ဂျာမနီနိုင်ငံ၊ ၁၉၄၄ ခုနှစ် ဆောင်းရာသီ။
ရာင်းမြစ်တလျှောက်ရှိ လူအများက စစ်ပွဲသည် အဆုံးသတ်တော့မယ်လို့ ထင်ခဲ့ကြသည်။
ဒါကြောင့် မာစတာဘိတ်ခ်ာ ဗင်ကင်က သူ့မိသားစု (ဇနီးနဲ့ အသက် ၁၂ နှစ်အရွယ် သား ဖရစ်ဇ်) ကို သူ့နားမှာ နေထိုင်စေဖို့
ဟတ်ဂျင်တောထဲ ယူဆောင်လာခဲ့ပြီး၊ အဲဒီမှာတော့ ဝဲဟမာ့ခ်အတွက် မုန့်ဖုတ်ရန် စစ်အင်အားဖြင့် ခေါ်ယူခံခဲ့သည်။
ညဘက်နာရီပေါင်းများစွာ မောင်းနှင်ပြီးနောက်၊ သူက Kübelwagen တစ်စီးထဲမှာ သူတို့နှစ်ယောက်ကို သစ်တောရှင်းလင်းနေတဲ့ နေရာတစ်ခုထဲမှာ
ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ လူနေခန်းဗလာတစ်ခုဆီသို့ ယူဆောင်သွားခဲ့သည်။
သို့သော် ရှေ့တန်းက ခိုင်မာသွားသည်။ ဒီဇင်ဘာလတွင် တုံ့ပြန်တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုတောင် ရှိခဲ့သည်။
နှင်းအလွန်ထူထဲကပ်နေသောကြောင့် သူနှစ်ယောက်သည် တဲထဲ၌သာ ကျန်ခဲ့ကြသည်။
သို့သော် ဖခင်အတွက် မိသားစုကို ထောက်ပံ့ပေးရခြင်း ပိုမိုခက်ခဲလာခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့် ၁၉၄၄ ခုနှစ် ခရစ္စမတ်မတိုင်ခင်ည ရောက်ရှိလာသည်။ ၁၂၃၄၃၂၁
သူ့သား ဖရစ်ဇ်က နောက်ပိုင်းမှာ ဖြစ်ခဲ့သမျှအားလုံးကို မှတ်တမ်းတင်ရေးသားခဲ့သည်။
တစ်နေ့တာလုံး မဟာမိတ်တိုက်လေယာဉ်တွေရဲ့ တိတ်ဆိတ်တဲ့ ဆူညံသံကို ကျွန်တော်တို့ ကြားနေရတယ်။
အလွန်အေးမြက်နေခဲ့သည်။ မိခင်က မီးဖိုနား၌ မီးဖိုင်မီးအလင်းမှိန်မှိန်ဖြင့် ကြက်ဟင်းချိုပြုတ်ပြုတ်နေခဲ့သည်။
၁၂၃၄၃၂၁ ဖခင်က အရာတွေ စီစဉ်နေခဲ့တယ်။
တုန့်ပြန်မထင်မှတ်ဘဲ တံခါးပေါက်မှာ တံခါးခေါက်သံတစ်ခု ကြားရသည်။
အံ့ဩပြီး ကျွန်တော် တုန်လှုပ်သွားပြီး မိခင်က အလျင်အမြန် မီးပန်းတွေကို မီးပျောက်လိုက်တာကို မြင်ခဲ့တယ်။
တံခါးထပ်ခေါက်သံတစ်ခု ထပ်ကြားရသည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ရဲရဲတင်းတင်း စိတ်ဓာတ်ကို စုပြီး တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။
အပြင်မှာ သံခေါင်းလောင်းတပ်ထားတဲ့ လူနှစ်ယောက် ရပ်နေခဲ့သည်။
တစ်ယောက်က နိုင်ငံခြားဘာသာစကားဖြင့် ပြောပြီး နှင်းထဲတွင် လဲနေသော တတိယပုဂ္ဂိုလ်ကို ညွှန်ပြခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ သဘောပေါက်ခဲ့သည်၊ ဤလူများမှာ အမေရိကန် စစ်သားများဖြစ်ကြသည်။
မေမေက ကျွန်တော်ဘေးမှာ တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေခဲ့တယ်။
သူတို့မှာ လက်နက်ရှိပြီး အင်အားဖြင့် ဝင်ခွင့်ယူနိုင်ခဲ့ပေမယ့်၊ အဲဒီမှာ ရပ်တည်ပြီး မျက်လုံးနဲ့ မေးမြန်းခဲ့ကြတယ်။
နှင်းထဲထိုင်နေတဲ့လူက အသက်ရှင်နေထက် သေသွားသလို ပိုမြင်ရတယ်။
"ဝင်လာပါ" ဟု မိခင်က ကြိုဆိုလက်ဟန်ဖြင့် ပြောသည်။
