Usum tiris 1944 di Jerman.
Loba jalma di sapanjang Walungan Rhine nyangka yén perang éta geus rék réngsé.
Ku kituna, juru roti ahli Vincken mawa kulawargana anu keur susah, pamajikanana jeung putrana nu umurna dua belas taun,
Fritz, pikeun cicing deukeut anjeunna di Leuweung Hürtgen, dimana anjeunna dipaksa pikeun nyieun roti keur Wehrmacht.
Sanggeus nyetir salila peuting sababaraha jam, manéhna mawa duanana dina hiji Kübelwagen ka
barak kosong anu disumputkeun di tempat lapang.
Tapi garis hareup jadi keras. Dina Désémber, malah aya serangan balasan.
Kusabab salju nu jero pisan, duanana tetep di gubug.
Sanajan kitu, beuki hese pikeun bapa nyumponan kabutuhan kulawargana.
Janten sumping Malem Natal taun 1944.
Putrana Fritz engké nyatet sagala nu kajadian:
Urang ngadéngé sora ngadudugna pesawat tempur Sekutu sapanjang poé.
Tiisna kacida pisan. Indung nyiapkeun sop hayam di gigireun kompor dina cahaya samar lilin.
Bapa keur ngatur hal-hal.
Tiba-tiba aya ketukan di panto.
Kagét, kuring ngageter teras ningali indung buru-buru ngaleungitkeun lilin.
Aya ketukan deui. Urang ngumpulkeun kawani tuluy muka panto.
Di luar aya dua lalaki nu maké helm baja.
Hiji jalma nyarita dina basa asing sarta nunjuk ka jalma katilu anu keur ngagolér di salju.
Urang sadar: jalma-jalma ieu téh prajurit Amérika.
Indung nangtung teu gerak gigireun abdi.
Aranjeunna mawa pakarang jeung bisa maksa asup, tapi maranéhna nangtung di dinya jeung nanya ku panonna.
Lalaki anu calik di salju katingalina leuwih siga paéh tibatan hirup.
"Mangga asup," saur Indung bari ngajularkeun leungeun wilujeng sumping.
Salah sahijina tiasa komunikasi sareng indung abdi dina basa Perancis.
Indung ngurus lalaki anu tatu.
Duduk di gigireun kompor, tiisna leungit.
Sumanget abdi naék deui.
Tilu urang éta sumebar, geus kaleungitan unitna, sarta geus ngalanglang leuweung salila sababaraha poé.
Indung maréntah ka kuring: "Indit jeung nyokot deui genep kentang."
Manéhna hurungkeun lilin kadua teras motong kentang anu geus dicuci tapi tacan dikupas kana sup.
Ngupasna waktu éta mah bakal sia-sia.
Jalma anu tatu parah éta geus ngocorkeun getih loba pisan sarta ngagolér teu gerak jeung meneng.
Sup indung ngaluarkeun aroma anu ngondang.
Kuring keur nyusun méja pas aya ketukan deui di panto.
Kuring ngarepkeun leuwih loba urang Amérika nu sumebar jeung muka panto tanpa ragu.
Aranjeunna téh prajurit, opat lalaki, sarta kabéhna beuki ka huntu.
Kuring wawuh kana seragamna. Maranéhna téh prajurit urang ti Wehrmacht.
Abdi lumpuh ku sieun. Naha ieu tungtung pikeun urang?
Indung kaluar. Sora tenangna rada nenangkeun kuring.
"Anjeun mawa tiis és, naha anjeun hoyong tuang sareng kami?" ceuk manehna ujug-ujug.
Ku kituna, manéhna geus nyieun nada anu pas.
Para prajurit nyapa maranéhna kalayan ramah tur katingali bungah sanggeus manggihan sasama warga nagara dina Peuting
Natal di wewengkon wates Ardennes antara dua garis hareup.
"Boleh urang ngahangatkeun awak sakedik?" naros perwira senior, hiji sersan.
Meureun urang tiasa cicing dugi isukan?
"Tangtu," ceuk indung kalayan ramah, tuluy nambihan kalayan wani:
Aya geus tilu urang di dieu anu beku sakabéhna jeung kudu dihangatkeun.
Mangga ulah nyieun gangguan dina Peuting Natal!
Sersan éta ngartos. Anjeunna nanyakeun: "Yanks?"
