In 1957 werd in de Bondsrepubliek Duitsland een uitgebreide pensioenhervorming doorgevoerd.
Tot dit jaar financierde elke werknemer zijn eigen pensioen door in gelijke
delen met zijn werkgever bijdragen te storten op een pensioenrekening.
Het nadeel van het systeem was echter dat het de werkelijke behoeften niet
dekte, omdat de kapitaaldekking te laag was.
Met de introductie van het omslagstelsel werd uiteindelijk een ander pensioensysteem
gecreëerd waarin werkende burgers de pensioenen van gepensioneerden moesten financieren.
Vandaag de dag waarschuwen economische experts zoals Clemens Fuest, hoofd van het ifo Institute for Economic Research,
dat het systeem niet duurzaam zou zijn omdat de oudere generatie zou leven ten koste van de jongeren.
Het pensioenniveau kan alleen stabiel worden gehouden als de pensioenleeftijd wordt verhoogd.
Maar dat is maar de halve waarheid:
De financiering van de pensioenen zou nog steeds veilig zijn zonder dat de eis om
de pensioenleeftijd te verhogen wordt uitgevoerd.
Sinds de invoering van het intergenerationele contract heeft de staat meer dan 900 miljard
euro verduisterd en verduisterd uit het pensioenfonds voor niet-verzekeringsuitkeringen.
In plaats van alles toe te geven en te zorgen voor evenwicht, voeden ze liever het conflict tussen jong en oud en schuiven ze de pensioendatum ongegeneerd naar achteren.