Ralf Ludwig is een Duitse advocaat en initiatiefnemer van het Centrum voor Onderzoek, Opheldering, Gerechtelijke
Vervolging en Preventie van Misdaden tegen de Menselijkheid als gevolg van de Coronamaatregelen (ZAAVV).
Aan de vooravond van de indiening van bijna 600 strafrechtelijke aanklachten bij het Federale Openbaar
Ministerie in Karlsruhe, gaf Ralf Ludwig een interview aan
Kla.TV, dat bijdraagt aan algemene voorlichting over mensenrechten.
De heer Ludwig, veel Duitse artsen en een rechter kwamen in het Duitse rechtssysteem
terecht vanwege hun kritische houding ten opzichte van de coronavirusmaatregelen.
De gevolgen waren een beroepsverbod, gevangenisstraf en verlies van inkomsten.
Doet dit geen twijfels rijzen over de Duitse rechterlijke macht als onafhankelijke macht binnen de staat?
Ja, dat is nog meer dan twijfel. De Duitse rechterlijke macht is dus zeker niet onafhankelijk.
Het velt ook geen onafhankelijke oordelen, maar doet dat volgens een verhaal - een
verhaal dat vooraf is bepaald en dat door alle gebieden van de samenleving loopt.
De rechterlijke macht staat nu dus niet buiten de maatschappij,
maar maakt deel uit van de maatschappij.
En binnen de rechterlijke macht, binnen het Openbaar Ministerie en binnen de advocatuur heeft dit Corona-verhaal gewoon de overhand gekregen.
En dus worden degenen die kritisch zijn gecriminaliseerd en vervolgd.
Ik zeg dat soms ook in de rechtszaal.
Ik zeg in de rechtszaal dat meningen, wetenschappelijke meningen, een medische behandelmethode
hier worden gecriminaliseerd, wat eigenlijk de oorspronkelijke taak van de arts
is om te beslissen wat juist is.
En er zijn rechters die dan praktisch aan bijvoorbeeld een arts dicteren hoe
hij een maskerverklaring moet maken.
En ja, in principe kun je alleen maar zeggen dat ik ook durf te betwijfelen
of de rechtsstaat vóór de coronaviruscrisis wel werkte.
Maar de coronaviruscrisis heeft duidelijk aangetoond dat het niet werkt en dat het niet onafhankelijk is.
Ja, heel erg bedankt voor de uitleg.
Als ik u persoonlijk mag vragen, wat zegt een rechter als u hem zo'n vraag stelt?
Reageert hij er überhaupt op of wordt het weer genegeerd?
Soms wordt het genegeerd.
Er zijn dus heel verschillende rechters. De rechterlijke macht is ook een afspiegeling van de samenleving.
Er zijn rechters met wie je zeker in discussie kunt gaan.
Er zijn rechters die zeggen, nou ja, in principe zouden we hetzelfde zeggen, of ik zou zeggen
dat je gelijk hebt, maar de wet of de regels zeggen iets anders
en daar moet ik me aan houden.
Er zijn rechters die dit volledig negeren.
Er zijn rechters die mij op mijn woord geloven.
Een rechter in Rostock, dat was echt erg, hij zei zelfs tegen me dat hij niet accepteerde
... Ik had geen masker opgezet omdat de maskerplicht al was opgeheven.
Maar hij wilde het masker echt.
En deze rechter zei dat hij niet eens accepteerde dat ik een advocaat voor de verdediging was.
Dus als advocaat ben ik eigenlijk beschermd;
Om goede historische redenen word ik in Duitsland beschermd in de rechtszaal.
En deze rechter zei toen: Ik erken uw status als advocaat niet en zal u
zo nodig in hechtenis laten nemen.
Dus relatief moeilijk. En er zijn rechters die heel erg nerveus reageren.
Dus ze begonnen ... nou ja, één rechter nam voortdurend de telefoon op,
hield hem aan haar oor, hing hem weer op, nam hem weer op enzovoort.