သူတို့ထဲက တစ်ယောက်က ကျွန်မအမေနဲ့ ပြင်သစ်ဘာသာဖြင့် ဆက်သွယ်နိုင်ခဲ့သည်။
မေမေက ဒဏ်ရာရလူကို စောင့်ရှောက်ခဲ့သည်။
မီးဖိုနားမှာထိုင်လိုက်တော့ အအေးကသူတို့ကိုလွတ်သွားတယ်။
ကျွန်ုပ်၏ စိတ်ဓာတ် ပြန်လည် မြှင့်တင်သွားသည်။
သူတို့သုံးယောက်က ဖြန့်ကျက်သွားပြီး သူတို့တပ်ဖွဲ့ကို ဆုံးရှုံးခဲ့ကြပြီး ရက်ပေါင်းများစွာ တောထဲမှာ လှည့်လည်နေခဲ့ကြသည်။
မေမေက ငါ့ကို ပြောလိုက်တယ်၊ "အာလူးခြောက်လုံး ထပ်ယူလာပါ"။
သူမက ဒုတိယမီးပန်းကို မီးထွန်းပြီး ဆေးပြီး အရေခွံမဖယ်ထားသေးတဲ့ ခရမ်းချဉ်သီးတွေကို ဟင်းထဲ ဖြတ်ထည့်လိုက်တယ်။
အဲဒီအချိန်မှာ အဲဒီတွေကို အလွှာဖယ်တာက အလကားပျက်စီးတာပဲ ဖြစ်ခဲ့မယ်။
ဒဏ်ရာရသော လူသည် သွေးများစွာ ဆင်းကာ မလှုပ်မရှား တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။
မေမေဟင်းက ဆွဲဆောင်ဖွယ် အနံ့ထွက်နေခဲ့သည်။
ကျွန်တော် စားပွဲပြင်နေချိန်မှာ တံခါးကို ထပ်တလဲလဲ တိုက်ခတ်သံ ကြားရတယ်။
အမေရိကန်တွေ ပိုမိုပျံ့နှံ့နေမယ်လို့ မျှော်လင့်ပြီး တုံ့ဆန်ခြင်းမရှိဘဲ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်တယ်။
သူတို့က စစ်သားတွေဖြစ်ပြီး လူလေးယောက်လုံး သွားထိအောင် လက်နက်ဆင်ထားကြသည်။
ကျွန်ုပ်သည် အဲဒီဝတ်စုံကို ရင်းနှီးကျွမ်းကျင်ခဲ့သည်။ သူတို့သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ဝဲဟ်မတ် စစ်တပ်မှ စစ်သားများဖြစ်ကြသည်။
ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် တုန်လှုပ်မရအောင် ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ ဒါက ကျွန်တော်တို့အတွက် အဆုံးသတ်ပဲလား။
မေမေက အပြင်ထွက်လာတယ်။ သူမရဲ့ တည်ငြိမ်တဲ့ အသံက ကျွန်တော်ကို တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း စိတ်ချယုံကြည်စေခဲ့တယ်။
"မင်းက ရေခဲလိုအေးမြနေတယ်၊ ကျွန်တော်တို့နဲ့အတူ စားမလား?" ဟု သူမက တစ်ခါတည်း ပြောထွက်လိုက်သည်။
ဒါနဲ့ သူမက မှန်ကန်တဲ့ သံကို ထိုးလိုက်သည်။
စစ်သားများက သူတို့အား နွေးထွေးစွာ ကြိုဆိုပြီး၊ စစ်မျက်နှာနှစ်ဖက်ကြားရှိ အာဒန်နစ်နယ်စပ်ဒေသ၌ ခရစ္စမတ်ညတွင်
တစ်နိုင်ငံသားမိတ်ဆွေများတွေ့ရှိရသည်မှာ ထင်ရှားစွာ ဝမ်းသာနေကြသည်။
"ကျွန်တော်တို့ နည်းနည်း အပူယူလို့ရမလား?" ဟု အရာရှိကြီး ဆာဂျင့်က မေးသည်။
တစ်နေ့တာအထိ ကျွန်တော်တို့နေလို့ရမလား?
"ဟုတ်ကဲ့" ဟု မေမေ နွေးထွေးစွာ ပြန်ပြောပြီး ထိုနောက် ရဲရဲတင်းတင်း ထပ်မံပြောလိုက်သည်။
ဒီမှာ အေးကျပ်နေပြီး နွေးထွေးဖို့လိုတဲ့ လူသုံးယောက် ရှိနေပြီ။
ခရစ္စမတ္အၾကိဳညမွာ အခက္အခဲမျဖစ္ေအာင္ မလုပ္ပါနဲ႔။
စာဂျင့်က နားလည်သွားသည်။ သူက မေးလိုက်သည်၊ "ယန်ခ်လား?"
