Zer dakizue, ikusle maiteok, eguraldiaren manipulazioari buruz?
Zure inguruan ere gai hau eztabaida sortzen duen moduan eztabaidatzen al da, eta
askotan konspirazio-teoria gisa baztertzen al da?
Davosen 2022ko WEFF udako ekitaldian zientzia naturaletako doktore batek emandako hurrengo
hitzaldia alor honetan oso informagarria da.
Philipp Zellerrek ETH Zurichen fisikak ikasi zituen eta zientzia naturaletan doktoregoa du.
Aisialdiko pilotu gisa, Zellerrek hiru hamarkada baino gehiagoz eguraldiarekin estu lotuta egon da.
Denborarekin, gero eta gehiago ohartu zen zeruan fenomeno bitxiez.
Bere ikerketa eta azterketa propioak egitea hasi zen.
Bereziki SRM (eguzki-erradiazioaren kudeaketa), SAI (stratosferako aerosol-injekzioa) eta HAARP (Maiztasun
Handiko Ikerketa Aktiboko Auroral Proiektua) gaiei buruz.
Unibertsitateko irakasle ohi Zellerrek urte asko daramatza patenteen arloan lanean.
Hori dela eta, arlo honetan oso jakituna da.
Bere ikerketaren bidez, eguraldiaren manipulaziorako teknologien inguruko 1.000 inguru
patente aurkitu ditu – 1892ra arte atzera doazenak.
Hurrengo aurkezpena ez da alarma sortzeko asmoarekin egina.
Eguraldiaren manipulazioa, gure jakintzarekin ala gabe, hala ere gertatzen da.
Aitzitik, gertakarien egia oinarritutako argitaratzeak gertakari horien edozein ukapenari aurre egin eta
objektiboki sendoak diren argumentuak eskaini beharko lituzke.
Beraz, mesedez, partekatu bideo hau ezezagunak baina egia bilatzen duten pertsonekin.
Horren ostean, Davosen ospatutako 2022ko Udako WEFF-ean Dr. Philipp Zellerrek emandako hitzaldia dator.
Beraz, zer gertatzen da geoingeniaritza eta osasunarekin?
Esan bezala, patenteei buruzko zenbait gobernu-dokumentu eta legeen ikuspegi ez-osoa eman nahi nuke.
Patenteak ez dira dibertitzeko bakarrik erregistratzen; diru asko kostatzen dute.
Eta funtzionatzen dutela ere frogatu behar duzu, bestela ez dira onartuko; eta ikerketa-artikuluak argitaratuta egon behar
dute, ez nik neuk idatzitakoak, izan ere, esan dudan bezala, osasunari arreta jartzen diotela ere erakutsi behar dute.
Esan dudan bezala, hau ikuspegi orokor bat besterik ez da; ia etengabe ikertzen jarraitzen dut.
Ez dut hemen hitzaldi zientifiko bat emateko asmorik, konferentzia zientifiko baten egitura eta antzekoen
zentzuan, baizik eta, esan dudan bezala, ikuspegi orokor bat.
Eta, noski, oker egon naiteke, akatsak egin ditzaket edo agian oinarri ahulean dagoen zerbait aipa
dezaket; hori besterik gabe aurrez esan nahi dut.
Beraz, zehazki zer da geoingeniaritza?
Weichelt andreak lehenago aipatu zituen chemtrailak. Saiatzen naiz termino hori ez erabiltzen, berehala konspirazio-teoriko gisa
etiketatzen zaituelako, nahiz eta terminoa bera AEBetako Aire Indarrek asmatu zuten 1970eko hamarkadan. Hori da barregarriena.
Geoingeniaritza zalantzarik gabe termino neutroagoa da, eta batez ere eguraldiaren manipulazioa dakar, hau da, alderdirik
garrantzitsuena; partikulak atmosferara askatuz, baita potentzia handiko uhin elektromagnetikoak atmosferara igorrita ere.
Ondoren, noski, Lurra aztertzea, izan ere, dena aldaketari buruzkoa baita: Lurra ingeniaritzea, geo, Lurra.
Honek esan nahi du hutsuneak, olio-metaketak, gasak eta abar bilatzen dituzula.
Eta egiazki, hasieran ia sinetsi ere egin ez nuen arren, jarduera hauekin lurrikarak artifizialki eragin ditzakezu. Eta,
azkenik, Lurraren eremu magnetikoa ere manipulatu dezakezu, batez ere aipatutako erradiazio elektromagnetikoekin.
Zergatik egiten da geoingeniaritza lehenik eta behin?
Hau, egiaz, Bigarren Mundu Gerraren ondoren berehala hasi zen Gerra Hotz osoari lotuta dago.
Egiazki, lehenago hasi zen, gutxienez eguraldian eragiteko saiakerarekin. Baina eskala handiko geoingeniaritza
benetan Bigarren Mundu Gerraren ondoren hasi zen.
Eta hemen AEBetako lehendakari ohi Lyndon B. Johnson aipatuko nuke. 1962ko konferentzia batean esan zuen, eta hona hemen bere
hitzak: "Eguraldia kontrolatzen duenak mundua kontrolatzen du."
Eta hauek dira Estatu Batuak buru dituen superpotentzia hauen aspirazioak.
Bide batez, hitzaldi hau YouTuben dago eskuragarri, eta bertan aurkitu eta jatorrizko testua entzun dezakezu.
Iraganean – barregarria da jendeak beti ukatu egiten duela geoingeniaritza egiten ari dela ere –
baina iraganean halako proiektu asko egon ziren.
Orain publikoki ere onartuta dauden oso nabarmenak diren pertsonaia batzuk aipatu nahi nituzke.
Cumulus proiektua, 1952an Erresuma Batuan uholde-hondamendi handia eragin zuena, hodeiak
artifizialki sortu eta euritea eragiteko haziak botatzean.
Uholde-hondamendi oso dramatikoa izan zen, 34 pertsona hil ziren eta etxe asko eraman zituzten, etab.
