జర్మనీలో 1944 శీతాకాలం.
రైన్ నది వెంబడి చాలా మంది యుద్ధం ముగింపుకు వస్తోందని భావించారు.
అందుకే మాస్టర్ బేకర్ వింకెన్, తన కుటుంబం, భార్య మరియు పన్నెండేళ్ల కుమారుడు ఫ్రిట్జ్‌లతో కలిసి, హర్ట్‌గెన్ అడవిలో తన
దగ్గర నివసించడానికి వచ్చాడు, అక్కడ అతను వెర్మాచ్ట్ కోసం రొట్టెలు కాల్చే పనిలో బలవంతంగా చేర్చబడ్డాడు.
రాత్రంతా గంటల తరబడి డ్రైవ్ చేసిన తర్వాత, అతను వారిద్దరినీ ఒక క్యూబెల్ వాగెన్‌లో, ఖాళీగా ఉన్న ఒక
బ్యారక్‌కు తీసుకువెళ్ళాడు, అది ఒక ఖాళీ ప్రదేశంలో దాగి ఉంది.
కానీ ముందు భాగం గట్టిపడింది. డిసెంబర్‌లో, ఒక ప్రతిదాడి కూడా జరిగింది.
ఘాటైన మంచులో, ఆ ఇద్దరూ గుడిసెలోనే ఉండిపోయారు.
అయితే, ఆ కుటుంబాన్ని పోషించడం ఆ తండ్రికి క్రమంగా కష్టతరం అవుతోంది.
అలా 1944 క్రిస్మస్ ఈవ్ వచ్చింది.
ఆ తర్వాత అతని కుమారుడు ఫ్రిట్జ్ జరిగినదంతా రాసుకున్నాడు:
మేము రోజంతా మిత్రపక్ష యుద్ధ విమానాల మందపాటి గర్జనను విన్నాము.
తీవ్రమైన చలిగా ఉంది. అమ్మ కొవ్వొత్తి మసక వెలుగులో పొయ్యి దగ్గర చికెన్ సూప్ తయారు చేసింది.
తండ్రి పనులు చక్కదిద్దుకోవడానికి బయట ఉన్నాడు.
అకస్మాత్తుగా, తలుపు తట్టిన శబ్దం వినిపించింది.
భయంతో ఉలికిపడి, అమ్మ త్వరత్వరగా కొవ్వొత్తులను ఆర్పివేయడం చూశాను.
మళ్ళీ తలుపు తట్టింది. మేము ధైర్యం తెచ్చుకుని తలుపు తెరిచాము.
బయట ఉక్కు హెల్మెట్లు ధరించిన ఇద్దరు పురుషులు నిలబడి ఉన్నారు.
ఒకరు అపరిచిత భాషలో మాట్లాడి, మంచులో పడి ఉన్న మూడవ వ్యక్తిని చూపించారు.
మేము గ్రహించాము: ఈ పురుషులు అమెరికన్ సైనికులు.
అమ్మ నా పక్కన కదలకుండా నిశ్చలంగా నిలబడి ఉంది.
వారి వద్ద ఆయుధాలు ఉన్నాయి, వారు బలవంతంగా లోపలికి ప్రవేశించగలిగేవారు, కానీ వారు అక్కడే నిలబడి కళ్ళతో అడిగారు.
మంచులో కూర్చున్న ఆ వ్యక్తి బ్రతికి ఉన్నదానికంటే చచ్చినట్టుగా కనిపించాడు.
"లోపలికి రండి," అని అమ్మ స్వాగతిస్తూ చెప్పింది.
వారిలో ఒకరు నా తల్లితో ఫ్రెంచ్‌లో మాట్లాడగలిగారు.
తల్లి గాయపడిన వ్యక్తిని చూసుకుంది.
స్టవ్ దగ్గర కూర్చోగానే, వాళ్ళకు చలి వదిలింది.
నా ఉత్సాహం మళ్ళీ పెరిగింది.
ఆ ముగ్గురూ చెదురుమదురుగా ఉండి, తమ యూనిట్‌ను కోల్పోయి, రోజుల తరబడి అడవిలో తిరుగుతూ ఉన్నారు.
అమ్మ నాకు ఇలా ఆదేశించింది: "వెళ్లి మరో ఆరు బంగాళదుంపలు తీసుకురా."
ఆమె రెండవ కొవ్వొత్తిని వెలిగించి, కడిగిన, తొక్క తీయని బంగాళదుంపలను సూప్‌లోకి ముక్కలుగా కోసింది.
అప్పట్లో వాటిని తొక్క తీయడం వృధా అయ్యేది.
గಾಯపడిన వ్యక్తి నుండి విపరీతంగా రక్తం స్రవించి, అతను కదలకుండా నిశ్శబ్దంగా పడి ఉన్నాడు.