၁၂၃၄၃၂၁ မိခင်က သူတို့တစ်ယောက်ချင်းစီကို ကြည့်ပြီး တဖြည်းဖြည်း ပြောလိုက်သည်။
သင်တို့က ကျွန်ုပ်ရဲ့သားတွေဖြစ်နိုင်ပြီး၊ အထဲမှာရှိသူတွေလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။
တစ်ယောက် ဒဏ်ရာရနေတယ်၊ ကောင်းတဲ့ပုံစံ မဟုတ်ဘူး။
အခြားသူတွေကလည်း မင်းလိုပဲ ဆာလောင်ပြီး ပင်ပန်းနေကြတယ်။
ထို့နောက် သူမက ဆာဂျင့်ကို ပြောလိုက်သည်၊ "ဒီမှာ ခရစ္စမတ်အကြိုညပါ၊ ပစ်ခတ်ခြင်း မပြုရ!"
သူမကို မျက်စိမလွှဲဘဲ ကြည့်နေခဲ့သည်။ နှစ် သုံး စက္ကန့်ခန့် မဆုံးမစွန်းကြာသလို ခံစားရပေမယ့် မိခင်က တင်းကျပ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
သင့်ရဲ့ လက်နက်တွေကို သစ်သားပေါ်မှာ ထားပြီး အထဲကို ဝင်ပါ။
"သူမပြောသလိုလုပ်ပါ" ဟု စာဂျင့်က ခဲယဉ်းစွာ ပြောသည်။
စကားတစ်စကားမပြောဘဲ သူတို့သည် ကျွန်ုပ်တို့ သစ်သားသိမ်းထားသော အိမ်ထဲသို့ သူတို့၏ လက်နက်များကို ထားခဲ့ကြသည်။
ကာဘိုင်သုံးလက်၊ ပစ်စတိုလ်နှစ်လက်၊ အလင်းစက်သေနတ်တစ်လက်နှင့် ဘဇူကာနှစ်လက်။
ရန်သူသည် အမေရိကန်များထံမှ ဖုံးကွယ်မနေခဲ့ပါ။
အလွန်အမင်း စိတ်ဓာတ်ကျနေသော်လည်း သူတို့မှာ ပြန်တိုက်ခိုက်ရန် ရဲရဲတောက်သော သတ္တိရှိခဲ့သည်။
လူတိုင်း သေးငယ်တဲ့ အခန်းထဲမှာ ရှိနေချိန်မှာ သူတို့အားလုံး ဘာလုပ်ရမှန်း မသိသလို ဖြစ်နေကြသည်။
ဒါပေမယ့် မေမေက သူ့အတွက် အဆင်ပြေတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ထဲမှာ ပျော်ရွှင်နေခဲ့တယ်။ ပြုံးပြီး လူတိုင်းအတွက် ထိုင်ခုံရှာပေးခဲ့တယ်။
ကျွန်တော်တို့မှာ ထိုင်ခုံသုံးလုံးရှိခဲ့ပေမယ့် မေမေ အိပ်ရာက ကြီးမားခဲ့တယ်။
သူတို့ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ကြသည် – လေထဲတွင် တင်းမာမှု ရှိနေခဲ့သည်။
မေမေက ထပ်မံ ချက်ပြုတ် စတင်ခဲ့တယ်။
ဒဏ်ရာရသော လူက အော်ညီးညီး ဆူညံစွာ ငိုငိုညီးညီး ပြောလိုက်သည်။ ဂျာမန်လူတစ်ယောက်က သူ့အပေါ်ကို ကုန်းကပ်လိုက်သည်။
"မင်းက ပါရာမက်ဒစ်လား?" ဟု မေမေက မေးသည်။
သူက ပြန်ဖြေသည်၊ "မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမယ့် မကြာသေးခင်လအနည်းငယ်အထိ ဟိုက်ဒယ်ဘတ်မြို့မှာ ဆေးပညာကို သင်ယူခဲ့ပါတယ်။"
ထို့နောက် သူက အင်္ဂလိပ်စကားဖြင့် အမေရိကန်တွေကို ရှင်းပြခဲ့သည်။ "အေးမြတဲ့အခြေအနေကြောင့် ဒဏ်ရာမှာ ပိုးမကပ်ပါဘူး။"
ဒါပေမယ့် သူက သွေးဆုံးပြီး အနားယူပြီး အာဟာရပြည့်ဝတဲ့ အစားအစာလိုအပ်နေတယ်။
၁၂၃၄၃၂၁ ယခု တင်းမာမှု သက်သာသွားပြီ။
စာဂျင်တစ်ယောက်က သူ့ရဲ့ မုန့်အိတ်ထဲကနေ အနီရောင်ဝိုင်ပုလင်းတစ်လုံးကို ထုတ်ယူခဲ့ပြီး၊
