ஜெர்மனியில் 1944 குளிர்காலம்.
ரைன் ஆற்றங்கரையோரத்தில் இருந்த பலர் போர் முடிவுக்கு வருகிறது என்று நினைத்தார்கள்.
அதனால்தான், மாஸ்டர் பேக்கர் வின்க்கன், தனது படுதோல்வி அடைந்த குடும்பத்தினரான மனைவியையும் பன்னிரண்டு வயது மகன் ஃப்ரிட்ஸையும்,
ஹூர்ட்கன் காட்டில் தனக்கு அருகில் வாழ அழைத்து வந்தார். அங்கு அவர் வெர்மக்ட்டிற்கு ரொட்டி சுட கட்டாயப்படுத்தப்பட்டார்.
பல மணிநேரம் இரவு முழுவதும் வாகனம் ஓட்டிய பிறகு, அவன் அவர்களை இருவரையும் ஒரு குபெல்வாகனில் ஏற்றிக்கொண்டு, ஒரு திறந்தவெளியில்
மறைந்திருந்த ஒரு காலியான ராணுவக் கொட்டகைக்கு அழைத்துச் சென்றான்.
ஆனால் முனைப் பகுதி கடினமடைந்தது. டிசம்பரில், ஒரு எதிர் தாக்குதல் கூட நடந்தது.
கனமழியில் சிக்கி, அவர்கள் இருவரும் குடிசையில் இருந்தனர்.
இருப்பினும், அந்தத் தந்தைக்குத் தன் குடும்பத்தைக் காப்பாற்றுவது மிகவும் கடினமாகிவிட்டது.
அப்படியானால், 1944-ஆம் ஆண்டின் கிறிஸ்துமஸ் ஈவ் வந்துவிட்டது.
அவரது மகன் ஃப்ரிட்ஸ் பின்னர் நடந்த அனைத்தையும் எழுதி வைத்தார்:
நாள் முழுவதும் நேச நாட்டுப் போர் விமானங்களின் மந்தமான முழக்கத்தை நாங்கள் கேட்டோம்.
கடுமையான குளிராக இருந்தது. அம்மா மெழுகுவர்த்தியின் மங்கலான ஒளியில் அடுப்பின் அருகே சிக்கன் சூப் தயாரித்தார்.
தந்தை வெளியே விஷயங்களை ஏற்பாடு செய்து கொண்டிருந்தார்.
திடீரென்று, கதவைத் தட்டும் சத்தம் கேட்டது.
திடுக்கிட்டு நான் நெளிந்தேன், அம்மா அவசரமாக மெழுகுவர்த்திகளை ஊதி அணைத்ததைப் பார்த்தேன்.
மீண்டும் ஒரு தட்டல் கேட்டது. நாங்கள் தைரியத்தை வரவழைத்துக்கொண்டு கதவைத் திறந்தோம்.
வெளியே எஃகு தலைக்கவசம் அணிந்த இரண்டு பேர் நின்றிருந்தனர்.
ஒருவர் அந்நிய மொழியில் பேசி, பனியில் கிடந்த மூன்றாவது நபரைச் சுட்டிக்காட்டினார்.
நாங்கள் உணர்ந்தோம்: இந்த மனிதர்கள் அமெரிக்கப் படைவீரர்கள்.
அம்மா என் அருகே அசைவற்று நின்றாள்.
அவர்கள் ஆயுதம் ஏந்தியிருந்தனர், மேலும் உள்ளே வலுக்கட்டாயமாக நுழைந்திருக்க முடியும், ஆனால்
அவர்கள் அங்கே நின்று தங்கள் கண்களால் கேட்டனர்.
பனியில் அமர்ந்திருந்த அந்த மனிதன், உயிருடன் இருப்பதை விட இறந்தவனாகவே தோன்றினான்.
"உள்ளே வா," என்று அம்மா வரவேற்கும் சைகையுடன் கூறினார்.
