شما، بینندگان عزیز، دربارهٔ دستکاری آب‌وهوا چه می‌دانید؟
آیا این موضوع در محیط شما نیز به‌طور جنجالی مورد بحث قرار می‌گیرد و اغلب به‌عنوان یک نظریه توطئه رد می‌شود؟
سخنرانی زیر توسط یک دکترای علوم طبیعی در وارفاکس تابستانی ۲۰۲۲ در داووس، در این زمینه بسیار آموزنده است.
فیلیپ زلر در ETH زوریخ فیزیک خواند و دارای دکترای علوم طبیعی است.
زِلر به‌عنوان یک خلبان تفریحی، بیش از سه دهه است که به‌طور نزدیک با هوا در ارتباط بوده است.
با گذشت زمان، او بیش از پیش پدیده‌های غیرعادی را در آسمان مشاهده می‌کرد.
او شروع به انجام تحقیقات و پژوهش‌های خود کرد.
به‌ویژه در موضوعات SRM (مدیریت تشعشع خورشیدی)، SAI (پاشش آئروسل به استراتوسفر) و HAARP
(پروژه تحقیقاتی فعال شفق قطبی با فرکانس بالا).
زلر، مدرس سابق دانشگاه، سال‌ها در زمینه ثبت اختراع فعالیت کرده است.
به همین دلیل او در این زمینه بسیار آگاه است.
او از طریق تحقیقاتش حدود ۱۰۰۰ حق ثبت اختراع برای فناوری‌های دستکاری آب و هوا یافته
است – که قدمت آن‌ها به سال ۱۸۹۲ بازمی‌گردد.
ارائهٔ زیر با هدف ایجاد هراس نیست.
دستکاری آب‌وهوا به هر حال چه با اطلاع ما باشد چه بدون اطلاع ما انجام می‌شود.
بلکه افشای مبتنی بر واقعیت باید هرگونه انکار این رویدادها را خنثی کرده و استدلال‌های عینی و مستحکمی ارائه دهد.
لذا لطفاً این ویدیو را با افرادی که بی‌خبر اما در جستجوی حقیقت هستند به اشتراک بگذارید.
این مطلب با سخنرانی دکتر فیلیپ زلر در وارفاکس تابستانی ۲۰۲۲ در داووس دنبال می‌شود.
خب، ماجرا چیست با مهندسی جوی و سلامت؟
همان‌طور که گفتم، می‌خواهم یک مرور غیرجامع از چند سند و قانون دولتی مربوط به پتنت‌ها ارائه دهم.
اختراعات صرفاً برای سرگرمی ثبت نمی‌شوند؛ ثبت آن‌ها هزینهٔ زیادی دارد.
و شما همچنین باید ثابت کنید که آن‌ها مؤثر هستند، در غیر این صورت تصویب نخواهند شد، و مقالات پژوهشی منتشرشده، نه توسط خودم،
زیرا همان‌طور که گفتم، باید تمرکز بر سلامت را نیز نشان دهد.
همان‌طور که گفتم، این فقط یک مرور کلی است؛ من تقریباً به‌طور مداوم به تحقیق ادامه می‌دهم.
من قصد ندارم اینجا یک سخنرانی علمی ارائه دهم، به معنای یک کنفرانس علمی، از نظر ساختار و غیره، بلکه همان‌طور که گفتم، یک مرور کلی.
و البته ممکن است اشتباه کنم، اشتباه می‌کنم، یا چیزی را نقل کنم که شاید مبنای محکمی
نداشته باشد؛ فقط می‌خواستم از اول این را بگویم.
پس، دقیقاً مهندسی جوی چیست؟
خانم وایخلت قبلاً به «کم‌تریل‌ها» اشاره کرد. من سعی می‌کنم از این اصطلاح استفاده نکنم چون بلافاصله شما را به‌عنوان یک نظریه‌پرداز
توطئه برچسب می‌زند، هرچند خود این واژه در دههٔ ۱۹۷۰ توسط نیروی هوایی ایالات متحده ابداع شده بود. این نکتهٔ خنده‌دار ماجراست.
مهندسی جوی قطعاً اصطلاحی خنثی‌تر است و عمدتاً شامل دستکاری آب‌وهوا می‌شود که در واقع مهم‌ترین جنبه آن است؛
این کار از طریق آزادسازی ذرات در جو و همچنین انتشار امواج الکترومغناطیسی پرقدرت در جو انجام می‌گیرد.
سپس، البته، کاوش زمین، چون همه‌چیز درباره‌ی تغییر دادن و مهندسی زمین، یعنی «جیو» (geo)، است.
این بدان معناست که شما برای حفره‌ها، رسوبات روغن، گاز و غیره بررسی می‌کنید.
و در واقع، اولش تقریباً باورم نمی‌شد، اما می‌توانید با این فعالیت‌ها به‌طور مصنوعی زلزله‌ها را تحریک کنید. و
در نهایت، می‌توانید میدان مغناطیسی زمین را نیز دستکاری کنید، به‌ویژه با پرتوهای الکترومغناطیسی مذکور.
اصلاً چرا مهندسی جوی انجام می‌شود؟
در واقع این موضوع به کل جنگ سرد بازمی‌گردد که بلافاصله پس از جنگ جهانی دوم آغاز شد.
در واقع، این ماجرا زودتر آغاز شد، دست‌کم با تلاش‌هایی برای تأثیرگذاری بر آب‌وهوا. اما مهندسی
ژئوژنتیکی در مقیاس وسیع واقعاً پس از جنگ جهانی دوم آغاز شد.
و می‌خواهم از رئیس‌جمهور پیشین آمریکا، لیندون بی. جانسون، نقل‌قول کنم. در کنفرانسی در سال ۱۹۶۲، او گفت و من نقل
می‌کنم: «هر که هوا را کنترل کند، جهان را کنترل می‌کند.»
و این‌ها آرمان‌های این ابرقدرت‌ها به رهبری ایالات متحده هستند.
ضمناً این سخنرانی در یوتیوب موجود است، جایی که می‌توانید آن را پیدا کرده و به متن اصلی آن گوش دهید.
در گذشته – نکتهٔ جالب این است که مردم همیشه انکار می‌کنند که مهندسی جوی اصلاً انجام می‌شود –
اما در گذشته پروژه‌های زیادی مثل این وجود داشت.
مایلم چند چهره بسیار برجسته را که اکنون به‌طور عمومی نیز به رسمیت شناخته شده‌اند، ذکر کنم.
پروژه کومولوس که در سال ۱۹۵۲ در بریتانیا به فاجعه بزرگ سیلاب انجامید، زمانی که ابرها برای
ایجاد مصنوعی و باران‌باریدنشان تله‌گذاری شدند.
یک فاجعه سیل بسیار شدید رخ داد که در آن ۳۴ نفر کشته شدند و بسیاری از خانه‌ها ویران شدند و غیره.
البته فجایع بدتری هم وجود دارد، اما در این مورد ارتباط بلافاصله آشکار بود.
سپس برای سال‌ها، البته، ساکت نگه داشته شد تا اینکه بالاخره فاش شد.