Jakina, askoz okerragoak diren hondamendiak ere badaude, baina kasu honetan lotura oso berehala nabaria zen.
Orduan urte askotan isilarazi zuten, noski, azkenean argira atera zen arte.
Ondoren, Project Stormfury egon zen, 1962tik 1971era arte iraun zuena. Helburua ekaitz tropikalei eragitea zen, hain
deituriko haztegi bidez, hau da, partikulen askapena eginez.
Gaur egun hau askoz profesionalago egiten da garai hartan baino.
Garai hartan, proiektu bat besterik ez zen, oraindik ikerketa-fasean.
Eta gero, gehienek ziurrenik dakiten bezala, Popeye izeneko proiektua egon zen, Vietnamgo Gerran euri handia
nahita eragin zuten Vietcong-en hornikuntza-bideak lokaztatzeko eta horien erabilera saihesteko.
Eta azkenik, gogorarazi nahi nizue 2.000tik gora bonba nuklear proba egin direla. Beraz, zergatik da
beharrezkoa hain suntsitzaile eta ingurumena hainbeste kaltetzen duen bonba bat hainbeste aldiz probatzea?
Esan nahi dudana da, haiek eraiki nahi badituzu, eta horri buruz jada zalantzak ditudanez, bi edo hiru
proba nahikoa direla nola funtzionatzen duten jakiteko.
Eta gaur egun ere antzeman dezakezu ura, lurzorua eta atmosfera guztietan dagoen erradioaktivitate hau.
Duzena batzuk, ehunka ere izan daitezkeen dokumentu ofizial daude; horietako batzuk beti publikoan eskuragarri egon dira,
beste batzuk berriz geroago desklasifikatu dituzte, batez ere Estatu Batuetan, non ordu
asko eman ditzakezun ikerketan eta deskargetan.
Laburki erakutsi nahi nuke horietako bat hemen, alegia AEBetako Kongresuaren aurrean dagoen
eguraldiaren aldaketari buruzko proposamen bat.
Dokumentu oso zabala da, ia 200 orrialdekoa.
Eta han – bereziki itzuli nuen, 1978koa da – eta bertan dio azken 30 urteotan, hau da, 1947tik 1978ra bitartean – gaur egunaz ari
ez naiz, azken 30 urteez ari naiz – 110 eguraldiaren manipulazioko programa aurkeztu eta onartu zituztela AEBetako Kongresuan.
1978an, Kongresuak nazio-mailako, hau da, estatu arteko ikerketa-programa bat abiarazi eta finantzatu zuen.
Garai hartan, kritikak egin ziren AEBetan nazio-mailako lege bakar bat ez zegoelako hori guztia arautzeko.
Inprobisatu behar izan zenuen eta zerbait egokia abiarazi nahi zenuen.
Eta, noski, orduan jendea beldurtuta zegoen, jada gertatu zelako – adibidez, Vietnamgoan –, beraz, naturalki beldurtu ziren
etsaiak gauza bera egin zezakeela, batetik, edo herrialdea bat-batean erruduntzat hartuko zutela nonbait ekaitz
edo lehorte bat gertatuz gero, eta jendeak esango zuen:
"Hori eraso bat zen," eta, noski, hori saihestu nahi zuten. Horregatik lege bidez egokiro arautu behar izan zuten.
Eta gero, 1978an – 1976an bertan abiarazia – legegintzako ebazpen bat aurkeztu zuten New Yorken.
NBEk atzean zegoen, hau da, eguraldiaren manipulazioa edo ingurumena aldatzen duten beste edozein teknika militar
helburuetarako erabiltzea debekatzen duen NBEren akordioa.
Eta Suitzak ere lege hau ratifikatu du, mundu osoko herrialde askok lege hau ratifikatu dutela esan nahi du.
Suitza 1988, hau da, orain lege federal batean txertatu da, eta lege federalen bilduman, 515.06 zenbakian, kontsulta dezakezu.
Lege honek egiazki ona dirudi, eta esan dudan bezala, AEBek 1976 eta 1978 bitartean ezarri zuten, beren
etsaiak gauza bera egin zezakeela beldur zirelako.
Halako lege batek ez du esan nahi inork bete behar duenik.
Oso ondo dirudi, lehen bi artikulu nagusiak ere oso ondo dirudi; benetan galarazita dagoela da kontua.
Baina lege honen hirugarren artikulua dago, eta artikulu horrek, lehenik eta behin, xede
baketsuetarako erabilera, jakina, baimenduta dagoela dio.
Hala ere, ez dago helburu baketsutzat hartzeko zer den definitzen duen definiziorik.
Eta, gainera, 3. artikulu honetan bigarren azpi-xedapen bat dago, eta bertan kontratuzko estatuak are gehiago
konprometitzen dira hau babesteko: ezagutzaren trukearen sustapena eta horretan diruz laguntzea.
Ez dute aktiboki parte hartu behar, baina babestu eta ekarpenak egin behar dituzte.
Eta, gainera, tarta gaineko glasea dago, hain zuzen ere 3. artikuluari buruzko deituriko akordioa, zeinak dioen ez duela
jorratzen ingurumena aldatzen duen teknologia horrek nazioarteko zuzenbidearen aplikagarri diren xedapenak urratzen dituen ala ez.
Pandemiaren kontrolerako ezarri nahi den lege bat pixka bat gogorarazten dit.
Agian jada ezagutuko duzu hau, baina guk, suitzarrok, 1988an ratifikatu genuen.
Hori benetan beldurgarria da.
Orain Estatu Batuetara itzuliko naiz eta argitaratutako beste dokumentu bat erakutsiko dizut, 2025. urterako
ikuspegia AEBetako Aire Indarrei aurkeztutako proposamena zena.
Dokumentua bera 1996koa da, eta bere izenburua da: "Eguraldia indar biderkatzaile gisa".
Eta azpititulua da: "2025era arte eguraldiaren jabe gara".