அவர்களில் ஒருவர் என் தாயுடன் பிரெஞ்சு மொழியில் உரையாட முடிந்தது.
அம்மா காயம்பட்ட மனிதனைக் கவனித்துக் கொண்டார்.
அடுப்புக்கு அருகில் அமர்ந்திருந்தபோது, அவர்களைக் குளிர் விட்டுவிட்டது.
என் உற்சாகம் திரும்பியது.
மூவரும் சிதறடிக்கப்பட்டு, தங்கள் குழுவை இழந்து, பல நாட்களாகக் காட்டிற்குள் அலைந்து கொண்டிருந்தனர்.
அம்மா எனக்குக் கட்டளையிட்டார்: "போய் இன்னும் ஆறு உருளைக்கிழங்குகளைக் கொண்டு வா."
அவள் இரண்டாவது மெழுகுவர்த்தியை ஏற்றி, கழுவி தோல் சீவப்படாத உருளைக்கிழங்குகளை சூப்பில் வெட்டினாள்.
அப்போதெல்லாம் அவற்றைத் தோல் சீவுவது வீணாக இருந்திருக்கும்.
காயமடைந்த மனிதன் அதிக இரத்தம் கசிந்து, அசைவற்று அமைதியாகப் படுத்திருந்தான்.
அம்மாவின் சூப் கவர்ச்சியான நறுமணத்தை வீசியது.
நான் மேசையைச் சரிசெய்து கொண்டிருந்தபோது, கதவில் மீண்டும் ஒரு தட்டல் கேட்டது.
மேலும் சிதறிக் கிடக்கும் அமெரிக்கர்கள் இருப்பார்கள் என்று எதிர்பார்த்து, தயக்கமின்றி கதவைத் திறந்தேன்.
அவர்கள் நான்கு வீரர்கள், அனைவரும் ஆயுதபாணிகளாக இருந்தனர்.
எனக்கு அந்த சீருடை பரிச்சயமானதாக இருந்தது. அவர்கள் வெர்மக்ட்டைச் சேர்ந்த எங்கள் வீரர்கள்.
நான் பயத்தில் செயலிழந்து போனேன். இது நமக்கான முடிவா?
அம்மா வெளியே வந்தார். அவரது அமைதியான குரல் எனக்கு ஓரளவு ஆறுதல் அளித்தது.
"நீயோ பனிக்கட்டி போன்ற குளிர்ச்சியாக இருக்கிறாய், எங்களுடன் சாப்பிட விரும்புகிறாயா?" என்று அவள் திடீரெனக் கேட்டாள்.
அதோடு, அவள் சரியான தொனியைக் கண்டுகொண்டாள்.
அந்த வீரர்கள் அவர்களை அன்புடன் வரவேற்றனர், மேலும் போர்முனைகளுக்கு இடையில் உள்ள ஆர்டென்ஸ் எல்லையோரப் பகுதியில்
கிறிஸ்துமஸ் ஈவ் அன்று சக நாட்டவர்களைக் கண்டறிந்ததில் வெளிப்படையாக மகிழ்ச்சி அடைந்தனர்.
"நாங்கள் கொஞ்சம் உடலைச் சூடேற்றிக்கொள்ளலாமா?" என்று அந்த மூத்த அதிகாரியான சார்ஜென்ட் கேட்டார்.
ஒருவேளை நாளை வரை நாம் தங்கலாமா?
"நிச்சயமாக," என்று அம்மா அன்பாகப் பதிலளித்துவிட்டு, பின்னர் தைரியமாகச் சேர்த்தார்:
இங்கே ஏற்கனவே மூன்று பேர் முற்றிலும் விறைத்துப் போயிருக்கிறார்கள், அவர்களைச் சூடாக்க வேண்டும்.
தயவுசெய்து கிறிஸ்துமஸ் ஈவ் அன்று எந்தப் பிரச்சினையையும் ஏற்படுத்தாதீர்கள்!
