Dimri i vitit 1944 në Gjermani.
Shumë njerëz përgjatë Rinit mendonin se lufta po afrohej drejt fundit.
Prandaj mjeshtri i bukës Vincken solli familjen e tij të shkatërruar, gruan dhe djalin e tij dymbëdhjetëvjeçar,
Fritz, për të jetuar pranë tij në Pyllin Hürtgen, ku ai u mobilizua për të pjekur bukë për Wehrmacht.
Pas orësh udhëtimi gjatë natës me një Kübelwagen, ai i çoi të dy në një barakë të zbrazët të fshehur në një hapësirë të hapur.
Por fronti u forcuar. Në dhjetor pati madje edhe një kundërsulm.
Të mbuluar thellë nga bora, të dy mbetën në kasollen.
Megjithatë, për babanë u bë gjithnjë e më e vështirë të siguronte për familjen e tij.
Dhe kështu mbërriti Vigjilja e Krishtlindjeve 1944.
Djali i tij, Fritz, më vonë shkroi gjithçka që ndodhi:
Ne dëgjuam zhurmën e shurdhër të avionëve luftarakë aleatë gjatë gjithë ditës.
Ishte shumë e ftohtë. Nëna përgatiti supë pule pranë sobës në dritën e zbehtë të një qiriri.
Babai ishte jashtë duke organizuar gjërat.
Papritmas u dëgjua një trokitje në derë.
I befasuar, u tërhoqa dhe pashë nënën që me ngut shuante qirinjtë.
Ra një trokitje tjetër. Mbledhëm guximin dhe hapëm derën.
Jashtë qëndronin dy burra të veshur me helmetë çeliku.
Njëri foli në një gjuhë të huaj dhe tregoi me gisht një person të tretë që po shtrihesh në dëborë.
Ne kuptuam: këta burra janë ushtarë amerikanë.
Nëna qëndroi pa lëvizur pranë meje.
Ishin të armatosur dhe mund të kishin detyruar hyrjen, por qëndruan aty dhe kërkuan me sytë e tyre.
Burri që rrinte në dëborë dukej më i vdekur sesa i gjallë.
"Hyr brenda," tha mami me një gjest mirëseardhës.
Njëri prej tyre arriti të komunikojë me nënën time në frëngjisht.
Nëna kujdesej për burrin e plagosur.
Duke u ulur pranë sobës, i la i ftohti.
Mora përsëri zemër.
Të tre ishin shpërndarë, kishin humbur njësinë e tyre dhe kishin qenë duke lëvizur nëpër pyll për ditë me radhë.
Nëna më urdhëroi: "Shko dhe sjell edhe gjashtë patate."
Ajo ndezi një qiri të dytë dhe priti patatet e larë, pa i pastruar, në supë.
Lëvozhgimi i tyre atëherë do të kishte qenë një humbje.
Burri i plagosur kishte gjakosur shumë dhe qëndronte i palëvizshëm dhe i heshtur.
Supë e nënës lëshonte një aromë tërheqëse.
Sapo po vendosja tavolinën kur u dëgjua një trokitje tjetër në derë.
Prisja që të gjeja më shumë amerikanë të shpërndarë dhe hapa derën pa hezitim.
Ata ishin ushtarë, katër burra, dhe të gjithë të armatosur deri në dhëmbë.
Unë isha i njohur me uniformën. Ishin ushtarët tanë nga Wehrmacht.
U paralizova nga frika. A ishte kjo fundi për ne?
Nëna doli jashtë. Zëri i saj i qetë më qetësoi disi.
"Ti sjell me vete të ftohtin akull, dëshiron të hash me ne?" ajo e tha papritur.
Me këtë, ajo kishte goditur notën e duhur.
Ushtarët i përshëndetën ngrohtësisht dhe ishin dukshëm të lumtur që kishin gjetur bashkëkombës në Vigjilje të
Krishtlindjeve në zonën kufitare të Ardenave midis fronteve.
"A mund të ngrohemi pak?" pyeti oficeri më i lartë, një sergjent.
Ndoshta mund të qëndrojmë deri nesër?
"Sigurisht," iu përgjigj nëna me ngrohtësi, pastaj shtoi guximshëm:
Janë tashmë tre persona këtu që janë ngrirë dhe duhet të ngrohen.