Het ging de hele tijd heen en weer met de telefoon.
En dan rommelen ze wat papieren door, de rechters lopen naar buiten en dan weer naar binnen.
Dus ze worden al nerveus omdat we ze natuurlijk een spiegel voorhouden.
Wij zijn niet de enigen, maar wij kritische advocaten houden hen een spiegel voor.
En als ze de dingen volgens de wet zouden regelen, zouden
ze niet doen wat ze doen.
En dat betekent, zoals ik steeds weer zeg, dat mensen streven naar samenhang.
Dit betekent dat wat je denkt en hoe je handelt met elkaar in overeenstemming moeten zijn.
En als dat niet het geval is, word je bijvoorbeeld ziek.
En de rechters, die handelen gewoon niet coherent, omdat ze eigenlijk weten dat ze verkeerd bezig zijn en het toch doen.
Zeer interessant punt. Zeer interessant punt.
Dit brengt me bij vraag twee, want de corona-crisis heeft duidelijk gemaakt dat wetgeving, rechtspraak
en politiemacht duidelijk een eigen leven zijn gaan
leiden in plaats van de bevolking te dienen. Ja, alle macht moet van het volk komen.
Hoe kon het zover komen dat een rechter op zo'n manier handelt dat de politie,
in principe op elk gebied, ergens geïnfiltreerd lijkt te zijn?
Wie is de drijvende kracht op de achtergrond?
Puur uw persoonlijke mening ? De drijvende kracht op de achtergrond?
Ten eerste kunnen we dus vrij nuchter zeggen dat er lobbyisten zijn, dat er belangen zijn, dat er de farmaceutische industrie
is, dat er de wapenindustrie is, dat er het financiële complex is.
Dit zijn dus verschillende belangen die natuurlijk een enorme invloed
uitoefenen op de politiek en de samenleving.
Nu, bijvoorbeeld met de coronaviruscrisis, kun je duidelijk zien dat de farmaceutische
industrie een van de drijvende krachten was.
En natuurlijk ondergaan we ook sociale veranderingen.
We bevinden ons simpelweg in een digitale revolutie.
De maatschappij verandert ongelooflijk snel en wat er nu gebeurt is mijn uitleg, maar
iedereen kan het natuurlijk anders zien ...
Ik ben het eens met Vera Birkenbihl. Het is net een supermarkt.
Ik bied een idee aan dat al dan niet gedeeld kan worden.
Maar ik denk dat het altijd zo is dat de politiek zich aanpast
aan de economische machtsverhoudingen.
En we hebben nu mondiale economische machtsverhoudingen, dus
een mondiale economie kan in principe geen staatsbarrières tolereren.
En dat betekent dat ze ook op zoek zijn naar manieren om deze staatsbarrières te doorbreken.
En één manier om dit te doen is via het gezondheidszorgbeleid.
Zoals we kunnen zien, kunnen we deze standaardisatie wonderwel bereiken via het gezondheidszorgbeleid.
We hebben opeens een QR-code, we hebben een gestandaardiseerd identificatienummer.
Er worden nu pogingen ondernomen om een gestandaardiseerde, wereldwijd
uniforme regeling te creëren met dit WHO-verdrag, het pandemieverdrag.
En als dit doorgaat, als dit pandemieverdrag van de WHO doorgaat, dan hebben we voor het
eerst wereldwijd een uniforme, wereldwijde standaard die in alle landen wordt toegepast,
en dan - we weten ook wie er achter de WHO zit, hoe de WHO wordt gefinancierd - dan heeft
de farmaceutische industrie in principe een wereldwijde bevoegdheid om in te grijpen.
Dat moet je je voorstellen.
Met andere woorden, de natiestaat wordt op dat moment uitgeschakeld.
En dat is wat er gebeurt, ik denk dat dat is wat we nu meemaken.
En wij, die op straat staan en kritisch zijn, willen zeker dat het anders wordt.
