W 1957 r. w Republice Federalnej Niemiec przeprowadzono kompleksową reformę systemu emerytalnego.
Do tego roku każdy pracownik sam finansował swoją emeryturę, wpłacając
składki na konto emerytalne w równych częściach z pracodawcą.
Wadą systemu było jednak to, że nie pokrywał on rzeczywistych potrzeb, ponieważ
pokrycie kapitałowe było zbyt niskie.
Wraz z wprowadzeniem systemu repartycyjnego powstał inny system emerytalny,
w którym pracujący obywatele mieli finansować emerytury emerytów.
Dziś eksperci ekonomiczni, tacy jak Clemens Fuest, szef ifo Institute for Economic Research, ostrzegają,
że system ten nie byłby zrównoważony, ponieważ starsze pokolenie żyłoby kosztem młodych.
Poziom emerytur można utrzymać na stabilnym poziomie tylko wtedy, gdy wiek emerytalny zostanie podniesiony.
Ale to tylko połowa prawdy:
Finansowanie emerytur byłoby nadal bezpieczne bez realizacji postulatu
podniesienia wieku emerytalnego.
Od czasu wprowadzenia umowy międzypokoleniowej państwo sprzeniewierzyło i zdefraudowało
ponad 900 miliardów euro z funduszu emerytalnego na świadczenia pozaubezpieczeniowe.
Zamiast przyznać się do całej sprawy i zapewnić równowagę, wolą podsycać konflikt między młodymi a starszymi i bez skrępowania przesuwać datę przejścia na emeryturę.