سپس پروژهٔ استورم‌فوری بود که از سال ۱۹۶۲ تا ۱۹۷۱ اجرا شد. هدف آن تأثیرگذاری بر طوفان‌ها از طریق
آنچه «کودریزی» نامیده می‌شد، یعنی آزادسازی ذرات بود.
امروز این کار بسیار حرفه‌ای‌تر از گذشته انجام می‌شود.
در آن زمان، این فقط یک پروژه بود که هنوز در مرحله تحقیقاتی قرار داشت.
و سپس، همان‌طور که احتمالاً اکثر مردم می‌دانند، پروژه پاپ‌آی بود که در جریان جنگ ویتنام بارش شدید باران به‌طور
عمد تحریک شد تا مسیرهای تأمین ویت‌کنگ را گل‌ولای‌گرفته و از استفاده از آن‌ها جلوگیری کند.
و در نهایت، می‌خواهم به شما یادآوری کنم که بیش از ۲۰۰۰ آزمایش بمب هسته‌ای انجام شده است. پس چرا لازم است چنین بمب
ویرانگر و آلایندهٔ محیط‌زیستی را این‌همه بار آزمایش کنند؟
منظورم این است که اگر می‌خواهید آن‌ها را بسازید، و من از قبل در این مورد شک دارم، پس دو یا
سه آزمایش کافی است تا بفهمید چگونه کار می‌کنند.
و شما هنوز هم می‌توانید آن را امروز در آب، در خاک و در جو تشخیص دهید؛ تمام این رادیواکتیویته.
ده‌ها، اگر نگوییم صدها، سند رسمی وجود دارد که برخی از آن‌ها همیشه در دسترس عموم بوده‌اند، در حالی که برخی دیگر بعدها
طبقه‌بندی‌شان برداشته شده است، به‌ویژه در ایالات متحده، جایی که می‌توانید ساعت‌ها صرف تحقیق و دانلود کنید.
مایلم به‌طور مختصر یکی از آن‌ها را اینجا نشان دهم، یعنی طرحی برای اصلاح آب‌وهوا که در کنگره ایالات متحده مطرح شده است.
این یک سند بسیار جامع است که تقریباً ۲۰۰ صفحه طول دارد.
و در آنجا – من آن را به‌طور ویژه ترجمه کردم؛ مربوط به سال ۱۹۷۸ است – آمده است که در سی سال گذشته، یعنی از ۱۹۴۷ تا ۱۹۷۸ –
منظورم امروز نیست، دارم دربارهٔ سی سال گذشته صحبت می‌کنم – ۱۱۰ برنامهٔ دستکاری آب‌وهوا به کنگرهٔ آمریکا ارائه و تصویب شده‌اند.
در سال ۱۹۷۸، کنگره یک برنامهٔ تحقیقاتی ملی، یعنی میان‌ ایالتی، را آغاز و تأمین مالی کرد.
در آن زمان، این انتقاد وجود داشت که در ایالات متحده هیچ قانون ملی‌ای برای تنظیم همه این موارد وجود ندارد.
شما مجبور بودید بداهه‌پردازی کنید و می‌خواستید کاری مناسب را به راه بیندازید.
و البته مردم آن زمان ترسیده بودند، چون قبلاً این اتفاق افتاده بود – برای مثال در ویتنام – بنابراین طبیعی بود که بترسند
دشمن ممکن است همان کار را انجام دهد، یا اینکه ناگهان ملت سرزنش شود اگر جایی طوفان یا خشکسالی رخ دهد، و مردم بگویند:
«آن یک حمله بود» و البته آنها می‌خواستند از آن جلوگیری کنند. به همین دلیل مجبور شدند آن را به‌طور قانونی تنظیم کنند.
و سپس، در سال ۱۹۷۸ – که از اوایل ۱۹۷۶ آغاز شده بود – یک قطعنامهٔ قانونی در نیویورک ارائه شد.
سازمان ملل پشت آن بود، یعنی توافق‌نامه سازمان ملل که استفاده از دستکاری آب‌وهوا یا هر فن‌آوری دیگری که
محیط‌زیست را تغییر می‌دهد برای اهداف نظامی را ممنوع می‌کند.
و سوئیس نیز این قانون را تصویب کرده است، به این معنی که تعداد زیادی از کشورهای سراسر جهان این قانون را تصویب کرده‌اند.
سوئیس ۱۹۸۸، یعنی اکنون در قانون فدرال گنجانده شده است که می‌توانید آن را در مجموعه قوانین فدرال، شماره ۵۱۵.۰۶ جستجو کنید.
این قانون در واقع خوب به نظر می‌رسد و همان‌طور که گفتم، ایالات متحده آن را دقیقاً بین سال‌های ۱۹۷۶ تا ۱۹۷۸ معرفی کرد،
زیرا از این می‌ترسید که دشمنانش ممکن است همین کار را انجام دهند.
چنین قانونی به این معنا نیست که انسان مجبور به رعایت آن باشد.
بسیار خوب به نظر می‌رسد، دو مقالهٔ اصلی اول هم بسیار خوب به نظر می‌رسند؛ در واقع این موضوع دربارهٔ این است که این ممنوع است.
اما سپس ماده سوم این قانون وجود دارد و این ماده سوم در وهله اول بیان می‌کند که استفاده برای مقاصد مسالمت‌آمیز، البته مجاز است.
با این حال، هیچ تعریفی از مقاصد مسالمت‌آمیز وجود ندارد.
و سپس در این مادهٔ ۳ یک زیرمادهٔ دوم وجود دارد که بیان می‌کند کشورهای متعاهد حتی متعهد می‌شوند از این
امر حمایت کنند: ترویج تبادل دانش و مشارکت مالی در آن.
آنها مجبور نیستند به‌طور فعال مشارکت کنند، اما باید از آن حمایت کرده و مشارکت نمایند.
و سپس خامه روی کیک هم هست، یعنی آنچه به‌اصطلاح توافق بر سر مادهٔ ۳ نامیده می‌شود، که در آن آمده است این توافق به پرسشِ اینکه
آیا چنین فناوری‌ای که محیط‌زیست را دگرگون می‌کند، با مقررات قابل‌اجرای حقوق بین‌الملل مغایرت دارد یا خیر، نمی‌پردازد.
این مرا کمی یاد قانونی می‌اندازد که قرار است در مورد کنترل همه‌گیری ارائه شود.
ممکن است قبلاً با این آشنا باشید، اما ما سوئیسی‌ها آن را در سال ۱۹۸۸ تصویب کردیم.
این واقعاً ترسناک است.
اکنون به ایالات متحده بازمی‌گردم و سند دیگری را که منتشر شده بود به شما نشان می‌دهم؛ این سند پیشنهادی به
نیروی هوایی ایالات متحده درباره چشم‌انداز سال ۲۰۲۵ بود.
خود سند به سال ۱۹۹۶ بازمی‌گردد و عنوان آن «هوا به‌عنوان ضریب‌دهنده نیرو» است.
و زیرعنوان این است: «ما تا سال ۲۰۲۵ مالک آب‌وهوا هستیم.»
یک گزیدهٔ کوتاه از این سند: در سمت چپ، چگونه به دشمن آسیب برسانید، و در سمت راست، چگونه از خود و شرکای خود حمایت کنید.