We kunnen de globalisering misschien niet tegenhouden, maar we kunnen natuurlijk
wel de manier waarop ze wordt uitgevoerd tegenhouden of veranderen.
Met andere woorden, het democratische besef van wat je net zei, dat
alle macht van het volk komt.
Als het pandemieverdrag van de WHO zegeviert, dan zal de macht niet langer van het volk uitgaan, dan zal
zelfs de volksvertegenwoordiging niet worden gevraagd, maar dan zal de macht plotseling uitgaan van een paar
mensen die de macht hebben over zo'n niet-democratisch gelegitimeerde organisatie als de WHO, zij zullen
plotseling de macht hebben, zij zullen als het ware de soeverein zijn, omdat zij ook kunnen beslissen over
de noodtoestand, zoals Carl Schmitt zei.
De soeverein beslist over de noodtoestand.
En dat betekent dat we een complete machtsverschuiving hebben van een natiestaatstructuur,
die voorheen noodzakelijk was in de kapitalistische wereld, naar een mondiale politieke machtsstructuur die
niet gecontroleerd wordt op de manier die een mondiale financiële of economische
structuur nu eenmaal nodig heeft.
Dat is wat er nu gebeurt. Mijn uitleg. Heel interessant.
Dus dat kun je heel goed begrijpen. We waren ergens tijdens Corona begonnen.
Uiteindelijk is het ook het onderwerp dat dit interview domineert.
Je had het eerder over lobbyisten uit verschillende sectoren, waaronder wapens, enz.
Je kunt nu al zien dat het uitgebreider is.
En ik denk dat het een wereldwijd probleem is.
Het is geen nationaal probleem dat beperkt kan worden tot één land ergens.
Er zit ergens een zeker drama in.
En dan zei u net ook dat het WHO-verdrag, het pandemieverdrag, als het er komt,
kunt u de kijker dan een beoordeling geven?
Wat vind je daarvan? Bestaat er een kans dat hij kantelt?
Of is de mogelijkheid eerder onwaarschijnlijk?
Op dit moment zijn, voor zover ik kan zien, de landen van het mondiale
Zuiden er absoluut tegen.
Ze zijn ook erg kritisch over de hele vaccinatiekwestie omdat ik in principe zou zeggen dat de
medische voordelen in het mondiale Zuiden geen voordelen zijn geweest, maar het mondiale Zuiden
is min of meer het testlaboratorium geweest.
Nu is het testlaboratorium voor het eerst wereldwijd uitgerold
met mRNA-technologie.
Maar er is nog veel meer scepsis.
De scepsis tegenover wereldwijde farmaceutische bedrijven is in Afrika
dus veel groter dan in Europa.
En de Afrikaanse staten hebben al aangegeven dat ze hier niet mee akkoord zullen gaan.
Met andere woorden, ik denk niet dat er unanimiteit zal zijn.
Maar we moeten er ook voor vechten.
Ik vind het zeer verontrustend, maar niet langer verrassend, dat de Duitse regering in het bijzonder en mogelijk
ook het Duitse parlement zo bereid zijn om hun eigen soevereiniteit en de soevereiniteit
van Duitsland in deze kwestie op te geven.
Ja, heel mooi. Hartelijk dank voor uw opmerkingen. Daar kun je het heel goed mee doen.
Om de spanningsboog te resetten, is dit onze situatie: Morgen is de grote dag.
Hoe groot acht u de kans op een adequate afhandeling van de 599 strafrechtelijke aanklachten die zijn
ingediend bij het federale parket wegens schendingen van de Universele Verklaring van de Rechten van
de Mens en sectie 7 van het Internationale Strafwetboek in verband met de coronavirusvaccinatieplicht
voor medisch personeel en leden van de Duitse strijdkrachten?
Wat vind je daarvan?
Als ik even mag terugkomen op wat ik eerder heb gezegd: Wat er
nu gebeurt is in feite een cultuuroorlog tussen degenen die tegen de Universele Verklaring van
de Rechten van de Mens zijn, omdat de Universele Verklaring van de Rechten
van de Mens een universele verklaring van individuele mensenrechten is.
