Majira ya baridi 1944 nchini Ujerumani.
Watu wengi kando ya Rhine walidhani kuwa vita ilikuwa inakaribia kuisha.
Ndiyo maana mpishi mkuu wa mikate Vincken alileta familia yake iliyokuwa imeharibika, mke wake na mwanawe wa miaka
kumi na mbili, Fritz, kuishi karibu naye katika Msitu wa Hürtgen, ambako alilazimishwa kuoka mikate kwa Wehrmacht.
Baada ya kuendesha gari usiku kucha kwa masaa kadhaa, aliwapeleka wawili hao kwa Kübelwagen
hadi kwenye kambi tupu iliyofichwa kwenye uwanda.
Lakini mstari wa mbele uliimarika. Mnamo Desemba, hata kulikuwa na mashambulizi ya kujibu.
Walipofunikwa kabisa na theluji, wawili hao walibaki kwenye kibanda.
Hata hivyo, ilizidi kuwa vigumu kwa baba kuitunza familia yake.
Na hivyo usiku wa Krismasi wa mwaka 1944 ulifika.
Mwanawe Fritz baadaye aliandika kila kitu kilichotokea:
Tuliyasikia mlio mzito wa ndege za kivita za Muungano siku nzima.
Ilikuwa baridi kali. Mama aliandaa supu ya kuku kando ya jiko katika mwanga hafifu wa mshumaa.
Baba alikuwa nje akipanga mambo.
Ghafla, kulikuwa na mtu akigonga mlango.
Nilishtuka, nikajikunja na nikamuona Mama akizima mishumaa kwa haraka.
Kulikuwa na mdundo mwingine. Tulichukua ujasiri wetu na kufungua mlango.
Nje walikuwa wanaume wawili waliovaa kofia za chuma.
Mmoja alizungumza kwa lugha ya kigeni na akamwonyesha mtu wa tatu aliyelala kwenye theluji.
Tulitambua: hawa wanaume ni wanajeshi wa Marekani.
Mama alisimama bila kusogea kando yangu.
Walikuwa na silaha na wangeweza kulazimisha kuingia, lakini walisimama pale na kuuliza kwa macho yao.
Mwanaume aliyeketi kwenye theluji alionekana kama amekufa kuliko akiwa hai.
"Karibu," alisema Mama kwa ishara ya ukaribisho.
Mmoja wao aliweza kuwasiliana na mama yangu kwa Kifaransa.
Mama alimtunza mtu aliyejeruhiwa.
Walipokaa kando ya jiko, baridi iliwaacha.
Nilipata tena ari.
Watu hao watatu walikuwa wamevurugika, walikuwa wamepoteza kikosi chao na walikuwa wakitembea porini kwa siku kadhaa.
Mama aliniagiza: "Nenda ulete viazi sita zaidi."
Aliwasha mshumaa wa pili na akakata viazi vilivyosafishwa bila kuchanwa ndani ya supu.
Kuvua maganda yao ingekuwa upotevu wakati huo.
Mtu aliyejeruhiwa alikuwa amepoteza damu nyingi sana na alilala bila kutetemeka wala kusema chochote.
Supu ya mama ilitoa harufu ya kuvutia.
Nilikuwa tu nikipanga meza wakati kulipigwa tena mlango.
Nilitarajia Wamarekani wengi zaidi waliotawanyika na nikafungua mlango bila kusita.
Walikuwa wanajeshi, wanaume wanne, na wote walikuwa wamebeba silaha nyingi kabisa.
Nilikuwa na ufahamu wa sare hiyo. Walikuwa wanajeshi wetu kutoka Wehrmacht.
Nilikuwa nimepoteza uwezo wa kutenda kutokana na hofu. Je, huu ulikuwa mwisho wetu?
Mama alitoka nje. Sauti yake tulivu ilinitia moyo kiasi.
"Unaleta baridi kali, ungependa kula nasi?" alisema ghafla.
Kwa hayo, alikuwa amepiga noti sahihi.
Wanajeshi waliwakaribisha kwa uchangamfu na walionekana kufurahi sana kupata wananchi wenzao usiku wa Krismasi
katika eneo la mpaka la Ardennes kati ya safu za mbele.
"Je, tunaweza kujipasha joto kidogo?" aliuliza afisa mkuu, serjeanti.
Labda tunaweza kubaki hadi kesho?
"Bila shaka," Mama alijibu kwa upendo, kisha akaongeza kwa ujasiri:
Tayari kuna watu watatu hapa ambao wamebaridi kabisa na wanahitaji kupata joto.