در اینجا تنها چند واژه کلیدی آورده شده است: آسیب رساندن به دشمن با باران و امواج جزر و مدی که همچنین با هدف
کاهش روحیه سربازان – در سوی دیگر، به اصطلاح – انجام می‌شود.
اما شما همچنین می‌توانید خشکسالی و کمبود آب را برانگیزید، تا مردم چنان به ستوه آیند که تسلیم شوند.
می‌توانید طوفان‌ها را تحریک کنید، می‌توانید یونیوسفر را دستکاری کنید – بعداً به این موضوع برمی‌گردم – تا دشمن
دیگر نتواند تماس رادیویی برقرار کند، یا رادارش دیگر نتواند هواپیماهای خود را شناسایی کند.
شما می‌توانید مه و ابرها را پراکنده کنید تا دشمن نتواند پنهان شود، یا می‌توانید آن‌ها را ایجاد کنید تا دشمن را غافلگیر کنید.
و همچنین می‌توانید تشخیص دهید که آیا دشمن خود از چنین تکنیک‌هایی استفاده می‌کند یا خیر.
و شیوه‌های خودشان عملاً دقیقاً برعکس است.
بله، پس اگر عملیات حمل‌ونقل گسترده‌ای دارید، مطمئن می‌شوید که باران نمی‌بارد، جاده‌ها خشک هستند، طوفانی در کار
نیست و اگر به سیگنال‌های راداری و ارتباطات رادیویی خوب نیاز دارید، یونیسفر بهینه شده باشد و غیره.
این سند – که هنوز همان سند است – همچنین بیان می‌کند، به‌عنوان خلاصه، وقتی شرایط مناسب باشد، ما باید در موقعیتی باشیم که بتوانیم
گرد و غبار زغال‌سنگ را پخش کنیم – این سند صراحتاً از گرد و غبار زغال‌سنگ، یعنی گرد و غبار ریز زغال‌سنگ، در
منطقه مورد نظر، یعنی منطقه دشمن، به‌صورت کنترل‌شده، ایمن، مقرون‌به‌صرفه و قابل‌اعتماد سخن می‌گوید.
روش‌ها ارزیابی شدند و در آن آمده است که تکنیک‌های بی‌شمار سم‌پاشی قبلاً مورد مطالعه
قرار گرفته‌اند. این سند مربوط به سال ۱۹۹۶ است.
امن‌ترین و مقرون‌به‌صرفه‌ترین روش، نوعی پس‌سوزاننده است که در موتورهای جت استفاده می‌شود و اساساً یک
دستگاه تزریق است که پشت موتور نصب می‌شود تا این گرد و غبار کربن را به جریان خروجی وارد کند.
و در حالی که هواپیما از این منطقه عبور می‌کند، فعال می‌شود یا می‌توان آن را دوباره غیرفعال کرد.
چرا گرد و غبار زغال‌سنگ؟ این جالب است. سند دیگری هم هست که بعداً تحت قانون آزادی اطلاعات (FOIA) منتشر شد.
این قبلاً یک سند محرمانه و سری بود.
این از آزمایشگاه فیلیپس بخش ارشد زمین‌شناسی است.
آنها البته همیشه به دولت و ارتش آمریکا و غیره مشاوره داده‌اند.
این توضیح می‌دهد چگونه بارندگی را افزایش دهیم، بارندگی را کاهش دهیم، ابرهای سیرس – ابرهای حجاب‌مانندی که اکنون
همیشه داریم و طبیعی نیستند اما به هر حال داریم – را افزایش دهیم یا چگونه مه را از بین ببریم.
و کل ماجرا – که در واقع فقط فصل چهارم است و من آن را جدا کرده‌ام – و در آن صراحتاً آمده که درباره
زغال‌سنگ سیاه و اصلاح آب‌وهوا با زغال‌سنگ سیاه است.
از آن صرف‌نظر می‌کنم. اسناد زیادی از این قبیل وجود دارد.
دیدن تمام سلاح‌هایی که در حال تحقیق و آزمایش هستند، ترسناک است.
مایلم به‌طور مختصر از یک کتاب، کتابی بسیار هیجان‌انگیز، نقل‌قول کنم. نسخهٔ اصلی آن را در یک کتاب‌فروشی عتیقه‌جات پیدا کردم.
این کتاب «مگر آنکه صلح بیاید» نام دارد که البته همان چیزی است که ما امیدواریم.
این در سال ۱۹۶۸ توسط نایجل کالدر ویرایش شد، بنابراین سال‌هاست که وجود دارد.
و این نایجل کالدر یک روزنامه‌نگار علمی بسیار تأثیرگذار و نام‌آور بود.
او از مشاوران ارشد نظامی و دانشمندان برجسته خواست تا هر یک فصلی را در این کتاب دربارهٔ کارشان، نحوهٔ
مشورت‌شان با دولت و پژوهش‌هایی که انجام می‌دهند، بنویسند.
و دیوانه‌کننده‌ترین یا هیجان‌انگیزترین فصل این کتاب که ۱۷ فصل دارد، «چگونه در حال نابودی محیط زیست هستیم» نام دارد.
این عنوان فصل است و این فصل توسط پروفسور گوردون مک‌دونالد نوشته شده است، که دیگر در قید حیات نیست و رئیس گروه
زمین‌شناسی و فیزیک سیاره‌ای در دانشگاه کالیفرنیا لس‌آنجلس بود.
و او عضوی از کادر مشاوران رئیس‌جمهور لیندون جانسون بود که قبلاً از او نقل قول کرده بودم.
گزیده‌ای از این فصل که خواندنش ترسناک است. او دربارهٔ تحقیقاتی می‌نویسد که در سال ۱۹۶۸ در حال انجام بود.
ابرهای سرد را می‌توان با تشکیل بلورهای یخ ایجاد کرد، در حالی که ابرهای گرم را می‌توان با
بزرگ‌سازی مصنوعی قطرات موجود با ذرات ایجاد کرد.
امکان ایجاد ابرهای خشک که باران نمی‌بارند وجود دارد، چیزی که اخیراً بسیار زیاد دیده‌ایم. ابرهای اطراف یک طوفان رعد و برق را
می‌توان عمداً بزرگ‌تر کرد تا طوفان را تغییر، تقویت یا تضعیف کنند.
می‌توان ورقه‌های فلزی یا ذرات فلزی را رها کرد تا صاعقه‌های بیشتری تولید شود؛ در گذشته از ورقه‌های فلزی استفاده می‌شد.
پس رعد و برقی که بدون باران یا طوفان واقعی رخ می‌دهد.
ما این را خیلی خوب می‌دانیم.
شما می‌توانید گردبادها ایجاد کنید، می‌توانید با لایه‌های پلیمر از تبخیر سطوح آب جلوگیری کنید تا
هیچ ابری شکل نگیرد، حتی وقتی دما افزایش می‌یابد.
در واقع، آب بیشتری تبخیر می‌شد.
ممکن است آب‌وهوای جهانی را تغییر داد و او می‌نویسد که این به هر حال به‌طور طبیعی اتفاق
می‌افتد، بنابراین پنهان کردن این فعالیت‌ها آسان است.
هیچ‌کس متوجه نخواهد شد که آیا این طبیعی است یا پشت آن کسی قرار دارد.