Dokumentu honetako laburpen txiki bat: ezkerreko aldean nola kalte egin etsaiari, eta eskuineko
aldean nola lagundu zeure buruari eta zure bazkideei.
Hona hemen gako-hitz batzuk besterik ez: euria eta itsas-uholdeek etsaiari kalte egitea, soldaduen morala
jaistea ere helburu dutelarik – beste aldetik, esateko moduan.
Baina lehorte bat ere eragin dezakezu, ur eskasia bat, jendea hain miserabel bihurtu arte amore eman arte.
Ekaitzak sor ditzakezu, ionosfera manipulatu dezakezu – horretara gero bueltatuko naiz – etsaiak ezin dezan
irrati-harremanik ezarri, edo euren radarrak ezin ditzan beren hegazkinak detektatu.
Ihintza eta hodeiak banatu ditzakezu, etsaiak ezkutatu ez dadin, edo sortu ditzakezu etsaiari harridura emateko.
Eta, gainera, jakin dezakezu etsaiak berak halako teknikak erabiltzen dituen ala ez.
Eta beren praktikak ia erabat kontrakoak dira.
Bai, beraz, garraio-eragiketa handia baduzu, ziurtatzen duzu ez dagoela euririk, errepideak lehor daudela, ez dagoela
ekaitzik, eta ionosfera optimizatuta dagoela, radar-seinaleak eta irrati-konexio onak behar badituzu, etab.
Dokumentu hau – oraindik ere dokumentu bera da – halaber adierazten du, Laburbilduz, baldintzak egokiak direnean,
ikatz-hautsa – dokumentu honek argi eta garbi ikatz-hautsa, zehazki hauts finak – nahi den eremuan, hau da, etsaiaren
eremuan, modu kontrolatuan, seguruan, kostu-eraginkorrean eta fidagarrian zabaltzeko gai izan behar dugula adierazten du.
Metodoak ebaluatu ziren, eta bertan adierazten da zenbakaitz spray-teknika jada aztertuak izan direla. Dokumentua 1996koa da.
Seguruen eta kostu-eraginkorren metodoa jet-motorretan erabiltzen den ondorengo erregaile mota bat da, eta,
oinarrizkoan, motoraren atzealdean lotutako injekzio-gailu bat da, karbono-hautsa ihes-jetera sartzeko.
Eta hegazkina eremu honetan zehar hegan ari den bitartean, aktibatu daiteke edo berriro desaktibatu ere egin daiteke.
Zergatik ikatz hautsa? Hori interesgarria da. Beste dokumentu bat dago, Informazioaren
Askatasunaren Legearen (FOIA) arabera geroago argitaratua.
Hau dokumentu konfidentzial eta sekretu bat zen.
Hau Geofisika Sail Nagusiko Philips Laborategitik dator.
Jakina, beti aholkuak eman dizkiete AEBetako gobernuari eta armadari, eta abar.
Hau azaltzen du nola handitu euria, nola murriztu euria, nola ugaritu zirrus hodeiak – beti ditugun velo
moduko hodeiak, naturalki ez direnak, baina hala ere ditugunak – edo nola uxatu lainoak.
Eta gauza guztia – oinarrizkoan laugarren kapitulu hutsa da, bereizita atera dudana – eta argi adierazten
du beltzezko ikatzari eta beltzezko ikatzarekin eguraldiaren aldaketari buruzkoa dela.
Utziko dut hori. Horrelako dokumentu asko eta asko daude.
Ikerketa eta probak egiten ari diren arma guztiak ikustea beldurgarria da.
Liburu batetik, oso zirraragarria den liburu batetik, laburki aipatzea gustatuko litzaidake.
Jatorrizkoa antikuarien liburu-denda batean aurkitu nuen.
Liburu honi "Unless Peace Comes" deitzen zaio, eta hori, noski, guk espero duguna da.
1968an Nigel Calderrek editatu zuen, beraz, urte asko daramatza indarrean.
Eta Nigel Calder hau zientzia kazetari oso eragin handikoa eta ospetsua izan zen.
Eta militar aholkulari nagusiak eta zientzialari gorenak eskatu zituen bakoitzak kapitulu bat ekar zezaten liburu
honetara, beren lanari, gobernuari nola aholkatzen dioten eta zein ikerketa egiten duten azaltzeko.
Eta liburu honetako, 17 kapitulu dituen, kapitulu zoroena edo zirraragarriena "Nola
suntsitzen ari garen ingurumena" deitzen da.
Hori da kapituluaren izenburua, eta kapitulu hau Gordon MacDonald irakasleak idatzi zuen; bera ez dago gurekin, eta
Kaliforniako Unibertsitateko Los Angelesko geofisika eta planetako fisika saileko burua izan zen.
Eta Lyndon Johnson presidenteak osatutako aholkularitza-taldeko kidea zen, eta nik jada lehenago aipatu nuen.
Kapitulu honetako pasarte bat da, beldurgarri irakurtzekoa. 1968an egiten ari ziren ikerketari buruz idazten du.
Hodei hotzak izotz-kristalak sortuz sortu daitezke, eta hodei epelak partikulekin dagoeneko dauden
tanta txikiak artifizialki handituz sortu daitezke.
Euria sortzen ez duten hodei lehorrak sortzea posible da, eta azkenaldian oso maiz ikusi ditugu. Tximistadun
ekaitz baten inguruko hodeiak nahita handitu daitezke ekaitza aldatzeko, indartzeko edo ahultzeko.
Metalezko xafla edo metal-partikulak jaurti daitezke tximista gehiago sortzeko; iraganean, metal-xafla erabiltzen zen.
Beraz, euria edo ekaitzik egin gabe gertatzen den tximista.
Hori oso ondo dakigu.
Zurrunbiloak sor ditzakezu, eta polimero-geruzekin ur-azalak lurruntzea eragotzi dezakezu,
hodeirik ez egon dadin, tenperatura igotzen denean ere.
