Ο Ralf Ludwig είναι Γερμανός δικηγόρος και εμπνευστής του Κέντρου για τη Διερεύνηση, τη Διαλεύκανση,
τη Νομική Δίωξη και την Πρόληψη των Εγκλημάτων κατά της Ανθρωπότητας λόγω των Μέτρων Corona (ZAAVV).
Την παραμονή της κατάθεσης σχεδόν 600 ποινικών κατηγοριών στην Ομοσπονδιακή Εισαγγελία της
Καρλσρούης, ο Ralf Ludwig έδωσε συνέντευξη στην Kla.TV, η οποία
συμβάλλει στη γενική εκπαίδευση για τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Ο κ. Ludwig, πολλοί Γερμανοί γιατροί και ένας δικαστής βρέθηκαν στη γερμανική δικαιοσύνη
λόγω της επικριτικής τους στάσης απέναντι στα μέτρα για τον κοροναϊό.
Οι συνέπειες ήταν επαγγελματική απαγόρευση, φυλάκιση και απώλεια του βιοπορισμού.
Αυτό δεν εγείρει αμφιβολίες σχετικά με τη γερμανική δικαιοσύνη ως ανεξάρτητη δύναμη εντός του κράτους;
Ναι, αυτό είναι κάτι περισσότερο από αμφιβολία. Επομένως, η γερμανική δικαιοσύνη δεν είναι σίγουρα ανεξάρτητη.
Ούτε αυτό κάνει ανεξάρτητες κρίσεις, αλλά τις κάνει σύμφωνα με μια αφήγηση - μια αφήγηση
που είναι προκαθορισμένη και διατρέχει όλους τους τομείς της κοινωνίας.
Έτσι, η δικαστική εξουσία δεν είναι πλέον εκτός της κοινωνίας,
αλλά η δικαστική εξουσία είναι μέρος της κοινωνίας.
Και μέσα στο δικαστικό σώμα και μέσα στην εισαγγελία και μέσα στο νομικό επάγγελμα, αυτή η αφήγηση της Κορόνα έχει απλώς επικρατήσει.
Και κατά συνέπεια, όσοι ασκούν κριτική ποινικοποιούνται και διώκονται.
Μερικές φορές το λέω αυτό και στο δικαστήριο.
Λέω στο δικαστήριο ότι εδώ ποινικοποιούνται απόψεις, επιστημονικές απόψεις, μια ιατρική
μέθοδος θεραπείας, η οποία στην πραγματικότητα είναι το αρχικό καθήκον του γιατρού
να αποφασίζει τι είναι σωστό.
Και υπάρχουν δικαστές που στη συνέχεια ουσιαστικά υπαγορεύουν σε έναν γιατρό, για παράδειγμα,
πώς να κάνει ένα πιστοποιητικό μάσκας.
Και ναι, κατ' αρχήν μπορείτε να πείτε ότι τολμώ επίσης να αμφιβάλλω για το αν το κράτος
δικαίου λειτουργούσε πριν από την κρίση με τον κοροναϊό.
Όμως, η κρίση του κοροναϊού έδειξε σαφώς ότι δεν λειτουργεί και ότι δεν είναι ανεξάρτητη.
Ναι, σας ευχαριστώ πολύ για την εξήγηση.
Αν μου επιτρέπετε να σας ρωτήσω προσωπικά, τι λέει ένας δικαστής όταν του κάνετε μια τέτοια ερώτηση;
Ανταποκρίνεται καθόλου ή αγνοείται και πάλι;
Μερικές φορές αγνοείται.
Υπάρχουν λοιπόν πολύ διαφορετικοί δικαστές. Το δικαστικό σώμα αντανακλά επίσης την κοινωνία.
Υπάρχουν δικαστές με τους οποίους μπορείτε σίγουρα να διαφωνήσετε.
Υπάρχουν δικαστές που λένε, λοιπόν, βασικά θα λέγαμε το ίδιο πράγμα, ή θα έλεγα
ότι έχετε δίκιο, αλλά ο νόμος ή οι κανονισμοί λένε άλλα
και πρέπει να τους τηρήσω.
Υπάρχουν δικαστές που το αγνοούν πλήρως αυτό.
Υπάρχουν δικαστές που με εμπιστεύονται.
Ένας δικαστής στο Ροστόκ, που ήταν πραγματικά κακός, μου είπε μάλιστα ότι δεν δέχεται...
Δεν είχα φορέσει μάσκα, επειδή η απαίτηση για μάσκα είχε ήδη αρθεί.
Αλλά ήθελε πραγματικά τη μάσκα.
Και αυτός ο δικαστής είπε ότι δεν δέχτηκε καν ότι ήμουν δικηγόρος υπεράσπισης.
Έτσι, ως δικηγόρος υπεράσπισης, είμαι πραγματικά προστατευμένος,
Για καλούς ιστορικούς λόγους στη Γερμανία, προστατεύομαι στη δικαστική αίθουσα.
Και τότε ο δικαστής είπε: "Δεν αναγνωρίζω την ιδιότητά σας ως δικηγόρου υπεράσπισης και
θα σας θέσω υπό κράτηση, αν χρειαστεί.
Έτσι, σχετικά δύσκολο. Και υπάρχουν δικαστές που αντιδρούν πολύ, πολύ νευρικά.
Έτσι αρχίζουν ... λοιπόν, μια δικαστής σήκωνε συνεχώς το τηλέφωνο, το κρατούσε
στο αυτί της, το έκλεινε ξανά, το σήκωνε ξανά και ούτω καθεξής.
Πήγαινε μπρος-πίσω με το τηλέφωνο όλη την ώρα.
Και μετά ψάχνουν κάποια χαρτιά, οι δικαστές βγαίνουν έξω και μετά ξαναμπαίνουν μέσα.
Έτσι, έχουν ήδη αρχίσει να γίνονται νευρικοί επειδή τους κρατάμε έναν καθρέφτη, φυσικά.
Δεν είμαστε οι μόνοι, αλλά εμείς οι δικηγόροι που ασκούμε κριτική κρατάμε έναν καθρέφτη μπροστά τους.