این همه ماجرا نیست، من یک صفحهٔ دوم هم دارم.
ایجاد سوراخ‌های اوزون ممکن است.
۱۹۶۸، فقط برای بررسی محاسبات.
یک تکنیک شگفت‌انگیز وجود دارد که می‌توان از آن برای انجام انفجار اتمی، یک آزمایش هسته‌ای
زیرزمینی در زیر پوشش یخ قطب جنوب استفاده کرد.
پوستهٔ یخ قطب جنوب حدود ۱۰۰ کیلومتر ضخامت دارد که مقدار فوق‌العاده‌ای یخ است.
سپس به‌واسطهٔ گرمای زیر این لایهٔ یخ، لایه‌ای از آب تشکیل می‌شود و بخش بزرگی از این یخ گویی روی یک سرسره به درون دریا سر می‌خورد.
این می‌تواند باعث آغاز یک عصر یخبندان جهانی شود.
نسبتاً ساده است. می‌توانید نوارهای ساحلی را منفجر کنید و آن‌ها سونامی ایجاد خواهند کرد.
نمی‌دانم در سال ۱۹۶۸ چه کسی می‌دانست سونامی چیست.
باید اعتراف کنم که تنها از سال ۲۰۰۶ به این موضوع واقف بوده‌ام، هرچند پیش از آن فیزیک خوانده بودم.
اما من با سونامی‌ها آشنا نبودم. زلزله‌ها می‌توانند با فعال‌سازی لایهٔ آبی که حدود ده کیلومتر زیر زمین قرار دارد، ایجاد شوند.
این بسیار به آنچه نقطهٔ سه‌گانه نامیده می‌شود نزدیک است. من در حال حاضر صرفاً به دلایل
زمانی نمی‌خواهم وارد جزئیات حالت‌های مادهٔ آب شوم.
نزدیک به نقطه سه‌گانه به معنای جایی است که آب بیشترین چگالی را دارد، جایی که می‌تواند نسبتاً
سریع به حالت فوق‌سرد یا بخار تبدیل شود و غیره.
وقتی می‌شنوید که کانون یک زلزله در عمق ۱۰ کیلومتری قرار داشته است، همیشه باید گوش‌هایتان را تیز کنید.
جالب است بدانیم که همهٔ فجایع بزرگ، مانند فوکوشیما، کانون لرزه‌ای در عمق ده کیلومتری داشته‌اند.
نمی‌توانم چیزی را ثابت کنم، اما این یک تصادف جالب است.
شما می‌توانید جریان جت را منحرف کنید.
بعداً به‌طور مختصر آن را به شما نشان خواهم داد. برای کسانی که نمی‌دانند جریان جتی چیست: این بادهای شدیدی
هستند در ارتفاع حدود ده کیلومتر که دور کرهٔ زمین می‌وزند.
شما می‌توانید گردبادها را فعال کنید. فکر می‌کنم قبلاً در صفحهٔ قبلی به این اشاره کرده بودم.
و در نهایت، نتیجهٔ فصل حاضر از کتاب پروفسور مک‌دونالد این است که می‌توان ناپایداری‌های
زمین را شناسایی و از آن‌ها بهره‌برداری کرد.
پس در اصل، وقتی چیزی همیشه در آستانه است، تنها کافی است کمی انرژی صرف کنید تا آن را به یک سمت یا سمت دیگر هدایت کنید.
و در نهایت، او همچنین دربارهٔ کنترل ذهن صحبت می‌کند. اینکه امواج الکترومغناطیسی می‌توانند برای
اعمال کنترل ذهن بر بشریت مورد استفاده قرار گیرند.
من معتقدم که هرچه بیشتر آشکار می‌شود که در واقع دهه‌هاست به‌طور بسیار فشرده روی این موضوع تحقیق شده است.
در این زمینه نیز پتنت‌های زیادی وجود دارد.
دیدن همه چیزهایی که قبلاً انجام شده ترسناک است.
به‌ویژه، برای مثال، در برنامه ام‌کی-اولترا و غیره.
همچنین برای اهداف خوب استفاده می‌شود. این با استفاده از الکتروانسفالوگرام‌ها (EEG) اندازه‌گیری می‌شود.
شما اندازه‌گیری می‌کنید که چه امواج مغزی وجود دارند و در چه وضعیتی هستند.
و سپس اساساً می‌توانید آن را پخش کنید و افراد را در حالات بسیار مشخصی قرار دهید.
من وارد جزئیات نمی‌شوم، باز هم صرفاً به دلایل زمانی.
این بشکه خیلی بزرگه، نمی‌تونم همه‌ش رو باز کنم.
در سال ۱۹۹۹، شورای اروپا گزارشی در حدود ۳۵ صفحه تهیه کرد. یک کمیسیون ویژهٔ شورای اروپا.
این مربوط به پروژهٔ موسوم به HAARP است. با دو الف.
این مخفف «برنامهٔ تحقیقاتی فعال شفق قطبی با فرکانس بالا» است.
این مخفف «پژوهش فعال شفق قطبی با فرکانس بالا» است که یک برنامه تحقیقاتی درباره شفق‌های قطبی شمالی است.
این ماجرا در آلاسکا رخ می‌دهد. اکنون تقریباً در سراسر جهان ایستگاه‌هایی مانند این وجود دارد.
البته، این‌ها همه ایستگاه‌های تحقیقاتی «در گیومه» هستند.
بعداً برمی‌گردم تا بگویم آن چیست.
این دربارهٔ سامانه‌های دستکاری یونیوسفر است.
یونوسفر بخش بسیار بالایی از جو ماست.
از حدود ۸۰ کیلومتر به بالا
این یونیده شده است زیرا ما به‌طور مداوم بارهای الکتریکی در آنجا داریم که توسط باد خورشیدی یونیده شده و سپس منحرف می‌شوند.
در آنجا، جریانی به‌طور مداوم از میان این پلاسما عبور می‌کند.
اون بالا همه‌چیز الکتریکی است و البته دست‌کاری کردن چیزها آنجا به‌ویژه آسان است.
شورای اروپا یا کمیسیون می‌نویسد که این بخشی از سلاح‌های الکترومغناطیسی است و تهدیدی بسیار خطرناک برای کل محیط زیست
و البته برای سلامت انسان محسوب می‌شود، زیرا این پروژه هدف نفوذ به میدان انرژی بسیار حساس کل زیست‌کره را دنبال می‌کند.
پس نه تنها در یونیوسفر، بلکه اینجا پایین هم.
این یک فعالیت بسیار خطرناک است.
اکنون فرستنده‌های فراوانی از این نوع امواج رادیویی وجود دارند و قطعاً بر سلامت همه‌ی ما تأثیر می‌گذارند.
اکنون به این پروژهٔ HAARP می‌رسم، یا بهتر بگویم به پتنت پایه‌ای آن.
این در سال ۱۹۸۷ اعطا شد.
در اینجا آمده است که عنوان این است: «تغییر در ناحیه‌ای از جو، یونیوسفر یا مغناطیس‌سفر»
مغناطیس‌سfera حتی بالاتر از یونوسفرا قرار دارد.