Egiazki, ura gehiago lurrinduko litzateke.
Klima globala aldatzea posible da, eta idazten du hori naturalki gertatzen dela, beraz, jarduera hauek erraz ezkutatu daitezke.
Inork ez du ohartuko naturala den ala norbaitek atzean dagoen.
Hori ez da dena, bigarren orrialde bat daukat.
Ozonoko zuloak sortzea posible da.
1968, matematika egiaztatzeko besterik gabe.
Antartidako izotz-geruza azpian lurpeko nuklear proba bat eta detonazio atomiko bat
gauzatzeko erabil daitekeen teknika harrigarri bat dago.
Antartidako izotz-geruza 100 kilometro inguruko lodiera du, eta hori izotz kopuru harrigarria da.
Ondoren, izotz-geruza honen azpian dagoen beroak ur-geruza bat sortzen du, eta izotz honen zati handi bat
itsasora irristatuko da, irristagailu batean balitz bezala.
Honek izotzaro global bat eragin dezake.
Nahiko erraza da. Kostaldeko zerrendak lehertu ditzakezu, eta horrek tsunami bat eragingo du.
Ez dakit 1968an nork zekien zer zen tsunami bat.
Onartu behar dut hori 2006tik bakarrik dakidala, nahiz eta aurretik fisika ikasi nuen.
Baina ez nintzen tsunamiak ezagutzen. Lurrikarak sor daitezke lur azpian, hamar kilometro
inguruko sakoneran dagoen ur-geruza aktibatuz.
Oso gertu dago hain deitutako hiru puntutik. Ez dut orain ura materiaren egoeren inguruko
xehetasunetan sartu nahi, denbora arrazoiengatik soilik.
Tripluko puntuaren ondoan dagoen tokia ura dentsitate handiena duen lekua da, non ur superhoztu edo
lurrun bihur daitekeen modu erlatiboan azkar, etab.
Lurrikara batek bere epizentroa 10 kilometroko sakoneran izan zuela entzuten duzunean, beti adi egon behar duzu.
Interesgarria da ohartzea hondamendi nagusi guztiek, hala nola Fukushimak, 10 kilometroko sakonerako epizentroa zutela.
Ezer frogatu ezin dut, baina bitxia da.
Jet-fluxua bideratu dezakezu.
Hori geroxean laburki erakutsiko dizut. Jet-korrontea zer den ez dakitenentzat: 10 kilometro inguruko
altueran mundu osoa zeharkatzen duten haize bortitzak dira.
Tornadoak eragin ditzakezu. Uste dut hori aurreko orrialdean jada aipatu nuela.
Eta, azken batean, MacDonald profesorearen liburuaren kapitulu honen ondorio nagusia da Lurrean dauden
ezegonkortasunak antzeman eta aprobetxatu daitezkeela.
Beraz, oinarrizkoena da, zerbait beti ertzean dagoenean, norabide batean edo bestean
bideratzeko energia pixka bat besterik ez duzula behar.
Eta azkenik, burmuinaren kontrolaz ere hitz egiten du. Uhin elektromagnetikoek gizateriaren
burmuinaren kontrola egiteko erabil daitezkeela.
Uste dut gero eta argiago bihurtzen ari dela hori hamarkada luzez oso sakonki ikertu izan dela.
Horri buruz ere patente asko daude.
Dagoeneko egindako guztia ikustea beldurgarria da.
Bereziki, adibidez, MK-ULTRA programan, etab.
Era berean, helburu onetarako ere erabiltzen da. Hau EEGekin – elektroentzefalogramekin – neurtzen da.
Neurtzen duzu zein garun-uhin dauden eta zein egoeratan dauden.
Eta ondoren, oinarrizkoan berriro erreproduzitu dezakezu eta pertsonak egoera oso zehatzetan jar ditzakezu.
Ez naiz xehetasunetara sartuko, berriro ere denboragatik soilik.
Upel erraldoia da, ezin dut guztiz ireki.
1999an, Europako Kontseiluak 35 orrialde inguruko txosten bat idatzi zuen. Europako Kontseiluaren batzorde berezi batek.
Hau HAARP izeneko proiektuari buruzkoa da. Bi A dituenarekin.
Honek "High Frequency Active Auroral Research Programme" esan nahi du.
Hori Ipar Argien Ikerketa Aktibo Frekuentzia Altuko izena da, ipar argien ikerketa-programa bat.
Hau Alaskan gertatzen da. Orain mundu osoan ia-ia halako geltokiak daude.
Jakina, hauek guztiak "aipu-marketan" dauden ikerketa-estazioak dira.
Gero itzuliko naiz horrek zer den.
Ionosferarako manipulazio-sistemen ingurukoa da.
Ionosfera gure atmosferaren oso goiko zatia da.
80 kilometrotik gorako distantzietatik
Ionizatu egiten da, izan ere, etengabe karga elektrikoak ditugu han, eguzki-haizeak ionizatu eta ondoren desbideratzen baititu.
Han goian, plasma honen bidez etengabe korronte bat isurtzen da.
Han goian elektrikoa da, eta, noski, gauzak manipulatzea bereziki erraza da.
Europako Kontseiluak edo Batzordeak idazten duenez, arma elektromagnetikoen zati bat da eta oso mehatxu arriskutsua
suposatzen du ingurumen osoarentzat eta, noski, giza osasunerako ere, izan ere, proiektuak biosfera osoko
energia-eremu oso sentikorra zeharkatzea du helburu.
Beraz, ez bakarrik ionosferan, hemen behean ere.
Oso jarduera arriskutsua da.
Orain halako irrati-uhinen igorle asko daude, eta zalantzarik gabe guztion osasunean eragina dute.
Orain HAARP proiektu honetara, edo hobeto esanda, haren oinarrizko patentera heltzen ari naiz.
1987an onartu zen.
Hemen dio izenburua dela: "Atmosferaren, ionosferaren edo magnetosferaren eremu bateko aldaketa".
