Zima 1944 w Niemczech.
Wielu nad Renem sądziło, że wojna dobiega końca.
Dlatego mistrz piekarski Vincken sprowadził swoją zbombardowaną rodzinę, żonę i dwunastoletniego syna Fritza
do swojej dzielnicy w Hürtgenwald, gdzie został wcielony do pieczenia chleba dla Wehrmachtu.
Po wielu godzinach nocnej podróży, przywiózł ich w wiadrze do pustej chaty ukrytej na polanie.
Ale front się usztywnił. W grudniu doszło nawet do kontrofensywy.
Głęboko zasypani śniegiem, obaj wciąż czekali w chacie.
Jednak jego ojcu coraz trudniej było utrzymać rodzinę.
Tak nadeszła Wigilia 1944 roku.
Jego syn Fritz spisał później wszystko, co się wydarzyło:
Przez cały dzień słyszeliśmy stłumiony ryk alianckich samolotów.
Było bardzo zimno. Mama przygotowywała rosół przy kuchence w słabym świetle świecy.
Ojciec był poza organizacją.
Nagle rozległo się pukanie do drzwi.
Zaskoczony, wzdrygnąłem się i zobaczyłem, jak mama pospiesznie zdmuchuje świece.
Pukanie rozległo się ponownie. Wzięliśmy się w garść i otworzyliśmy drzwi.
Na zewnątrz stało dwóch mężczyzn w stalowych hełmach.
Jeden z nich mówił w obcym języku i wskazał na trzecią osobę leżącą na śniegu.
Zdaliśmy sobie sprawę: Ci ludzie to amerykańscy żołnierze.
Mama stała nieruchomo obok mnie.
Byli uzbrojeni i mogli wejść siłą, ale stali tam i pytali wzrokiem.
Mężczyzna siedzący na śniegu wydawał się bardziej martwy niż żywy.
- Wejdź - powiedziała mama zapraszającym gestem.
Jeden z nich był w stanie porozumieć się z moją mamą po francusku.
Mama zajęła się rannym mężczyzną.
Siedząc przy piecu, chłód ustąpił.
Duchy powróciły.
Cała trójka była rozproszona, zgubiła swoją jednostkę i błąkała się po lesie od kilku dni.
Mama powiedziała mi: "Idź i przynieś jeszcze sześć ziemniaków".
Zapaliła drugą świecę i pokroiła umyte, nieobrane ziemniaki do zupy.
Obieranie ich w tamtym czasie byłoby marnotrawstwem.
Ranny mężczyzna bardzo krwawił i leżał nieruchomo.
Zupa mamy roztaczała zachęcający aromat.
Właśnie miałem nakryć do stołu, gdy rozległo się kolejne pukanie do drzwi.
Spodziewałem się bardziej rozproszonych Amerykanów i bez wahania otworzyłem drzwi.
Byli to czterej uzbrojeni po zęby żołnierze.
Znałem ten mundur. To byli nasi żołnierze Wehrmachtu.
Byłem sparaliżowany szokiem. Czy to był nasz koniec?
Mama wyszła. Jej spokojny głos trochę mnie uspokoił.
"Przynosisz ze sobą mróz, chcesz zjeść z nami?", powiedziała.
Znalazła właściwy ton.
Żołnierze przywitali nas w przyjazny sposób i byli wyraźnie szczęśliwi, że znaleźli rodaków w Wigilię
Bożego Narodzenia na pograniczu frontów w Ardenach.
"Czy możemy się trochę rozgrzać? - zapytał starszy oficer, podoficer.
"Może zostaniemy do jutra?"
"Oczywiście - odpowiedziała ciepło mama, po czym dodała odważnie:
"Są tu już trzy zmarznięte osoby, które chcą się ogrzać.
Proszę, nie rób zamieszania w Wigilię!".
Sierżant zorientował się. Szorstko zapytał: "Amis?".
Mama spojrzała na każdego z nich i powiedziała powoli:
"Moglibyście być moimi synami i tymi, którzy tam są.
Jeden z nich jest ranny, wcale nie ma się dobrze.
Pozostali są tak samo głodni i zmęczeni jak ty".
Następnie powiedziała do sierżanta: "Jest Wigilia, nie ma tu strzelaniny!".
Wpatrywał się w nią. Przez dwie lub trzy niekończące się sekundy, ale mama powiedziała stanowczo:
"Połóż broń na drewnie i wejdź!".
"Rób, co mówi - warknął sierżant.
Bez słowa schowali broń do szopy, w której trzymaliśmy drewno:
trzy karabinki, dwa pistolety, lekki karabin maszynowy i dwie bazooki.
Wróg nie pozostał niezauważony przez Amerykanów.
Z odwagą desperata byli gotowi podjąć walkę.
Kiedy wszyscy znaleźli się w małym salonie, wydawali się zagubieni.
Mama jednak była w swoim żywiole. Uśmiechając się, szukała miejsca dla każdego.
Mieliśmy trzy krzesła, ale łóżko mamy było duże.
Milczeli - w powietrzu czuć było napięcie.
Mama wróciła do gotowania.
Ranny jęknął głośno. Jeden z Niemców pochylił się nad nim.
"Jesteś ratownikiem medycznym?" - zapytała mama.
Odpowiedział: "Nie, ale jeszcze kilka miesięcy temu studiowałem medycynę w Heidelbergu.
Następnie wyjaśnił Amerykanom po angielsku: "Rana nie jest zainfekowana dzięki przeziębieniu.
Stracił jednak krew i potrzebuje odpoczynku oraz obfitego posiłku".
Teraz napięcie zostało rozładowane.
Sierżant wyjął ze swojego plecaka butelkę czerwonego wina, inny położył na stole bochenek
komisy (solidny chleb do karmienia żołnierzy).
Mama pokroiła chleb na kromki. Nalała trochę wina do kielicha: "Dla chorego!".
Reszta została podzielona.
Teraz wszystko było gotowe na świąteczny posiłek.
Na stole migotały dwie świece.
Matka usiadła u wezgłowia na zaimprowizowanym siedzeniu.
W domu nie było zwyczaju modlenia się na głos przed posiłkami.
Ale teraz wszystko było inne. Panowała świąteczna atmosfera.
Nikomu nie przyszłoby do głowy, by lekceważyć ten posiłek.
Trzymaliśmy się za ręce, a mama mówiła z przejmującą szczerością, jakby ogłaszała Boże Narodzenie:
"Przyjdź, Panie Jezu, i bądź naszym gościem...".
Zakończyła słowami: ...i proszę, zakończcie wreszcie tę wojnę!".
Kiedy rozejrzałem się po grupie, zauważyłem łzy w oczach żołnierzy. I nikt się nie wstydził.
W końcu poszliśmy spać. Znalazłem miejsce w łóżku mamy.
Po skromnym śniadaniu podoficer wskazał Amerykanom drogę do amerykańskich linii.
Niemiecki kompas zmienił właściciela.
"Uważaj, gdzie chodzisz. Wiele ścieżek jest zaminowanych.
Kiedy usłyszysz swoje Jabo (myśliwce bombardujące), pomachaj do nich jak do diabła".
Medyk przetłumaczył na angielski. Następnie ponownie się uzbroili.
Wszyscy uściskali się radośnie; obiecali, że spotkają się ponownie:
"Jak tylko ta cholerna wojna się skończy!", co oznacza: "Jak tylko ta cholerna wojna się skończy!".
W styczniu 1996 roku, ponad 50 lat później, Fritz Vincken został ponownie połączony z Amerykanami.
Jeden z nich wciąż miał niemiecki kompas Wehrmachtu, z którym nigdy się nie rozstawał.