တစ်ယောက်ကတော့ စစ်သားများအတွက် ထောက်ပံ့ပေးသည့် သက်တမ်းရှည်မုန့်တစ်လုံးကို စားပွဲပေါ်တွင် ထားလိုက်သည်။
မေမေက ပေါင်မုန့်ကို ဖြတ်လိုက်တယ်။ ခွက်ထဲကို ဝိုင်အနည်းငယ် ထည့်ပြီး "နာမကျန်းသူအတွက်!" လို့ ပြောလိုက်တယ်။
ကျန်တာတွေကို ခွဲဝေလိုက်တယ်။
ယခု ခရစ္စမတ်ညစာအတွက် အားလုံး ပြင်ဆင်ပြီးစီးပြီ။
စားပွဲပေါ်မှာ မီးပုံးနှစ်လုံး တောက်တောက်လှုပ်နေခဲ့သည်။
စားပွဲခေါင်းမှာ မိခင်က ယာယီထိုင်ခုံပေါ်မှာ ထိုင်နေခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်တို့အိမ်မှာ စားမတိုင်ခင် အသံထွက် ဆုတောင်းခြင်းဟာ ရိုးရာမဟုတ်ပါဘူး။
ဒါပေမယ့် အခုတော့ အားလုံးက မတူတော့ဘူး။ ပွဲတော်ပျော်ရွှင်မှု ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခု ရှိနေခဲ့တယ်။
ဘယ်သူမှ ထပ်မစဉ်းစားဘဲ ချက်ချင်း အစားအစာကို စားဖို့ မထင်ခဲ့ပါဘူး။
ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက် လက်ကိုင်ပြီး မိခင်က နှလုံးသားထဲထိတွေ့စေမယ့် ရင်းနှီးစွာ ပြောဆိုခဲ့သည်၊ ခရစ္စမတ်ကြေညာနေသလို။
လာပါ၊ ဘုရားသခင် ယေရှုခရစ်၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ ဧည့်သည်ဖြစ်ပါစေ…
သူမက အဆုံးသတ်၍ ပြောလိုက်သည်၊ "…ကျေးဇူးပြု၍ နောက်ဆုံးတွင် ဒီစစ်ပွဲကို အဆုံးသတ်လိုက်ပါ!"
ကျွန်တော် ဝိုင်းပတ်ကို လှည့်ကြည့်တဲ့အခါ စစ်သားတွေရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ မျက်ရည်တွေကို တွေ့ခဲ့တယ်။ တစ်ယောက်ချင်းစီ မရှက်ကြဘူး။
နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်တော်တို့ အိပ်ရာဝင်ခဲ့တယ်။ မေမေ အိပ်ရာထဲမှာ နေရာတစ်ခု ရှာတွေ့ခဲ့တယ်။
နံနက်စာအနည်းငယ်သာစားပြီးနောက်၊ ဆာဂျင့်က အမေရိကန်စစ်တပ်တန်းများသို့ သွားရာလမ်းကို အမေရိကန်တွေကို ပြသခဲ့သည်။
ဂျာမန်ကွန်ပတ်စ်တစ်လုံး လက်ပြောင်းသွားသည်။
လမ်းလျှောက်ရာကို သတိထားပါ။ လမ်းများစွာမှာ မိုင်းထောင်ထားပါတယ်။
သင့်ရဲ့ ဂျာဘို့စ် (တိုက်လေယာဉ်ဗုံးပစ်ယာဉ်) တွေကို ကြားတဲ့အခါ မူးသလို လက်လှုပ်ပြလိုက်ပါ။
ဆရာဝန်က အင်္ဂလိပ်လို ဘာသာပြန်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူတို့က ထပ်မံ လက်နက်ကိုင်ကြသည်။
၁၂၃၄၃၂၁ လူတိုင်းက ဝမ်းမြောက်စွာ အပြန်အလှန် ချစ်ခင်စွာ ချိတ်ဖက်ခဲ့ပြီး ထပ်မံတွေ့ဆုံမယ်လို့ ကတိပြုခဲ့ကြသည်။
ဒီသွေးထွက်စစ်ပွဲပြီးချင်း!
၁၉၉၆ ခုနှစ် ဇန်နဝါရီလတွင်၊ ၅၀ နှစ်ကျော်ပြီးနောက် Fritz Vincken သည် အမေရိကန်များနှင့် ထပ်မံတွေ့ဆုံခဲ့သည်။
သူတို့ထဲက တစ်ယောက်မှာ ဂျာမန်ဝဲဟမာ့ခ် ကွန်ပတ်စ်ကို မခွဲမခွာ ယူဆောင်ထားဆဲဖြစ်သည်။