W dniach 12 i 13 stycznia w Dornbirn w Austrii odbyło się sympozjum zatytułowane "Dlaczego edukacja?
Wymagało to krytycznej analizy wytycznych WHO dotyczących edukacji i zdrowia.
Organizator, Erwin Rigo, pragnie zwrócić uwagę na niebezpieczne plany realizowane w ramach
traktatu WHO w sprawie pandemii i trwającą seksualizację naszych dzieci.
Wspierało go sześciu renomowanych prelegentów:
prof. dr hab.
Daniel von Wachter, Univ.-Prof. Dr. Christian Schubert, Ao. Univ.-Prof.
Dr Michael Geistlinger, autorka Gabriele Kuby, prawnik Philipp Kruse i prof. dr hab. Martin Haditsch.
Podczas tego i innych prywatnych wydarzeń w przeszłości publikowano
informacje na pewne tematy, które były sprzeczne z oficjalną narracją.
Organizatorzy napotkali ogromny opór ze strony instytucji politycznych
i mediów głównego nurtu.
Organizatorom zdarzało się nawet odwoływać imprezy z powodu interwencji politycznych.
Ponadto, na przykład w listopadzie 2023 r. Kleine Zeitung z wyprzedzeniem potępiła
wydarzenie edukacyjne w Karyntii na temat pandemii koronawirusa, co doprowadziło do usunięcia
go z oficjalnego kalendarza wydarzeń gminy.
Pomimo wszystkich oporów, zainteresowanie takimi wydarzeniami jest niezwykle wysokie, co było
również widoczne na sympozjum w Dornbirn.
Zespół hoch2.tv sfilmował całe wydarzenie, abyście, drodzy widzowie, mogli obejrzeć
wszystkie prezentacje w pełnej długości.
Kla.TV zapewnia krótki wgląd we wszystkie prezentacje i dyskusje panelowe tutaj.
Program otworzył filozof religii prof. dr hab.
Daniel von Wachter.
Jego badania koncentrują się na metafizyce, analitycznej filozofii religii, ontologii, przyczynowości,
prawach natury i wolnej woli.
Daniel von Wachter: Korzenie i siły napędowe edukacji seksualnej
Chciałbym teraz wrócić i zapytać, skąd właściwie pochodzi edukacja
seksualna i czy możemy zobaczyć, skąd ona pochodzi?
Czy możemy zrozumieć, co dzieje się w umysłach tych, którzy je obsługują i czy możemy z tego wywnioskować, jak powinniśmy zareagować?
Pierwsza edukacja seksualna, pierwszy duży program edukacji seksualnej,
był prowadzony przez człowieka
o nazwisku Georg Lukács, a Lukács był zdeklarowanym marksistą;
i był zaangażowany w krótką komunistyczną republikę radziecką na Węgrzech przez cztery miesiące w 1919 roku.
Tak więc ta republika radziecka trwała cztery miesiące, a on był zastępcą
ludowego komisarza oświaty.
W tej roli wprowadził radykalny program edukacji seksualnej, którego świat nigdy wcześniej
nie widział i który był wielkim szokiem dla katolickich Węgrów - co było również jednym
z powodów, dla których ta republika radziecka dobiegła końca.
Ale Lukács z pełną mocą wprowadził do szkół program edukacji
seksualnej, zachęcając do nieograniczonych stosunków seksualnych.
Innymi słowy, wszystkie zasady moralne, które ludzie zwykle zawsze akceptowali, zostały odrzucone, a dzieci
były zachęcane do odrzucenia tych zasad, a następnie podjęcia działań tak wcześnie, jak to możliwe.
Zachęcało to również dzieci do buntowania się przeciwko rodzicom, jak
miało to miejsce w latach 60. w innych krajach europejskich,
a także w USA.
A kobiety powinny
buntować się przeciwko mężczyznom i wszyscy powinni buntować się przeciwko kościołowi.
Taki był ton i program, za którym opowiadał się z
bezprecedensową gorliwością i bezpośredniością
[...]. Lukács i Reich są sobie bardzo bliscy.