یونوسفیر کمربند حفاظتی مغناطیسی ماست که مستقیماً به میدان مغناطیسی زمین متصل است و در
سراسر جهان به شکل یک توروس نیمه‌حلقه جریان دارد.
در این زمینه، همان‌طور که در ابتدا گفتم، می‌توان میدان مغناطیسی زمین را دستکاری کرد.
در پتنت آمده است که پلاسما را می‌توان گرم کرد.
این باعث بالا آمدن آن می‌شود و در محل بالا آمده‌اش خلأ ایجاد می‌کند.
وقتی هوا را گرم می‌کنم و بالا می‌رود، در پایین فشار منفی دارم.
این باعث ایجاد یک حرکت افقی می‌شود، یعنی باد.
سپس می‌توانم از این تابش الکترومغناطیسی برای گیج کردن، منحرف کردن یا حتی نابود کردن یک موشک استفاده کنم.
این یک سامانهٔ تسلیحاتی است. این همان برنامۀ جنگ ستارگان است که در دهۀ ۱۹۹۰ توسط ایالات متحده تبلیغ شد.
همان پتنت همچنین بیان می‌کند که غلظت ازون یا نیتروژن قابل تغییر است.
می‌توانید غلظت دی‌اکسید کربن را تغییر دهید. مونوکسید کربن – حتی خطرناک‌تر.
اکسیدهای نیتروژن و سایر مواد می‌توانند برای مدیریت جریان‌های زیست‌محیطی غلیظ یا رقیق شوند.
همچنین آمده است که میدان مغناطیسی زمین را می‌توان کاهش داد یا حتی خاموش کرد.
هدف البته منحرف کردن موشک‌هاست، اما این همه ماجرا نیست.
و واقعاً دیوانه‌کننده است که می‌توانید این ذرات پلاسما را در ارتفاعات بالای جو دستکاری کنید تا به شکل یک عدسی، یک
عدسی نوری، درآیند و این امکان را به شما می‌دهد تا پرتوی نور خورشید را روی نقطه‌ای روی زمین متمرکز کنید.
بسیاری از شما ممکن است تلاش کرده باشید تا تیندِر را با ذره‌بین آتش بزنید.
من وقتی بچه بودم این کار را زیاد انجام می‌دادم. سپس می‌توان آن را در مقیاس وسیع انجام داد.
واژه‌های کلیدی: آتش‌سوزی‌های جنگلی یا سایر آتش‌سوزی‌ها یا مشکلات گرمایی و غیره.
این است آنچه جنگل اصلی آنتن‌ها در آلاسکا به نظر می‌رسد.
این‌ها آنتن‌های متقاطع مورب هستند، یعنی آنتن‌های رادیویی معمولی.
این آنتن‌ها می‌توانند فرکانس‌هایی از ۳۰ کیلوهرتز تا ۳۰۰ مگاهرتز تولید کنند.
این‌ها امواج رادیویی معمولی هستند. آنچه قبلاً توضیح دادم چیزی شبیه به این است.
قسمت بالایی جو تا ارتفاع یونیوسفر رانده می‌شود.
این فشار منفی ایجاد می‌کند. سپس حرکت افقی و حرکت باد متناظر رخ می‌دهد.
اگر فرکانس‌هایی را که قبلاً از HAARP ذکر کردم به طول موج تبدیل کنید و به موج قلب نگاه کنید، طول
موج‌هایی بین ۱۰ متر تا ۱۵ کیلومتر به دست می‌آورید.
فرورفتگی موج، شکم موج، نیمی از آن است؛ یعنی ۵ تا ۷٫۵ کیلومتر. وقتی چنین سازه‌های ابری را می‌بینید، باید از خود بپرسید آیا این‌ها
امواج ایستاده از یک دره فون هستند، اگر آن‌ها را در فلات سوئیس یا حتی جنوب آلمان ببینید، یا آیا علت دیگری پشت آن‌ها نهفته است.
به نظر من دقیقاً همین‌طور است.
این نیز از یک گزارش پژوهشی دربارهٔ پروژهٔ HAARP و چگونگی انعکاس امواج رادیویی از یونیوسفر است.
از آنجا که رسانای الکتریسیته است، می‌توان از آن به‌عنوان آینه استفاده کرد و می‌تواند نظارت
راداری و ارتباطات رادیویی بسیار بهتری را فراهم کند.
در اینجا همچنین گزیده‌ای از یک مقاله پژوهشی آمده است.
در اینجا می‌توانید ببینید که لایه‌های رسانای مختلفی وجود دارند.
طبیعتاً تنها یونسفره است که برق را هدایت می‌کند.
در اینجا هنوز لایه‌های رسانا دارید. چگونه این کار را انجام می‌دهید؟
با آزاد کردن ذرات رسانا در ارتفاعات پایین‌تر جو.
آنها در دستیابی به برخی اثرات با این امواج HAARP بسیار مفید هستند.
اکنون دقیقاً به همین ذرات که در آنجا استفاده شده‌اند می‌رسم.
یک پتنت دیگر برایت می‌آورم. این یک پتنت بسیار قدیمی است که در سال ۱۹۶۶ صادر شده است.
به طور مشخص به نیروی دریایی ایالات متحده، به معنای نه یک شرکت خصوصی، بلکه به دولت.
مایلم اشاره کنم که در آن زمان، طبق قانون ثبت اختراعات آمریکا، یک اختراع می‌توانست حداکثر به مدت ۱۷ سال معتبر باقی بماند.
اما این هزینه زیادی دارد. هرچه یک حق ثبت اختراع قدیمی‌تر شود، برای حفظ حفاظت از آن باید مبلغ بیشتری بپردازید.
پس برای تمام ۱۷ سال پرداخت شد.
این پتنت، با اینکه بسیار قدیمی است، برای من بسیار مرتبط است. این پتنت به‌عنوان نمونه‌ای از ده‌ها، اگر نه
صدها، پتنت برای مخلوط فلزی تولید دود رطوبت‌گیر عمل می‌کند.
پس دود آب را جذب می‌کند، بخار آب را جذب می‌کند.
و در آنجا آمده که شما به یک مخلوط فلزی نیاز دارید، و شامل موارد زیر است، محکم بگیرید:
کربنات‌های لیتیم، سدیم، پتاسیم، سزیم، روبیدیم، کلسیم، منیزیم، استرانسیوم و باریم، و همچنین مخلوط‌های آن‌ها.
علاوه بر این، فلزات سبک مانند آلومینیوم، منیزیم، روی یا زیرکونیوم، یا مخلوط‌هایی از آن‌ها.
علاوه بر این، یک عامل اکسیدان غیرآلی مانند نیترات‌ها، پرکلرات‌ها، سدیم، لیتیم، پتاسیم، کلسیم، باریم و استرانسیوم.
و سپس یک ترکیب چندهاಲوجنی نیز وجود دارد که بعداً به آن بازخواهم گشت، مانند هگزاکلرواتان یا اکتاکلروپروپان که توسط نیروی
دریایی ایالات متحده به مدت ۱۷ سال ثبت، اعطا و حفظ شده بود.
یک پتنت مشابه دیگر بیان می‌کند که می‌توان ذرات ولسباخ استراتوسفری را برای کاهش گرمایش جهانی آزاد کرد.
آنها در سال ۱۹۹۱ سوار موج تغییرات اقلیمی شدند.
