WEBVTT

00:02.336 --> 00:06.146
१९४४ ची हिवाळी ऋतू जर्मनीमध्ये.

00:06.146 --> 00:09.940
राइन नदीच्या काठावर असलेल्या अनेक
लोकांना वाटत होते की युद्ध संपत चालले आहे.

00:09.940 --> 00:17.562
म्हणूनच मास्टर बेकर विंकेनने आपली उद्ध्वस्त कुटुंब—त्याची पत्नी
आणि बारा वर्षांचा मुलगा फ्रिट्झ—हर्टगेन जंगलात

00:17.562 --> 00:25.900
त्याच्याजवळ राहण्यासाठी आणले, जिथे त्याला
वेहरमाख्टसाठी ब्रेड बनवण्यासाठी जबरदस्तीने कामावर ठेवण्यात आले.

00:25.900 --> 00:36.599
रात्रभर तासोंनी गाडी चालवल्यानंतर, त्याने त्यांना कुबेलवागनमध्ये
घेऊन एका मोकळ्या जागेत लपलेल्या रिकाम्या बॅरॅकमध्ये नेले.

00:36.599 --> 00:43.073
पण समोरचा भाग कठीण झाला. डिसेंबरमध्ये अगदी प्रतिहल्लाही झाला.

00:43.073 --> 00:48.160
घनदाट बर्फामुळे अडकून, दोघेही झोपडीतच राहिले.

00:48.160 --> 00:53.040
तथापि, वडिलांसाठी त्यांच्या कुटुंबाची
व्यवस्था करणे दिवसेंदिवस अधिकच कठीण झाले.

00:53.040 --> 00:57.760
आणि मग १९४४ च्या ख्रिसमस ईव्हची रात्र आली. १२३४३२१

00:57.760 --> 01:03.640
त्याचा मुलगा फ्रिट्झने नंतर घडलेली सर्व गोष्टी लिहून ठेवल्या:

01:05.880 --> 01:12.040
आम्ही दिवसभर मित्र राष्ट्रांच्या
लढाऊ विमानांचा मंद गर्जना ऐकत होतो.

01:12.040 --> 01:20.966
खूपच कडक थंडी होती. आई मेणबत्तीच्या
मंद प्रकाशात चुलीजवळ चिकन सूप बनवत होती.

01:20.966 --> 01:24.986
१२३४३२१ वडील गोष्टींचे आयोजन करण्यासाठी बाहेर होते.

01:24.986 --> 01:27.966
अचानक दरवाजावर ठोका झाला.

01:27.966 --> 01:33.986
घाबरून मी मागे हटलो आणि पाहिले की आई
घाईघाईने मेणबत्त्या फुंकून विझवत होती.

01:33.986 --> 01:39.393
पुन्हा एकदा दार ठोकण्यात आले. आम्ही धाडस गोळा करून दार उघडले.

01:39.393 --> 01:43.286
बाहेर स्टीलचे हेल्मेट घातलेले दोन पुरुष उभे होते.

01:43.286 --> 01:50.333
एकाने परकी भाषेत बोलून बर्फात
पडलेल्या तिसऱ्या व्यक्तीकडे बोट दाखवले.

01:50.333 --> 01:55.353
आम्हाला कळले: हे पुरुष अमेरिकन सैनिक आहेत.

01:55.353 --> 01:59.273
आई माझ्या शेजारी निश्चल उभी होती.

01:59.273 --> 02:08.573
ते सशस्त्र होते आणि जबरदस्तीने आत घुसू शकले असते,
पण ते तिथे उभे राहिले आणि डोळ्यांनी विनंती केली.

02:08.573 --> 02:13.346
बर्फात बसलेला माणूस जिवंतपेक्षा मृतच जास्त वाटत होता.

02:13.346 --> 02:18.306
"ये," आईने स्वागतार्ह हावभावाने म्हटले.

02:18.306 --> 02:24.153
त्यापैकी एकजण माझ्या आईशी फ्रेंचमध्ये बोलू शकला.

02:24.153 --> 02:27.780
आईने जखमी माणसाची काळजी घेतली.

02:27.780 --> 02:32.040
चूलजवळ बसल्यावर थंडी त्यांना सोडून गेली.

02:32.040 --> 02:35.900
माझ्या उत्साहात पुन्हा वाढ झाली.

02:35.900 --> 02:44.846
तीनही विखुरले होते, आपली युनिट गमावली
होती आणि काही दिवस जंगलात भटकत होते.

02:44.846 --> 02:48.880
आईने मला सांगितले: "जा आणि आणखी सहा बटाटे आण."

02:48.880 --> 02:56.540
तिने दुसरी मेणबत्ती पेटवली आणि
धुतलेले, न सोललेले बटाटे सूपमध्ये कापले.

02:56.540 --> 03:01.133
त्या वेळी त्यांना उखडणे वाया गेले असते.

03:01.133 --> 03:08.333
जखमी माणूस प्रचंड रक्तस्त्राव करून निश्चल आणि शांत पडला होता.