Możemy uznać ich za twórców edukacji seksualnej. I obaj są zdeklarowanymi, silnymi marksistami.
To, na co jeszcze nie odpowiedziałem, to pytanie, dlaczego są marksistami, a dokładniej,
dlaczego jako marksiści dążyli do seksualizacji w ten sposób?
Jaki jest związek?
Związek ten wydaje się istnieć, ponieważ nie jest on przypadkowy w ich
biografiach i pracach, ale istnieje, jak już widzieliśmy w przypadku
Reicha, a ostatecznie także w przypadku Lukácsa.
Jednym z motywów jest to, że moralność seksualna w jakiś sposób stała na drodze rewolucji.
[...] A ogólnym celem jest zniszczenie starych
wartości i stworzenie nowych.
Stworzenie nowej osoby i stworzenie nowych wartości, a to zawsze ma aspekt władzy.
Tak więc ten akt zniszczenia jest nie tylko aktem zniszczenia,
ale zawsze także przejęciem władzy.
Univ.-Prof. Dr. Christian Schubert
jest psychoneuroimmunologiem i profesorem na Uniwersytecie Medycznym w Innsbrucku.
Dr Schubert donosi o zupełnie nowym spojrzeniu na medycynę, które zasadniczo różni
się od obecnej medycyny konwencjonalnej.
W tak zwanym modelu biopsychospołecznym ciało, umysł i dusza należą do siebie, podobnie jak aspekty społeczne i kulturowe.
Według Christiana Schuberta medycyna biopsychospołeczna kładzie nacisk na to, co niematerialne, a
nie materialne, takie jak analizy krwi i ultradźwięki w medycynie konwencjonalnej.
W erze koronawirusa testy, maski, blokady i strzykawki również znajdowały
się w centrum wydarzeń.
Nie wzięto pod uwagę osobistej wrażliwości, emocji i relacji - a szkody
wyrządzone dzisiaj są znaczne.
Teraz posłuchaj samego Christiana Schuberta: Christian Schubert: Geometria duszy
Dobrze pamiętacie ostatnie trzy lata, kiedy odebrano nam
wszystko, jeśli chodzi o samowystarczalność, skuteczność i poczucie kontroli.
Zostaliśmy potraktowani jak ostatnie dranie, z małym słoniem między nami.
To nie tylko polityka, to medycyna.
Wystarczy, że pójdą do kliniki i natychmiast tracą swoją godność.
Natychmiast tracą swoją psychikę i relacje społeczne, swoją biografię.
W tej chwili wszystko to jest przekazywane za
klamkę, kiedy rozumie się je tylko poprzez analizy krwi, USG i MRI,
a ja nie wiem, co tam się robi.
Znikasz jako istota ludzka.
Po trzech latach kryzysu związanego z koronawirusem uważam, że jest to zagrożenie dla życia.
Ten system medycyny konwencjonalnej, w swojej obecnej materialistycznej formie, jest śmiertelny.
Wykluczenie duszy, ducha i społeczeństwa z medycyny nie jest po prostu trywialnym
wykroczeniem, jest śmiertelne.
[...]
Chciałbym powiedzieć tytułowi tego wydarzenia, jaki jest sens tej edukacji?
Ponieważ edukacja sama w sobie jest w porządku, ale ta edukacja? Nie.
Materializm redukcyjny determinuje zachodni pogląd na ludzkość.
Szkolenie służy utrzymaniu status quo.
Jest on naturalnie utrzymywany przez rodziny poprzez genetykę dzieci.
Człowiek jako maszyna, siła produkcyjna i towar.
Kradniemy nasz marketing.
Istnieją kultury, w których ludzie pracują, gdy czegoś potrzebują.
W naszej kulturze tylko pracujemy.
Istnieją kultury, w których produkty są tworzone wtedy, gdy ich potrzebuję.
Tak, zrobię to.
Ale dla nas nie możemy uciec od presji związanej z produkcją. [...]