అమ్మ చేసిన సూప్ ఆకర్షణీయమైన సువాసనను వెదజల్లుతోంది.
నేను బల్ల సర్దుతుండగానే, తలుపు మీద మళ్ళీ తట్టడం వినిపించింది.
నేను మరింత చెల్లాచెదురుగా ఉన్న అమెరికన్లను ఊహించి, ఏ మాత్రం సంకోచించకుండా తలుపు తెరిచాను.
వారు సైనికులు, నలుగురు పురుషులు, మరియు అందరూ పళ్ళు కర్రలాంటి ఆయుధాలతో సన్నద్ధమై ఉన్నారు.
నాకు ఆ దుస్తుల గురించి సుపరిచితం. వారు వెర్మాచ్ట్‌కు చెందిన మన సైనికులు.
నేను భయంతో స్తంభించిపోయాను. ఇది మాకు అంతానా?
అమ్మ బయటకు వచ్చింది. ఆమె ప్రశాంతమైన స్వరం నాకు కొంత ధైర్యాన్నిచ్చింది.
"నువ్వు మంచులా చల్లగా ఉన్నావు, మాతో కలిసి తింటావా?" ఆమె ఆ మాట అనగానే,
అంతటితో, ఆమె సరైన స్వరం అందుకుంది.
సైనికులు వారిని ఆప్యాయంగా పలకరించారు మరియు యుద్ధ రంగాల మధ్య ఉన్న ఆర్డెన్స్ సరిహద్దు ప్రాంతంలో క్రిస్మస్ ఈవ్ రోజున తోటి దేశస్థులను
కనుగొన్నందుకు వారి ముఖాల్లో స్పష్టమైన ఆనందం కనిపించింది.
"మేము కొంచెం వేడెక్కవచ్చా?" అని సీనియర్ అధికారి, ఒక సార్జెంట్, అడిగాడు.
బహుశా మనం రేపు వరకు ఉండగలమా?
"అలాగే," అని అమ్మ ఆప్యాయంగా బదులిచ్చింది, తర్వాత ధైర్యంగా ఇలా అంది:
ఇక్కడ ఇప్పటికే ముగ్గురు చలికి గడ్డకట్టుకుపోయి, వేడెక్కవలసిన వారు ఉన్నారు.
దయచేసి క్రిస్మస్ ఈవ్ రోజున ఎలాంటి గొడవ చేయవద్దు!
సార్జెంట్ అర్థం చేసుకున్నాడు. అతను అడిగాడు: "యాంక్స్?"
తల్లి వారిలో ప్రతి ఒక్కరినీ చూసి నెమ్మదిగా ఇలా అంది:
మీరు నా కొడుకులు కావచ్చు, లోపల ఉన్నవారు కూడా.
ఒకరికి గాయమైంది, అది మంచి విధంగా కాదు.
మిగతావాళ్ళు కూడా నీలాగే ఆకలితో, అలసిపోయి ఉన్నారు.
అప్పుడు ఆమె సార్జెంటుతో, "ఇది క్రిస్మస్ ఈవ్, ఇక్కడ కాల్పులు జరగవు!" అని చెప్పింది.
అతను ఆమెను చూస్తూ ఉండిపోయాడు. రెండు మూడు నిరంతర క్షణాల పాటు; కానీ తల్లి నిశ్చయంగా ఇలా అంది:
మీ తుపాకులను చెక్క మీద పెట్టి లోపలికి రండి!
"ఆమె చెప్పినట్లు చేయండి," అని సార్జెంట్ గర్జించాడు.
ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడకుండా, వారు తమ ఆయుధాలను మేము కట్టెలు పెట్టే పందిరిలో ఉంచారు:
మూడు కార్బైన్‌లు, రెండు పిస్టల్స్, ఒక తేలికపాటి మెషిన్ గన్ మరియు రెండు బజూకాలు.
శత్రువు అమెరికన్లకు కనిపించకుండా దాగి లేడు.
నిరాశతో వచ్చిన ధైర్యంతో, వారు తిరిగి పోరాడటానికి సిద్ధపడ్డారు.
అందరూ చిన్న గదిలో ఉన్నప్పుడు, వారు ఏమి చేయాలో తోచని స్థితిలో కనిపించారు.
కానీ అమ్మ సంతోషంగా ఉబ్బితబ్బిబ్బవుతోంది. నవ్వుతూ, ఆమె అందరికీ కూర్చోవడానికి స్థలాన్ని ఏర్పాటు చేసింది.
మా వద్ద మూడు కుర్చీలు ఉన్నాయి, కానీ అమ్మ మంచం పెద్దది.
వారు మౌనంగా ఉండిపోయారు – వాతావరణంలో ఉద్రిక్తత నెలకొంది.