Magnetosfera ionosferatik ere gorago dago.
Ionosfera gure babes-gerdi magnetikoa da, Lurraren eremu magnetikoarekin zuzenean lotuta dagoena eta
mundu osoan torus kuasi baten itxuraz zabaldua dena.
Hori dela eta, hasieran esan nuen bezala, Lurraren eremu magnetikoa manipulatu daiteke.
Patenteak dioenez, plazma berotu daiteke.
Honek gora bultzatzen du, eta han hutsune bat sortzen du, non gora igo den.
Airea berotzen dudanean eta igotzen denean, behealdean presio negatiboa dut.
Honek mugimendu horizontala eragiten du, hau da, haizea.
Ondoren, erradiazio elektromagnetiko hau erabil dezaket raketa bat nahasteko, bideratzeko edo are suntsitzeko.
Arma-sistema bat da. 1990eko hamarkadan AEBek sustatutako Star Wars programa da.
Patente berak ere dio ozonaren edo nitrogenoaren kontzentrazioa alda daitekeela.
Karbon dioxidoaren kontzentrazioa alda dezakezu. Karbon monoxidoa – are arriskutsuagoa.
Nitrogeno oxidoak eta beste substantzia batzuk kontzentratu edo diluitu daitezke ingurumen-fluxuak kudeatzeko.
Era berean, Lurraren eremu magnetikoa murriztu edo, are gehiago, itzali daitekeela ere adierazten du.
Helburua, noski, misilak bideratzea da, baina hori ez da dena.
Eta benetan harrigarria da atmosferaren goiko geruzetan dauden plasma partikula hauek manipulatu ahal izatea lente
bat, lente optiko bat, osatzeko, eta horri esker eguzki-izpi bat Lurreko puntu jakin batera bideratu ahal izatea.
Zuen askok agian saiatu zarete tinderra lupa batekin pizten.
Haur nintzenean hori askotan egiten nuen. Ondoren, eskala handian egin daiteke.
Gako-hitza: baso-suteak edo beste suteak edo bero-arazoak, etab.
Hona hemen Alaskako antenen jatorrizko basoa nola dagoen.
Hauek gurutz-diagonal antenak dira, hau da, erradio antena tipikoak.
Antena hauek 30 kHz-tik 300 MHz-ra bitarteko maiztasunak sortu ditzakete.
Hauek dira ohiko irrati-uhinak. Lehenago azaldu nuena honelakoa da.
Atmosferaren goiko zatia ionosferaren altuerara bultzatzen da.
Honek presio negatiboa sortzen du. Ondoren mugimendu horizontala eta horri dagokion haizearen mugimendua gertatzen dira.
Lehenago aipatutako maiztasunak HAARPetik uhin-luzerara bihurtzen badituzu eta bihotz-uhina begiratzen
baduzu, 10 m eta 15 km arteko uhin-luzerak lortzen dituzu.
Uhin-barruna, uhin-sabelaldea, horren erdia da, hau da, 5 eta 7,5 kilometro bitartekoa. Hodei-formazio horiek ikusten dituzunean,
galdetu behar diozu zeure buruari ea foehn-ibarreko uhin finkoak diren, Suitzako Goi-ordokian edo Alemaniako hegoaldean
ikusten badituzu, edo ea beste kausa bat dagoen haien atzean.
Niretzat, zehazki horrela dirudi.
Hau ere HAARP ikerketari buruzko ikerketa-txosten batetik dator, eta bertan azaltzen da nola
irrati-uhinak ionosferan islatuta geratu daitezkeen.
Elektrikoki eroalea denez, ispilu gisa erabili daiteke eta radar-zaintza eta
irrati-komunikazio askoz hobeak eskaintzen ditu.
Hona hemen ikerketa-lan baten pasarte bat ere.
Hemen ikus dezakezu eroale-geruza desberdinak daudela.
Jakina, ionosferak bakarrik eroaten du elektrizitatea.
Hemen behean oraindik eroale-geruzak dituzu. Nola lortzen duzu hori?
Atmosferaren behealderagoan eroale-partikulak askatuz.
HAARP uhin hauekin efektu jakin batzuk lortzeko oso lagungarriak dira.
Orain zehazki han erabiltzen diren partikula horietara heltzen naiz.
Beste patente bat ekarriko dizut. 1966an emandako oso patente zaharra da.
Zehazki, AEBetako Itsas Armadari, hau da, ez enpresa pribatu bati, baizik eta estatuari.
Aipatu nahi nuke garai hartan, AEBetako patente-legearen arabera, patente bat gehienez 17 urtez mantendu zitekeela.
Baina hori asko kostatzen da. Patente bat zahartu ahala, haren babesa mantentzeko ordaindu beharrekoa gero eta handiagoa da.
Beraz, 17 urte osoetarako ordaindu zen.
Patente hau, nahiz eta hain zaharra izan, oso garrantzitsua iruditzen zait. Higroskopiko kea sortzeko
nahasketa metaliko baterako dozenaka, ehunka ez badira, patenteen adibide gisa balio du.
Hori dela eta, keak ura erakartzen du, ura lurruna erakartzen du.
Eta bertan diote nahasketa metaliko bat behar duzula, eta honako hauek ditu, adi egon:
Litio, sodio, potasio, zesiu, rubidio, kaltzio, magnesio, estrontzio eta bario karbonatoak, baita haien nahasketak ere.
Gainera, aluminioa, magnesio, zinka edo zirkonioa bezalako metalez arinak, edo horien nahasketak.
Gainera, nitratoak, perkloratoak, sodioa, litioa, potasioa, kaltzioa, bariuma eta
estrontioa bezalako agente oxidatzaile inorganiko bat.
Eta, gainera, badago halogeno anitzeko konposatu bat, geroago aztertuko dudana, hala nola hexakloretanoa
edo oktakloropropanoa, AEBetako Itsas Armadak 17 urtez patentatu, onartu eta mantendu zuena.