Faktem jest, że zakończenie jest pozytywne:
Powiedziałbym, że nowy paradygmat jest biosemiotyczno-systemowy, jak już pokazałem. Wszystko należy do siebie.
Potężniejsze są czynniki niematerialne.
Nie materiał, ale to, co wisi nad
nim - nasze relacje, nasze biografie.
Człowiek jest istotą holistyczną i złożoną.
Pilnie potrzebujemy rehumanizacji społeczeństwa i medycyny,
rehumanizacji.
Musi ponownie stać się człowiekiem.
Salutogeneza, nieświadomość i niematerialność muszą znajdować się w centrum naszej edukacji.
Jestem o tym głęboko przekonany.
Nasze dzieci muszą się tego nauczyć.
[...] Univ.-Prof.
Dr Michael Geistlinger jest profesorem nadzwyczajnym prawa międzynarodowego, prawa porównawczego w dziedzinie prawa konstytucyjnego i administracyjnego
oraz prawa wschodnioeuropejskiego na Uniwersytecie w Salzburgu.
Michael Geistlinger: Nowa wersja Międzynarodowych Przepisów Zdrowotnych (IHR) i traktatu WHO w sprawie pandemii
To światowy statut Światowej Organizacji Zdrowia i pierwszą ważną kwestią prawną, którą muszę
tutaj przedstawić, jest to, że w Austrii należy go rozumieć jako zwykłe prawo federalne.
Oznacza to, że został on zatwierdzony przez Radę Narodową i Radę Federalną w tym czasie, został
opublikowany w austriackim Federalnym Dzienniku Ustaw, a zatem ma status zwykłej ustawy.
Żadna z tych kwestii nie została podniesiona do rangi konstytucyjnej.
Wszystkie jego postanowienia są niczym więcej niż zwykłymi prawami.
[...] Traktat pandemiczny jest początkowo oparty na art. 19.
Jest to faktyczna podstawa prawna. Jest to górna część tego filmu.
I tam widać, że musi zostać przyjęty większością
dwóch trzecich głosów w Zgromadzeniu Zdrowia.
Całość zaplanowano na koniec maja 2024 roku.
Następnie musi ona zostać wprowadzona w życie zgodnie z przepisami obowiązującymi
w danym państwie członkowskim.
Już
na początku procesu opracowywania w 2021 r. państwa zgodziły się, że
będzie on podlegał ratyfikacji.
Termin "podlegający ratyfikacji" odnosi się do traktatu na mocy prawa międzynarodowego, który musi
zostać zatwierdzony przez parlamenty krajowe.
Oznacza to, że w odniesieniu do traktatu pandemicznego Austria miałaby początkowo możliwość
zapobieżenia większości dwóch trzecich głosów.
Powiem ci później, dlaczego jest to teraz trudne lub prawie niemożliwe.
Ma również możliwość nieratyfikowania traktatu - innymi
słowy, nie zatwierdzenia go w parlamencie.
Oczywiście zależy to od składu politycznego parlamentu.
Następnie musi to zostać odpowiednio uzasadnione
i przekazane Dyrektorowi Generalnemu Światowej Organizacji Zdrowia w ciągu
18 miesięcy [obecnie 10], co można zobaczyć w art. 20.
[...
Jeśli termin ten nie zostanie wykorzystany, oznacza to, że międzynarodowe przepisy zdrowotne automatycznie wejdą w życie w Austrii i we wszystkich innych państwach członkowskich.
[...] Zalecenia
nie są prawnie wiążące.
[...] Standardy zostały przyjęte wyłącznie na poziomie europejskim.
Nie mają one zatem znaczenia prawnego.
Stają się one prawnie istotne, jak opisał nam na początku dr Rigo, tylko
dlatego, że zostały uznane za wiążące na poziomie krajowym.
W późniejszej dyskusji panelowej wypowiedziała się pani Leni Kesselstatt.
Jest współzałożycielką Sojuszu Rodzinnego w Austrii i wraz z mężem Franzem aktywnie działa
na rzecz wartościowej edukacji seksualnej.