Dat is jouw recht, mijn recht, het recht van ons allemaal.
Ieder van ons heeft individuele grondrechten vanaf de geboorte.
Dus we komen op de wereld als mensen en, afhankelijk van hoe je het wilt zien,
of je het religieus wilt zien, we komen op de wereld als een goddelijk wezen.
En voorlopig zijn we onaantastbaar.
Ten eerste, als mensen zijn we in de wereld zoals we zijn en kunnen we doen wat we willen.
En dan leven we natuurlijk samen in gemeenschappen.
En dat betekent dat we het er in de gemeenschappen min of meer over eens zijn dat we
een bepaalde manier van samenleven hebben.
Bij deze vorm van samenwonen geef je bepaalde vrijheden op, namelijk die
waarbij je andere mensen beperkt.
En dat is min of meer een afspraak die we maken.
Maar je geeft de gemeenschap, de vertegenwoordigers van deze gemeenschap, de heersers van deze
gemeenschap niet het recht over jouw leven.
Je geeft het recht om over je gezondheid te beslissen bijvoorbeeld niet weg, maar dat is jouw recht,
dat je voor jezelf houdt en dat je in dit sociale contract nooit aan iemand anders
geeft zodat die erover kan beslissen.
Dat is je individuele recht voor nu.
En het absolute individuele recht is je individuele recht op leven, dat niemand mag proberen je leven af te nemen
en dat niemand mag proberen je gezondheid af te nemen.
En we proberen dit nu om te zetten in collectieve rechten.
Plotseling is het collectief, de gemeenschap, veel belangrijker dan jij.
Dat is precies wat we nu hebben gezien met corona.
Plotseling staan een Federaal Constitutioneel Hof en een Federaal Administratief
Hof op en zeggen: "We maken een afweging - aan de ene kant zullen veel mensen sterven en aan de andere
kant zullen er maar een paar sterven als we ze dwingen of verplichten om
zich te laten vaccineren.
Maar de persoon die sterft, jij of ik bijvoorbeeld, is een persoon die dit individuele recht heeft.
En de staat heeft niet het recht om zich met dit individuele recht te bemoeien.
En dat belemmert natuurlijk de wereldwijde politieke macht of het wereldwijde streven naar politieke macht.
Daar is collectieve macht voor nodig.
Het heeft mij als individu niet nodig om terug te vechten, maar zegt in feite dat ik binnen deze maatschappij
moet functioneren op de manier die van mij wordt verlangd, op de manier die economisch gezien het meest zinvol is,
bij wijze van spreken, dat ik moet functioneren.
Met andere woorden, de poging die nu wordt ondernomen is dat deze individuele grondrechten
van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens - die overigens 75 jaar geleden
op 10 december in New York werd afgekondigd - worden afgezwakt.
Dat is precies wat hier wordt beweerd. Dit hebben we de afgelopen drie jaar ervaren.
Dit is een strijd tegen onze individuele rechten.
En degenen die onze individuele rechten schenden en feitelijk aanvallen uitvoeren
op de burgerbevolking, die er uiteindelijk toe leiden dat mensen sterven, mensen ernstige schade
oplopen aan hun gezondheid of mensen worden vervolgd door het verliezen van basisrechten
zoals het recht om hun werk uit te voeren, wat we hebben op medisch gebied.
Dan wordt dit ook gesanctioneerd in het kader van het internationale strafrecht, omdat het internationale strafrecht
en de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens op dit moment nog steeds voorzien in individuele rechten.
En dat is wat we proberen te bestrijden en dat is de boodschap die we willen
afgeven, vooral met deze strafrechtelijke klacht, dat we zeggen;
Hé, degenen die hier de afgelopen drie jaar hebben gehandeld, dit is niet zomaar een politieke mening, dit
is niet zomaar de mening, nou ja, je kunt vaccineren of niet, maar dit is een aanval op de mensheid
als zodanig en als je het zuiver, nuchter, juridisch bekijkt, is dat wat het is.