ولسباخ یک پژوهشگر بود، از این رو ذرات ولسباخ.
او یکی از افرادی است که این ایده را مطرح کردند.
من فقط این را نشان می‌دهم چون اینجا نوشته شده که اکسید آلومینیوم یا اکسید توریوم مناسب‌ترین هستند.
آلومینیوم امروز به‌عنوان یکی از رایج‌ترین آلاینده‌های جو ذکر شده است.
پتنت‌های زیادی وجود دارد، از جمله یکی که بیان می‌کند ذرات شبیه شن می‌توانند به جو فوقانی آورده شوند.
تبدیل بوئینگ ۷۳۷ برای حمل ۲۵ تن بار در ارتفاع ۱۸۰۰۰ متری نسبتاً آسان است.
این حق ثبت اختراع در سال ۲۰۱۸ اعطا شد. همچنین ذکر شده است که این ذرات حدود دو سال در ارتفاعات بالای جو باقی می‌مانند.
یک چیز دیگر هم بهت نشان می‌دهم، امیدوارم خیلی خسته‌کننده نباشد. این یک حق ثبت اختراع از GelTech Solutions است.
ویدیوهای بی‌شماری در یوتیوب درباره این موضوع وجود دارد. آن‌ها «تعقیب طوفان» نامیده می‌شوند.
آنها از هواپیما فیلم‌برداری کردند که چگونه طوفان‌ها را تشدید یا تضعیف می‌کنند.
آنها چیزی واقعاً شگفت‌انگیز اختراع کرده‌اند: یک پلیمر که یک ترکیب پلاستیکی است. آن را به صورت اسپری در یک ابر
می‌پاشند، ابر خشک می‌شود و سپس یک ژل از آسمان فرو می‌ریزد.
این یک روش دیگر برای جلوگیری از باران است.
و سپس جنبهٔ سلامت نیز مطرح است. یک پتنت نسبتاً جدید دیگر در سال ۲۰۱۵ به یک شرکت حقوقی اعطا شد.
این معمولاً نشانه‌ای است که مخترعان یا مالکان واقعی مایلند ناشناس بمانند.
در اینجا آمده است که این یک سامانهٔ تحویل پروازی برای پشه‌های سمی با استفاده از پهپادها، یعنی هواپیماهای بدون سرنشین، است.
اگر به شکل‌های پتنت نگاه کنید، ممکن است اینجا خیلی واضح نباشد، پس من روی آن زوم کرده‌ام. من آن را اضافه نکرده‌ام؛
این همان شکل پتنت است که جمجمه در محموله‌ی پهپاد قرار دارد.
آنچه واقعاً در آنجا انجام می‌شود، به‌طور فزاینده‌ای در رسانه‌های جریان اصلی شنیده و خوانده می‌شود.
اما آنها همیشه می‌گویند این کار انجام نخواهد شد، ما باید انجامش دهیم، ما باید انجامش دهیم،
چون به‌خاطر تغییرات اقلیمی به‌شدت ضروری است.
این حتی از کرونا هم کلاهبرداری‌تری است، اما الان وقت ندارم که واردش شوم.
در هر صورت، کتاب بسیار جالبی از پروفسور دیوید کیت وجود دارد. من خرید آن را توصیه نمی‌کنم، اما اگر کسی
علاقه‌مند باشد، می‌توانم گزیده‌هایی از آن را ارائه دهم.
من آن را دارم، «موردی برای مهندسی اقلیمی»، پس ما باید مهندسی اقلیمی انجام دهیم.
به نظر من، او در حال حاضر برجسته‌ترین پژوهشگر مهندسی جوی است که البته همیشه می‌گوید این کار انجام نخواهد شد.
ما دقیقاً می‌دانیم چگونه آن را انجام دهیم، اما این کار انجام نمی‌شود. او ادعا می‌کند که همه‌شان نظریه‌پردازان توطئه‌اند.
او به‌تفصیل شرح می‌دهد که چگونه می‌خواهد ذرات ریز ۵ نانومتری اکسید آلومینیوم، ۳۰ نانومتری فلز یعنی آلومینیوم خالص و سپس
۱۵ نانومتری تیتانات باریم را مانند یک ساندویچ ترکیب کند، زیرا این ترکیب به‌طور بهینه نور خورشید را به فضا بازتاب می‌دهد.
سپس کتاب دیگری هست که شاید اسمش را شنیده باشید: «چگونه از فاجعه اقلیمی جلوگیری کنیم» اثر
بیل گیتس. من قطعاً خرید آن را توصیه نمی‌کنم.
این صرفاً بیان می‌کند که این یک سرمایه‌گذاری بسیار سودآور است.
دیگر در این مورد چیزی نمی‌گویم. حالا به پیامدهای سلامتی می‌پردازم، چون این موضوع اصلی است.
خب، خاکستر پروازی. قبلاً اسنادی را نشان داده بودم که در آن‌ها از گرد و غبار زغال‌سنگ یاد شده بود.
خاکستر پروازی به‌عنوان یک عامل خطر برای سرطان ریه.
این یک مقاله مروری است، یعنی مقاله‌ای که خلاصه‌ای از کارهای پژوهشی فراوان را ارائه می‌دهد.
این در مجلهٔ پیشرفت‌های پزشکی و تحقیقات پزشکی منتشر شد.
اثبات شده است که سیلیکات‌های آلومینیوم، اکسید آهن، مگنتیت، رادیونوکلیدها، یعنی نوکلیدهای رادیواکتیو، و حتی گسیلنده‌های آلفا،
که هنگام استنشاق خطرناک‌ترین هستند، سیلیکون (سیلیکون خالص سالم نیست)، آرسنیک (که به عنوان سم نیز شناخته می‌شود)، کادمیوم و کروم،
که می‌توانند به وضوح خطر سرطان ریه را افزایش دهند یا باعث استرس اکسیداتیو سلولی، سیتوتوکسیسیتی (سمیّت سلولی) و ژنوتوکسیسیتی
شوند، به این معنی که آن‌ها ژنوم را نیز تغییر می‌دهند.
آزبست جالب است؛ همه می‌دانند که این ماده بسیار سمی است.
این یک سیلیکات الیافی است که همچنین حاوی مقدار زیادی اکسید آهن در شکلی به‌اصطلاح زیست‌دسترس است. همه ما می‌دانیم
که این ماده چه موارد جدی سرطان ریه را به دنبال داشته است.
علاوه بر این، یک مطالعه مروری از سال ۲۰۱۹، که آن نیز از مجله «پیشرفت‌ها در پزشکی و تحقیقات پزشکی» است، دریافت که
قرار گرفتن در معرض نانوذرات اکسید آهن منجر به بیماری قلبی می‌شود، که این بار نیز علت آن استرس اکسیداتیو است.
این مقاله بیان می‌کند که قرار گرفتن در معرض اکسید آهن می‌تواند به بیماری قلبی نیز منجر شود.
نویسندگان این مطالعه، شخصی به نام ماروین هرندون که همراه با همکارانش به‌طور فشرده روی این موضوع کار می‌کند، در این مقاله
همچنین می‌نویسند که برای جلوگیری از نابودی کل زیست‌کره، ضروری است که انتشار آئروسل‌ها، به‌ویژه خاکستر
پروازی که گرد و غبار بسیار ریز خاکستر است، متوقف شود.