Ju lutem mos shkaktoni asnjë problem në Vigjilje të Krishtlindjeve!
Sërgjenti e kuptoi. Ai kërkoi të dinte: "Yanks?"
Nëna i shikoi secilin prej tyre dhe tha ngadalë:
Ju mund të jeni djemtë e mi, dhe edhe ata brenda.
Njëri është i plagosur, jo në një mënyrë të mirë.
Të tjerët janë po aq të uritur dhe të lodhur sa ti.
Pastaj i tha sergjentit: "Është Vigjilja e Krishtlindjeve, këtu nuk do të ketë të shtëna!"
Ai e shikoi atë. Për dy ose tre sekonda të pafundme; por nëna tha me vendosmëri:
Vendos armët mbi dru dhe hy brenda!
"Bëj siç thotë ajo," gërhiti sergjenti.
Pa asnjë fjalë, ata vendosën armët e tyre në kasollen ku ruajtëm drurin tonë:
tre karabina, dy pistoletë, një mitraloz i lehtë dhe dy bazuka.
Armiku nuk kishte mbetur i fshehur nga amerikanët.
Me guximin e dëshpërimit, ata ishin të gatshëm të luftonin për t'u mbrojtur.
Kur të gjithë ishin në dhomën e vogël, ata dukeshin të hutuar.
Por mami ishte në elementin e saj. Duke buzëqeshur, ajo gjeti një vend për të gjithë.
Ne kishim tre karrige, por krevati i nënës ishte i madh.
Ata mbetën të heshtur – kishte tension në ajër.
Nëna filloi përsëri të gatuajë.
Burri i plagosur rënkoi me zë të lartë. Njëri prej gjermanëve u përkul mbi të.
"Je paramedik?" pyeti nëna.
Ai u përgjigj: "Jo, por kam studiuar mjekësi në Heidelberg deri para disa muajsh."
Pastaj ai u shpjegoi amerikanëve në anglisht: "Plaga nuk është infektuar falë të ftohtit."
Por ai ka humbur gjak dhe ka nevojë për pushim dhe ushqim të bollshëm.
Tani tensioni u zbut.
Sërgjenti mori një shishe verë të kuqe nga çanta e tij e bukës, ndërsa një tjetër vendosi në tavolinë një bukë
hardtack (bukë që zgjat shumë për furnizimin e ushtarëve).
Nëna priti bukën. Ajo derdhi pak verë në kupë: "Për të sëmurin!"
Pjesa tjetër u nda.
Tani gjithçka ishte gati për darkën e Krishtlindjeve.
Dy qirinj dridheshin mbi tavolinë.
Në krye të tavolinës, Nëna u ul në një vend të improvizuar.
Në shtëpinë tonë nuk ishte zakon të luteshim me zë të lartë para ngrënies.
Por tani gjithçka ishte ndryshe. Ishte një atmosferë festive.
Askush nuk do të kishte menduar të hidhte duart në ushqim pa asnjë hezitim.
Mbajtëm duart njëri-tjetrit, dhe nëna foli me sinqeritet prekës, sikur të po shpallte Krishtlindjen:
Eja, Zot Jezus, dhe ji mysafiri ynë…
Ajo përfundoi me fjalët: "...dhe ju lutem, më në fund i jepni fund kësaj lufte!"
Ndërsa shikoja rreth e rrotull në rreth, vura re lot në sytë e ushtarëve. Dhe askush nuk turpërohej.
Më në fund shkuam të flinim. Gjeta vend në shtratin e nënës.
Pas një mëngjesi të varfër, sergjenti u tregoi amerikanëve rrugën drejt vijave amerikane.
Një busull gjermane ndryshoi duar.
Kujdes ku ecën. Shumë shtigje janë minuar.
Kur të dëgjoni Jabos-at tuaj (luftëtar-bombardues), përshëndetini me dorë sikur të ishit të çmendur.
Mjeku e përktheu në anglisht. Pastaj ata u armatosën përsëri.
Të gjithë u përqafuan me gëzim; ata premtuan se do të takohen përsëri:
Sapo të mbarojë kjo luftë e mallkuar!
Në janar 1996, më shumë se 50 vjet më vonë, Fritz Vincken në fakt u takua përsëri me amerikanët.
Njëri prej tyre ende kishte busullën e Wehrmacht-it gjerman, nga e cila nuk ishte ndarë kurrë.