Ze wisten dus van tevoren dat een bepaald aantal mensen zou sterven.
Dat wisten ze.
Ze wisten dat een bepaald aantal mensen aan ernstige ziekten zou lijden.
Myocarditis, pericarditis, trombose enzovoort. Dit was allemaal van tevoren bekend.
Desondanks hebben de politici, de Bondsdag, de Bundesrat en de Bondspresident, met de steun van het Federale
Constitutionele Hof, deze vaccinatie niet alleen vrijwillig gemaakt, maar ook gezegd dat een
bepaald gebied gevaccineerd moet worden, omdat ze anders hun baan verliezen.
Met andere woorden, het is een gerichte aanval op de burgerbevolking.
En het is niet alleen het belang van de farmaceutische industrie.
Als dit doorgaat en als we het als maatschappij accepteren, dan accepteren we
in feite een afweging tussen individueel leven en het collectief.
En dat mag nooit gebeuren.
En dat is een basisregel die we in onze westerse beschaving hebben.
En dat is de verandering in onze westerse beschaving.
Het is dus veel meer dan dat.
Als we dit argument dat we individuele mensen mogen doden door laten gaan - als je nog een stapje verder gaat, wie mogen we dan nog meer doden?
Welke andere gedachten kunnen we hebben?
Wie kan er nog meer gevaarlijk zijn voor onze gemeenschap?
Ja, er zijn geen grenzen meer. Precies.
En deze grenzen mogen nooit worden afgebroken, daarom blijf ik zeggen dat de staat
geen onschuldige mensen mag doden.
De staat mag mijn leven niet nemen omdat ik de staat nooit het recht heb gegeven
om over mijn leven te beslissen.
Dat heb ik hem nooit gegeven. Jij hebt hem dat niet gegeven, niemand heeft hem dat gegeven.
En toch deden ze het en betogen ze het.
En daarom hebben we deze kracht nu nodig - morgen is in principe een begin, om dit
over te brengen aan de bevolking en mensen te laten beseffen dat dit niet
alleen gaat over de vraag of deze vaccinatie gevaarlijk was of niet.
De vraag is eerder of de staat in de toekomst mag beslissen welk leven niet de moeite waard is voor
een bepaalde andere groep, ongeacht de grootte ervan.
Een heel, heel interessant uitgangspunt.
Met andere woorden, je verwijdert je van het individuele lot, het individuele lijden, de dood
of het neveneffect en concentreert je op het feit dat er echt geen proportionaliteit is, dat de
staat niet mag ingrijpen, dat hij niet mag beslissen hoeveel mensen
hij redt of hoeveel hij verliest.
Begrijp ik dat goed? Nee, nee, we moeten heel, heel precies zijn.
Dat is nu heel belangrijk. Het is geen kwestie van evenredigheid.
Er is geen evenredigheid.
Hun levens kunnen in geen enkele evenredigheidstest in gevaar
worden gebracht.
Jouw leven is zoveel waard omdat jouw individuele leven van jou is.
Je hebt dit niet aan de staat gegeven als een vervreemdingsactief.
De staat mag, zelfs als hij anders honderdduizend levens zou redden
door jou te doden, jou niet doden.
Hij mag dit niet omdat u hem deze toestemming niet hebt gegeven.
En dat is de kracht van individuele mensenrechten.
Het Europees Hof voor de Rechten van de Mens heeft dit ooit gezegd met betrekking tot het verbod op marteling.
Dat was in Frankfurt, toen de zoon van deze bankier werd ontvoerd door ene Magnus Gäfgen.
Hij was de ontvoerder, ze kregen hem te pakken en dachten toen dat
deze bankiersjongen nog leefde.
En toen zei het plaatsvervangende hoofd van de politie in Frankfurt tegen deze Magnus Gäfgen:
"Ik haal nu een speciale politieagent voor je, hij zal je ongelooflijk veel pijn doen.