راستی، این یکی از معدود عکس‌هایی است که متعلق به خودم نیست؛ این عکس توسط لیلیان آنسلmeti از آفرخت برن گرفته شده
است. از اینکه آن را در دسترس قرار دادید، بسیار سپاسگزارم.
من فکر می‌کنم شکل‌گیری ابرهایی که او در منطقه برن دید، شگفت‌انگیز است.
یک مطالعهٔ دیگر از سال ۲۰۱۷ بیان می‌کند که آلودگی زیست‌کره به جیوه به‌طور چشمگیری در حال
افزایش است و این نیز باید پیامد دستکاری اقلیمی باشد.
این در مجلهٔ جغرافیا، محیط زیست و علوم زمین بین‌المللی منتشر شد.
این یک مطالعه بود، نه یک مرور.
باران و برف با استفاده از طیف‌سنجی جرمی اندازه‌گیری شدند. سطح جیوه به‌شدت بالایی معادل ۲ میکروگرم در هر گرم اندازه‌گیری شد.
اگرچه در ۲۰ سال گذشته به لطف قانون RoHS میزان سرب و جیوه به‌طور چشمگیری کاهش یافته است، اما این آلودگی در حال افزایش است.
این همچنین خطرات سلامتی عصبی، قلبی‌عروقی و ادراری-تناسلی را به همراه دارد.
این می‌تواند باعث ناباروری شود، بر سیستم ایمنی تأثیر بگذارد و همچنین به DNA آسیب برساند.
یک مطالعهٔ دیگر که می‌خواهم به آن اشاره کنم، از مجلهٔ پیشرفت‌های پژوهش علوم اجتماعی، دربارهٔ
سکوئیاهای غول‌پیکر در کالیفرنیا، این جنگل‌های سدار سرخ است.
برخی از آن‌ها بیش از ۳۰۰۰ سال قدمت دارند. آن‌ها اقلیمی بسیار گرم‌تر از آنچه امروز ادعا
می‌کنیم یا واقعاً داریم را تجربه کرده‌اند.
آن‌ها خشکسالی‌ها، بارندگی‌های شدید و سرماهای طاقت‌فرسا را تجربه کرده‌اند. آن‌ها هنوز زنده هستند و اکنون همگی در حال مردن‌اند.
بررسی دقیق‌تر این موضوع نشان می‌دهد که خشکسالی مصنوعی ناشی از دهه‌ها ژئومهندسی در کالیفرنیا بوده است.
واضح است که نانوذرات سمی باعث مرگ درختان می‌شوند. عمدتاً محتوای آلومینیوم در این نانوذرات باعث می‌شود درختان روزنه‌های خود را
ببندند، یعنی روزنه‌هایی که در سوزن‌ها یا برگ‌هایشان قرار دارند.
سپس دیگر تبادلی در رطوبت ندارند و دیگر نمی‌توانند CO2 را جذب کنند.
ضمناً، CO2 گاز زندگی به‌شمار می‌رود. بدون CO2 گیاهان سبز وجود نداشتند.
حتی یک مطالعه نسبتاً جدید از ناسا وجود دارد که می‌گوید زمین در ۱۵ سال گذشته سبزتر شده است. آنها می‌نویسند که
احتمالاً این امر به دلیل افزایش سطح دی‌اکسید کربن است.
مشکلش چیست؟ اما این فقط یک جملهٔ فرعی است.
یک عامل بسیار مهم سوراخ اوزون است که هر روز بزرگ‌تر می‌شود.
دیگر هیچ خبری از آن نمی‌شنوی. CFCها در دههٔ ۱۹۸۰ ممنوع شدند.
حالا دیگر هیچ‌چیز نمی‌تواند مزاحم ما شود. پس آن‌ها نمی‌گویند که سوراخ اوزون هر روز بزرگ‌تر می‌شود.
ما اکنون می‌دانیم که چگونه می‌توان آن را بزرگ‌تر کرد.
دولت ایالات متحده آمریکا خود در اسناد متعدد این را پذیرفته است.
این سوراخ اوزون به این معنی است که ما می‌توانیم اشعه فرابنفش ب و ج را در سطح زمین اندازه‌گیری کنیم.
حتی علم رایج نیز تصدیق می‌کند که ما سطوح بسیار بالاتری از تابش فرابنفش B و C داریم. این تابش فرابنفش خطرناک است که
طول موج آن از ۱۰۰ نانومتر تا حدود ۴۰۰ نانومتر متغیر است.
این همان تابش فرابنفش واقعاً خطرناک است. در گذشته روی سطح زمین چنین تابشی نداشتیم.
آن از طریق سوراخ اوزون بر سر ما می‌بارد.
این، البته، برای ما انسان‌ها به همان اندازه خطرناک است که برای این سکوئیاها.
چند مطالعه بعدی را رد می‌کنم چون همه‌شان یک چیز را می‌گویند.
تمام این‌ها چه پیامدهایی دارد: مرگ‌ومیر فاجعه‌بار زنبورها، مرگ‌ومیر حشرات و همه مشکلات جلبک‌ها.
این شکوفه‌های سمی جلبک در واقع به‌خاطر مرگ پلانکتون‌ها رخ می‌دهند. این وضعیت ناشی از آلودگی نانوذراتی و همچنین سوراخ اوزون است.
جمعیت پرندگان در حال کاهش است و به‌طور غیرمستقیم نیز به همین دلیل که حشرات و خفاش‌ها در حال ناپدید شدن هستند.
این‌ها همگی مطالعه‌هایی هستند که من خوانده‌ام. آن‌ها واقعاً نگران‌کننده هستند از نظر تأثیری
که بر کل محیط زیست دارند، نه فقط بر سلامت ما.
این می‌تواند محرک مهمی برای همه این انتشار ذرات باشد. تا به امروز نمی‌توانم بگویم که آیا تنها هواپیماهایی که در این
پتنت توصیف شده‌اند به اسپری‌کننده صرف تبدیل شده‌اند یا خیر.
بی-۷۷ با مخازن ۲۵ تنی. یا هر هواپیمای مسافربری هم سم‌پاشی می‌کند؟ مطمئن نیستم.
حدس می‌زنم، اما این فقط یک حدس است، که هر دو به‌طور موازی انجام می‌شوند.
سوخت فعلی ناتو، جت پروپلسیو ۸ (JP8)، حاوی تعداد فوق‌العاده زیادی از افزودنی‌های خطرناک است.
ناتو به کشورهای عضو خود اعلام نمی‌کند که همه این افزودنی‌ها چه هستند.
آنها از سرمازدگی محافظت می‌کنند، از انفجار محافظت می‌کنند، شرایط نگهداری مناسبی فراهم می‌آورند و در برابر دما مقاوم هستند.
می‌توان از آن در مناطق قطبی به همان خوبی که در بیابان استفاده کرد. همچنین می‌توان از آن برای تأمین نیروی اجاق کمپینگ، کشتی یا
هواپیما استفاده کرد. این کار به افزودنی‌های بی‌پایان نیاز دارد.