அந்த சார்ஜென்ட் புரிந்துகொண்டார். அவர், "யான்க்ஸ்?" என்று கேட்கும்படி கோரினார்.
தாய் அவர்களில் ஒவ்வொருவரையும் பார்த்து மெதுவாகச் சொன்னார்:
நீங்களும், உள்ளே இருப்பவர்களும் என் மகன்களாக இருக்கலாம்.
ஒருவருக்குக் காயம் ஏற்பட்டுள்ளது, அது நல்ல விதத்தில் அல்ல.
மற்றவர்களும் உங்களைப் போலவே பசியோடும் சோர்வோடும் இருக்கிறார்கள்.
பின்னர் அவள் சார்ஜெண்டிடம், "இன்று கிறிஸ்துமஸ் ஈவ், இங்கு யாரும் சுடக்கூடாது!" என்றாள்.
அவன் அவளை உற்றுப் பார்த்தான். இரண்டு அல்லது மூன்று முடிவில்லாத வினாடிகளுக்கு; ஆனால் அம்மா உறுதியாகச் சொன்னார்:
உங்கள் துப்பாக்கிகளை மரத்தில் வைத்துவிட்டு உள்ளே வாருங்கள்!
"அவள் சொல்வதைக் கேள்," என்று கர்ஜித்தார் சார்ஜென்ட்.
ஒரு வார்த்தை கூட பேசாமல், அவர்கள் நாங்கள் விறகு வைத்திருந்த கொட்டகையில் தங்கள் ஆயுதங்களை வைத்தனர்:
மூன்று கார்பைன்கள், இரண்டு கைத்துப்பாக்கிகள், ஒரு இலகுரக இயந்திரத் துப்பாக்கி மற்றும் இரண்டு பசூக்கக்கள்.
எதிரி அமெரிக்கர்களிடமிருந்து மறைந்திருக்கவில்லை.
தீவிரத் தவிப்பின் துணிச்சலுடன், அவர்கள் எதிர்த்துப் போராடத் தயாராக இருந்தனர்.
எல்லோரும் சிறிய அறையில் இருந்தபோது, அவர்கள் என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் தவிப்பது போல் தோன்றியது.
ஆனால் அம்மா தன் இயல்பு நிலைக்கு வந்துவிட்டார். புன்னகையுடன், அவர் அனைவருக்கும் ஒரு இருக்கையைக் கண்டறிந்தார்.
எங்களிடம் மூன்று நாற்காலிகள் இருந்தன, ஆனால் அம்மாவின் படுக்கை பெரியதாக இருந்தது.
அவர்கள் மௌனமாக இருந்தனர் – காற்றில் ஒரு பதற்றம் நிலவியது.
அம்மா மீண்டும் சமைக்க ஆரம்பித்தார்.
காயமடைந்த மனிதன் உரக்க முனகினான். ஜெர்மானியர்களில் ஒருவன் அவன் மீது குனிந்தான்.
"நீ ஒரு தீயணைப்பு மருத்துவர்தானே?" என்று அம்மா கேட்டார்.
அவர் பதிலளித்தார், "இல்லை, ஆனால் நான் சில மாதங்களுக்கு முன்பு வரை ஹைடெல்பெர்க்கில் மருத்துவம் படித்தேன்."
பின்னர் அவர் அமெரிக்கர்களிடம் ஆங்கிலத்தில் விளக்கினார்: "குளிரின் காரணமாகக் காயம் தொற்றுபடவில்லை."
ஆனால் அவர் இரத்தம் இழந்துள்ளார், அவருக்கு ஓய்வும் சத்தான உணவும் தேவை.
இப்போது பதற்றம் தணிந்தது.
சர்டன் தனது ரொட்டிப் பையிலிருந்து ஒரு பாட்டில் சிவப்பு ஒயினை எடுத்தார், மற்றொருவர் மேஜையில் ஒரு கமிசாரி ரொட்டியை (வீரர்களுக்கு
வழங்கப்படும் நீண்ட காலம் சேமிக்கக்கூடிய ரொட்டி) வைத்தார்.
