Ο Claudio Zanetti είναι Ελβετός δικηγόρος και πολιτικός.
Με τις εξειδικευμένες γνώσεις του συμβάλλει στο Κέντρο για τη διερεύνηση, διαλεύκανση,
νομική δίωξη και πρόληψη εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας λόγω των μέτρων Corona (ZAAVV).
Ο Claudio Zanetti παραχώρησε συνέντευξη στην Kla.TV μία ημέρα πριν από την κατάθεση σχεδόν 600 ποινικών
κατηγοριών στην Ομοσπονδιακή Εισαγγελία της Καρλσρούης.
Κύριε Ζανέτι, ως Ελβετός πολίτης με μια στέρεη ελβετική δημοκρατία και μια δίκαιη δικαιοσύνη,
πιθανόν να κοιτάζετε τη Γερμανία με απορία.
Λαμβάνοντας υπόψη τους πολλούς Γερμανούς γιατρούς στους οποίους έχει απαγορευτεί η άσκηση του επαγγέλματός
τους, έχουν στερηθεί την ελευθερία τους και έχουν χάσει το εισόδημά τους λόγω της κριτικής τους στάσης
απέναντι στα μέτρα για τον κοροναϊό, είναι δίκαιο να μιλάμε για δικαστική χρεοκοπία στη Γερμανία.
Η νομοθεσία, η δικαιοδοσία και η αστυνομική εξουσία έχουν προφανώς αποκτήσει δική τους ζωή
αντί να υπηρετούν τον πληθυσμό.
Τι κάνει η Ελβετία καλύτερα και το κάνει να λειτουργεί εκεί;
Τι πρέπει να μάθουμε εμείς οι Γερμανοί από την Ελβετία, αν είναι δυνατόν;
Τι θα λέγατε, κύριε Ζανέτι;
Έτσι, όπως είπατε, δυστυχώς δεν είναι πλέον εντελώς σταθερό ούτε για εμάς.
Έχουμε επίσης ορισμένα σημάδια διάβρωσης που με ανησυχούν.
Έτσι ακριβώς λειτουργεί για εμάς.
Ναι, ναι.
Δεν θα αρνηθώ λοιπόν ότι είμαστε ακόμα πολύ καλύτερα
από ό,τι στη Γερμανία.
Αυτό σε κάθε περίπτωση. Α, ναι.
Δεν έχουμε τις χειρότερες υπερβολές.
Αλλά μόλις πρόσφατα υπήρξε κάτι στο Twitter σχετικά με την κατάσταση της δικαιοσύνης και επίσης με το παράπονο
για το αν μπορούμε να πετύχουμε κάτι εκεί, κάτι που προσπαθούμε τώρα να κάνουμε από τη ZAAVV.
Και έτσι με στεναχώρησε πραγματικά να βλέπω πόσοι από τους Γερμανούς συγχρόνους μου έχουν χάσει
την πίστη τους στο σύστημα δικαιοσύνης.
Ναι.
Και τότε έγραψα το ίδιο πράγμα, και τότε ο Markus Krall απάντησε και είπε ότι το πρόβλημα δεν ήταν
ότι η πίστη στη δικαιοσύνη είχε κλονιστεί, αλλά ότι η δικαιοσύνη
δεν ήταν στην πραγματικότητα καλή.
Είχε βασικά δίκιο, φυσικά, αλλά εννοώ, τι σημαίνει αυτό αν οι άνθρωποι
δεν πιστεύουν πλέον ότι εξυπηρετούνται
σωστά;
Έτσι, αν έχετε την εντύπωση ότι, ναι, κάνουν ό,τι θέλουν ούτως ή άλλως,
και το άτομο που αναζητά δικαιοσύνη, γι' αυτό μιλάμε στο δικηγορικό επάγγελμα, οπότε όταν πηγαίνεις στο δικαστήριο, αναζητάς δικαιοσύνη.
Το δικαίωμα πρέπει να καλλιεργηθεί.
Και αν χαθεί η πεποίθηση ότι αυτό πραγματικά συμβαίνει και ότι ο νόμος τηρείται, τότε αυτό είναι καταστροφικό.
Και αυτό υπονομεύει το κράτος, και αυτό θα έχει πολύ, πολύ σοβαρές συνέπειες.
Δεν μπορώ να σας πω πώς να το διορθώσετε αποτελεσματικά. Αυτό θα πάρει πολύ χρόνο.
Και πάνω απ' όλα, χρειαζόμαστε και πάλι πολλές λογικές, κατανοητές, δίκαιες αποφάσεις, όπου οι άνθρωποι μπορούν
να δουν ότι έχουν δίκιο: Αλλά δεν είναι όλα τόσο καταθλιπτικά.
Έτσι, μια διόρθωση είναι πιθανή, αλλά προς το παρόν δεν φαίνονται καλά τα πράγματα.
Αυτό που με αρρωσταίνει
είναι η κατάργηση των ελέγχων και των ισορροπιών.
Αν η ανθρωπότητα έχει επιτύχει ποτέ κάτι έξυπνο στον τομέα της κρατικής πολιτικής ή της ιστορίας, της
τέχνης της διακυβέρνησης, τότε αυτό ήταν στην πραγματικότητα η ανάπτυξη της
διαίρεσης του κράτους στις τρεις εξουσίες - νομοθετική, εκτελεστική και δικαστική
- και τα έχουμε καταφέρει πολύ καλά με αυτό.
Ναι.
Ξαφνικά βλέπουμε ότι οι αρχές ενεργούν σαν να υπάρχει μια αιώνια έγκυρη αλήθεια στη
διάθεσή τους και όποιος έχει διαφορετική άποψη είναι αυτόματα λάθος.
Και αυτό είναι πολύ, πολύ επικίνδυνο.
Αυτή είναι στην πραγματικότητα η επιχειρηματολογία που γνωρίζουμε από την άκρα αριστερά, την Antifa.
Λένε: Είμαστε οι αντιφασίστες, οπότε
αν είστε εναντίον μας, τότε πρέπει να είστε φασίστες.
Ναι, ακριβώς,
αυτός είναι ο απλός υπολογισμός.
Ναι, αλλά έτσι λειτουργεί σήμερα.