Beste halako patente batek dio stratosferako Welsbach partikulak askatu daitezkeela berotze globala murrizteko.
1991n klima-aldaketaren karroan salto egin zuten.
Welsbach ikertzailea zen, hortaz Welsbach partikulak.
Hau da ideia hau asmatu zuten pertsonetako bat.
Hau bakarrik erakusten ari naiz hemen aluminio dioxidoa edo torio dioxidoa egokienak direla esaten duelako.
Aluminioa jada gaur aipatu da atmosferako kutsatzaile ohikoenetako bat bezala.
Patente asko daude, tartean bat, zeinak dioen hondar antzeko partikulak goi-atmosfera-era eraman daitezkeela.
Errazagoa da Boeing 737 bat 18.000 metroko altueran 25 tona karga eramateko egokitzea.
Patente hau 2018an eman zen. Era berean, partikulek atmosferaren goi-geruetan bi urte inguru irauten dutela adierazten du.
Orain beste gauza bat erakutsiko dizut, espero dut ez dela oso aspergarria. Hau GelTech Solutions-eko patente bat da.
Gaiaz honi buruzko YouTube bideo ugari daude. "Hurrikanen atzetik jaistea" deitzen zaie.
Hegazkinetatik filmatu zuten nola indartzen edo ahultzen zituzten urakanak.
Benetan harrigarria den zerbait asmatu dute: polimero bat, plastikozko konposatu bat. Hodei batean spray bidez botatzen da,
hodeia lehortzen da eta, ondoren, zerutik gela bat erortzen da.
Hau da euria saihesteko beste modu bat.
Eta gero osasun alderdia dago. 2015ean abokatu-bulego bati beste patente erlatiboki berri bat eman zitzaion.
Hau normalean seinale bat da asmatzaileek edo benetako jabeek ezezagunak geratu nahi dutela.
Hemen dioena da hau dela moskito toxikoentzako hegazko banaketa-sistema bat, dronak,
hau da, piloturik gabeko aireontziak erabiliz.
Patenteko irudiak begiratuta, hemen ez duzu oso ondo ikusiko, beraz, handitu egin dut. Ni ez nuen hori gehitu;
dronearen karga-eremuko buru-hezurra duen patenteko irudia da.
Benetan han egiten ari dena gero eta gehiago entzuten eta irakurtzen da hedabide nagusietan.
Baina beti diote ez dela egingo, egin beharko genuke, egin beharko genuke, klima-aldaketagatik premiazkoa dela.
Hori Corona baino iruzur handiagoa da, baina orain ez dut horretan sartzeko denborarik.
Edonola ere, David Keith irakaslearen oso interesgarria den liburu bat dago. Ez dut erostea gomendatzen, baina norbaitek
interesa badu, bertako pasarte batzuk bidal diezazkioket.
Nik daukat "Klima-ingeniaritzaren aldeko kasua", beraz klima-ingeniaritza egin behar dugu.
Nire ustez, gaur egun geoingeniaritzako ikertzaile nagusia da, eta, jakina, beti esaten du hori ez dela egingo.
Jakina dugu nola egin behar den, baina ez da egiten. Denak konspirazio-teorikoak direla dio.
5 nanometroko aluminio dioxidozko mikropartikulak, 30 nanometroko metalikoak (hau da, aluminio purua) eta ondoren beste 15
nanometroko bario titanatozko geruza bat, ogitarteko baten moduan konbinatu nahi dituela xehetasunez deskribatzen du, izan ere
horrek eguzki-argia espaziora modu optimoan islatuko lukeelako.
Gero beste liburu bat dago, agian entzuna duzuna: Bill Gates izeneko batek idatzitako 'Nola saihestu
klima-hondamendi bat'. Ez dut batere gomendatzen hori erostea.
Hori soilik adierazten du: hau inbertsio oso emankorra dela.
Hori buruz gehiago ez dut esango. Orain osasun-ondorioetara pasako naiz, izan ere, hori da gako-gaia.
Beraz, errauts hegan. Lehenago ikatz hautsa aipatzen zuten dokumentuak erakutsi nituen.
Hegaztiko hautsa biriketako minbiziaren arrisku-faktore gisa.
Hau berrikuspen-artikulua da, hau da, ikerketa-lan asko laburbiltzen dituen artikulua.
Medikuntza eta Medikuntza Ikerketako Aurrerapenen Aldizkarian argitaratu zen.
frogatu da aluminio silikatoek, burdin oxidoak, magnetita, erradioisotopoek, hau da, erradioaktibo nukleoek, eta baita
alfa-igorleek ere, arnastean gehien arriskutsuak direnak, silizioa (silizio purua ez da osasungarria), arsenikoa (pozoia
ere deitua), kadmioa eta kromoa, biriketako minbiziaren arriskua nabarmen handitu dezaketenak edo estres
oxidatiboa, zelulen toxikotasuna eta genotoxikotasuna eragin dezaketenak, hau da, genoma ere aldatzen dutenak.
Asbestoa interesgarria da; denek dakite substantzia oso toxikoa dela.
Zuntz-silikato bat da, eta, halako deituriko bioeskuragarri formako burdin oxido asko ere badu. Denok dakigu zein
kasu larri eragin dituen biriketako minbiziari dagokionez.
Gainera, 2019ko berrikuspen-ikerketa batek, Journal of Advances in Medicine and Medical Researcheko beste artikulu batek, aurkitu
zuen burdin oxidozko nanopartikulei esposizioak bihotz-gaixotasunak eragiten
dituela, berriro ere estres oxidatiboagatik.
Artikulu honek dio burdin oxidoari esposizioak bihotz-gaixotasunak ere eragin ditzakeela.
Ikerketa honetako egileek, Marvin Herndon izenekoak, lankideekin batera gai honetan modu intentsiboan lanean aritu denak, artikulu
honetan ere idazten dute geoingeniaritza gelditzea ezinbestekoa dela aerosolak, bereziki hauts-fin osoa den errautsa,
askatzea saihestuz, biosfera osoa suntsitzea ekiditeko.