03:08.333 --> 03:11.540
आईच्या सूपमधून मोहक सुगंध येत होता.

03:11.540 --> 03:18.146
मी फक्त टेबल सजवत होतो तेव्हा दरवाजावर पुन्हा एकदा ठोका झाला.

03:18.146 --> 03:24.060
मला अधिक विखुरलेले अमेरिकन दिसतील अशी
अपेक्षा होती आणि मी संकोच न करता दरवाजा उघडला.

03:24.060 --> 03:30.726
ते सैनिक होते, चार पुरुष, आणि सर्वजण दातांपर्यंत शस्त्रसज्ज होते.

03:30.726 --> 03:37.080
मला ती युनिफॉर्म परिचित होती. ते वेहरमाख्टमधील आमचे सैनिक होते.

03:37.080 --> 03:43.026
मी भीतीने स्तब्ध झालो होतो. हे आमच्यासाठी शेवट होते का?

03:43.026 --> 03:49.180
आई बाहेर आली. तिच्या शांत आवाजाने मला काहीसा दिलासा मिळाला.

03:49.180 --> 03:55.893
"तू बरोबर बर्फासारखी थंडी घेऊन येतोस,
आमच्यासोबत जेवायला आवडेल का?" ती अचानक म्हणाली.

03:55.893 --> 04:00.086
त्यावर तिने योग्य सूर साधला.

04:00.086 --> 04:08.159
सैनिकांनी त्यांना उबदारपणे अभिवादन केले आणि समोरच्या
दोन्ही मोर्चांमधील आर्डेन्नेसच्या सीमेवरील प्रदेशात ख्रिसमस

04:08.159 --> 04:13.333
ईव्हच्या रात्री देशबांधव सापडल्याने ते स्पष्टपणे आनंदित झाले.

04:13.333 --> 04:19.646
"आम्ही थोडं उब घेऊ का?" वरिष्ठ अधिकारी, सार्जंटने विचारले।

04:19.646 --> 04:23.380
कदाचित आपण उद्यापर्यंत राहू शकतो का?

04:23.380 --> 04:28.906
"नक्कीच," आईने उबदारपणे उत्तर दिले, मग ठामपणे म्हणाली:

04:28.906 --> 04:34.373
येथे आधीच तीन लोक आहेत जे थंडीने
गोठले आहेत आणि त्यांना उब घ्यावी लागेल.

04:34.373 --> 04:39.453
कृपया ख्रिसमस ईव्हला कोणताही त्रास करू नका!

04:39.453 --> 04:45.640
सार्जंटने समजून घेतले. त्याने विचारले: "यांक्स?"

04:45.640 --> 04:50.733
आईने प्रत्येकाकडे पाहिले आणि हळूहळू म्हणाली:

04:50.733 --> 04:55.253
तुम्ही माझे मुलगे असू शकता, तसेच आत असलेले लोकही.

04:55.253 --> 04:59.006
कोणीतरी जखमी झाला आहे, पण चांगल्या प्रकारे नाही.

04:59.006 --> 05:02.766
इतर लोकही तुझ्यासारखेच भूकलेले आणि थकलेले आहेत.

05:02.766 --> 05:10.686
मग तिने सार्जंटला म्हटले, "आज
ख्रिसमस ईव्ह आहे, इथे गोळीबार होणार नाही!"

05:10.686 --> 05:18.580
त्याने तिला दोन-तीन अनंत क्षण डोळे
लावून पाहिले; पण आईने ठामपणे म्हटले:

05:18.580 --> 05:23.173
तुमची बंदूके लाकडावर ठेवा आणि आत या!

05:23.173 --> 05:26.953
"ती जे सांगते तसे करा," सार्जंटने गुरगुरून म्हटले.

05:26.953 --> 05:33.653
एकही शब्द न बोलता, त्यांनी आपली शस्त्रे त्या
शेडमध्ये ठेवली जिथे आम्ही लाकूड ठेवत होतो:

05:33.653 --> 05:41.960
तीन कार्बाईन, दोन पिस्तूल, एक हलकी मशीनगन आणि दोन बझूका.

05:41.960 --> 05:46.506
शत्रू अमेरिकनांपासून लपून राहिला नव्हता.

05:46.506 --> 05:52.093
निराशेच्या धाडसाने, ते परत लढायला तयार होते.

05:52.093 --> 05:57.293
जेव्हा सर्वजण त्या लहान खोलीत
होते, तेव्हा ते गोंधळलेले दिसत होते.

05:57.293 --> 06:05.400
पण आई तिच्या मूळ स्वभावात होती. हसत,
तिने सर्वांसाठी बसण्याची जागा शोधली.

06:05.400 --> 06:09.586
आमच्याकडे तीन खुर्च्या होत्या, पण आईचे पलंग मोठे होते.

06:09.586 --> 06:14.440
ते शांत राहिले – वातावरणात तणाव होता.

06:14.440 --> 06:17.420
आईने पुन्हा स्वयंपाक करायला सुरुवात केली.