Και αν ο πνευματικός διάλογος, η διαμάχη, που θα έπρεπε να καλλιεργείται, απλώς καταπνίγεται,
τότε μια δημοκρατία δεν μπορεί να επιβιώσει μακροπρόθεσμα.
Μιλάτε για τις αρχές.
Υποθέτω ότι τα μέσα ενημέρωσης παίζουν επίσης σημαντικό ρόλο σε αυτό.
Επειδή πάντα καταλήγει να είναι μονόπλευρη.
Και τότε αυτή η παραίτηση εξαπλώνεται φυσικά.
Φυσικά, σωστά;
Ναι.
Το πρωταρχικό καθήκον των μέσων ενημέρωσης είναι να ελέγχουν διαρκώς την εξουσία.
Αλλά όταν ένα ισχυρό πρόσωπο λέει κάτι, πρέπει να το λέει αντανακλαστικά: Ναι, γιατί το λέει αυτό;
Μήπως έχει απώτερα κίνητρα;
Μπορεί να δικαιολογήσει αυτά που λέει;
Και ούτω καθεξής.
Θα πρέπει να το εξηγήσει στον εαυτό του.
Αλλά αν κάτι μπορεί απλώς να υποστηριχθεί και να παρουσιαστεί ως ευαγγέλιο, τότε δεν
μπορεί να υπάρξει καμία γόνιμη ανάπτυξη.
Και πρέπει πραγματικά να είμαστε προσεκτικοί εδώ. Διαφορετικά χάνουμε πολλά.
Κινούμαστε προς την κατεύθυνση της απολυταρχίας,
ότι αυτό καταργήθηκε, όπου ο βασιλιάς μπορούσε να πει - είμαι το κράτος - πραγματικά
δεν το θέλουμε αυτό πια.
Αλλά νομίζω ότι ο Λουδοβίκος ΙΔ'. θα μπορούσε να πει ποιοι πρέπει να είναι οι κανόνες, οι γενικά αφηρημένοι κανόνες.
Ήταν σε θέση να τις εφαρμόσει αμέσως.
Και αν κάποιος δεν του ταίριαζε, μπορούσε εξίσου εύκολα να τον ρίξει στη φυλακή.
Αλλά έχετε την εντύπωση ότι ορισμένοι άνθρωποι στο Βερολίνο θα ήθελαν πολύ να το επαναφέρουν.
Και όταν ακόμη και τα δικαστήρια και όλοι οι άλλοι συμφωνούν με αυτό, και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης δεν κάνουν καμιά κριτική ερώτηση.
Θέλω να πω, για παράδειγμα, δεν θυμάμαι την κ. Μέρκελ να χρειάστηκε ποτέ
να απαντήσει σε μια κρίσιμη ερώτηση.
Ναι, καταλαβαίνω ακριβώς τι εννοείτε. Σε κάθε περίπτωση.
Και αυτή η παραίτηση που μόλις αναφέρατε, η οποία έχει γίνει ευρέως διαδεδομένη
στον πληθυσμό, αυτή η έλλειψη εμπιστοσύνης
στη δικαιοσύνη, γνωρίζω ότι εργάζεστε προσωπικά εναντίον της.
Ή ένα μέσο είναι αυτή η άμεση δημοκρατία που εκτιμάτε εκεί, για την οποία εργάζεστε.
Πρόκειται για μια συλλογικότητα.
Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο η Ελβετία δεν έχει τη μορφή διακυβέρνησης της άμεσης δημοκρατίας, όπως λέγεται
μερικές φορές, αλλά μάλλον της ημι-άμεσης. Έχουμε επίσης ένα κοινοβούλιο εκεί.
Ή μια δημοκρατία με δημοψήφισμα, η οποία στην πραγματικότητα είναι ακόμη καλύτερη.
Επειδή δημοψήφισμα σημαίνει λαϊκή ψηφοφορία στα γερμανικά.
Και εδώ στην Ελβετία, δημοψήφισμα σημαίνει εξαναγκασμός σε λαϊκή ψηφοφορία.
Έτσι, η διεξαγωγή δημοψηφίσματος σημαίνει συλλογή υπογραφών.
50.000 υπογραφές σε 90 ημέρες, μπορείτε να αναγκάσετε την κυβέρνηση να το θέσει σε ψηφοφορία.
Και αυτό είναι στην πραγματικότητα μια συλλογικότητα. Αυτός είναι πιθανώς ο λόγος για τον οποίο οι Ελβετοί πολιτικοί είναι λίγο πιο χαλαροί.
Έτσι, δεν είναι κάθε ερώτηση σχετικά με το θάνατο και τη ζωή,
όπως συμβαίνει μερικές φορές στη Γερμανία.
Και έχετε πάντα την ευκαιρία -συνήθως τέσσερις φορές το χρόνο- να εκτονωθείτε στην κάλπη.
Αυτό είναι επίσης λογικό, το οποίο επίσης κάνει μεγάλη διαφορά.
Αυτό το διαπίστωσα πρόσφατα, όταν μπόρεσα να ξεναγήσω μια αντιπροσωπεία από τη Θουριγγία στο Καντονιακό Συμβούλιο στη Ζυρίχη και
στη συνέχεια στο Εθνικό Συμβούλιο στη Βέρνη, και εντυπωσιάστηκαν
πολύ από τον τρόπο με τον οποίο αλληλεπιδρούσαμε
μεταξύ μας.
Υπήρχε, για παράδειγμα, μία από τα αριστερά, πράσινη και όλα
τα σχετικά, και ήρθε και χάρηκε που επέστρεψα.
Φιληθήκαμε και τα πάντα και όλοι έμειναν έκπληκτοι. Λέω ότι αυτό είναι απολύτως φυσιολογικό στην Ελβετία.
Επειδή υπάρχουν και πάλι ψήφοι, έτσι είμαστε μαζί.
Τότε, ίσως τρεις μήνες αργότερα, έχετε και πάλι αντίθετες απόψεις, αλλά
είναι πολύ πιο ανάμεικτες και δεν γνωρίζουμε πραγματικά αυτές τις μάχες των στρατοπέδων με
αυτόν τον τρόπο.
Πολύ καλά, σας ευχαριστώ.
Κύριε Zanetti, σας ευχαριστώ για τα σχόλιά σας.