Και αν τακτοποιούσαν τα πράγματα σύμφωνα με το νόμο, δεν
θα έκαναν αυτό που κάνουν.
Και αυτό σημαίνει, όπως μου αρέσει να λέω ξανά και ξανά, ότι οι άνθρωποι επιδιώκουν τη συνοχή.
Αυτό σημαίνει ότι αυτό που σκέφτεστε και ο τρόπος που ενεργείτε πρέπει να ταιριάζουν.
Και αν δεν συμβαίνει αυτό, αρρωσταίνετε, για παράδειγμα.
Και οι δικαστές, απλά δεν ενεργούν με συνοχή, επειδή στην πραγματικότητα γνωρίζουν ότι κάνουν το λάθος πράγμα και το κάνουν ούτως ή άλλως.
Πολύ ενδιαφέρον σημείο. Πολύ ενδιαφέρον σημείο.
Αυτό με οδηγεί στο δεύτερο ερώτημα, διότι η κρίση της Κορόνα κατέστησε σαφές ότι η νομοθεσία, η δικαιοσύνη
και η αστυνομική εξουσία έχουν προφανώς αποκτήσει
δική τους ζωή αντί να υπηρετούν τον πληθυσμό. Ναι, όλη η εξουσία πρέπει να προέρχεται από τον λαό.
Πώς θα μπορούσε να φτάσει σε τέτοιο σημείο ένας δικαστής να ενεργεί με τέτοιο τρόπο ώστε
η αστυνομία, κατ' αρχήν σε κάθε τομέα, να φαίνεται να έχει διεισδύσει κάπου;
Ποιος είναι η κινητήρια δύναμη στο παρασκήνιο;
Καθαρά κατά την προσωπική σας γνώμη ? Η κινητήρια δύναμη στο παρασκήνιο;
Έτσι, πρώτα απ' όλα, μπορούμε να πούμε σχετικά νηφάλια ότι υπάρχουν λομπίστες, υπάρχουν συμφέροντα, υπάρχει η φαρμακοβιομηχανία,
υπάρχει η βιομηχανία όπλων, υπάρχει το χρηματοπιστωτικό σύμπλεγμα.
Πρόκειται λοιπόν για διαφορετικά συμφέροντα που φυσικά ασκούν τεράστια
επιρροή στην πολιτική και την κοινωνία.
Τώρα, για παράδειγμα, με την κρίση του κοροναϊού, μπορείτε να δείτε ξεκάθαρα ότι η φαρμακοβιομηχανία
ήταν μία από τις κινητήριες δυνάμεις.
Και φυσικά βιώνουμε επίσης κοινωνικές αλλαγές.
Βρισκόμαστε απλά σε μια ψηφιακή επανάσταση.
Η κοινωνία αλλάζει απίστευτα γρήγορα και αυτό που συμβαίνει τώρα είναι η δική μου εξήγηση,
αλλά ο καθένας μπορεί να το δει διαφορετικά
φυσικά... Συμφωνώ με τη Vera Birkenbihl. Είναι σαν σούπερ μάρκετ.
Προσφέρω μια ιδέα που μπορεί να μοιραστεί ή όχι.
Πιστεύω όμως ότι πάντα η πολιτική προσαρμόζεται στον
οικονομικό συσχετισμό δυνάμεων.
Και τώρα έχουμε παγκόσμιους οικονομικούς συσχετισμούς δύναμης,
οπότε μια παγκόσμια οικονομία δεν μπορεί καταρχήν να ανεχθεί κρατικούς φραγμούς.
Και αυτό σημαίνει ότι αναζητούν επίσης τρόπους για να καταρρίψουν αυτά τα κρατικά εμπόδια.
Και ένας τρόπος για να γίνει αυτό είναι μέσω της πολιτικής υγείας.
Όπως βλέπουμε, μπορούμε να επιτύχουμε αυτή την τυποποίηση θαυμάσια μέσω της πολιτικής για την υγειονομική περίθαλψη.
Έχουμε ξαφνικά έναν κωδικό QR, έχουμε έναν τυποποιημένο αριθμό αναγνώρισης.
Γίνονται τώρα προσπάθειες να δημιουργηθεί ένας τυποποιημένος, παγκοσμίως
ομοιόμορφος κανονισμός με αυτή τη συνθήκη του ΠΟΥ, τη συνθήκη για την πανδημία.
Και αν αυτό περάσει, στην πραγματικότητα, αν αυτή η συνθήκη του ΠΟΥ για την πανδημία περάσει, τότε
για πρώτη φορά θα έχουμε ένα ενιαίο, παγκόσμιο πρότυπο παγκοσμίως που θα εφαρμόζεται σε όλες τις
χώρες, και τότε - γνωρίζουμε επίσης ποιος βρίσκεται πίσω από τον ΠΟΥ, πώς χρηματοδοτείται ο ΠΟΥ -
τότε κατ' αρχήν η φαρμακοβιομηχανία θα έχει πραγματικά μια παγκόσμια δύναμη παρέμβασης.
Πρέπει να το φανταστείτε αυτό.
Με άλλα λόγια, το εθνικό κράτος απενεργοποιείται εκείνη τη στιγμή.
Και αυτό συμβαίνει, νομίζω ότι αυτό βιώνουμε αυτή τη στιγμή.
Και εμείς, που βρισκόμαστε στο δρόμο, που ασκούμε κριτική, θέλουμε σίγουρα τα πράγματα να είναι διαφορετικά.
Μπορεί να μην μπορούμε να σταματήσουμε την παγκοσμιοποίηση ως έχει, αλλά μπορούμε
φυσικά να σταματήσουμε ή να αλλάξουμε τον τρόπο με τον οποίο εφαρμόζεται.
Με άλλα λόγια, η δημοκρατική συνειδητοποίηση αυτού που μόλις είπατε, ότι
όλη η εξουσία προέρχεται από το λαό.