Het zal je zo'n hevige pijn toebrengen zonder dat je het kunt zien, zoiets heb je nog nooit in je leven
meegemaakt. Als je me niet vertelt waar de jongen is - omdat hij dacht dat de jongen nog leefde.
En toen zei hij waar de jongen was, daar hebben ze het lichaam gevonden; Hij leefde niet meer.
En toen heeft deze Magnus Gäfgen ertegen geprocedeerd tot aan het Europees Hof voor de Rechten van de Mens.
Het Europees Hof voor de Rechten van de Mens heeft destijds heel, heel duidelijk
gesteld dat martelen nooit is toegestaan.
Nooit, nooit, nooit! We openen deze deur niet.
Marteling is niet toegestaan. Zelfs niet om iemand anders leven te redden.
En dan komt deze cruciale zin: Zelfs niet als er anders sprake is van een nationale noodtoestand.
Martelen is dus niet eens toegestaan om een noodtoestand te voorkomen.
En als martelen niet is toegestaan, hoeven we ook niet over doden te praten.
Nee, helemaal niet. Heel erg bedankt voor de uitleg.
Dat helpt om de kern van het probleem te begrijpen, welke benadering je ook kiest.
Wat gebeurt er met de 599 strafrechtelijke aanklachten als blijkt
dat het Openbaar Ministerie failliet gaat?
Is een gerechtelijk faillissement een wereldwijd probleem of beperkt het zich tot Duitsland?
Ik denk dat we daar al een deel van hebben aangestipt.
Maar het is nog steeds heel interessant voor de kijker om dat duidelijk te maken.
We zien dus wel degelijk verschillende uitspraken en beslissingen in andere landen.
Maar nu niet met grote kracht.
Het is opvallend dat, tenminste wat de periode van het coronavirus betreft, andere landen nu
met de situatie in het reine beginnen te komen.
Dus nu loopt er in Engeland een procedure tegen AstraZeneca.
In Amerika, in Texas, loopt een procedure tegen Pfizer.
Dit is in wezen een geval van valse reclame, omdat ze een effectiviteit
hebben geclaimd die niet bestaat.
We hebben altijd absolute en relatieve effectiviteit door elkaar gehaald.
Maar ik denk nog steeds dat de rechterlijke macht als geheel wereldwijd is gezwicht
voor dit verhaal, vooral in deze kwestie.
We houden dus veel toezicht en we hebben ook de Internationale Vereniging
van Advocaten voor Mensenrechten.
Er zijn heel veel collega's uit heel Europa.
Er zijn heel veel landen in de wereld.
Ik denk dat er nu al 24 of 25 landen bij betrokken zijn en ze hebben
het allemaal over dezelfde problemen.
Ik geloof dus niet dat de rechterlijke macht echt onafhankelijk is.
Dat is niet wat je wilt, integendeel.
Er worden pogingen gedaan om de rechterlijke macht afhankelijker te maken van politieke beslissingen,
omdat het dan natuurlijk makkelijker is om politieke beslissingen af te dwingen.
Ja, heel interessant.
En dat betekent, om terug te komen op de 599 strafrechtelijke aanklachten, dat we het allemaal
met je eens zijn in termen van logica. Ik denk dat je dat heel goed kunt begrijpen.
Maar zou de rechterlijke macht het gewoon, zeg ik, niet accepteren als ze gewoon zouden zeggen, we wijzen
dit af, het zal hier niet gebeuren, we zullen deze strafrechtelijke aanklachten niet accepteren.
Wat zou je volgende stap zijn? Heb je al plannen?
Ja, ja. Allereerst gaat het natuurlijk ook om het voorlichten van de bevolking.
Dus deze strafrechtelijke klacht wordt natuurlijk ook gepubliceerd en collega's zullen deze ook ontvangen.
Veel advocaten zullen hier ook mee te maken krijgen.
De strafrechtelijke klacht is relatief eenvoudig, heel eenvoudig in principe.
Ik neem het Internationale Wetboek van Strafrecht en neem dat over.