Indung ningali ka maranéhna hiji-hiji teras nyarios lalaunan:
Anjeun bisa jadi putra-putra abdi, kitu ogé anu aya di jero.
Hiji jalma tatu, lain dina cara anu hadé.
Nu séjén ogé lapar jeung capé siga anjeun.
Teras manehna nyarios ka sersan, "Ieu peuting Natal, moal aya nu nembak di dieu!"
Manéhna nenjo ka manehna. Salila dua atawa tilu detik anu teu aya tungtungna; tapi indung ngomong kalayan tegas:
Pasang bedil anjeun dina kai teras asup ka jero!
"Laksanakeun naon anu diomongkeun ku manehna," gerutu sersan.
Tanpa nyarita, maranéhna nempatkeun pakarangna di gudang tempat urang nyimpen kai:
tilu karabin, dua pistol, hiji bedil mesin hampang jeung dua bazoka.
Musuh henteu tetep nyumput ti Amérika.
Kalayan kawani tina kaayaan putus asa, maranéhna daék merangan deui.
Nalika sadayana aya di jero rohangan leutik, maranéhna katingalina bingung.
Tapi Ibu mah keur dina élmuna. Bari mesem, manéhna manggihan korsi pikeun sadayana.
Urang boga tilu korsi, tapi ranjang indung téh gedé.
Maranéhna tetep meneng – aya ketegangan di hawa.
Indung mimiti masak deui.
Jalma nu tatu ngagerentes sora gedé. Salah sahiji urang Jerman nungtung ka manéhna.
"Naha anjeun paramedis?" ceuk indung.
Manéhna ngajawab, "Henteu, tapi abdi kungsi diajar kedokteran di Heidelberg nepi ka sababaraha bulan ka tukang."
Teras anjeunna ngajelaskeun ka urang Amérika dina basa Inggris: "Luka éta henteu katépaan inféksi hatur nuhun kana tiisna."
Tapi manéhna geus kaleungitan getih jeung peryogi istirahat jeung dahareun anu nguatkeun.
Ayeuna tegangan geus ngurangan.
Sersan nyokot hiji botol anggur beureum tina kantong roti-na, sedengkeun nu séjén nempatkeun hiji loyang roti
komsari (roti awét lila nu disayagikeun ka prajurit) dina méja.
Indung ngiris roti. Manéhna ngeusian sakedik anggur kana cangkir: "Pikeun jalma anu gering!"
Sésana dibagi-bagi.
Ayeuna sagalana geus siap pikeun tuang malem Natal.
Dua lilin ngageter di méja.
Di sirah méja, Ibu calik dina korsi samentara.
Di imah urang mah teu ilahar ngadoa ku sora keras saméméh tuang.
Tapi ayeuna sagalana béda. Aya suasana perayaan.
Teu aya nu nyangka rék langsung ngamimitian tuang tanpa basa-basi deui.
Urang silih cengkéng leungeun, sareng Ibu nyarita kalayan tulus anu nyentuh hate, siga keur ngumumkeun Natal:
Datang, Gusti Yesus, sareng janten tamu kami…
Manéhna mungkas kalayan kecap-kecap: "...sareng punten, tungtungna ahirkeun perang ieu!"
Nalika kuring ningali sabudeureun bunderan, kuring ningali cimata dina panon para prajurit. Sareng euweuh nu isin.
Tungtungna, urang saré. Kuring manggihan tempat di ranjang indung.
Sanggeus sarapan anu saeutik, sersan némbongkeun ka Amérika jalan ka garis pasukan Amérika.
Kompas Jerman parantos pindah ka leungeun batur.
Perhatikeun tempat anjeun leumpang. Loba jalan nu dieusi ranjau.
Lamun anjeun ngadéngé Jabos anjeun (pesawat tempur-pembom), ngagolérkeun leungeun ka maranéhna siga jalma edan.
Dokterna narjamahkeun kana basa Inggris. Teras maranéhna ngabersenjata deui.
Sadayana silih rangkul kalayan gumbira; maranéhna jangji bakal patepung deui:
Sakali perang berdarah ieu réngsé!
Dina Januari 1996, leuwih ti 50 taun ti harita, Fritz Vincken sabenerna patepung deui jeung urang Amérika.
Salah sahijina masih kénéh boga kompas Wehrmacht Jerman, anu tacan kungsi dipiceunna.