Ένα μέσο που επίσης χρησιμοποιείτε, που υποστηρίζετε ή ένα έργο που είναι κοντά στην καρδιά
σας, είναι η διαδήλωση και η κατάθεση των 599 ποινικών μηνύσεων αύριο,
10 Δεκεμβρίου 2023, που είναι η 75η Ημέρα
Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.
Νομίζω ότι αυτό θα είναι ιστορικό.
Είσαι αναμεμειγμένος σε αυτό, βοήθησες να ξεκινήσουν αυτές οι ποινικές διώξεις.
Και το ερώτημα τώρα είναι: Εάν η γερμανική δικαιοσύνη, δηλαδή η Ομοσπονδιακή Εισαγγελία, δεν αντιμετωπίσει επαρκώς
αυτές τις 599 υποθέσεις που θα παραδοθούν αύριο -κάτι που θα υπογράμμιζε για άλλη μια φορά τη δικαστική χρεοκοπία στη
Γερμανία- οι Γερμανοί θα είχαν τη δυνατότητα, σύμφωνα με τον Χάρτη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, να
υποβάλουν τις κατηγορίες τους στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο της Χάγης.
Τι πιθανότητες πιστεύετε ότι υπάρχουν να καταδικαστούν οι υπεύθυνοι για τη νόμιμη εισαγωγή
του υποχρεωτικού εμβολιασμού στις υγειονομικές αρχές και στα μέλη των γερμανικών
ενόπλων δυνάμεων και να αποζημιωθούν οι υπεύθυνοι;
Μια πολύ φιλόδοξη ερώτηση.
Λοιπόν, πρώτα απ' όλα, θα υπήρχαν άλλες δύο διαφημίσεις, αλλά στο μεταξύ
πέθαναν δύο μέλη της Μπούντεσταγκ.
Δεν ξέρουμε τι ακριβώς ήταν, αλλά θα μπορούσε να είναι η κορώνα
ή ο εμβολιασμός, φυσικά.
Δεν κάνουμε αυτές τις διαφημίσεις για πλάκα.
Πρόκειται στην πραγματικότητα για ένα πολύ, πολύ σοβαρό ζήτημα
και απλώς συνειδητοποιήσαμε ότι έγιναν πολλές προσπάθειες.
Η ZAAVV θέλει επίσης να αφιερωθεί στην ποινική δίωξη.
Αλλά έχουμε συνειδητοποιήσει ότι υπάρχουν τόσα πολλά ερωτήματα σε όλη αυτή την ιστορία της Corona.
Και στη συνέχεια, συχνά συναντάτε αποδεικτικές διαδικασίες ή δικονομικές ιστορίες που είναι πολύ δύσκολες.
Ο Ραλφ Λούντβιχ είχε πράγματι τη λαμπρή διαπίστωση ότι η Μπούντεσταγκ
έκανε και αποφάσισε πράγματα που απαγορεύεται
να κάνει.
Και πήγε πραγματικά στα βασικά, δηλαδή στο περίφημο άρθρο 1 του βασικού νόμου:
Η ανθρώπινη αξιοπρέπεια είναι απαραβίαστη.
Ναι.
Στη συνέχεια είπαμε στον εαυτό μας ότι θα ξεχάσουμε τα πάντα, αυτές τις ασήμαντες λεπτομέρειες, συμπεριλαμβανομένων
των ζημιών από τα εμβόλια κ.λπ., παρόλο που μπορεί φυσικά να είναι πολύ άσχημα για τους πληγέντες.
Αλλά πρέπει να τα αναστείλουμε τώρα.
Έχουμε πει ότι επικεντρωνόμαστε στο πιο σοβαρό αδίκημα - και
αυτό είναι ο υποχρεωτικός εμβολιασμός.
Δεν έχει σημασία αν είναι σχετικό με το ίδρυμα ή μόνο για τις
γερμανικές ένοπλες δυνάμεις ή οτιδήποτε άλλο.
Είναι απλά η ιδέα ότι το κράτος λέει σε κάποιον τι να κάνει ένεση κάτω από το δέρμα του.
Αυτό δεν είναι δυνατόν.
Και βασικά, το Ομοσπονδιακό Συνταγματικό Δικαστήριο έχει αποφασίσει
αυτό το ζήτημα εδώ και πολύ καιρό.
Επειδή έλεγε:
Το κράτος δεν έχει το δικαίωμα να σταθμίζει τις ανθρώπινες ζωές μεταξύ τους.
120 Δεν του επιτρέπεται να το κάνει αυτό.
Και υπάρχουν αρκετές διάσημες περιπτώσεις.
Θα θυμάστε ότι μετά την 11η Σεπτεμβρίου, η γερμανική Βουλή ψήφισε επίσης νόμο που θα επέτρεπε στην κυβέρνηση
να καταρρίψει ένα αεροσκάφος που κατευθύνεται προς μια πολυσύχναστη περιοχή, προς μια πόλη.
Και ο δικηγόρος, ο κ. Schirach, έφτιαξε το διάσημο τηλεοπτικό έργο, το θεατρικό έργο - νομίζω ότι
λεγόταν Τρομοκρατία.
Εκεί λαμβάνει χώρα αυτή η υπόθεση.
Ένα αεροπλάνο με αεροπειρατεία κατευθύνεται προς ένα γήπεδο ποδοσφαίρου γεμάτο κόσμο.
Και τώρα το ερώτημα: Επιτρέπεται στον πιλότο να το καταρρίψει ή όχι;
Στο έργο του, στο θέατρο, το ερώτημα είναι: πρέπει να καταδικαστεί ή να αθωωθεί
ο διοικητής που διέταξε το κλείσιμο;
Ήταν ενδιαφέρον ότι το τηλεοπτικό κοινό ήταν συντριπτικά υπέρ, φυσικά, περίπου 90%
- στην Ελβετία νομίζω ότι ήταν μόνο περίπου 80%. Ναι, έχει δίκιο, πρέπει να τον καταρρίψετε.
Λένε: "Σώζουμε περισσότερες ζωές από όσες καταστρέφουμε στα
αεροσκάφη.