Leni Kesselstatt opisuje początki W
2015 roku nadszedł czas na niesławny dekret o edukacji seksualnej pod rządami
minister Heinisch-Hosek.
Można powiedzieć, że wraz z tym dekretem w Austrii otworzyły się wrota przeciwpowodziowe.
[...]
Rzeczywistość jest taka, że te standardy, te WHO i BZgA z Niemiec, już dawno dotarły do szkół, jak powiedziałem.
Więc to już koniec od 2015 roku. Poprzez dekret o edukacji seksualnej i organizacje zewnętrzne.
Poza TeenStar nie ma żadnego stowarzyszenia, o którym wiemy, i mamy przegląd całej
Austrii, który nie jest ideologiczny.
To samo dotyczy koncepcji zapobiegania nadużyciom oraz organizacji lub warsztatów,
a także praw dziecka.
Są to trzy główne obszary, w których twarda ideologia jest wprowadzana do szkół.
Obecnie sytuacja wygląda tak, że kluby zewnętrzne przychodzą do szkół, a nauczyciele
są w większości wykluczeni, chociaż istnieje bardzo silne prawo, tj. ustawa o nadzorze szkolnym,
zgodnie z którą nauczyciele muszą pozostać w klasie, nawet w przypadku klubów zewnętrznych.
[...]
Oznacza to, że nauczyciele są wysyłani, nie wiedzą już, co dzieje się w klasie.
Dzieciom powiedziano, aby nie rozmawiały z nikim o tym, co się dzieje.
[...] Teraz mamy nową sytuację z jesieni ubiegłego roku.
Istnieją nowe programy nauczania, które ÖVP - przykro mi to mówić - wprowadziła.
Programy nauczania oznaczają, że od pierwszej
klasy szkoły podstawowej tożsamość
dzieci jest kwestionowana we wszystkich przedmiotach.
[...] Nauczyciele, którzy są świeżo po akademiach, po programach szkoleniowych, po uniwersytetach, są naprawdę genderowi, tak to nazywam.
Nie mają już żadnego rozróżnienia.
Niestety, często są to ludzie, którzy sami nie mają dzieci i myślą, że robią to dobrze.
Co więc powinniśmy teraz poradzić rodzicom?
Udaj się do szkoły i dowiedz się więcej.
Jaka jest sytuacja?
Czy edukacja seksualna będzie nauczana w tej klasie w tym roku szkolnym?
Kiedy to się dzieje?
Następnie przejdź ponownie
i zapisz datę.
Wróć i zapytaj:
Czy to Ty organizujesz lekcje, czy przychodzi
zewnętrzne stowarzyszenie?
Postaraj się odbyć miłą, rzeczową rozmowę z nauczycielami, aby
dowiedzieć się, kiedy to nastąpi.
[...]
Dlatego bardzo ważne jest, aby wiedzieć, że sytuacja zmieniła się diametralnie, począwszy od pierwszej klasy.
Gabriele Kuby jest socjologiem i autorką 16 książek.
W 2008 r. została wybrana dziennikarką roku przez ewangelicki tygodnik Idea.
Gabriele Kuby: Czy wyzwolenie seksualne prowadzi do wolności?
Swoją pierwszą książkę przeciwko ideologii gender opublikowałem w 2006 roku.
[...]
W tamtym czasie wszyscy myśleli, że przesadza, że słyszy rosnącą trawę.
Rzeczywiście, słyszałem, jak rosną chwasty, które dławią naszą wolność.
Nikt już tak nie mówi.
Wręcz przeciwnie,
jesteśmy oszołomieni szaleństwem, w jakie może uwikłać się społeczeństwo, które umieściło autonomiczną
jednostkę na tronie Boga.
[...]
Instytut Edukacji Seksualnej Uwe Sielerta nadał ton, przeszkolił ludzi i zdołał zaakceptować tę ideę: Dzieci potrzebują seksualności.