Αν επικρατήσει η συνθήκη του ΠΟΥ για την πανδημία, τότε η εξουσία δεν θα πηγάζει πλέον από τον λαό,
τότε δεν θα ερωτηθούν ούτε καν οι εκπρόσωποι του λαού, αλλά τότε η εξουσία θα πηγάζει ξαφνικά από λίγους
που θα έχουν εξουσία σε έναν τέτοιο μη δημοκρατικά νομιμοποιημένο οργανισμό όπως ο ΠΟΥ, θα έχουν
ξαφνικά εξουσία, θα είναι ο κυρίαρχος, ας πούμε, γιατί θα μπορούν να αποφασίζουν και για την κατάσταση
έκτακτης ανάγκης, όπως είπε ο Καρλ Σμιτ.
Ο κυρίαρχος είναι αυτός που αποφασίζει για την κατάσταση έκτακτης ανάγκης.
Και αυτό σημαίνει ότι έχουμε μια πλήρη μετατόπιση της εξουσίας από μια δομή εθνών-κρατών,
η οποία ήταν προηγουμένως απαραίτητη στον καπιταλιστικό κόσμο, σε μια παγκόσμια πολιτική δομή εξουσίας
που δεν ελέγχεται με τον τρόπο που απλά χρειάζεται μια παγκόσμια χρηματοπιστωτική
ή οικονομική δομή.
Αυτό συμβαίνει αυτή τη στιγμή. Η εξήγησή μου. Πολύ ενδιαφέρον.
Έτσι μπορείτε να το καταλάβετε αυτό πολύ, πολύ καλά. Είχαμε ξεκινήσει κάπου κατά τη διάρκεια της Corona.
Τελικά, είναι επίσης το θέμα που κυριαρχεί σε αυτή τη συνέντευξη.
Μιλήσατε προηγουμένως για λομπίστες από διάφορους τομείς, συμπεριλαμβανομένων των όπλων κ.λπ.
Μπορείτε ήδη να δείτε ότι είναι πιο εκτεταμένη.
Και νομίζω ότι είναι ένα παγκόσμιο πρόβλημα.
Δεν πρόκειται για ένα εθνικό πρόβλημα που μπορεί να περιοριστεί σε μια χώρα κάπου.
Κάπου εκεί μέσα υπάρχει ένα δράμα.
Και στη συνέχεια, μόλις είπατε ότι η συνθήκη του ΠΟΥ, η συνθήκη για την πανδημία, αν υλοποιηθεί,
μπορείτε να δώσετε στον θεατή μια εκτίμηση;
Πώς το αξιολογείτε αυτό; Υπάρχει περίπτωση να ανατραπεί;
Ή είναι μάλλον απίθανο το ενδεχόμενο αυτό;
Προς το παρόν, απ' όσο μπορώ να δω, οι χώρες του παγκόσμιου Νότου
είναι σίγουρα εναντίον της.
Είναι επίσης πολύ επικριτικοί απέναντι στο όλο θέμα του εμβολιασμού, διότι, κατ' αρχήν,
θα έλεγα ότι τα ιατρικά οφέλη στον παγκόσμιο Νότο δεν ήταν οφέλη, αλλά ο παγκόσμιος Νότος
ήταν λίγο πολύ το εργαστήριο δοκιμών.
Τώρα, για πρώτη φορά, το εργαστήριο δοκιμών έχει αναπτυχθεί παγκοσμίως
με την τεχνολογία mRNA.
Υπάρχει όμως ακόμη πολύ περισσότερος σκεπτικισμός.
Έτσι, αυτός ο σκεπτικισμός απέναντι στις παγκόσμιες φαρμακευτικές εταιρείες είναι φυσικά
πολύ μεγαλύτερος στην Αφρική απ' ό,τι στην Ευρώπη.
Και τα αφρικανικά κράτη έχουν ήδη δηλώσει ότι δεν θα συμφωνήσουν σε αυτό.
Με άλλα λόγια, δεν νομίζω ότι θα υπάρξει ομοφωνία.
Ωστόσο, πρέπει επίσης να αγωνιστούμε γι' αυτό.
Θεωρώ ότι είναι πολύ ανησυχητικό, αλλά όχι πλέον εκπληκτικό, το γεγονός ότι η γερμανική κυβέρνηση ειδικότερα και ενδεχομένως
και το γερμανικό κοινοβούλιο είναι τόσο πρόθυμοι να εγκαταλείψουν τη δική τους κυριαρχία και
την κυριαρχία της Γερμανίας σε αυτό το θέμα.
Ναι, πολύ ωραία. Σας ευχαριστώ πολύ για τα σχόλιά σας. Μπορείτε να τα καταφέρετε πολύ καλά με αυτό.
Για να επαναφέρουμε το τόξο της έντασης, η κατάσταση είναι η εξής: Αύριο είναι η μεγάλη μέρα.
Τι πιθανότητες πιστεύετε ότι υπάρχουν για την κατάλληλη επεξεργασία των 599 ποινικών κατηγοριών που έχουν κατατεθεί
στην Ομοσπονδιακή Εισαγγελία για παραβιάσεις της Οικουμενικής Διακήρυξης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και
του άρθρου 7 του Διεθνούς Ποινικού Κώδικα σε σχέση με την υποχρέωση εμβολιασμού κατά του
κορονοϊού για το ιατρικό προσωπικό και τα μέλη των γερμανικών ενόπλων δυνάμεων;
Πώς το αξιολογείτε αυτό;
Αν μπορώ να επανέλθω σε αυτό που είπα πριν: Αυτό που συμβαίνει αυτή τη
στιγμή είναι ουσιαστικά ένας πολιτιστικός πόλεμος μεταξύ εκείνων που αντιτίθενται στην Οικουμενική Διακήρυξη
των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, επειδή η Οικουμενική Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων
είναι μια παγκόσμια διακήρυξη των ατομικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Αυτό είναι το δικαίωμά σας, το δικαίωμά μου, το δικαίωμα όλων μας.
Ο καθένας μας έχει ατομικά θεμελιώδη δικαιώματα από τη γέννησή του.
Έτσι, ερχόμαστε στον κόσμο ως ανθρώπινα όντα και, ανάλογα με το πώς θέλετε να το
δείτε, αν θέλετε να το δείτε θρησκευτικά, ερχόμαστε στον κόσμο ως θεϊκό ον.