Ορισμένοι πολιτικοί της Bundestag προσέφυγαν νομικά κατά αυτής της νομικής βάσης,
την οποία η Bundestag υιοθέτησε τότε. Και το Ομοσπονδιακό Δικαστήριο είπε:
Ναι, ένας τέτοιος νόμος δεν είναι επιτρεπτός, διότι το κράτος δεν πρέπει να εκτιμά ορισμένες ανθρώπινες ζωές περισσότερο από άλλες.
Το κράτος πρέπει να προστατεύει τη ζωή και δεν πρέπει να λέει:
Ναι, αν μπορώ να εξοικονομήσω χίλια γι' αυτό, τότε μπορώ να θυσιάσω δέκα τώρα.
Αυτό δεν είναι δυνατόν, διότι πρόκειται για κατάφωρη (σαφή, προφανή) προσβολή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.
Και αυτό είναι το σημείο εκκίνησής σας.
Μακριά από τη μεμονωμένη περίπτωση, από τη ζημιά ή από το τι είναι πραγματικά
κακό, τι δεν σας αρέσει να βλέπετε.
Ναι, ακριβώς.
Η Μπούντεσταγκ γνώριζε τότε όταν αποφάσισε ότι θα υπάρξουν θάνατοι.
Το έχετε αποδεχτεί αυτό.
Είπατε ότι διασώζαμε περισσότερους ανθρώπους.
Αλλά δεν έχουν το δικαίωμα να κάνουν αυτή την κρίση.
Υπάρχει επίσης μια άλλη υπόθεση, η περίφημη υπόθεση
Gäfgen, η απαγωγή του νεαρού Jakob Metzler.
Μμμ.
Ή Metzer, δεν είμαι πλέον σίγουρος.
Εκεί τον απήγαγαν.
Η αστυνομία πίστευε ότι το αγόρι ήταν ακόμη ζωντανό.
Είχαν πιάσει τον ομηροφύλακα και ήθελαν να μάθουν πού βρισκόταν το αγόρι.
Και τότε ο αρχηγός της αστυνομίας είπε: Πρέπει να του στρίψουμε τον καρπό και ούτω καθεξής
μέχρι να μας πει πού είναι το αγόρι.
Δεν έφτασε σε αυτό το σημείο.
Το αγόρι βρέθηκε, αλλά δυστυχώς ήταν ήδη νεκρό.
Αυτό έθεσε το ερώτημα αν η συμπεριφορά του εν λόγω αρχηγού της αστυνομίας
ήταν δικαιολογημένη ή όχι.
Η δικαιοσύνη είπε: Όχι, εδώ έχει
ξεπεραστεί μια κόκκινη γραμμή, αυτό δεν είναι
αποδεκτό.
Και τώρα είναι πάλι όλοι αυτοί οι άνθρωποι εδώ και λένε: Αν ήμασταν οι γονείς αυτού του αγοριού, θα
είχαμε αρπάξει κι εμείς
ένα μαχαίρι και θα τον είχαμε βοηθήσει.
Αλλά γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο έχουμε το κράτος δικαίου.
Αναλαμβάνουμε αυτό το θέμα, δεν θέλουμε έναν δράκο του αίματος.
Πρόκειται για ένα αρχαϊκό νομικό σύστημα.
Θέλουμε ένα σύστημα στο οποίο το κράτος εκπληρώνει αυτό το καθήκον προς το γενικό
συμφέρον και τηρεί ορισμένους κανόνες.
Ένας από αυτούς τους κανόνες είναι η ανθρώπινη αξιοπρέπεια και η απαγόρευση των βασανιστηρίων που απορρέει από αυτήν.
Στην περίπτωση αυτή, το Ομοσπονδιακό Συνταγματικό Δικαστήριο επιβεβαίωσε την ποινή για τον διοικητή
της αστυνομίας, αν και ήταν αρκετά επιεικής.
Και στη συνέχεια το θέμα έφτασε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων
Δικαιωμάτων και το επιβεβαίωσε και αυτό.
Έγραψαν μάλιστα:
Αυτή η κόκκινη γραμμή δεν πρέπει να ξεπεραστεί ακόμη και αν διακυβεύονται τα θεμέλια του κράτους, δηλαδή αν εξαρτάται από αυτό η επιβίωσή του.
Απίστευτο.
Δεν μπορείς πραγματικά να διατυπώσεις αυτό που έκαναν πιο ξεκάθαρα από αυτό.
Το καθήκον μας τώρα θα είναι να ξεκινήσουμε αυτή τη συζήτηση και να πούμε: Ξέρετε
πραγματικά τι έχετε κάνει με αυτόν τον υποχρεωτικό
εμβολιασμό;
Καταστρέφετε την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
Και ο βασικός νόμος και άλλα νομικά συστήματα - συμπεριλαμβανομένης της Ευρωπαϊκής Διακήρυξης των Ανθρωπίνων
Δικαιωμάτων και της Διακήρυξης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ
- απλά τραβούν μια γραμμή εκεί. Είναι μια κατηγορηματική επιταγή.
Και αν αρχίσουμε να σχετικοποιούμε, τότε γίνεται εξαιρετικά επικίνδυνο.
Θέλω να δω αυτόν τον πολιτικό ή τον ομοσπονδιακό εισαγγελέα.
Ίσως βρουν κάτι.
Μπορεί να πουν ότι δεν μπορούν να πιεστούν ή ότι κάναμε κάποιο τυπικό λάθος, ή θα σκεφτούν κάτι.
Αλλά το ερώτημα που θέτουμε είναι τόσο σημαντικό.
Και πρέπει να επιμείνουμε να λέμε: Δεν μπορείτε απλά να το αγνοήσετε εδώ.
Πρόκειται για το περίφημο άρθρο 1 του βασικού νόμου. Και δεν υπάρχει τίποτα που να σχετικοποιεί.
Ακόμα και αν μπορούσατε να προστατεύσετε 80 εκατομμύρια ανθρώπους με το εμβόλιο, ή 100 εκατομμύρια ή 500 εκατομμύρια,
θα εξακολουθούσε να υπάρχει αυτή η κόκκινη γραμμή.
Είναι πολύ ενδιαφέρον.
Δεν μπορείτε να πείτε: σώζουμε μερικούς και θυσιάζουμε μερικούς σε αντάλλαγμα.