Jest to całkowicie fałszywa teza, niepoparta żadną nauką.
Na tej desce surfingowej zmienia się nasza kultura, a dzieci są wykorzystywane.
[...]
Jeśli [człowiek] nie ukierunkowuje swojej wolności na prawdę, staje się poddanym swoich pragnień.
[...]
W krótkim czasie, w 2010 roku, cała ta walka, to przekonanie trwało: matki, dzieci potrzebują edukacji i powinny być umieszczane w żłobkach.
Dzieci potrzebują więzi.
Ma to kluczowe znaczenie dla życia dzieci.
Potrzebują mocnej, stabilnej i kochającej więzi.
I wtedy osobowość
może się rozwinąć [...]
W annałach historii nie ma przykładu społeczeństwa, które miałoby wysoką energię społeczną przez pewien okres czasu, chyba że było absolutnie monogamiczne.
Dlatego ograniczenie satysfakcji seksualnej musi być postrzegane jako
przyczyna postępu kulturowego.
Koniec cytatu. [...] Pokrótce poruszę temat płci.
Rewolucja seksualna rozpoczęła się pod hasłem wyzwolenia seksualnego i wyzwolenia
kobiet z niewoli macierzyństwa.
Termin użyty przez Simone de Beauvoir w jej książce
Płeć przeciwna
od 1948 roku [...].
Nie szczęście, ale depresja, samotność i strach są gorzkimi owocami rewolucji seksualnej.
[...] [ Społeczeństwo wolne od dominacji] - rozbiło wszystko.
Przyjaźń z Bogiem, integralność osoby jako jedność duszy duchowej z ciałem, miłość między
mężczyzną a kobietą, więź między dzieckiem a jego biologicznymi rodzicami.
Pozostawił ludzką egzystencję na łasce ślepej arbitralności pożądania.
Nie dając wolności osobie, która żyje w ten sposób, staje się niewolnikiem swoich
pragnień, a tym samym zdominowany przez swoje ciało, które chciał zdominować.
Prawnik Philipp KruseisPrawnik zajmujący się prawem podatkowym i kwestiami konstytucyjnymi
Philipp Kruse: Traktat pandemiczny WHO - totalitarna dystopia kosztem demokracji i praw podstawowych
Jestem prawnikiem
od 26 lat;
Zostałem przyjęty do palestry w Bernie w Szwajcarii i rozpocząłem pracę jako prawnik handlowy.
Od 2003 r. prawo podatkowe
jest administracją interwencyjną.
Tam uczysz się jako prawnik, ale także z organami podatkowymi, na jakich warunkach
państwo może sięgać do naszych kieszeni i ograniczać naszą sferę bogactwa.
I, co zaskakujące lub logiczne, są to zasady bardzo analogiczne do tych, które są stosowane
w przypadku naruszenia praw podstawowych.
I właśnie dlatego w czasie blokady w marcu 2020 r. zwróciłem szczególną uwagę na to, kiedy warunki
były odpowiednie do tak kolosalnej interwencji w nasze życie, w naszą gospodarkę, a także
w nasze zdrowie - nie wspominając o wielu ludziach, których leczenie zostało przełożone lub
którym kazano pozostać w domu - co było również
interwencją w ich zdrowie.
Nie znalazłem jeszcze takiego uzasadnienia.
[...] Mylące.
Kolejny przykład od ambasador Nory Kronig.
Pod koniec tego wywiadu redaktor NZZ Fontana pyta: Co dalej?
Czy Parlament i obywatele mogą wypowiedzieć się na temat paktu pandemicznego?
To zależy od wyniku negocjacji, mówi Nora Kronig.
A potem mówi o przepisach zdrowotnych - i to jest kluczowy punkt.
Mówi: "Zmiany w międzynarodowych przepisach zdrowotnych są niewielkie
i mają charakter techniczny.
Nie wymaga to koniecznie rezolucji parlamentarnej.
We wszystkich naszych krajach jesteśmy przekonywani, że to, co się teraz dzieje,
jest drobną korektą techniczną.
