोलून बर्फात
पडलेल्या तिसऱ्या व्यक्तीकडे बोट दाखवले.

20
00:01:50,333 --> 00:01:55,353
आम्हाला कळले: हे पुरुष अमेरिकन सैनिक आहेत.

21
00:01:55,353 --> 00:01:59,273
आई माझ्या शेजारी निश्चल उभी होती.

22
00:01:59,273 --> 00:02:08,573
ते सशस्त्र होते आणि जबरदस्तीने आत घुसू शकले असते,
पण ते तिथे उभे राहिले आणि डोळ्यांनी विनंती केली.

23
00:02:08,573 --> 00:02:13,346
बर्फात बसलेला माणूस जिवंतपेक्षा मृतच जास्त वाटत होता.

24
00:02:13,346 --> 00:02:18,306
"ये," आईने स्वागतार्ह हावभावाने म्हटले.

25
00:02:18,306 --> 00:02:24,153
त्यापैकी एकजण माझ्या आईशी फ्रेंचमध्ये बोलू शकला.

26
00:02:24,153 --> 00:02:27,780
आईने जखमी माणसाची काळजी घेतली.

27
00:02:27,780 --> 00:02:32,040
चूलजवळ बसल्यावर थंडी त्यांना सोडून गेली.

28
00:02:32,040 --> 00:02:35,900
माझ्या उत्साहात पुन्हा वाढ झाली.

29
00:02:35,900 --> 00:02:44,846
तीनही विखुरले होते, आपली युनिट गमावली
होती आणि काही दिवस जंगलात भटकत होते.

30
00:02:44,846 --> 00:02:48,880
आईने मला सांगितले: "जा आणि आणखी सहा बटाटे आण."

31
00:02:48,880 --> 00:02:56,540
तिने दुसरी मेणबत्ती पेटवली आणि
धुतलेले, न सोललेले बटाटे सूपमध्ये कापले.

32
00:02:56,540 --> 00:03:01,133
त्या वेळी त्यांना उखडणे वाया गेले असते.

33
00:03:01,133 --> 00:03:08,333
जखमी माणूस प्रचंड रक्तस्त्राव करून निश्चल आणि शांत पडला होता.

34
00:03:08,333 --> 00:03:11,540
आईच्या सूपमधून मोहक सुगंध येत होता.

35
00:03:11,540 --> 00:03:18,146
मी फक्त टेबल सजवत होतो तेव्हा दरवाजावर पुन्हा एकदा ठोका झाला.

36
00:03:18,146 --> 00:03:24,060
मला अधिक विखुरलेले अमेरिकन दिसतील अशी
अपेक्षा होती आणि मी संकोच न करता दरवाजा उघडला.

37
00:03:24,060 --> 00:03:30,726
ते सैनिक होते, चार पुरुष, आणि सर्वजण दातांपर्यंत शस्त्रसज्ज होते.

38
00:03:30,726 --> 00:03:37,080
मला ती युनिफॉर्म परिचित होती. ते वेहरमाख्टमधील आमचे सैनिक होते.

39
00:03:37,080 --> 00:03:43,026
मी भीतीने स्तब्ध झालो होतो. हे आमच्यासाठी शेवट होते का?

40
00:03:43,026 --> 00:03:49,180
आई बाहेर आली. तिच्या शांत आवाजाने मला काहीसा दिलासा मिळाला.

41
00:03:49,180 --> 00:03:55,893
"तू बरोबर बर्फासारखी थंडी घेऊन येतोस,
आमच्यासोबत जेवायला आवडेल का?" ती अचानक म्हणाली.

42
00:03:55,893 --> 00:04:00,086
त्यावर तिने योग्य सूर साधला.

43
00:04:00,086 --> 00:04:08,159
सैनिकांनी त्यांना उबदारपणे अभिवादन केले आणि समोरच्या
दोन्ही मोर्चांमधील आर्डेन्नेसच्या सीमेवरील प्रदेशात ख्रिसमस

44
00:04:08,159 --> 00:04:13,333
ईव्हच्या रात्री देशबांधव सापडल्याने ते स्पष्टपणे आनंदित झाले.

45
00:04:13,333 --> 00:04:19,646
"आम्ही थोडं उब घेऊ का?" वरिष्ठ अधिकारी, सार्जंटने विचारले।

46
00:04:19,646 --> 00:04:23,380
कदाचित आपण उद्यापर्यंत राहू शकतो का?

