Зимистони 1944 дар Олмон.
Бисёре аз мардум дар соҳили Рейна фикр мекарданд, ки ҷанг ба поён мерасад.
Барои ҳамин нонпази устод Винкен оилаи харобшудааш — ҳамсар ва писари 12-солааш Фрицро — назди худ ба ҷангали Ҳюртген овард,
то дар он ҷо барои Вермахт нон пухта, ӯро ба ин кор ҷалб кунанд.
Пас аз чанд соат рондан дар тӯли шаб, ӯ онҳоро бо Кубелваген ба як бараки холӣ, ки дар майдони кушод пинҳон шуда буд, бурд.
Аммо фронт сахттар шуд. Дар декабр ҳатто як контрҳуҷум низ буд.
Зери барфи ғафс монда, онҳо дутояшон дар хонаи чӯбӣ монданд.
Аммо барои падар рӯз ба рӯз мушкилтар мешуд, ки оилаашро таъмин кунад.
Ва ҳамин тавр шаби пеш аз Мавлуди Исои Масеҳ соли 1944 фаро расид.
Писараш Фриц баъдтар ҳама чизеро, ки рӯй дода буд, навишт:
Мо тамоми рӯз ғур-ғурҳои сусти ҳавопаймоҳои ҷангӣи Иттифоқчиёнро мешунидем.
Сардӣ сахт буд. Модар дар рӯшноии хираки шамъ назди печка шӯрбои мурғ омода мекард.
Падар берун буд, то корҳоро ташкил кунад.
Ногаҳон ба дар зарба заданд.
Ман ба тарс афтидам, ларзидам ва дидам, ки модарам шамъҳоро бо шитоб хомӯш кард.
Боз як занг ба дар шунида шуд. Мо ҷуръат кардем ва дарро кушодем.
Дар берун ду мард бо каскаҳои пӯлодӣ истода буданд.
Яке бо забони хориҷӣ сухан гуфт ва ба шахси сеюм, ки дар барф хобида буд, ишора кард.
Мо фаҳмидем: ин мардон сарбозони амрикоӣ ҳастанд.
Модар дар паҳлӯи ман беҳаракат истода буд.
Онҳо мусаллаҳ буданд ва метавонистанд бо зӯр ворид шаванд, аммо онҳо дар он ҷо истода, бо чашмонашон хоҳиш карданд.
Марде, ки дар барф менишаст, бештар мурда менамуд, на зинда.
"Ворид шавед," гуфт модар бо ишораи хушмуомилагӣ.
Яке аз онҳо метавонист бо модарам ба забони фаронсавӣ сӯҳбат кунад.
Модар аз марди захмдор парасторӣ кард.
Нишаста назди печ, сармо аз онҳо рафт.
Рӯҳиям боз боло рафт.
Се нафар парешон шуда, воҳиди худро гум карда буданд ва чанд рӯз дар ҷангал саргардон мегаштанд.
Модар ба ман фармуд: «Бирав ва шаш картошкаи дигар биё.»
Ӯ шамъи дуюмро фурӯзон кард ва картошкаҳои шусташударо бо пӯсташон ба шӯрбо бурид.
Он вақт пӯст кардани онҳо беҳуда мешуд.
Марди захмдор бисёр хун рехта буд ва беҳаракат ва хомӯш хобида буд.
Шӯрбои модар бӯи ҷолибе паҳн мекард.
Ман ҳамагӣ мизро оро медодам, ки боз дарро мезаданд.
Ман интизор будам, ки амрикоиҳо бештар парешон бошанд ва бе ҳеҷ шак дарро боз кардам.
Онҳо сарбозон буданд, чор мард ва ҳамаашон то дандон мусаллаҳ буданд.
Ман бо ин либоси низомӣ ошно будам. Онҳо сарбозони Вермахти мо буданд.
Ман аз тарс фалаҷ шуда будам. Оё ин поёни мост?
Модар берун омад. Овози ороми ӯ то андозае маро таскин дод.
«Ту бо худ сардии яхро меоварӣ, мехоҳӣ бо мо хӯрок бихӯрӣ?» ӯ ногаҳон гуфт.
Бо ин вай оҳанги дурустро зада буд.
Сарбозон онҳоро самимона истиқбол карданд ва возеҳан хурсанд буданд, ки дар шаби пеш аз Мавлуди Исо дар минтақаи
марзии Арденн, дар байни фронтҳо, ҳамватанони худро ёфтанд.
«Мо метавонем каме худро гарм кунем?» пурсид афсари баландпоя, сержант.
Шояд мо то фардо мондан метавонем?
«Албатта», модар бо меҳрубонӣ ҷавоб дод, сипас бо ҷасорат илова кард:
Дар ин ҷо аллакай се нафар ҳастанд, ки комилан ях задаанд ва бояд гарм шаванд.
Лутфан дар шаби пеш аз Мавлуди Исо ҳеҷ мушкилие эҷод накунед!
Сержант фаҳмид. Ӯ пурсид: «Янкҳо?»