Θέλω να πω, είμαστε πάλι όπως τότε που έριχναν παρθένες στους
δράκους στο Μεσαίωνα.
Αυτό είναι απλά αδύνατο.
Είναι μια εξέλιξη στην ιστορία των ιδεών που απλώς θέτει όρια στο κράτος.
Και η ανθρώπινη αξιοπρέπεια θέτει επίσης όρια για το κράτος, τα οποία δεν πρέπει να υπερβαίνει.
Τα όρια που έχει θέσει ο ίδιος.
Ναι ... να είστε πάντα προσεκτικοί,
το κράτος δεν έχει τόσα πολλά καλά.
Το κράτος πρέπει πάντα να αναγκάζεται να σέβεται τα σύνορα.
Αλλά είναι επίσης στη δεύτερη πρόταση:
Οι αρχές, δηλαδή το κράτος και όλοι οι κρατικοί φορείς, οφείλουν να σέβονται αυτή την αξιοπρέπεια.
Γιατί αυτό είναι ενδιαφέρον.
Η παράγραφος 2 δεν αναφέρεται ποτέ.
Φυσικά, αυτό περιορίζεται στην πραγματικότητα στα κρατικά ιδρύματα.
Και αυτό ακριβώς είναι που δεν τους ενδιαφέρει.
Και αυτό είναι εξαιρετικά επικίνδυνο.
Και τώρα θέλουμε απλώς να σας επιβάλουμε αυτή τη συζήτηση.
Πρέπει τώρα να πάρετε θέση:
Γιατί νομίζετε ότι έχετε το δικαίωμα να σχετικοποιήσετε ή να πειράξετε
το άρθρο 1 του βασικού νόμου;
Τώρα, αν βρείτε κάποιο λόγο για να πείτε: Όχι, δεν μας ενδιαφέρει αυτό, δεν θα ασχοληθούμε
με αυτό. - που δυστυχώς πρέπει να αντιμετωπίσουμε - ο δρόμος προς τη Χάγη είναι ανοιχτός.
Και βρισκόμαστε επίσης στη διαδικασία να βρούμε με κάποιο τρόπο κράτη να μας υποστηρίξουν σε
αυτό, διότι τότε πρέπει να εμπλακείτε.
Και βέβαια υπάρχουν και αφρικανικά κράτη, για παράδειγμα, που ενδιαφέρονται να συμμετάσχουν,
επειδή και αυτά έχουν βαρεθεί το γεγονός ότι στη Χάγη δικάζονται
μόνο μαύροι Αφρικανοί.
Λένε επίσης: Ναι, υπάρχουν μερικοί γκάνγκστερ στη Δύση που το αξίζουν.
Και ας ρίξουμε μια ματιά.
Έτσι, ο ομοσπονδιακός εισαγγελέας βρίσκεται στην πραγματικότητα σε δύσκολη θέση, καθώς πρέπει να αποφασίσει:
Θέλουμε να ξεκαθαρίσουμε το θέμα εσωτερικά, ας πούμε, και να πούμε, ναι, υπάρχει πράγματι
ανάγκη για δράση, πρέπει να το επεξεργαστούμε,
Θα πρέπει επίσης να φυλακίσουμε τους ενόχους ή να τους ασκήσουμε δίωξη - ή μήπως
θέλετε να ντρέπεστε από το γεγονός ότι το όλο θέμα θα αντιμετωπιστεί διεθνώς υπό την εποπτεία
της παγκόσμιας κοινής γνώμης;
Ναι, πολύ ενδιαφέρον.
Αλλά η ουσία είναι ότι αντιστρέφετε τα δεδομένα και αυτούς τους κανόνες που έχει δημιουργήσει το κράτος ή
όπου έχει πει, με άκρως νομικές αποφάσεις, ότι για να προστατεύσετε έστω και έναν ή έστω ένα εκατομμύριο
ανθρώπους, δεν πρέπει να εισαγάγετε κάτι που με τη σειρά του θέτει σε κίνδυνο έστω και έναν άνθρωπο.
Βρίσκω πολύ ενδιαφέρον το γεγονός ότι το γυρίζετε και του επιτίθεστε.
Με άλλα λόγια, του δίνετε ήδη πολλές πιθανότητες,
Μιλάω για λογική επιχειρηματολογία, αλλιώς δεν θα ήσασταν εδώ.
Από την άποψη της διανοητικής λογικής, η υπόθεση είναι ξεκάθαρη για μένα.
Θα πρέπει να σκεφτείτε κάτι για να το εξηγήσετε.
Ίσως πείτε στον εαυτό σας με τη συνήθη επιπολαιότητα, ναι, ναι, δεν έχουμε ιδέα
για τη νομική επιστήμη και ούτω καθεξής.
Αλλά ακριβώς εκεί! - Θέλω να πω, ορισμένες διατάξεις του νόμου είναι διατυπωμένες τόσο
απλά ώστε να τις καταλαβαίνει ο καθένας.
- Συγκεκριμένα, υπάρχει ένα άλλο που μου αρέσει: δεν υπάρχει λογοκρισία.
Λοιπόν, νομίζω ότι δεν θα μπορούσε να είναι ευκολότερη η διατύπωση μιας νομικής διάταξης.
Μπορώ όμως να καταλάβω ότι πολλοί Γερμανοί πολιτικοί δυσκολεύονται πολύ να το κατανοήσουν αυτό.
Θέλω να πω, η κυρία Nancy Faeser, δεν τη νοιάζει τι λέει.
Λέει: Ναι, λογοκρίνουμε μόνο για την προστασία σας.
Εννοώ, όταν βλέπω το Kla.TV - υπάρχουν όλοι αυτοί οι περίεργοι πούστηδες που μιλάνε και ούτω καθεξής,
πρέπει να προστατεύσουμε τον πληθυσμό από αυτό.
Έτσι, φυσικά και εννοούμε το καλό μαζί σας.
Και -όχι, το
Σύνταγμα είναι απολύτως σαφές-
αυτό δεν συμβαίνει!
Και αυτά τα δικαιώματα υπεράσπισης υποχρεώνουν το κράτος να ανέχεται ακριβώς αυτό
που είναι εντελώς αντίθετο με το ρεύμα.
Αν εγκρίνει μόνο αυτό που ο ίδιος θεωρεί καλό, αυτό δεν είναι ελευθερία.