Και είμαστε απρόσβλητοι προς το παρόν.
Πρώτα απ' όλα, ως ανθρώπινα όντα, βρισκόμαστε στον κόσμο όπως είμαστε και μπορούμε να κάνουμε ό,τι θέλουμε.
Και μετά, φυσικά, ζούμε μαζί σε κοινότητες.
Και αυτό σημαίνει ότι στις κοινότητες λίγο πολύ συμφωνούμε ότι έχουμε
έναν συγκεκριμένο τρόπο συμβίωσης.
Σε αυτή τη μορφή συμβίωσης, παραιτείστε από ορισμένες ελευθερίες, δηλαδή από εκείνες στις
οποίες περιορίζετε τους άλλους ανθρώπους.
Και αυτή είναι λίγο πολύ μια συμφωνία που κάνουμε.
Αλλά δεν δίνετε στην κοινότητα, στους εκπροσώπους αυτής της κοινότητας, στους άρχοντες αυτής
της κοινότητας το δικαίωμα πάνω στη ζωή σας.
Δεν παραχωρείτε το δικαίωμα να αποφασίζετε για την υγεία σας, για παράδειγμα, αλλά αυτό είναι το δικαίωμά σας, το οποίο κρατάτε
για τον εαυτό σας και το οποίο δεν παραχωρείτε ποτέ σε κανέναν άλλον σε αυτό το κοινωνικό συμβόλαιο,
ώστε να μπορεί να αποφασίζει γι' αυτό.
Αυτό είναι το ατομικό σας δικαίωμα προς το παρόν.
Και το απόλυτο ατομικό δικαίωμα είναι το ατομικό σας δικαίωμα στη ζωή, ότι κανείς δεν μπορεί να προσπαθήσει
να σας αφαιρέσει τη ζωή και την υγεία σας.
Και τώρα προσπαθούμε να το μετατρέψουμε σε συλλογικά δικαιώματα.
Ξαφνικά η συλλογικότητα, η κοινότητα, είναι πολύ πιο σημαντική από εσάς.
Αυτό ακριβώς είδαμε τώρα με την corona.
Ξαφνικά ένα Ομοσπονδιακό Συνταγματικό Δικαστήριο και ένα Ομοσπονδιακό
Διοικητικό Δικαστήριο σηκώνονται και λένε: "Ζυγίζουμε τα πράγματα - από τη μία πλευρά πολλοί άνθρωποι θα
πεθάνουν και από την άλλη μόνο λίγοι θα πεθάνουν αν τους αναγκάσουμε ή τους
υποχρεώσουμε να εμβολιαστούν.
Αλλά το άτομο που πεθαίνει, εσείς ή εγώ για παράδειγμα, είναι ένα άτομο που έχει αυτό το ατομικό δικαίωμα.
Και το κράτος δεν έχει το δικαίωμα να παρεμβαίνει σε αυτό το ατομικό δικαίωμα.
Και αυτό, φυσικά, εμποδίζει την παγκόσμια πολιτική εξουσία ή την παγκόσμια αναζήτηση πολιτικής εξουσίας.
Αυτό απαιτεί συλλογική δύναμη.
Δεν με χρειάζεται ως άτομο να αντισταθώ, αλλά βασικά λέει ότι πρέπει να λειτουργήσω μέσα
σε αυτή την κοινωνία με τον τρόπο που απαιτείται από εμένα, με τον τρόπο που έχει το μεγαλύτερο οικονομικό
νόημα, ας πούμε, που πρέπει να λειτουργήσω.
Με άλλα λόγια, η προσπάθεια που γίνεται αυτή τη στιγμή είναι ότι αυτά τα ατομικά θεμελιώδη δικαιώματα
της Οικουμενικής Διακήρυξης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων - η οποία, παρεμπιπτόντως, διακηρύχθηκε
στη Νέα Υόρκη στις 10 Δεκεμβρίου πριν από 75 χρόνια - αποδυναμώνονται.
Αυτό ακριβώς υποστηρίζεται εδώ. Το έχουμε βιώσει αυτό τα τελευταία τρία χρόνια.
Πρόκειται για έναν αγώνα κατά των ατομικών μας δικαιωμάτων.
Και εκείνοι που παραβιάζουν τα ατομικά μας δικαιώματα και στην πραγματικότητα πραγματοποιούν
επιθέσεις κατά του άμαχου πληθυσμού, οι οποίες τελικά οδηγούν σε θάνατο ανθρώπων, σε σοβαρές
βλάβες στην υγεία τους ή σε διώξεις ανθρώπων που χάνουν βασικά δικαιώματα, όπως
το δικαίωμα να ασκούν την εργασία τους, που έχουμε στον ιατρικό τομέα.
Τότε αυτό κυρώνεται επίσης στο πλαίσιο του διεθνούς ποινικού δικαίου, διότι το διεθνές ποινικό δίκαιο και
η Οικουμενική Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων προβλέπουν επί του παρόντος ακόμη ατομικά δικαιώματα.
Και αυτό είναι που προσπαθούμε να καταπολεμήσουμε και αυτό είναι το μήνυμα
που θέλουμε να στείλουμε, ειδικά με αυτή την ποινική καταγγελία, ότι λέμε,
Όσοι έδρασαν εδώ τα τελευταία τρία χρόνια, δεν πρόκειται απλώς για μια πολιτική άποψη, δεν πρόκειται
απλώς για την άποψη, ότι μπορείτε να εμβολιάσετε ή όχι, αλλά πρόκειται για μια επίθεση στην ανθρωπότητα
ως τέτοια και αν το δείτε καθαρά, νηφάλια, νομικά, αυτό είναι.
Έτσι, γνώριζαν εκ των προτέρων ότι ένας συγκεκριμένος αριθμός ανθρώπων θα πέθαινε.
Το ήξεραν αυτό.
Γνώριζαν ότι ένας ορισμένος αριθμός ανθρώπων θα υπέφερε από σοβαρές ασθένειες.