Модар ба ҳар кадоми онҳо нигарист ва оҳиста гуфт:
Шумо метавонед писарони ман бошед ва онҳое, ки дар дохил ҳастанд, низ метавонанд.
Яке захмӣ шудааст, вале на дар ҳолати хуб.
Дигарон ҳамон қадар гурусна ва хаста ҳастанд, ки шумо ҳастед.
Сипас ӯ ба сержант гуфт: «Имшаб шаби Мавлуди Исо аст, дар ин ҷо тирпарронӣ нахоҳад шуд!»
Ӯ ба ӯ нигоҳ кард. Ду-се сонияи беохир; аммо модар бо қатъият гуфт:
Туфангҳои худро болои чӯб гузоред ва дарун биёед!
«Чӣ тавре ки ӯ мегӯяд, ҳамон тавр кун», — гурр кард сержант.
Бе ягон сухан, онҳо силоҳҳояшонро дар анбори чӯб, ки мо чӯбҳоямонро дар он нигоҳ медоштем, гузоштанд:
се карбин, ду пистолет, як пулемёти сабук ва ду базука
Душман барои амрикоиҳо пинҳон намонда буд.
Бо шуҷоати ноумедӣ, онҳо омода буданд, ки муқобила кунанд.
Вақте ки ҳама дар ҳуҷраи хурд буданд, онҳо ба назар мерасид, ки намедонанд чӣ кор кунанд.
Аммо модарам дар муҳити дӯстдоштаи худ буд. Бо табассум ӯ барои ҳар кас ҷои нишаст ёфт.
Мо се курсӣ доштем, аммо кати модарам калон буд.
Онҳо хомӯш монданд – дар ҳаво шиддат эҳсос мешуд.
Модар боз ошпазӣ карданро оғоз кард.
Марди захмдор сахт нидо кард. Яке аз немисон болои ӯ хам шуд.
«Шумо парамедик ҳастед?» — пурсид модар.
Ӯ ҷавоб дод: «Не, аммо ман то чанд моҳ пеш дар Ҳайделберг тиб меомӯзидам.»
Сипас ӯ ба амрикоиҳо ба забони англисӣ фаҳмонд: «Зарама ба шарофати сармо сироят нашудааст.»
Аммо ӯ хун аз даст додааст ва ба истироҳат ва ғизои серғайрат ниёз дорад.
Ҳоло шиддат сабук шуд.
Сержант аз халтаи нони худ як шишаи шароби сурхро гирифт, дар ҳоле ки дигаре як бурида нони комиссарӣ (нони
дарозмуддат, ки ба сарбозон дода мешуд) рӯи миз гузошт.
Модар нонро бурид. Вай ба пиёла каме шароб рехт: «Барои марди бемор!»
Боқимонда тақсим карда шуд.
Ҳоло ҳама чиз барои шоми Мавлуди Исо омода буд.
Ду шамъ дар рӯи миз медурахшиданд.
Дар сарвари миз модар дар курсии муваққатӣ нишаста буд.
Дар хонаи мо маъмул набуд, ки пеш аз хӯрок бо овози баланд дуо кунанд.
Аммо ҳоло ҳама чиз дигар буд. Муҳити идона ҳукмфармо буд.
Ҳеҷ кас фикр намекард, ки бе ягон таъхир ба хӯрок шурӯъ кунад.
Мо дастони якдигарро гирифтем ва модарам бо самимияти дилпазирона сухан гуфт, гӯё ки Мавлуди Масеҳро эълон мекард:
Биё, эй Парвардигор Исо, ва меҳмони мо бош…
Ӯ суханҳояшро бо ин калимаҳо ба анҷом расонд: "...ва лутфан, ниҳоят ба ин ҷанг хотима диҳед!"
Вақте ки ман ба атрофи давра нигоҳ кардам, дар чашмони сарбозон ашк дидам. Ва ҳеҷ кас шарм намекард.
Дар ниҳоят, мо ба хоб рафтем. Ман дар кати модарам ҷой ёфтам.
Пас аз хӯроки камранг, сержант ба амрикоиҳо роҳи хатти мудофиаи амрикоиро нишон дод.
Компаси олмонӣ ба дасти дигар гузашт.
Диққат кунед, ки дар куҷо қадам мегузоред. Бисёр роҳҳо бо минаҳо тарконда шудаанд.
Вақте ки шумо Ҷабосҳоятонро (ҳавопаймоҳои ҷангӣ-бомбаандоз) мешунавед, мисли девона ба онҳо даст такон диҳед.
Духтур ба англисӣ тарҷума кард. Сипас онҳо боз худро мусаллаҳ карданд.
Ҳама бо шодмонӣ якдигарро ба оғӯш гирифтанд; онҳо ваъда доданд, ки боз вохӯранд:
Ҳамин ки ин ҷанги хунин хотима меёбад!
Дар январи соли 1996, беш аз 50 сол пас, Фриц Винккен воқеан бори дигар бо амрикоиҳо вохӯрд.
Яке аз онҳо ҳанӯз компаси Вермахти Олмонро дошт, ки ҳеҷ гоҳ аз худ ҷудо накарда буд.