Tafadhali usisababishe matatizo usiku wa Krismasi!
Sajenti alielewa. Aliuliza: "Wamarekani?"
Mama aliwatazama kila mmoja wao na kusema polepole:
Mnaweza kuwa wana wangu, na wale walio ndani pia.
Mmoja amejeruhiwa, si kwa njia nzuri.
Wengine wana njaa na uchovu kama wewe.
Kisha akamwambia sajenti, "Ni usiku wa Krismasi, hakutakuwa na risasi hapa!"
Alimtazama kwa sekunde mbili au tatu zisizo na mwisho; lakini Mama alisema kwa uthabiti:
Weka bunduki zako juu ya mbao na uingie ndani!
"Fanya kama anavyosema," aliguruma serjeanti.
Bila kusema neno, waliweka silaha zao kwenye kibanda tulipohifadhi kuni zetu:
karabini tatu, bastola mbili, bunduki nyepesi ya mitutu na bazooka mbili.
Adui hakukuwa amebaki amefichika kwa Wamarekani.
Kwa ujasiri wa kukata tamaa, walikuwa tayari kupigana kurudisha shambulio.
Wakati kila mtu alipokuwa katika chumba kidogo, walionekana kukosa mwelekeo.
Lakini Mama alikuwa katika mazingira yake ya asili. Akitabasamu, alipata kiti kwa kila mtu.
Tulikuwa na viti vitatu, lakini kitanda cha Mama kilikuwa kikubwa.
Walikaa kimya – kulikuwa na mvutano hewani.
Mama alianza kupika tena.
Mtu aliyejeruhiwa alilia kwa sauti kubwa. Mmoja wa Wajerumani alimwinamia.
"Je, wewe ni paramediki?" aliuliza Mama.
Alijibu, "Hapana, lakini nilijifunza tiba huko Heidelberg hadi miezi michache iliyopita."
Kisha aliwaeleza Wamarekani kwa Kiingereza: "Jipu halijaambukizwa shukrani kwa baridi."
Lakini amepoteza damu na anahitaji kupumzika na chakula kizito.
Sasa mvutano ulipungua.
Sajenti alichukua chupa ya divai nyekundu kutoka kwenye mfuko wake wa mkate, wakati mwingine aliweka mkate wa
komisaria (mkate wa muda mrefu uliotolewa kwa wanajeshi) mezani.
Mama alikata mkate. Alimimina divai kidogo kwenye kikombe: "Kwa ajili ya mgonjwa!"
Mbaki iligawanywa.
Sasa kila kitu kilikuwa tayari kwa chakula cha Krismasi.
Mwenge mbili ziliwaka na kuzima mezani.
Kichwani mwa meza, Mama aliketi kwenye kiti cha muda.
Nyumbani kwetu, haikuwa desturi kuomba kwa sauti kabla ya kula.
Lakini sasa kila kitu kilikuwa tofauti. Kulikuwa na hali ya sherehe.
Hakuna mtu angefikiri kuanza kula chakula bila kuchelewa.
Tulishikana mikono, na Mama alizungumza kwa dhati ya kugusa moyo, kana kwamba alikuwa anatangaza Krismasi:
Njoo, Bwana Yesu, uwe mgeni wetu…
Alimalizia kwa maneno: "...na tafadhali, hatimaye maliza vita hii!"
Nilipotazama mduara, niligundua machozi machoni mwa wanajeshi. Na hakuna aliyekuwa na aibu.
Hatimaye tulikwenda kulala. Nilipata nafasi katika kitanda cha Mama.
Baada ya kifungua kinywa kidogo, sajenti aliwaonyesha Wamarekani njia ya mistari yao.
Kompasi ya Kijerumani ilibadilisha mikono.
Angalia unakoenda. Njia nyingi zimewekwa mabomu.
Unaposikia Jabos zako (ndege za kivita za kurusha mabomu), wapige mkono kwa hamu kubwa.
Daktari alitafsiri kwa Kiingereza. Kisha walijihami tena.
Kila mtu alikumbatiana kwa furaha; waliahidi kukutana tena:
Mara tu vita hii ya damu itakapomalizika!
Mnamo Januari 1996, zaidi ya miaka 50 baadaye, Fritz Vincken alikutana tena na Wamarekani.
Mmoja wao bado alikuwa na kompasi ya Jeshi la Ujerumani, ambayo hakuwahi kuiacha.