یک مطالعه بسیار خوب توسط ماریون هان انجام شده است. این مطالعه را می‌توان در اینترنت نیز یافت.
او خودش بیمار شد چون در نزدیکی یک پایگاه نیروی هوایی زندگی می‌کرد. او می‌تواند کاملاً
روشن نشان دهد که باید این را به JP8 نسبت دهد.
در اینجا می‌توانید ببینید که من ده‌ها سند تحقیقاتی نظامی از نیروی هوایی ایالات متحده پیدا کرده‌ام.
در اینجا نمونه‌ای از یک مقاله پژوهشی است. فکر می‌کنم مربوط به دههٔ ۱۹۹۰ یا ۲۰۰۰ باشد.
در هر صورت، سوخت در اینجا در نیروی هوایی ایالات متحده مورد بررسی قرار گرفت. آلومینیوم، باریم، بریلیوم، سرب، کادمیوم،
کروم، کبالت، آهن، مس، مولیبدن، سدیم، نیکل، استرانسیوم، تیتانیوم، وانادیم، روی و قلع در این سوخت JP8 شناسایی شدند.
و سپس، البته، اکسیدهای تمام این فلزات، و همچنین هیدروکربن‌های آروماتیک چندحلقه‌ای مانند نفتالین و
نفتالین‌های آلکیلی‌شده – همه افزودنی‌هایی فوق‌العاده سالم.
و اگر اکنون به آن نگاه کنید، این سوخت ناتو سوخت نظامی است. در اروپا یک شبکه خطوط لوله وجود دارد و این تصویر از ویکی‌پدیا است.
هر آنچه اینجا نوشته‌ام از ویکی‌پدیاست. من معمولاً از ویکی‌پدیا نقل قول نمی‌کنم چون بیشتر مطالبش به هر حال درست نیست.
اما این تصویر از دههٔ ۱۹۷۰ است. جالب اینکه آن را به‌روز نکرده‌اند.
و در اینجا می‌توانید این سیستم خط لوله را در سراسر اروپا ببینید. سوئیس هنوز در اینجا گنجانده نشده است.
اما مقالهٔ ویکی‌پدیا سپس بیان می‌کند که از اوایل سال ۲۰۰۹، ۹۰٪ سوخت حمل‌شده – از این سوخت
هواپیمایی – به مشتریان غیرنظامی فروخته شده بود.
و از جمله بزرگ‌ترین مشتریان غیرنظامی، فرودگاه‌های فرانکفورت، کلن، بون، زوریخ و مونیخ هستند.
سوخت ناتو برای هواپیماهای مسافربری غیرنظامی. در سال ۲۰۱۶، ۱۲ میلیون متر مکعب به مشتریان غیرنظامی در اروپا فروخته شد.
قبلاً گفتم که حتی رسانه‌های جریان اصلی هم روزبه‌روز مقالات بیشتری در این زمینه منتشر می‌کنند،
اما بعد می‌گویند: «بله، این نمی‌تواند درست باشد.»
مقاله‌ای دیگر که دو هفته پیش در رسانه‌های جریان اصلی منتشر شد. در همه‌جا، از جمله SRF، واتسون، کشورهای انگلیسی‌زبان و غیره.
گفته شد که کیفیت آب آشامیدنی باران از هر جای دیگری روی زمین بهتر است.
حتی در قطب جنوب یا ارتفاعات تبت، این میزان همچنان ۱۴ برابر بالاتر از حد مجاز تعیین‌شده توسط آژانس حفاظت از محیط زیست آمریکا است.
مهم‌تر از همه، این موضوع مربوط به آنچه به اصطلاح PFAS و PFOA نامیده می‌شود، است.
این‌ها هیدروکربن‌های پلی‌فلوروئینه‌شده هستند، یعنی هیدروکربن‌هایی که حاوی فلورید هستند. این مواد در – و البته در
رسانه‌های جریان اصلی ذکر شده است – لوازم آرایش، شامپوها، بسته‌بندی و محصولات پاک‌کننده یافت می‌شوند.
پس حالا دوباره ما مقصریم. اما همین مطالعه نیروی هوایی گفته که در آنجا ترکیبات فلورینه وجود دارد و به مقیاس وسیع.
پس بدترین چیز دربارهٔ این ترکیبات فلورینه از بالا می‌آید.
این مطالعهٔ اصلی است که در رسانه‌های جریان اصلی به آن استناد شده است.
من همیشه به دنبال مطالعات اصلی هستم.
می‌خواهم بدانم پژوهشگران آنجا چه کردند.
همچنین جالب است که تگس‌آنزایگر از یک پژوهشگر دانمارکی نقل قول کرده است.
مارتین شرینگر، که اصالتاً اهل ETH زوریخ است، نیز درگیر است.
پس شاید بتوانم با او تماس بگیرم و بپرسم که آیا آن‌ها نیز عوامل جوی را در نظر گرفته‌اند.
کمی بیشتر تحقیق کردم و به کتابی به نام «شیمیایی‌های ابدی» برخوردم که دربارهٔ مواد شیمیایی‌ای است که تجزیه
نمی‌شوند و برای مدت بسیار طولانی در چرخهٔ زمین باقی می‌مانند.
این عمدتاً مربوط به PFOA و PFAS است، یعنی هیدروکربن‌های پرفلورینه و پلی‌فلورینه.
گفته می‌شود که در واقع تنها چهار مورد از آن‌ها شناخته شده‌اند و از نظر میزان خطر و سمیت‌شان مورد بررسی قرار گرفته‌اند.
و تنها همین چهار مورد است که می‌توان به‌طور قطعی اثبات کرد.
با این حال، تنها ۶۵۰۰ ماده فهرست شده‌اند و احتمالاً بیش از ۱۰٬۰۰۰ ماده از این دست وجود دارد.
می‌توانم الکس را ببینم که آنجا ایستاده، پس حالا بقیه را نادیده می‌گیرم.
مایلم به‌طور مختصر اشاره کنم که تابش غیر یونیزه و میدان‌های الکترومغناطیسی نیز می‌توانند باعث
شکستگی‌های ژنتیکی شوند، هرچند به‌طور غیرمستقیم.
اما می‌دانم که یک سخنران دیگر در راه است، بنابراین می‌توانم با خیال راحت از این بگذرم.
نه تنها مواد اسپری‌شده در آن بالا هستند که خطر سلامتی ایجاد می‌کنند، بلکه تمام امواج رادیویی
و مایکروویو که بر سر ما می‌بارند نیز همین‌طور.
و من الان فقط دارم در مورد این مسائل دستکاری آب و هوا صحبت می‌کنم.
فعلاً 5G و حتی 4G، 3G و غیره را از معادله حذف می‌کنم.
بله، بالاخره، این هم چند تا عکسی که خودم در ماه مارس و آوریل گرفتم.
روی پروژکتور خیلی خوب دیده نمی‌شود.
از آنجا که واقعاً در کوه‌ها قرار دارد، شبیه آلودگی هوا بر فراز لس‌آنجلس به نظر می‌رسد.
این اصلاً نمی‌تواند طبیعی باشد. و من دیگر بس است.
چند مورد را حذف کرده‌ام. امیدوارم زیاد طولانی نشده باشم. از توجه شما بسیار سپاسگزارم.