Μυοκαρδίτιδα, περικαρδίτιδα, θρόμβωση και ούτω καθεξής. Όλα αυτά ήταν γνωστά εκ των προτέρων.
Παρ' όλα αυτά, οι πολιτικοί, η Μπούντεσταγκ, το Μπούντεσρατ και ο ομοσπονδιακός πρόεδρος, με την υποστήριξη του Ομοσπονδιακού
Συνταγματικού Δικαστηρίου, όχι μόνο έκαναν τον εμβολιασμό αυτό εθελοντικό, αλλά δήλωσαν επίσης ότι μια
συγκεκριμένη περιοχή πρέπει να εμβολιαστεί, διαφορετικά θα χάσουν τη δουλειά τους.
Με άλλα λόγια, πρόκειται για στοχευμένη επίθεση κατά του άμαχου πληθυσμού.
Και δεν είναι μόνο το συμφέρον της φαρμακευτικής βιομηχανίας.
Αν αυτό περάσει και αν το αποδεχτούμε ως κοινωνία, τότε καταρχήν αποδεχόμαστε
την εξισορρόπηση της ατομικής ζωής έναντι της συλλογικής.
Και αυτό δεν πρέπει να συμβεί ποτέ.
Και αυτός είναι ένας βασικός κανόνας που έχουμε στον δυτικό μας πολιτισμό.
Και αυτή είναι η αλλαγή στον δυτικό μας πολιτισμό.
Επομένως, είναι κάτι πολύ περισσότερο από αυτό.
Αν αφήσουμε να περάσει αυτό το επιχείρημα ότι μας επιτρέπεται να σκοτώνουμε μεμονωμένους ανθρώπους - αν το πάμε ένα βήμα παραπέρα, ποιον άλλον επιτρέπεται να σκοτώνουμε;
Τι άλλες σκέψεις μπορούμε να κάνουμε;
Ποιος άλλος θα μπορούσε να είναι επικίνδυνος για την κοινότητά μας;
Ναι, δεν υπάρχουν πλέον όρια. Ακριβώς.
Και αυτά τα σύνορα δεν πρέπει ποτέ να γκρεμιστούν, γι' αυτό λέω συνεχώς ότι το κράτος
δεν πρέπει να σκοτώνει αθώους ανθρώπους.
Το κράτος δεν επιτρέπεται να μου αφαιρέσει τη ζωή, επειδή ποτέ δεν του έδωσα το
δικαίωμα να αποφασίζει για τη ζωή μου.
Ποτέ δεν του το έδωσα αυτό. Δεν του το έδωσες εσύ αυτό, κανείς δεν του το έδωσε.
Και όμως το έκαναν και το υποστηρίζουν.
Και γι' αυτό χρειαζόμαστε αυτή τη δύναμη τώρα - αύριο είναι ουσιαστικά μια αρχή, για να το
μεταδώσουμε στον πληθυσμό και να κάνουμε τους ανθρώπους να συνειδητοποιήσουν ότι
δεν πρόκειται μόνο για το ερώτημα αν αυτός ο εμβολιασμός ήταν επικίνδυνος ή όχι.
Αντίθετα, το ερώτημα είναι αν στο μέλλον θα επιτρέπεται στο κράτος να αποφασίζει ποια ζωή δεν αξίζει να ζει
μια ορισμένη άλλη ομάδα, ανεξάρτητα από το μέγεθός της.
Ένα πολύ, πολύ ενδιαφέρον σημείο εκκίνησης.
Με άλλα λόγια, απομακρύνεστε από την ατομική μοίρα, την ατομική ταλαιπωρία, τον θάνατο ή την παρενέργεια
και επικεντρώνεστε στο γεγονός ότι πραγματικά δεν υπάρχει αναλογικότητα, ότι το κράτος δεν επιτρέπεται
να παρεμβαίνει, ότι δεν επιτρέπεται να αποφασίζει πόσους ανθρώπους
σώζει ή πόσους χάνει.
Το καταλαβαίνω αυτό σωστά; Όχι, όχι, πρέπει να είμαστε πολύ, πολύ ακριβείς.
Αυτό είναι πολύ σημαντικό σε αυτό το σημείο. Δεν πρόκειται για ζήτημα αναλογικότητας.
Δεν υπάρχει αναλογικότητα.
Η ζωή τους δεν μπορεί να τεθεί σε κίνδυνο σε οποιοδήποτε
τεστ αναλογικότητας.
Η ζωή σας αξίζει τόσα πολλά, επειδή η ατομική σας ζωή σας ανήκει.
Δεν το δώσατε στο κράτος ως περιουσιακό στοιχείο διάθεσης.
Το κράτος μπορεί, ακόμη και αν διαφορετικά θα έσωζε εκατό χιλιάδες ζωές σκοτώνοντάς
σας, το κράτος δεν μπορεί να σας σκοτώσει.
Δεν του επιτρέπεται να το κάνει διότι δεν του έχετε δώσει αυτή την εξουσιοδότηση.
Και αυτή είναι η δύναμη των ατομικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων είπε κάποτε το εξής σε σχέση με την απαγόρευση των βασανιστηρίων.
Αυτό συνέβη στη Φρανκφούρτη, όταν ο γιος αυτού του τραπεζίτη απήχθη από κάποιον Magnus Gäfgen.
Αυτός ήταν ο απαγωγέας, τον έπιασαν στα χέρια τους και στη συνέχεια νόμιζαν ότι αυτό
το παιδί του τραπεζίτη ήταν ακόμα ζωντανό.
Και τότε ο υπαρχηγός της αστυνομίας της Φρανκφούρτης είπε σε αυτόν τον Magnus
Gäfgen, θα σου φέρω έναν ειδικό αστυνομικό τώρα, που θα σου προκαλέσει απίστευτο πόνο.
Θα σας προκαλέσει τόσο έντονο πόνο χωρίς να μπορείτε να τον δείτε, που δεν έχετε ξαναζήσει κάτι παρόμοιο
στη ζωή σας. Αν δεν μου πείτε πού είναι το αγόρι - γιατί νόμιζε ότι το αγόρι ήταν ακόμα ζωντανό.
