Το 1957, η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας πραγματοποίησε μια συνολική μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού συστήματος.
Μέχρι φέτος, κάθε εργαζόμενος χρηματοδοτούσε τη δική του σύνταξη καταβάλλοντας
εισφορές σε έναν συνταξιοδοτικό λογαριασμό σε ίσα μερίδια με τον εργοδότη του.
Ωστόσο, το μειονέκτημα του συστήματος ήταν ότι δεν κάλυπτε τις πραγματικές ανάγκες,
καθώς η κεφαλαιακή κάλυψη ήταν πολύ χαμηλή.
Με την καθιέρωση του διανεμητικού συστήματος, δημιουργήθηκε τελικά ένα διαφορετικό συνταξιοδοτικό
σύστημα στο οποίο οι εργαζόμενοι πολίτες θα χρηματοδοτούσαν τις συντάξεις των συνταξιούχων.
Σήμερα, οικονομικοί εμπειρογνώμονες όπως ο Clemens Fuest, επικεφαλής του Ινστιτούτου Οικονομικών Ερευνών ifo, προειδοποιούν
ότι το σύστημα δεν θα ήταν βιώσιμο, διότι η παλαιότερη γενιά θα ζούσε εις βάρος των νέων.
Το επίπεδο των συντάξεων μπορεί να διατηρηθεί σταθερό μόνο αν αυξηθεί η ηλικία συνταξιοδότησης.
Αλλά αυτή είναι μόνο η μισή αλήθεια:
Η χρηματοδότηση των συντάξεων θα εξακολουθούσε να είναι ασφαλής και χωρίς την εφαρμογή
του αιτήματος για αύξηση της ηλικίας συνταξιοδότησης.
Από την εισαγωγή της διαγενεακής σύμβασης, το κράτος έχει υπεξαιρέσει και καταχραστεί
πάνω από 900 δισεκατομμύρια ευρώ από το συνταξιοδοτικό ταμείο για μη ασφαλιστικές παροχές.
Αντί να παραδεχτούν το όλο θέμα και να εξασφαλίσουν μια ισορροπία, προτιμούν να τροφοδοτούν τη σύγκρουση μεταξύ νέων και ηλικιωμένων και να σπρώχνουν απροκάλυπτα προς τα πίσω την ημερομηνία συνταξιοδότησης.