Bide batez, hau da nireak ez diren argazki gutxi horietako bat; Aufrecht Bern-eko Lilian Anselmetti-k
atera zuen. Eskerrik asko eskuragarri jartzeagatik.
Uste dut Bernako eremuan ikusi zituen hodei-formazioak harrigarriak direla.
2017ko beste ikerketa batek dio biosferaren merkurio-kutsadura nabarmen handitzen ari dela eta hori
ere klima-manipulazioaren ondorio izan behar dela.
Hau Geografia, Ingurumen eta Lurraren Zientzia Nazioarteko Aldizkarian argitaratu zen.
Ikerketa bat zen, ez berrikuspena.
Euria eta elurra masa-espektrometria erabiliz neurtu ziren. Gramo bakoitzeko 2 mikrogramo merkurio-maila oso altua neurtu zen.
Azken 20 urteotan RoHS araudiari esker plomoa eta merkurioa nabarmen murriztu badira ere, kutsadura hau gora doa.
Honek osasun-arriskuak ere sortzen ditu nerbio-, kardiobaskular- eta urogenital-arlokoak.
Ugalketa-ezintasuna eragin dezake, immunitate-sistema kaltetu eta DNA ere hondatu dezake.
Aipatu nahi nuke beste ikerketa bat, Advances in Social Sciences Research Journal aldizkarian argitaratua, Kaliforniako
sekuoia erraldoiei, hau da, redwood baso horiei, buruzkoa.
Horietako batzuk 3.000 urte baino zaharragoak dira. Gaur egun duguna edo benetan duguna
baino askoz klima beroagoa bizi izan zuten.
Lehorte harrigarriak, eurite luzeak eta hotzaldi gogorrak bizi izan dituzte. Oraindik
bizirik daude, baina orain denak hiltzen ari dira.
Hau hurbilago aztertuta ikusten da lehorte artifiziala Kalifornian hamarkada luzez
egindako geoingeniaritzaren ondorioz sortu dela.
Nanopartikula toxikoek argi eta garbi zuhaitzak hiltzea eragiten dute. Nanopartikula hauetako aluminio-edukiak, batez
ere, zuhaitzek beren estomak—hau da, adarretan edo hostoetan dauden irekidurak—itxiaraztea eragiten du.
Orduan ez dute hezetasun-trukerik eta ezin dute CO2 xurgatu.
Bide batez, CO2 bizitzaren gas par excellence da. CO2rik gabe ez legoke landare berdirik.
NASAk duela gutxi egindako ikerketa batek dioenez, azken 15 urteotan Lurra berdeago bihurtu da. Idazten
dute hori, ziurrenik, CO2 maila handitu delako dela.
Zer dago gaizki horrekin? Baina hori soilik menpeko esaldia da.
Faktore oso garrantzitsua da ozono-zuloa, gero eta handiagoa ari dena.
Orain ez duzu horretaz ezer entzuten. CFCak 1980ko hamarkadan debekatu zituzten.
Orain ezerk ezin gaitu gehiago kezka eragin. Beraz, ez dute esaten ozono-zuloa gero eta handiagoa ari denik.
Orain badakigu nola handitu daitekeen.
AEBetako gobernuak jada hori berak onartu du dokumentu ugaritan.
Ozonoko zulok honek esan nahi du Lurraren gainazalean UVB eta UVC neurtu ditzakegula.
Zientzia nagusiak ere onartzen du UVB eta UVC erradiazio-maila askoz altuagoak ditugula. Hau da erradiazio
ultramore arriskutsua, 100 nanometroko uhin-luzeratik 400 nanometro ingurura bitartekoak dituena.
Hori da benetan arriskutsua den UV erradiazioa. Lehen ez genuen hori Lurraren gainazalean.
Hori ozono-zuloaren bidez guregana jaisten ari da.
Hau, noski, guretzat, gizakientzat, sekuoia hauentzat bezain arriskutsua da.
Hurrengo ikerketa batzuk alde batera utziko ditut, denek gauza bera diotelako.
Hori guztia eragiten duena. Erleen heriotza katastrofikoa, intsektuen heriotza, alga guztien arazoak.
Alga toxikoen loraldi hauek, egiaz, planktonak hiltzen direnez gertatzen dira. Hori guztia
nanopartikulen kutsaduragatik eta ozono-zuloagatik da.
Hegaztien populazioak jaitsieran daude, zeharka ere, intsektuak desagertzen ari direlako, eta saguak ere bai.
Hauek guztiak nik irakurri ditudan ikerketak dira. Benetan kezkagarriak dira, izan ere, honek
ingurumen osoan duen eragina, ez bakarrik gure osasunean.
Honek partikula-isurketa guztien bultzatzaile garrantzitsua izan daiteke. Gaur egun arte ezin dut esan patentetan deskribatutako
hegazkinak bakarrik spray soilik bihurtzen ari diren ala ez.
25 tona-ko deposituak dituen B-77. Edo bidaiarien jet guztiek ere isurtzen al dute? Ez nago ziur.
Susmatzen dut, baina hau bakarrik hipotesi bat da, biak aldi berean egiten direla.
Egungo NATOk erabiltzen duen erregaiak, Jet Propulsive 8 (JP8), oso kopuru handia du gehigarri arriskutsuekin.
NATOk ez die bere kide-estatuenei agerian uzten zeintzuk diren gehigarri hauek guztiak.
Izoztearen aurkako babesa, leherketen aurkako babesa, biltegiratzeko baldintza egokiak eta
tenperatura-erresistentzia eskaintzen dituzte.
Artiko eskualdeetan zein basamortuan berdin erabil daiteke. Era berean, kanpoko sukalde bat, itsasontzi bat edo
hegazkin bat martxan jartzeko ere erabil daiteke. Horretarako amaigabeko gehigarriak behar dira.
Marion Hahn-ek egindako ikerketa oso ona dago. Interneten ere aurki daiteke.