En dat is wat de federale openbare aanklager zou moeten doen.
Dus als de federale openbare aanklager nu geen onderzoek instelt, is dat eigenlijk een teken
dat de staat op dit gebied niet wil optreden.
Dat is ook een teken naar de buitenwereld.
We kunnen de hele zaak niet vanuit een puur juridisch perspectief bekijken, we moeten er politiek naar kijken.
En de politieke wind is op dit moment aan het veranderen.
We hebben dus eigenlijk een situatie waarin de politieke wind aan het veranderen is.
We zien dit in de peilingen in Duitsland.
Het is slechts een kwestie van tijd voordat de AfD ook voor ligt op de CDU in de landelijke peilingen.
De kloof wordt dus steeds kleiner.
Dus dat betekent dat er zeker iets gebeurt.
Hoe je ook over de AfD denkt, je kunt zien dat er politiek iets
aan het veranderen is in Duitsland.
Met andere woorden, de kracht van een partij die door alle middelen van het staatsmachtapparaat als rechts
wordt geframed, maar desondanks steeds sterker wordt, geeft aan dat er sprake is
van een sociale verandering.
En deze sociale verandering is ook nodig. We zien het bijvoorbeeld in Italië.
Er is een verandering en de voormalige
minister van Volksgezondheid wordt onderzocht in Italië.
Met andere woorden, ik kan niet zeggen of de federale procureur-generaal een
onderzoek zal instellen of niet.
Op dit moment hebben we echter geen federale procureur-generaal.
De huidige is een week geleden rechter geworden bij het Federale Constitutionele Hof.
Hij heeft nu de Tweede Senaat.
Dit betekent dat de Tweede Senaat ook politiek in jouw zak zit, zeg ik.
Kort en bondig: de heer Harbarth, die al rechtstreeks van de Bondsdag naar het Constitutioneel
Hof is gegaan, zit in de Eerste Senaat.
En de procureur-generaal, de heer Frank, die nu in de Tweede Senaat zit, was, zeg
ik altijd, de man van Söder in Berlijn.
En meer een politicus dan een advocaat. Hij is natuurlijk advocaat, maar meer een politicus.
Het probleem voor het Federaal Parket is dat als het geen onderzoek instelt, dit de weg
opent naar het Internationaal Strafhof.
Dat betekent dus dat het Duitse federale openbaar ministerie er goed over na
moet denken of we deze onderzoeken naar deze vermeende overtredingen in Duitsland willen houden
om er mogelijk een vinger achter te krijgen.
Of staan we toe dat deze procedures naar Den Haag gaan en mogelijk internationaal
worden onderzocht in Den Haag, omdat Afrikaanse
staten er bijvoorbeeld belang bij kunnen hebben om deze strafrechtelijke aanklachten te steunen,
vooral in het huidige geschil, bijvoorbeeld als argument tegen
dit WHO-verdrag.
En als het wordt gesteund, zijn de regels net iets anders in Den Haag.
Dan hebben we meer kans dat het behandeld wordt.
En dat betekent dat het kantoor van de procureur-generaal ook hier politieke beslissingen moet nemen.
Ze zullen het zeker niet echt willen, net zoals de openbare ministeries in Duitsland deze procedures over
het algemeen keer op keer hebben laten vallen.
Maar juist deze procedure, die in relatief nuchtere juridische termen is geanalyseerd en naar mijn mening in
juridische termen relatief duidelijk is, om het nu niet verder te onderzoeken, maar om het feitelijk over te dragen
aan de internationale onderzoekers, dat is een afweging die de federale minister
van Justitie, die de superieur van de federale openbare aanklager is, moet maken.
Dit is natuurlijk een politiek verhaal. En daar ben ik erg enthousiast over.
Maar alleen al de discussie over dit onderwerp is zo belangrijk en zo groot dat ik denk en er ook van overtuigd
ben dat het moeilijker zal zijn om deze verandering van individuele rechten naar collectieve rechten,
die ze van plan zijn, te realiseren.