Και μετά είπε ότι εκεί που ήταν το αγόρι, εκεί βρήκαν το πτώμα, Δεν ήταν πλέον ζωντανός.
Και τότε αυτός ο Magnus Gäfgen προσέφυγε νομικά εναντίον του μέχρι το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.
Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων κατέστησε τότε πολύ, πολύ σαφές
ότι τα βασανιστήρια δεν επιτρέπονται ποτέ.
Ποτέ, ποτέ, ποτέ, ποτέ! Δεν ανοίγουμε αυτή την πόρτα.
Τα βασανιστήρια δεν επιτρέπονται. Ούτε καν για να σώσει τη ζωή κάποιου άλλου.
Και στη συνέχεια έρχεται αυτή η κρίσιμη φράση: Ούτε καν αν διαφορετικά θα επικρατούσε κατάσταση εθνικής έκτακτης ανάγκης.
Έτσι, τα βασανιστήρια δεν επιτρέπονται ούτε καν για την αποτροπή μιας κατάστασης έκτακτης ανάγκης.
Και αν τα βασανιστήρια δεν επιτρέπονται, δεν χρειάζεται να μιλάμε για δολοφονίες.
Όχι, καθόλου. Σας ευχαριστώ πολύ που το εξηγήσατε ξανά.
Αυτό βοηθά να κατανοήσετε πραγματικά τον πυρήνα του ζητήματος και πάλι, όποια προσέγγιση και αν ακολουθήσετε.
Τι θα συμβεί με τις 599 ποινικές διώξεις, αν διαφανεί
ότι η Εισαγγελία χρεοκοπεί;
Είναι η δικαστική πτώχευση παγκόσμιο πρόβλημα ή περιορίζεται στη Γερμανία;
Νομίζω ότι έχουμε ήδη θίξει ένα μέρος αυτού του θέματος.
Αλλά εξακολουθεί να είναι πολύ ενδιαφέρον για τον θεατή να το ξεκαθαρίσει αυτό.
Έτσι, βλέπουμε σίγουρα διαφορετικές κρίσεις και διαφορετικές αποφάσεις σε άλλες χώρες.
Αλλά όχι τώρα με μεγάλο σθένος.
Είναι αξιοσημείωτο ότι, τουλάχιστον όσον αφορά την περίοδο των κοροναϊών, άλλες χώρες αρχίζουν
τώρα να αντιμετωπίζουν την κατάσταση.
Έτσι τώρα στην Αγγλία υπάρχουν διαδικασίες κατά της AstraZeneca.
Στην Αμερική, στο Τέξας, υπάρχουν διαδικασίες κατά της Pfizer.
Πρόκειται ουσιαστικά για περίπτωση ψευδούς διαφήμισης, επειδή ισχυρίζονται μια
αποτελεσματικότητα που δεν υπάρχει.
Πάντα μπερδεύαμε την απόλυτη και τη σχετική αποτελεσματικότητα.
Αλλά εξακολουθώ να πιστεύω ότι το δικαστικό σώμα στο σύνολό του έχει υποκύψει σε αυτή την
αφήγηση παγκοσμίως, ειδικά σε αυτό το θέμα.
Έτσι, παρακολουθούμε πολύ, έχουμε επίσης τη Διεθνή Ένωση Δικηγόρων
για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα.
Υπάρχουν πολλοί, πολλοί συνάδελφοι από όλη την Ευρώπη.
Υπάρχουν πάρα πολλές χώρες σε όλο τον κόσμο.
Νομίζω ότι υπάρχουν τώρα 24 ή 25 χώρες που συμμετέχουν ήδη και όλες
μιλούν για τα ίδια προβλήματα.
Έτσι, δεν πιστεύω ότι η δικαστική εξουσία είναι πραγματικά ανεξάρτητη.
Δεν είναι αυτό που θέλετε, το αντίθετο μάλιστα.
Προσπαθούν να καταστήσουν το δικαστικό σώμα περισσότερο εξαρτημένο από τις πολιτικές αποφάσεις,
διότι τότε είναι φυσικά ευκολότερο να εφαρμοστούν οι πολιτικές αποφάσεις.
Ναι, πολύ ενδιαφέρον.
Και αυτό σημαίνει ότι, για να επανέλθουμε στις 599 ποινικές κατηγορίες, είμαστε όλοι
μαζί σας από άποψη λογικής. Νομίζω ότι μπορείτε να το καταλάβετε αυτό πολύ καλά.
Αλλά θα έπρεπε η δικαιοσύνη απλά, λέω, να μην το δεχτεί, αν απλά έλεγε, το απορρίπτουμε
αυτό, δεν θα συμβεί εδώ, δεν θα δεχτούμε αυτές τις ποινικές κατηγορίες.
Ποιο θα ήταν το επόμενο βήμα σας; Έχετε ήδη σχέδια;
Ναι, ναι. Έτσι, πρώτα απ' όλα, φυσικά, πρόκειται επίσης για την εκπαίδευση του πληθυσμού.
Έτσι, αυτή η ποινική καταγγελία θα δημοσιευθεί φυσικά και οι συνάδελφοι θα την λάβουν επίσης.
Πολλοί δικηγόροι θα πρέπει επίσης να ασχοληθούν με αυτό.
Η ποινική καταγγελία είναι σχετικά απλή, πολύ απλή κατ' αρχήν.
Παίρνω τον Διεθνή Ποινικό Κώδικα και τον εντάσσω σε αυτόν.
Και αυτό θα πρέπει να κάνει ο Ομοσπονδιακός Γενικός Εισαγγελέας.
Έτσι, αν ο Ομοσπονδιακός Γενικός Εισαγγελέας δεν διεξάγει τώρα έρευνα, αυτό είναι ουσιαστικά ένα σημάδι
ότι το κράτος δεν θέλει να δράσει σε αυτόν τον τομέα.
Αυτό είναι επίσης ένα σημάδι προς τον έξω κόσμο.
Δεν μπορούμε να εξετάσουμε το όλο θέμα από καθαρά νομική άποψη, πρέπει να το δούμε πολιτικά.