Όχι.
Όχι, πρέπει να το βρει, ... Ακούγεται λογικό.
...όπου θυμώνουν εναντίον του και λένε, ναι, έχουν το δικαίωμα- - ή το περίφημο ρητό του Βολταίρου:
Ακόμα κι αν καταδικάζω αυτό που λέτε, θέλω να δώσω τη ζωή μου γι' αυτό και να αγωνιστώ για να μπορέσετε να το πείτε.
Αυτή είναι η αρχή του Κόμματος της Ελευθερίας.
Πολύ ωραίο απόσπασμα,
ναι. - Κύριε Zanetti, σας ευχαριστώ πολύ για τις παρατηρήσεις σας.
Τι θα συμβεί με τις 599 κατηγορίες αν το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο αποδειχθεί
ότι δεν είναι ανεξάρτητο, δηλαδή αν
η δικαιοδοσία αυτή δεν αντιμετωπίσει επαρκώς αυτά τα εγκλήματα
κατά της ανθρωπότητας;
Επειδή πρέπει να υπάρχει τρόπος, κάποια στιγμή και με κάποιο τρόπο, να αποτραπεί η συνέχιση
τέτοιων εγκλημάτων στο μέλλον.
Αντιμετωπίζετε ένα άλλο μείζον ζήτημα: την ανεξαρτησία της δικαιοσύνης.
Και στην Ελβετία, επίσης, διαφωνούμε πάντα για το πώς θα το πετύχουμε καλύτερα.
Και ένα τέτοιο διεθνές όργανο δεν είναι φυσικά ποτέ εντελώς ανεξάρτητο.
Πρόκειται όμως για μια προσπάθεια να είναι δυνατή η τιμωρία ακόμη και σοβαρών
εγκλημάτων στο διεθνές δίκαιο.
Θέλω να πω, όταν σκεφτόμαστε τη δίκη της Νυρεμβέργης ή μετά τη φρίκη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου - φυσικά
ήταν μια δικαιοσύνη του νικητή, φυσικά είναι μολυσμένη με αυτό το ελάττωμα - αλλά ήταν μια πρώτη
προσπάθεια να δημιουργηθεί δικαιοσύνη, να θεσπιστούν κανόνες, εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας
- ή όπως λέμε τώρα εδώ: ανθρωπότητα - ή εγκλήματα πολέμου και ούτω καθεξής.
Παρά ταύτα, πρόκειται για ένα κβαντικό άλμα στην ανθρώπινη ιστορία.
Αυτό πρέπει να ειπωθεί,
και τα πρότυπα τέθηκαν και για μεταγενέστερες περιπτώσεις.
Τώρα έχει συσταθεί ένα διεθνές δικαστήριο και οι μεγάλες χώρες λένε:
Ναι, αυτό είναι πολύ καλό, αλλά δεν μετράει για εμάς.
Οι Αμερικανοί λένε ότι αν ένας από τους στρατιώτες μας δικαστεί εκεί, ο πρόεδρος ή η χώρα
είναι υποχρεωμένοι να χρησιμοποιήσουν στρατιωτική δύναμη για να τον βγάλουν έξω.
Και μπορείτε να φανταστείτε πόσο ανεξάρτητο είναι ένα τέτοιο δικαστήριο.
Ούτε εγώ νομίζω ότι εμπλέκονται οι Ρώσοι, αλλά τώρα υπάρχουν διαδικασίες εναντίον του Πούτιν.
Φυσικά, υπάρχουν πολλά πράγματα που έχουν πολιτικά κίνητρα.
Και από την άλλη πλευρά έχουμε τους Αφρικανούς, όπως είπα, οι οποίοι λένε :
Γιατί είναι πάντα μόνο εμείς και όχι οι άλλοι;
Στη συνέχεια, κάθε χώρα επιλέγει αν θα ακολουθήσει ή όχι αυτή την απόφαση.
Ναι, ακριβώς. Πρόκειται για κάτι περισσότερο από μια απλή παιδική ασθένεια.
Αυτά είναι βέβαια προβλήματα που μια τέτοια διεθνής αρχή απλώς έχει.
Το ερώτημα είναι αν είμαστε αναγκασμένοι απλά να ζήσουμε με αυτό και να κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε ή αν μπορούμε με κάποιο
τρόπο να προσπαθήσουμε να το βελτιώσουμε βήμα προς βήμα.
Νομίζω ότι αυτό θα ήταν πολύ επιθυμητό, αλλά φυσικά είναι επίσης σημαντικό
να γίνει αντιληπτό ως δίκαιο από ένα ευρύ παγκόσμιο κοινό.
Φυσικά, χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια, πολλά πρέπει να είναι σωστά.
Οι πολιτικοί στα ομόσπονδα κράτη πρέπει επίσης να δεσμευτούν.
Αλλά όπως βλέπουμε, η τάση αυτή τη στιγμή είναι μάλλον αντίθετη.
Το δικαστικό σώμα έχει σχεδόν εκφυλιστεί σε όργανο των κυβερνώντων.
Μια άκρως προβληματική
εξέλιξη, έτσι δεν είναι;
Θέλω να πω, ακόμη και ... το έχω δει στη Γερμανία, όπου ο υπουργός Εσωτερικών χρησιμοποιεί τις μυστικές υπηρεσίες εναντίον αντιδημοφιλών δημοσίων υπαλλήλων.
- Βλέπουμε πώς ένας απολύτως έντιμος άνθρωπος όπως ο Hans-Georg Maaßen
τιμωρείται επειδή απλώς επέτρεψε στον εαυτό του να έχει άποψη.
Αυτά είναι ... - Ή ακόμα και ολόκληρα κόμματα, σωστά;
Θέλω να πω, όταν ένα κόμμα είναι τόσο κυρίαρχο όσο είναι τώρα το AfD, δεν μπορείς καν να σκεφτείς να το απαγορεύσεις σε μια δημοκρατία.
Θέλω να πω, το άρθρο 20 του βασικού σας νόμου το λέει: Όλη η κρατική εξουσία πηγάζει από το λαό.
Με άλλα λόγια, ο λαός εκλέγει την κυβέρνηση και όχι το αντίστροφο... ... Ναι,
έτσι θα έπρεπε να είναι.