Omdat mensen gewoon alerter worden en beter luisteren.
Omdat ik me realiseer dat veel, heel veel mensen dat begrijpen.
Dit argument dat de staat geen onschuldige mensen mag doden - zelfs degenen die voorstander waren van
verplichte vaccinatie staan opeens voor me en zeggen, ja, ja, het waren er maar een paar.
Dan zeg ik, ja, ja, sommigen van hen zijn echte mensen.
En echte mensen mogen niet sterven als gevolg van een maatregel van de staat.
De staat mag dat niet doen. En dan trekken mensen zich steeds verder terug.
Dit argument werkt dus echt.
In mijn privéleven bracht ik de discussie altijd terug naar dit ene punt:
De staat mag geen onschuldige mensen doden!
Als er iemand komt en over deze dingen wil discussiëren, dan gaat het altijd
over: doodt de staat onschuldige mensen?
Je kunt dat op alles toepassen. Je kunt dat ook in verband brengen met oorlog.
Zelfs nu is de situatie in Gaza, in Israël, precies hetzelfde.
Dus de staat mag daar ook geen onschuldige mensen doden.
Natuurlijk mag een staat zich verdedigen tegen een terroristische aanval.
Maar natuurlijk mag de staat geen burgers en onschuldige mensen doden.
Ook hier zien we een herdefinitie.
Nu wordt altijd beweerd dat dit mogelijk is.
Maar nee, dat is niet toegestaan, dat is niet mogelijk.
Je mag geen burgers doden. En je mag geen doelen aanvallen waar burgers worden verdacht.
Dus burgers kunnen collateral damage zijn onder internationaal
recht, maar niet dat je er met open ogen naartoe gaat en zegt: ja,
ze verschuilen zich achter burgers.
Als terroristen zich achter burgers verschuilen, dan mag ik als
beschaafde staat niet schieten.
Omdat ik deze burgers niet mag doden.
En als je je eenmaal realiseert dat een staat geen onschuldige mensen mag doden - als
je je dat eenmaal realiseert, in elke situatie, dan is de discussie altijd anders.
En je kunt het uitproberen.
Probeer maar eens te praten met de vele mensen die voor de vaccinatie waren, bijvoorbeeld, ongeacht
de vraag of deze vaccinatie nu een gentherapie is, wat zeer waarschijnlijk is, of, zoals ik al zei,
er al deze misstanden waren in de goedkeuringsprocedures, wat er
allemaal mis ging - trek het altijd terug naar dit ene punt.
Maar als de staat het verplicht stelt, mag de staat dan een onschuldig
persoon doden vanuit jouw standpunt?
En als mensen er dan over gaan nadenken, omdat ze als gevolg daarvan zeggen dat elke
staat kan beslissen wie eigenlijk een gevaar is voor mijn staat, voor het collectief,
en dat ik die dan kan doden?
Nee! En dan worden veel dingen duidelijker.
Het is heel logisch en vooral heel, heel praktisch om het mee te nemen.
En ik vond het geweldig dat je het opnieuw toepaste op verschillende crises.
Corona is echt een voorbeeld van wat er nu gebeurt.
En wereldwijd hebben we nog een paar andere problemen.
Maar ik vind het zo mooi dat je echt tot de kern van de zaak komt, tot dit ene
punt en zegt dat de staat niet mag doden.
Dat is wat we met ons meenemen, dat is wat we doorgeven aan elke kijker
die dit ergens vandaan bekijkt.
Dat is een argument dat we naar voren kunnen brengen.
En we kunnen dit echt uitdragen naar de stamtafels, discussieforums of waar dan
ook. Hartelijk dank, mijnheer Ludwig, voor het interview. Ja, dank je wel.
Dat je altijd vecht voor deze opheldering.
En we sturen jullie heel veel sterkte voor morgen, voor de belangrijke dag, de overhandiging
van de strafrechtelijke aanklachten.
Ja, dank je wel. Jij ook bedankt.