Και ο πολιτικός άνεμος αλλάζει αυτή τη στιγμή.
Έτσι, στην πραγματικότητα έχουμε μια κατάσταση όπου ο πολιτικός άνεμος αλλάζει.
Το βλέπουμε αυτό στις δημοσκοπήσεις στη Γερμανία.
Είναι μόνο θέμα χρόνου να βρεθεί το AfD μπροστά από το CDU και στις εθνικές δημοσκοπήσεις.
Έτσι, το χάσμα γίνεται όλο και μικρότερο.
Αυτό σημαίνει ότι κάτι συμβαίνει σίγουρα.
Ανεξάρτητα από το πώς αισθάνεστε για το AfD, μπορείτε να δείτε ότι τα πράγματα
αλλάζουν πολιτικά στη Γερμανία.
Με άλλα λόγια, η δύναμη ενός κόμματος που πλαισιώνεται ως δεξιό από όλα τα μέσα του κρατικού
μηχανισμού εξουσίας, αλλά που ωστόσο γίνεται όλο και πιο ισχυρό, δείχνει
ότι έχουμε μια κοινωνική αλλαγή.
Και αυτή η κοινωνική αλλαγή είναι επίσης απαραίτητη. Το βλέπουμε στην Ιταλία, για παράδειγμα.
Υπήρξε μια αλλαγή και ο πρώην
υπουργός Υγείας βρίσκεται υπό έρευνα στην Ιταλία.
Με άλλα λόγια, δεν μπορώ να πω αν ο Ομοσπονδιακός Γενικός Εισαγγελέας
θα διεξάγει έρευνα ή όχι.
Ωστόσο, επί του παρόντος δεν έχουμε ομοσπονδιακό γενικό εισαγγελέα.
Ο σημερινός έγινε δικαστής στο Ομοσπονδιακό Συνταγματικό Δικαστήριο πριν από μία εβδομάδα.
Τώρα έχει τη Δεύτερη Γερουσία.
Αυτό σημαίνει ότι η Δεύτερη Γερουσία είναι και πολιτικά στο τσεπάκι σας, λέω εγώ.
Λίγο επιγραμματικά, ο κ. Harbarth, ο οποίος έχει ήδη μεταβεί απευθείας από τη Bundestag στο Συνταγματικό
Δικαστήριο, κάθεται στην Πρώτη Γερουσία.
Και ο Γενικός Εισαγγελέας, ο κ. Φρανκ, ο οποίος τώρα είναι μέλος της Δεύτερης Γερουσίας, ήταν,
λέω πάντα, ο άνθρωπος του Σέντερ στο Βερολίνο.
Και περισσότερο πολιτικός παρά δικηγόρος. Είναι βέβαια δικηγόρος, αλλά περισσότερο πολιτικός.
Το πρόβλημα για την Ομοσπονδιακή Γενική Εισαγγελία είναι ότι αν δεν διεξάγει έρευνα, ανοίγει
ο δρόμος για το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο.
Αυτό σημαίνει λοιπόν ότι η Ομοσπονδιακή Εισαγγελία της Γερμανίας πρέπει να σκεφτεί προσεκτικά
αν θέλουμε να διατηρήσουμε αυτές τις έρευνες για τα φερόμενα ως αδικήματα στη Γερμανία, προκειμένου να έχουμε
ενδεχομένως το δάχτυλό μας πάνω τους.
Ή επιτρέπουμε αυτές οι διαδικασίες να πάνε στη Χάγη και ενδεχομένως να διερευνηθούν
διεθνώς στη Χάγη, επειδή τα αφρικανικά κράτη,
για παράδειγμα, θα μπορούσαν να έχουν συμφέρον να υποστηρίξουν αυτές τις ποινικές κατηγορίες,
ειδικά στην τρέχουσα διαμάχη, για παράδειγμα ως επιχείρημα κατά
αυτής της συνθήκης του ΠΟΥ.
Και αν υποστηρίζεται, οι κανόνες είναι λίγο διαφορετικοί στη Χάγη.
Έτσι έχουμε περισσότερες πιθανότητες να αντιμετωπιστεί.
Και αυτό σημαίνει ότι το Γραφείο του Γενικού Εισαγγελέα πρέπει να λάβει και εδώ πολιτικές αποφάσεις.
Σίγουρα δεν θα το θέλουν πραγματικά, όπως και οι εισαγγελικές αρχές στη Γερμανία έχουν γενικά αποσύρει
αυτές τις διαδικασίες ξανά και ξανά.
Αλλά ειδικά αυτή η διαδικασία, η οποία έχει αναλυθεί με σχετικά νηφάλιους νομικούς όρους και είναι, κατά την
άποψή μου, σχετικά σαφής από νομικής άποψης, να μην διερευνηθεί περαιτέρω τώρα, αλλά να παραδοθεί πραγματικά
στους διεθνείς ερευνητές, αυτό είναι μια σκέψη που πρέπει να κάνει ο Ομοσπονδιακός
Υπουργός Δικαιοσύνης, ο οποίος είναι ο προϊστάμενος του Ομοσπονδιακού Εισαγγελέα.
Πρόκειται φυσικά για μια πολιτική ιστορία. Και είμαι πολύ ενθουσιασμένος γι' αυτό.
Αλλά η συζήτηση για το θέμα αυτό και μόνο είναι τόσο σημαντική και τόσο μεγάλη που πιστεύω και είμαι επίσης
πεπεισμένος ότι θα είναι πιο δύσκολο να πραγματοποιηθεί αυτή η αλλαγή από τα ατομικά δικαιώματα
στα συλλογικά δικαιώματα που σχεδιάζουν.
Επειδή οι άνθρωποι απλά γίνονται πιο προσεκτικοί και ακούνε πιο προσεκτικά.
Επειδή αντιλαμβάνομαι ότι πολλοί, πολλοί άνθρωποι το καταλαβαίνουν αυτό.