47
00:04:23,380 --> 00:04:28,906
"नक्कीच," आईने उबदारपणे उत्तर दिले, मग ठामपणे म्हणाली:

48
00:04:28,906 --> 00:04:34,373
येथे आधीच तीन लोक आहेत जे थंडीने
गोठले आहेत आणि त्यांना उब घ्यावी लागेल.

49
00:04:34,373 --> 00:04:39,453
कृपया ख्रिसमस ईव्हला कोणताही त्रास करू नका!

50
00:04:39,453 --> 00:04:45,640
सार्जंटने समजून घेतले. त्याने विचारले: "यांक्स?"

51
00:04:45,640 --> 00:04:50,733
आईने प्रत्येकाकडे पाहिले आणि हळूहळू म्हणाली:

52
00:04:50,733 --> 00:04:55,253
तुम्ही माझे मुलगे असू शकता, तसेच आत असलेले लोकही.

53
00:04:55,253 --> 00:04:59,006
कोणीतरी जखमी झाला आहे, पण चांगल्या प्रकारे नाही.

54
00:04:59,006 --> 00:05:02,766
इतर लोकही तुझ्यासारखेच भूकलेले आणि थकलेले आहेत.

55
00:05:02,766 --> 00:05:10,686
मग तिने सार्जंटला म्हटले, "आज
ख्रिसमस ईव्ह आहे, इथे गोळीबार होणार नाही!"

56
00:05:10,686 --> 00:05:18,580
त्याने तिला दोन-तीन अनंत क्षण डोळे
लावून पाहिले; पण आईने ठामपणे म्हटले:

57
00:05:18,580 --> 00:05:23,173
तुमची बंदूके लाकडावर ठेवा आणि आत या!

58
00:05:23,173 --> 00:05:26,953
"ती जे सांगते तसे करा," सार्जंटने गुरगुरून म्हटले.

59
00:05:26,953 --> 00:05:33,653
एकही शब्द न बोलता, त्यांनी आपली शस्त्रे त्या
शेडमध्ये ठेवली जिथे आम्ही लाकूड ठेवत होतो:

60
00:05:33,653 --> 00:05:41,960
तीन कार्बाईन, दोन पिस्तूल, एक हलकी मशीनगन आणि दोन बझूका.

61
00:05:41,960 --> 00:05:46,506
शत्रू अमेरिकनांपासून लपून राहिला नव्हता.

62
00:05:46,506 --> 00:05:52,093
निराशेच्या धाडसाने, ते परत लढायला तयार होते.

63
00:05:52,093 --> 00:05:57,293
जेव्हा सर्वजण त्या लहान खोलीत
होते, तेव्हा ते गोंधळलेले दिसत होते.

64
00:05:57,293 --> 00:06:05,400
पण आई तिच्या मूळ स्वभावात होती. हसत,
तिने सर्वांसाठी बसण्याची जागा शोधली.

65
00:06:05,400 --> 00:06:09,586
आमच्याकडे तीन खुर्च्या होत्या, पण आईचे पलंग मोठे होते.

66
00:06:09,586 --> 00:06:14,440
ते शांत राहिले – वातावरणात तणाव होता.

67
00:06:14,440 --> 00:06:17,420
आईने पुन्हा स्वयंपाक करायला सुरुवात केली.

68
00:06:17,420 --> 00:06:23,973
जखमी माणूस जोरात कराडला. जर्मनांपैकी एक त्याच्याकडे वाकून पाहिले.

69
00:06:23,973 --> 00:06:26,366
"तुम्ही पॅरामेडिक आहात का?" आईने विचारले.

70
00:06:26,366 --> 00:06:34,013
त्याने उत्तर दिले, "नाही, पण मी काही महिन्यांपूर्वीपर्यंत
हायडेलबर्गमध्ये वैद्यकीय शिक्षण घेतले होते."

71
00:06:34,013 --> 00:06:41,073
मग त्याने अमेरिकनांना इंग्रजीत समजावून
सांगितले: "थंडीमुळे जखम संसर्गित झाली नाही."

72
00:06:41,073 --> 00:06:46,906
पण त्याने रक्त गमावले आहे आणि त्याला
विश्रांती व पौष्टिक अन्न आवश्यक आहे.

73
00:06:46,906 --> 00:06:49,620
१२३४३२१ आता तणाव कमी झाला.