Ναι, αλλά νομίζω ότι υπάρχει έλλειψη σαφήνειας για τέτοια ασήμαντα πράγματα σήμερα.
Ή υπάρχει συζήτηση: "Ναι, μπορούμε να έχουμε δημοκρατία από πάνω προς τα κάτω;
' ... Όχι, πρέπει να αποκτήσετε δημοκρατία.
Αυτοί που έχουν την εξουσία δεν έχουν περισσότερη εξουσία πάνω μας από την εξουσία που τους παραχωρούμε.
Και πρέπει να αγωνίζεσαι γι' αυτό ξανά και ξανά.
Έτσι, δεν παίρνεις τη δημοκρατία δωρεάν,
δεν παίρνεις την ελευθερία δωρεάν.
Όταν λέμε 75 χρόνια ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Όλα αυτά είναι ωραία και καλά.
Αλλά στην πραγματικότητα πρόκειται για τον κατάλογο του ΟΗΕ που είπαμε πριν από 75 χρόνια,
όταν γιορτάσαμε την επέτειο στις 10 Δεκεμβρίου.
Αλλά η κατανόηση ότι αυτά τα δικαιώματα είναι εκ γενετής δικαιώματα που δικαιούμαστε επειδή είμαστε άνθρωποι!
Πρέπει να το ξαναβάλουμε αυτό στο μυαλό των ανθρώπων!
Και είδαμε με τον Κορόνα, οι πολιτικοί έπαιζαν θέατρο... Μερικές
φορές έπρεπε να σκεφτώ πώς έπαιζα με τον σιδηρόδρομο Märklin όταν ήμουν
μικρός, όπου μπορούσα να κάνω τα τρένα να πηγαίνουν πιο γρήγορα
ή πιο αργά με έναν μετασχηματιστή, και πώς
αντιμετωπίζουν τις πολιτικές μας ελευθερίες σήμερα.
Μας πετάνε ένα κομμάτι και λένε: "Ναι, θα το τελειώσουμε", ορίζουν μια ημερομηνία για το πότε θα ισχύσει ξανά το σύνταγμα.
Ωστόσο, ένα σύνταγμα ή ένας βασικός νόμος πρέπει να είναι ο βράχος στο κύμα και να
εφαρμόζεται ακριβώς σε δύσκολους καιρούς.
Δεν μπορεί να εξαρτάται από την πολιτική πότε εφαρμόζεται το σύνταγμα.
Τέτοια ζητήματα δεν συζητούνται καθόλου.
Το θεωρώ εξαιρετικά επικίνδυνο.
Ο Καρλ Σμιτ είπε ότι κυρίαρχος είναι αυτός που έχει στη διάθεσή του μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης.
Και τώρα είδαμε ότι πρόκειται προφανώς για τη διοίκηση και την κυβέρνηση.
Επωφελούνται από την κατάσταση έκτακτης ανάγκης και επομένως μπορούν να την κηρύξουν.
Και αυτή η πλήρης διαφθορά του νόμου πηγαίνει ακόμη παραπέρα.
Θέλω να πω, όταν βλέπω τώρα στη Γερμανία πώς μια κυβέρνηση επιδιώκει σοβαρά την κήρυξη κατάστασης έκτακτης ανάγκης και
θέλει να κηρύξει κατάσταση έκτακτης ανάγκης για να περάσει έναν αντισυνταγματικό προϋπολογισμό,
τότε δεν απέχουμε πολύ από την αυθαιρεσία, γιατί
αυτό είναι αυθαιρεσία.
Φυσικά, μπορείτε
να το δείτε στη δυσαρέσκεια του λαού, τα ποσοστά των δημοσκοπήσεων
είναι στο υπόγειο όσο ποτέ άλλοτε, αλλά το έχουμε
αυτό, αν σας καταλαβαίνω καλά...
Τίποτα δεν συμβαίνει, τίποτα δεν συμβαίνει.
Αυτό είναι το τρελό, χρειάζεται
αυτή η αντιδημοσιότητα.
Ή ίσως συμφωνούμε ήδη ότι αυτό δεν είναι δυνατό.
Αλλά πού είναι τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης που απλά θέτουν μερικές ερωτήσεις;
Θέλω να πω, έχουμε ανθρώπους που είναι τώρα ... συμπεριλαμβανομένου του Ομοσπονδιακού Καγκελάριου, πραγματικά δεν θέλω
να προσβάλω αυτούς τους ανθρώπους τόσο πολύ, δεν είναι η θέση μου ως Ελβετός πολίτης, αλλά υπάρχουν
σοβαρές καταγγελίες για διαφθορά, για παράδειγμα, με αυτή την ιστορία cum-ex.
Και δεν θυμάται.
Λέει απλώς: Δεν θυμάμαι και αυτό ξεκαθαρίζει το θέμα.
Και όλοι το καταπίνουν.
Ναι, αλλά θα ήταν πιο σωστό να πούμε ότι αν δεν μπορεί να θυμηθεί τέτοια πράγματα, τότε ίσως δεν είναι το κατάλληλο πρόσωπο για την Ομοσπονδιακή Καγκελαρία.
Ίσως πρέπει να ρωτήσετε κάποιον άλλον.
Θα πρέπει να το σκεφτεί.
Ναι. Είμαστε ευτυχείς να το κάνουμε.
Άλλωστε, έχει αντιπρόεδρο και ίσως ο αντιπρόεδρος είναι αυτό που εμποδίζει τους ανθρώπους
να τον καθαιρέσουν.
Όμως, κ. Ζανέτι, για να φτάσουμε στη λύση, αν τώρα αντιμετωπίζουμε πραγματικά την κατάχρηση
εξουσίας σε παγκόσμιο αλλά και εθνικό επίπεδο παντού, προφανώς.
Όλα τα παραδείγματα που μόλις απαριθμήσατε αποτελούν ξεκάθαρα κατάχρηση εξουσίας και πλήρη έλλειψη λόγου.
Με άλλα λόγια, αυτό θα ήταν ένα σημείο εκκίνησης, όπως το αντιλαμβάνομαι, για να κάνουμε
τους ανθρώπους να σκεφτούν ξανά ελεύθερα. Σας κατάλαβα σωστά;
Ότι τους βάζετε να συζητήσουν. Ότι οι απόψεις επιτρέπονται και πάλι.