Αυτό το επιχείρημα ότι το κράτος δεν πρέπει να σκοτώνει αθώους ανθρώπους - ακόμη και εκείνοι που ήταν υπέρ
του υποχρεωτικού εμβολιασμού στέκονται ξαφνικά μπροστά μου και λένε, ναι, ναι, ήταν μόνο λίγοι.
Τότε λέω, ναι, ναι, μερικοί από αυτούς είναι πραγματικοί άνθρωποι.
Και οι πραγματικοί άνθρωποι δεν πρέπει να πεθαίνουν ως αποτέλεσμα ενός μέτρου που λαμβάνει το κράτος.
Το κράτος δεν επιτρέπεται να το κάνει αυτό. Και τότε οι άνθρωποι αποσύρονται όλο και περισσότερο.
Επομένως, αυτό το επιχείρημα λειτουργεί πραγματικά.
Στην ιδιωτική μου ζωή, πάντα επαναφέρω τη συζήτηση σε αυτό το σημείο:
Το κράτος δεν πρέπει να σκοτώνει αθώους ανθρώπους!
Αν κάποιος έρθει και θέλει να συζητήσει αυτά τα πράγματα, ό,τι κι αν είναι αυτό, πάντα πρόκειται
για το αν το κράτος σκοτώνει αθώους ανθρώπους.
Μπορείτε να το εφαρμόσετε αυτό σε οτιδήποτε. Μπορείτε επίσης να το συσχετίσετε με τον πόλεμο.
Ακόμα και τώρα, η κατάσταση στη Γάζα, στο Ισραήλ, είναι ακριβώς η ίδια.
Επομένως, ούτε εκεί επιτρέπεται στο κράτος να σκοτώνει αθώους ανθρώπους.
Φυσικά ένα κράτος έχει το δικαίωμα να αμυνθεί σε μια τρομοκρατική επίθεση.
Αλλά φυσικά το κράτος δεν επιτρέπεται να σκοτώνει αμάχους και αθώους ανθρώπους.
Και εδώ, επίσης, βλέπουμε έναν επαναπροσδιορισμό.
Τώρα υποστηρίζεται πάντα ότι αυτό είναι δυνατό.
Αλλά όχι, αυτό δεν είναι επιτρεπτό, αυτό δεν είναι δυνατό.
Δεν πρέπει να σκοτώνετε αμάχους. Και δεν πρέπει να επιτίθεστε σε στόχους όπου υπάρχουν υποψίες για αμάχους.
Έτσι, οι άμαχοι μπορεί να είναι παράπλευρες απώλειες σύμφωνα με το διεθνές
δίκαιο, αλλά όχι ότι πηγαίνεις εκεί με τα μάτια σου ανοιχτά, όπου λες, ναι,
κρύβονται πίσω από τους αμάχους.
Αν οι τρομοκράτες κρύβονται πίσω από πολίτες, τότε ως πολιτισμένο κράτος
δεν επιτρέπεται να πυροβολήσω.
Επειδή δεν μου επιτρέπεται να σκοτώσω αυτούς τους πολίτες.
Και μόλις συνειδητοποιήσετε ότι ένα κράτος δεν επιτρέπεται να σκοτώνει αθώους ανθρώπους - μόλις
το συνειδητοποιήσετε αυτό, σε κάθε περίπτωση, τότε η συζήτηση είναι πάντα διαφορετική.
Και μπορείτε να το δοκιμάσετε.
Προσπαθήστε να μιλήσετε με τους πολλούς ανθρώπους που ήταν υπέρ του εμβολιασμού, για παράδειγμα,
ανεξάρτητα από το ερώτημα αν αυτός ο εμβολιασμός είναι τώρα μια γονιδιακή θεραπεία, το οποίο είναι πολύ
πιθανό, αν, όπως είπα, υπήρχαν όλες αυτές οι καταχρήσεις στις διαδικασίες
έγκρισης, τι πήγε στραβά - πάντα το εντοπίζετε σε αυτό το σημείο.
Αλλά αν το κράτος το κάνει υποχρεωτικό, επιτρέπεται στο κράτος να σκοτώσει έναν
αθώο άνθρωπο από τη δική σας άποψη;
Και όταν οι άνθρωποι αρχίζουν να το σκέφτονται, επειδή ως συνέπεια λένε ότι κάθε κράτος μπορεί
να αποφασίσει ποιος είναι πραγματικά κίνδυνος για το κράτος μου, για τη συλλογικότητα,
και τότε μπορώ να τον σκοτώσω;
Όχι! Και τότε πολλά πράγματα γίνονται πιο ξεκάθαρα.
Είναι πολύ λογικό και, πάνω απ' όλα, πολύ, πολύ πρακτικό να το παίρνετε μαζί σας.
Και σκέφτηκα ότι ήταν υπέροχο που το εφαρμόσατε ξανά σε διαφορετικές κρίσεις.
Η Corona είναι πραγματικά ένα παράδειγμα αυτού που συμβαίνει αυτή τη στιγμή.
Και σε παγκόσμιο επίπεδο, έχουμε μερικά άλλα προβλήματα.
Νομίζω όμως ότι είναι πολύ ωραίο που μπαίνετε πραγματικά στην καρδιά του θέματος, σε αυτό το ένα
σημείο και λέτε ότι το κράτος δεν πρέπει να σκοτώνει.
Αυτό είναι που παίρνουμε μαζί μας, αυτό είναι που μεταδίδουμε σε κάθε
θεατή που το παρακολουθεί από κάπου.
Αυτό είναι ένα επιχείρημα που νομίζω ότι μπορούμε να προβάλουμε.
Και μπορούμε πραγματικά να το βγάλουμε αυτό στα τραπέζια των θαμώνων, στα φόρουμ συζητήσεων
ή οπουδήποτε αλλού. Σας ευχαριστώ πολύ, κ. Ludwig, για τη συνέντευξη. Ναι, σας ευχαριστώ.
Ότι αγωνίζεστε πάντα για αυτή τη διευκρίνιση.
Και σας στέλνουμε πολλή δύναμη για αύριο, για τη σημαντική ημέρα, την
παράδοση των ποινικών κατηγοριών.
Ναι, σας ευχαριστώ. Σας ευχαριστώ επίσης.