06:17.420 --> 06:23.973
जखमी माणूस जोरात कराडला. जर्मनांपैकी एक त्याच्याकडे वाकून पाहिले.

06:23.973 --> 06:26.366
"तुम्ही पॅरामेडिक आहात का?" आईने विचारले.

06:26.366 --> 06:34.013
त्याने उत्तर दिले, "नाही, पण मी काही महिन्यांपूर्वीपर्यंत
हायडेलबर्गमध्ये वैद्यकीय शिक्षण घेतले होते."

06:34.013 --> 06:41.073
मग त्याने अमेरिकनांना इंग्रजीत समजावून
सांगितले: "थंडीमुळे जखम संसर्गित झाली नाही."

06:41.073 --> 06:46.906
पण त्याने रक्त गमावले आहे आणि त्याला
विश्रांती व पौष्टिक अन्न आवश्यक आहे.

06:46.906 --> 06:49.620
१२३४३२१ आता तणाव कमी झाला.

06:49.620 --> 06:54.887
सार्जंटने आपल्या ब्रेड बॅगमधून लाल वाइनची बाटली
काढली, तर दुसऱ्याने मेजावर हार्डटॅकचा एक लोफ

06:54.887 --> 06:58.946
(सैनिकांना पुरवठा केला जाणारा दीर्घकाळ टिकणारा ब्रेड) ठेवला.

06:58.946 --> 07:06.500
आईने ब्रेड कापला. तिने कपामध्ये थोडी वाईन ओतली: "रुग्णासाठी!"

07:06.500 --> 07:08.813
उरलेले सर्व विभागले गेले.

07:08.813 --> 07:13.280
आता ख्रिसमसच्या जेवणासाठी सर्व काही तयार होते.

07:13.280 --> 07:16.753
टेबलवर दोन मेणबत्त्या टिमटिमत होत्या.

07:16.753 --> 07:22.453
टेबलच्या डोक्यावर आई तात्पुरत्या आसनावर बसली होती.

07:22.453 --> 07:28.526
आमच्या घरी जेवणापूर्वी मोठ्याने प्रार्थना करण्याची प्रथा नव्हती.

07:28.526 --> 07:34.513
पण आता सर्व काही वेगळे झाले होते. उत्सवी वातावरण होते.

07:34.513 --> 07:40.886
कोणीही आणखी काही विचार न करता जेवायला
सुरुवात करेल, असे कुणालाच वाटले नसते.

07:40.886 --> 07:50.753
आम्ही एकमेकांचे हात धरले, आणि आईने स्पर्शक
प्रामाणिकपणाने बोलली, जणू ती ख्रिसमसची घोषणा करत असेल:

07:50.753 --> 07:54.033
ये, प्रभू येशू, आणि आमचे पाहुणे व्हा…

07:54.033 --> 08:00.300
तिने असे शब्द बोलून समाप्त केली:
"...आणि कृपया, अखेरीस या युद्धाला शेवट घाला!"

08:00.300 --> 08:08.473
मी वर्तुळाभोवती पाहिले तेव्हा सैनिकांच्या
डोळ्यात अश्रू होते. आणि कोणीही लाजलेले नव्हते.

08:08.473 --> 08:15.173
शेवटी आम्ही झोपायला गेलो. मला आईच्या पलंगात जागा मिळाली.

08:15.173 --> 08:24.126
अल्प नाश्त्यानंतर, सार्जंटने अमेरिकन
सैनिकांना अमेरिकन रेषांकडे जाणारा मार्ग दाखविला.

08:24.126 --> 08:28.013
एक जर्मन दिशादर्शक हाताळणीत बदलला.

08:28.013 --> 08:32.253
जिथे चालता त्याकडे लक्ष ठेवा. अनेक मार्ग खणीत आहेत.

08:32.253 --> 08:36.640
जेव्हा तुम्ही तुमचे जाबोस (लढाऊ-बॉम्बवर्षक)
ऐकता, तेव्हा वेड्यासारखे त्यांना हात हलवा.

08:36.640 --> 08:42.413
डॉक्टरने इंग्रजीत अनुवाद केला. मग
त्यांनी पुन्हा स्वतःला शस्त्रसज्ज केले.

08:42.413 --> 08:47.866
१२३४३२१ सर्वांनी आनंदाने एकमेकांना मिठी
मारल्या; त्यांनी पुन्हा भेटण्याचे वचन दिले:

08:47.866 --> 08:56.973
ही रक्तरंजित युद्ध जशीच संपली!

08:56.973 --> 09:09.413
जानेवारी 1996 मध्ये, 50 वर्षांहून अधिक काळानंतर,
फ्रिट्झ विंकेन खरोखरच पुन्हा अमेरिकन लोकांशी भेटले.

09:09.413 --> 09:16.886
त्यापैकी एकाजणकडे अजूनही जर्मन वेहरमाख्टचा
दिशादर्शक होता, ज्याला त्याने कधीच सोडले नव्हते.