74
00:06:49,620 --> 00:06:54,887
सार्जंटने आपल्या ब्रेड बॅगमधून लाल वाइनची बाटली
काढली, तर दुसऱ्याने मेजावर हार्डटॅकचा एक लोफ

75
00:06:54,887 --> 00:06:58,946
(सैनिकांना पुरवठा केला जाणारा दीर्घकाळ टिकणारा ब्रेड) ठेवला.

76
00:06:58,946 --> 00:07:06,500
आईने ब्रेड कापला. तिने कपामध्ये थोडी वाईन ओतली: "रुग्णासाठी!"

77
00:07:06,500 --> 00:07:08,813
उरलेले सर्व विभागले गेले.

78
00:07:08,813 --> 00:07:13,280
आता ख्रिसमसच्या जेवणासाठी सर्व काही तयार होते.

79
00:07:13,280 --> 00:07:16,753
टेबलवर दोन मेणबत्त्या टिमटिमत होत्या.

80
00:07:16,753 --> 00:07:22,453
टेबलच्या डोक्यावर आई तात्पुरत्या आसनावर बसली होती.

81
00:07:22,453 --> 00:07:28,526
आमच्या घरी जेवणापूर्वी मोठ्याने प्रार्थना करण्याची प्रथा नव्हती.

82
00:07:28,526 --> 00:07:34,513
पण आता सर्व काही वेगळे झाले होते. उत्सवी वातावरण होते.

83
00:07:34,513 --> 00:07:40,886
कोणीही आणखी काही विचार न करता जेवायला
सुरुवात करेल, असे कुणालाच वाटले नसते.

84
00:07:40,886 --> 00:07:50,753
आम्ही एकमेकांचे हात धरले, आणि आईने स्पर्शक
प्रामाणिकपणाने बोलली, जणू ती ख्रिसमसची घोषणा करत असेल:

85
00:07:50,753 --> 00:07:54,033
ये, प्रभू येशू, आणि आमचे पाहुणे व्हा…

86
00:07:54,033 --> 00:08:00,300
तिने असे शब्द बोलून समाप्त केली:
"...आणि कृपया, अखेरीस या युद्धाला शेवट घाला!"

87
00:08:00,300 --> 00:08:08,473
मी वर्तुळाभोवती पाहिले तेव्हा सैनिकांच्या
डोळ्यात अश्रू होते. आणि कोणीही लाजलेले नव्हते.

88
00:08:08,473 --> 00:08:15,173
शेवटी आम्ही झोपायला गेलो. मला आईच्या पलंगात जागा मिळाली.

89
00:08:15,173 --> 00:08:24,126
अल्प नाश्त्यानंतर, सार्जंटने अमेरिकन
सैनिकांना अमेरिकन रेषांकडे जाणारा मार्ग दाखविला.

90
00:08:24,126 --> 00:08:28,013
एक जर्मन दिशादर्शक हाताळणीत बदलला.

91
00:08:28,013 --> 00:08:32,253
जिथे चालता त्याकडे लक्ष ठेवा. अनेक मार्ग खणीत आहेत.

92
00:08:32,253 --> 00:08:36,640
जेव्हा तुम्ही तुमचे जाबोस (लढाऊ-बॉम्बवर्षक)
ऐकता, तेव्हा वेड्यासारखे त्यांना हात हलवा.

93
00:08:36,640 --> 00:08:42,413
डॉक्टरने इंग्रजीत अनुवाद केला. मग
त्यांनी पुन्हा स्वतःला शस्त्रसज्ज केले.

94
00:08:42,413 --> 00:08:47,866
१२३४३२१ सर्वांनी आनंदाने एकमेकांना मिठी
मारल्या; त्यांनी पुन्हा भेटण्याचे वचन दिले:

95
00:08:47,866 --> 00:08:56,973
ही रक्तरंजित युद्ध जशीच संपली!

96
00:08:56,973 --> 00:09:09,413
जानेवारी 1996 मध्ये, 50 वर्षांहून अधिक काळानंतर,
फ्रिट्झ विंकेन खरोखरच पुन्हा अमेरिकन लोकांशी भेटले.

97
00:09:09,413 --> 00:09:16,886
त्यापैकी एकाजणकडे अजूनही जर्मन वेहरमाख्टचा
दिशादर्शक होता, ज्याला त्याने कधीच सोडले नव्हते.