అమ్మ మళ్ళీ వంట చేయడం మొదలుపెట్టింది.
గಾಯపడిన వ్యక్తి గట్టిగా మూలిగాడు. జర్మన్లలో ఒకరు అతనిపై వంగాడు.
"నువ్వు పారామెడిక్ వా?" అని అమ్మ అడిగింది.
అతను, "లేదు, కానీ నేను కొన్ని నెలల క్రితం వరకు హైడెల్బర్గ్‌లో వైద్యశాస్త్రం చదివాను," అని జవాబిచ్చాడు.
ఆ తర్వాత అతను అమెరికన్లకు ఇంగ్లీషులో వివరించాడు: "చలి కారణంగా గాయానికి ఇన్ఫెక్షన్ సోకలేదు."
కానీ అతను రక్తం కోల్పోయాడు మరియు విశ్రాంతి, పోషకమైన ఆహారం అవసరం.
ఇప్పుడు ఉద్రిక్తత తగ్గింది.
ఒక సార్జెంట్ తన బ్రెడ్ సంచి నుండి ఒక సీసా రెడ్ వైన్‌ను తీసుకున్నాడు, మరొకరు బల్లపై ఒక లోఫ్ కమిసరీ బ్రెడ్
(సైనికులకు సరఫరా చేసే ఎక్కువ కాలం నిల్వ ఉండే బ్రెడ్) పెట్టాడు.
అమ్మ బ్రెడ్‌ను కోసింది. ఆమె కప్పులో కొంచెం వైన్ పోసింది: "వ్యాధితో బాధపడుతున్న వ్యక్తి కోసం!"
మిగిలినది పంచేయబడింది.
ఇప్పుడు క్రిస్మస్ విందు కోసం అంతా సిద్ధంగా ఉంది.
బల్లపై రెండు కొవ్వొత్తులు మరగుతున్నాయి.
బల్లకు తలగా, తల్లి తాత్కాలికంగా ఏర్పాటు చేసిన కుర్చీలో కూర్చుంది.
మా ఇంట్లో భోజనం చేసే ముందు గట్టిగా ప్రార్థన చేయడం ఆచారం లేదు.
కానీ ఇప్పుడు అంతా భిన్నంగా ఉంది. పండుగ వాతావరణం నెలకొని ఉంది.
ఎవరూ ఏమాత్రం ఆలస్యం చేయకుండా భోజనం చేయాలని అనుకోలేదు.
మేము ఒకరినొకరు చేతులు పట్టుకున్నాము, మరియు అమ్మ క్రిస్మస్ ప్రకటిస్తున్నట్లుగా, హృద్యమైన నిజాయితీతో ఇలా మాట్లాడింది:
రా, ప్రభువైన యేసు, మా అతిథిగా ఉండుము…
ఆమె ఈ మాటలతో ముగించింది: "...మరియు దయచేసి, చివరగా ఈ యుద్ధానికి ముగింపు పలకండి!"
నేను ఆ వృత్తంలో చుట్టూ చూస్తున్నప్పుడు, సైనికుల కళ్ళలో కన్నీళ్ళు గమనించాను. మరియు ఎవరికీ సిగ్గు లేదు.
చివరికి, మేము పడుకోవడానికి వెళ్ళాము. నేను అమ్మ పడకలో చోటు దొరకబెట్టుకున్నాను.
అల్పాహారం తర్వాత, సార్జెంట్ అమెరికన్లకు వారి సైనిక శిబిరం వైపు దారి చూపించాడు.
ఒక జర్మన్ దిక్సూచి చేతులు మారింది.
నడిచే చోట జాగ్రత్త. అనేక మార్గాలు మైన్లతో నిండి ఉన్నాయి.
మీ జాబోస్‌ను (ఫైటర్-బాంబర్ విమానాలు) విన్నప్పుడు, పిచ్చిగా వారికి చేయి ఊపండి.
డాక్టర్ ఆంగ్లంలోకి అనువదించాడు. ఆ తర్వాత వారు మళ్ళీ తమను తాము సన్నద్ధం చేసుకున్నారు.
అందరూ ఒకరినొకరు సంతోషంగా కౌగిలించుకున్నారు; మళ్ళీ కలుస్తామని వాగ్దానం చేసుకున్నారు:
ఈ దారుణమైన యుద్ధం ముగిసిన వెంటనే!
జనవరి 1996లో, 50 సంవత్సరాల తర్వాత, ఫ్రిట్జ్ వింకెన్ వాస్తవానికి మళ్ళీ అమెరికన్లను కలిశాడు.
వారిలో ఒకరి వద్ద, అతను ఎన్నడూ విడదీయని జర్మన్ వెర్మాచ్ట్ దిక్సూచి ఇంకా ఉంది.