Μια κουλτούρα διαλόγου, αυτό είναι σημαντικό και πρέπει να σταματήσουμε...
Δεν υπάρχει άποψη που να μπορεί να αποκλειστεί εξαρχής ως ηθικά καταδικαστέα. Αυτό
δεν είναι δυνατόν.
Πρέπει να το επιτρέψετε.
Μπορείτε επίσης να αντικρούσετε μια γνώμη.
Αλλά αν χάσουμε αυτή την κουλτούρα, τότε η δημοκρατία μας θα πάει κατά διαόλου.
Απλά πρέπει να το δούμε αυτό.
Και μόλις είχαμε ένα τέτοιο πράγμα.
Θέλω να πω, η κατάχρηση της δικαιοσύνης ως όργανο εξουσίας... Θα πρέπει να υπάρξει κατακραυγή.
Θέλω να πω, όταν βλέπω τώρα ότι ένας Michael Ballweg πέρασε εννέα μήνες στη φυλακή και αυτό δεν είναι
αρκετό ούτε καν για την απαγγελία κατηγοριών.
Και αυτούς τους Reichsbürger, δεν τους γνωρίζω. Είναι μισότρελοι.
Αλλά μπορείτε ακόμα να είστε έτσι στη χώρα μας. Σε μια ελεύθερη χώρα, επιτρέπεται να είσαι μισότρελος.
Δεν ξέρω τι ακριβώς έκαναν.
Αλλά είναι στη φυλακή εδώ και ένα χρόνο. Και δεν υπάρχει καμία αγωγή στο τραπέζι ακόμα.
Θέλω να πω, το Habeas Corpus Acte είναι ήδη μερικές εκατοντάδες ετών.
Και προφανώς είμαστε πάλι πίσω από την άποψη της πνευματικής ιστορίας, επειδή το κράτος μπορεί
απλά να πάρει κάθε δικαίωμα για τον εαυτό του.
Αν είναι εγκληματίες, θα πρέπει να τιμωρηθούν και να καταδικαστούν.
Δεν έχω τίποτα εναντίον αυτού.
Ναι, αλλά στη συνέχεια να τους το αποδείξετε.
Αλλά αυτοί οι άνθρωποι,... σας κοροϊδεύουν επίσης, με το πραξικόπημα με το ρολόι και ούτω καθεξής.
Και εκείνη η ηλικιωμένη γυναίκα, ο τρόπος που βγήκε από το αυτοκίνητο και ούτω καθεξής.
Αυτός είναι τώρα ο μεγαλύτερος κίνδυνος που απειλεί τη Γερμανία, προερχόμενος από αυτούς
τους ανθρώπους. Αυτό κλονίζει τώρα τη Δημοκρατία.
Έτσι, η πίστη στη δημοκρατία δεν είναι μακριά.
Ναι, αυτό είναι μάλλον σωστό.
Πολύ ωραία συνοψίζεται.
Κύριε Ζανέτι, η ουσία είναι ότι χρειαζόμαστε έναν ανοιχτό διάλογο.
Χρειαζόμαστε μια κουλτούρα διαλόγου. Σας κατάλαβα σωστά.
Και απευθυνόμενος στο ακροατήριο: μια κουλτούρα της διαμάχης που δεν ανατίθεται απλώς σε δικηγόρους
και νομικούς, αλλά οι οποίοι επιχειρηματολογούν στον τομέα τους σε νομικό επίπεδο.
Και εμείς στον πληθυσμό πρέπει επίσης να μάθουμε να συζητάμε ξανά τα πράγματα.
Σας κατάλαβα σωστά, έτσι δεν είναι; Αυτός είναι ο παλιός καλός έλεγχος και οι ισορροπίες
[Σύστημα για τη διατήρηση του διαχωρισμού των εξουσιών]. Ακριβώς από τη διάκριση των εξουσιών.
Οι εξουσίες δεν διαχωρίζονται μόνο. Υπάρχει επίσης η αναστολή της εξουσίας.
Έτσι, πρέπει να παρελαύνουν ο ένας τον άλλον από καιρό σε καιρό.
Αυτό είναι το καθήκον!
Αλλά πίσω στην Corona.
Θέλω να πω, το πιο σημαντικό όργανο λήψης αποφάσεων ήταν αυτός ο περίφημος διακόπτης, αυτές
οι διασκέψεις Ζουμ που είχαν, οι υπουργικές διασκέψεις με τους πρωθυπουργούς.
Με άλλα λόγια, ένα όργανο που δεν προβλέπεται πουθενά στον Βασικό Νόμο.
Αποφάσισαν την κατάσταση έκτακτης ανάγκης.
Και τότε οι ίδιοι είναι οι κυρίαρχοι, για να παραφράσουμε τον Karl Schmitt.
Αυτό δεν μπορεί να είναι σωστό!
Όχι, όχι, όχι.
Απολύτως όχι.
Απολύτως επαίσχυντο.
Ναι. Πολύ καλά.
Είμαστε πολύ, πολύ ευτυχείς να λάβουμε υπόψη μας τις προτάσεις σας.
Μοιράστε τα στο κοινό.
Είμαστε επίσης ευγνώμονες για κάθε δικηγόρο που δίνει αυτή τη μάχη.
Σε επίπεδα όπου δεν μπορούμε, ναι, δεν θα έκανα καμία απολύτως πρόοδο.
Αυτός δεν είναι ο κόσμος μου.
Και είμαι πολύ ευγνώμων που υπάρχουν άνθρωποι σαν εσάς που έχουν δεσμευτεί σε αυτό.
Έχω όμως συνειδητοποιήσει ότι μπορώ να συμβάλω κι εγώ σε αυτή την κουλτούρα
της συζήτησης, να τη συζητήσω με τους γύρω μου και να τη μεταδώσω.
Και είμαι πολύ ενθουσιασμένη να δω πώς θα εξελιχθεί αύριο.
Κρατάμε τα δάχτυλά μας σταυρωμένα.
Έβαλα πραγματικά πολλή ενέργεια και δύναμη σε αυτό το γεγονός.
Σας ευχαριστώ, κ. Zanetti.