அம்மா ரொட்டியை வெட்டினாள். அவள் கோப்பையில் சிறிது ஒயின் ஊற்றினாள்: "நோயாளிக்கு!"
மீதிப் பகுதி பிரிக்கப்பட்டது.
இப்போது கிறிஸ்துமஸ் இரவு உணவிற்கு எல்லாம் தயாராக இருந்தது.
மேசையில் இரண்டு மெழுகுவர்த்திகள் தழையத் தழைய எரிந்தன.
மேசையின் தலைப்பகுதியில், தாய் ஒரு தற்காலிக இருக்கையில் அமர்ந்திருந்தாள்.
எங்கள் வீட்டில், உணவிற்கு முன் சத்தமாகப் பிரார்த்தனை செய்வது வழக்கமாக இல்லை.
ஆனால் இப்போது எல்லாம் வித்தியாசமாக இருந்தது. ஒரு பண்டிகைக் களிப்பு நிலவியது.
மேலும் தாமதியாமல் உணவைச் சாப்பிட யாரும் நினைத்திருக்க மாட்டார்கள்.
நாங்கள் ஒருவரையொருவர் கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டோம், அம்மா கிறிஸ்துமஸ் வருவதை
அறிவிப்பது போல, மனதைத் தொடும் நேர்மையுடன் பேசினார்:
வாருங்கள், கர்த்தராகிய இயேசுவே, எங்கள் விருந்தினராக வாருங்கள்…
"...மேலும் தயவுசெய்து, இறுதியாக இந்தப் போருக்கு ஒரு முற்றுப்புள்ளி வையுங்கள்!" என்ற வார்த்தைகளுடன் அவர் முடித்தார்.
நான் அந்த வட்டத்தைச் சுற்றிப் பார்த்தபோது, வீரர்களின் கண்களில் கண்ணீர் இருப்பதைக் கவனித்தேன். யாரும் வெட்கப்படவில்லை.
இறுதியாக, நாங்கள் படுக்கச் சென்றோம். அம்மாவுடைய படுக்கையில் எனக்கு இடம் கிடைத்தது.
ஒரு சிறிய காலை உணவிற்குப் பிறகு, சார்ஜென்ட் அமெரிக்கர்களுக்கு அமெரிக்கப் படைகளின் பகுதிக்குச் செல்லும் வழியைக் காட்டினார்.
ஒரு ஜெர்மன் திசைகாட்டி கைமாறியது.
நீ நடக்கும் இடத்தைக் கவனி. பல பாதைகள் கண்ணிவெடி நிரம்பியவை.
உங்கள் ஜாபோஸ் (போர்-குண்டு வீசும் விமானங்கள்) வரும்போது, அவர்களைப் பைத்தியக்காரத்தனமாகக் கையசைத்து வாழ்த்துங்கள்.
டாக்டர் ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்தார். பிறகு அவர்கள் மீண்டும் தங்களை ஆயுதபாணிகளாக்கிக் கொண்டனர்.
அனைவரும் மகிழ்ச்சியுடன் ஒருவரையொருவர் அணைத்துக் கொண்டனர்; அவர்கள் மீண்டும் சந்திப்பதாக உறுதியளித்தனர்:
இந்தக் கொடூரமான போர் முடிந்தவுடன்!
ஜனவரி 1996-ல், 50 ஆண்டுகளுக்கும் மேலான காலத்திற்குப் பிறகு, ஃப்ரிட்ஸ் விங்கன் உண்மையில் மீண்டும் அமெரிக்கர்களைச் சந்தித்தார்.
அவர்களில் ஒருவரிடம், அவர் ஒருபோதும் பிரியாத ஜெர்மன் வெர்மச்ச்ட் திசைகாட்டி இன்னும் இருந்தது.