Berak bera gaixotu egin zen Aire Indarretako base baten ondoan bizi zelako. Oso argi
erakutsi dezake honi JP8ari egotzi behar diola.
Hemen ikus dezakezu AEBetako Aire Indarretik dozenaka ikerketa-dokumentu militarrak aurkitu ditudala.
Hona hemen ikerketa-lan baten adibide bat. Uste dut 1990eko edo 2000eko hamarkadakoa dela.
Edonola ere, erregai hau AEBetako Aire Indarretan aztertu zuten. JP8 honetan aluminioa, bariuma, berilioa, plomoa, kadmioa,
kromoa, kobaltoa, burdina, kobrea, molibdenoa, sodioa, nikelioa, estronzioa, titanioa,
banadioa, zinka eta estañoa detektatu ziren.
Eta, noski, metal hauek guztien oxidoak daude, baita naftalenoa eta alkil-substituitutako naftalenoa bezalako
polizikliko aromatiko hidrokarburoak ere – guztiak izugarri osasungarriak diren gehigarriak.
Eta orain begiratuz gero, NATOko erregai hau militarra da. Europan hodi-sistema bat dago, eta irudi hau Wikipediakoa da.
Hemen idatzi dudan guztia Wikipediatik dator. Normalean ez dut Wikipediarik aipatzen, zeren eta gehiena ez baita egia.
Baina hona hemen 1970eko hamarkadako irudi hau. Bitxia da, ez dute eguneratu.
Eta hemen ikus dezakezu Europako zehar hodi-sistema hau. Suitza oraindik ez dago hemen sartuta.
Baina Wikipediako artikuluak dioenez, 2009an bertan garraiatutako erregaiaren %90 zibileko
bezeroei saldu zitzaien – hegazkin-erregaia.
Eta zibilen bezero handienen artean daude Frankfurt, Kolonia, Bonn, Zurigo eta Municheko aireportuak.
NATO zibileko aireontzientzako erregai. 2016an, 12 milioi metro kubiko saldu ziren Europan zibileko bezeroei.
Lehenago esan nuen hedabide nagusiek ere gai honi buruz gero eta artikulu gehiago argitaratzen ari
direla, baina gero diote: bai, hori ezin da egia izan.
Bi aste lehenago hedabide nagusietan zabaldu zen beste artikulu bat. SRFn, Watsonen,
ingelesezko herrialdeetan eta abarretan, nonahi.
Esan zen euri-urak edateko uraren kalitate hoberena duela lurreko beste edozein lekutan baino.
Antartikan edo Tibete-ko goi-lurraldetan ere, oraindik Amerikako Ingurumen Babeserako Agentziak
ezarritako mugaren hamalau aldiz handiagoa da.
Guztietan gain, hain deitutako PFAS eta PFOAri buruzkoa da.
Hauek polifluoratuak eta perfluoratuak diren hidrokarburoak dira, hau da, fluoruroa duten hidrokarburoak. Hauek aurki
daitezke – eta hori, noski, hedabide nagusietan aipatzen da – makillajean, xampuenetan, ontzietan eta garbiketa-produktuetan.
Beraz, orain berriro guri egotzi nahi digute errua. Baina Aire Indarrek egindako ikerketa honek bertan konposatu
fluoratuak daudela eta eskala handian daudela adierazi zuen.
Beraz, fluoruratutako konposatu hauen gauzarik txarrena goitik dator.
Hau da hedabide nagusietan aipatutako jatorrizko ikerketa.
Betidanik jatorrizko ikerketak bilatzen ditut.
Ikerlariek han zer egin zuten irakurri nahi dut.
Interesgarria da, halaber, Tagesanzeigerrek Danimarkako ikertzaile bat aipatzea.
Martin Scheringer, ETH Zurichekoa ere, inplikatuta dago.
Orduan, agian harremanetan jar nezake eta galdetu ea atmosferako faktoreak ere kontuan hartu zituzten.
Ikerketa pixka bat gehiago egin nuen eta Forever Chemicals izeneko liburu bat aurkitu nuen, degradatu ez diren eta Lurraren
zikloan denbora luzean iraun egiten duten kimikoei buruzkoa.
Hau batez ere PFOAri eta PFASei dagokie, hau da, perfluoroatutako eta polifluoroatutako hidrokarburoei.
Esaten dute haietatik lau bakarrik daudela benetan ezagutzen eta aztertu dituztela arriskutsuak eta toxikoak diren aldetik.
Eta lau horiek bakarrik frogatu daitezkeela modu erabakigarrian.
Hala ere, bakarrik 6.500 substantzia zerrendatuta daude, eta agian 10.000 baino gehiago dira.
Alex han zutik ikusten dut, beraz, gainerakoa orain utziko dut.
Laburki aipatu nahiko nuke erradiazio ez-ionizagarriak eta eremu elektromagnetikoek ere, nahiz
eta zeharka, genetika-haustura eragin ditzaketela.
Baina badakit beste hizlari bat datorrela, beraz kontzientzia lasai batekin hau alde batera utz dezaket.
Ez dira han goian isuritako substantziak bakarrik osasunerako arriskua sortzen dutenak, baita gainean
erortzen zaizkigun irrati- eta mikrouhin-uhin guztiak ere.
Eta orain, eguraldi-manipulazio honetaz bakarrik ari naiz hitz egiten.
Oraindik 5G-a eta baita 4G-a, 3G-a eta abar ere ekuaziotik kanpo utziko ditut.
Bai, azkenean, hemen daude martxoan eta apirilean nik neuk ateratako argazki batzuk.
Proiektorean ezin duzu ondo ikusi.
Benetan mendietan dagoenez, Los Angelesen gaineko smog baten antza du.
Hori ezin da naturala izan. Eta nahikoa da horrekin.
Zenbait gauza utzi ditut. Espero dut ez naizela gehiegi luzatu. Eskerrik asko zure arretagatik.