Dyplomata nie mógłby przemówić do nas w bardziej mylący sposób.
[...] Moja kontr teza: twierdzę, że jest wręcz przeciwnie.
Te nowe, dostosowane przepisy zdrowotne z pewnością upoważnią WHO do ingerowania
w najbardziej fundamentalne filary naszych demokracji, w naszą suwerenność.
Znacząco zaszkodzą demokracji, sprawią, że podział władzy, a przede wszystkim skuteczna ochrona
praw człowieka, staną się praktycznie niemożliwe.
Wszystkie te elementy składają się na państwo
konstytucyjne. Jeśli brakuje jednego z nich, nie mamy już państwa konstytucyjnego.
[...]
WHO jest numerem 1 na świecie w rozpowszechnianiu fałszywych wiadomości - WHO!
Posuwam się nawet dalej.
WHO jest większym zagrożeniem dla naszego zdrowia niż Covid-19 [... ]
Istotne dane są usuwane.
[...] Dobry Paracelsus
z Einsiedel nie przestałby
przewracać się w grobie.
[...] Czy nie widzimy tu raczej zmiany w naszym podstawowym porządku konstytucyjnym?
Ponieważ umieszczamy instancję powyżej naszych najwyższych instancji.
Istota, której nie możemy już kontrolować.
Której nie możemy już udowodnić
i która nie jest przed nikim odpowiedzialna.
To właśnie nazywa się fundamentalną rewizją konstytucji.
Posunąłbym się nawet do stwierdzenia, że podjęcie takiej decyzji nie jest nawet możliwe.
Ponieważ zrzekasz się swoich praw.
Zrzeka się swoich praw własności.
[...]Prof. dr hab.
Martin Haditsch specjalizuje się w higienie i mikrobiologii, wirusologii i epidemiologii zakażeń, infekcjologii i medycynie tropikalnej.
Martin Haditsch: Traktat pandemiczny WHO i wytyczne WHO dotyczące seksualności małych dzieci
Edukacja seksualna w szkołach musi być dostosowana do wieku.
A odpowiedni do wieku jest zdefiniowany jako, proszę, trzymaj się mocno:
Masturbacja w wieku 0 - 4 lat, homoseksualność 4 - 6 lat, a to obejmuje wzajemne obmacywanie się.
To niewiarygodne.
Antykoncepcja w wieku 6-9 lat, orientacja płciowa w wieku 9-12 lat i praktyczne
doświadczenia seksualne w wieku 12-15 lat.
Następnie pokrótce pokażę, jak to jest interpretowane, jakie
są możliwe interpretacje.
Jest to tak zwana ukryta agenda.
Innymi słowy, wszystko to zostało ustalone bez udziału pedagogów, rodziców, ekspertów ds. edukacji,
lekarzy, psychologów lub ... w tym procesie.
Decyzja ta została zatem podjęta niejako pod radarem, ale jest wiążąca
dla zaangażowanych instytucji.
[...] Dziecko jest ciekawe, odkrywa, zadaje pytania.
Odpowiednia struktura rodziny zapewnia dzieciom właściwe środowisko do zdobywania
wiedzy i doświadczenia stosownie do ich wieku.
W bezpiecznej i nienaruszonej rodzinie lub w kręgu przyjaciół, które wyrosły,
każde dziecko znajdzie odpowiednie kontakty do zadawania pytań.
W szczęśliwym i beztroskim dzieciństwie niezliczone tematy są na porządku dziennym, ponieważ dzieci są ciekawe.
Ale seks z pewnością nie jest jednym z nich.
Rodzice najlepiej znają etap rozwoju swojego
dziecka i wiedzą, co jest dla niego odpowiednie w danej sytuacji.
Prośby te zawierają również opcję "nie".
Można również powiedzieć: Jesteś jeszcze na to za młody.
Przecież podałem te dwa przykłady, prawda?
Nie daję trzylatkowi maszynki do golenia tylko dlatego, że być może będzie
musiał się później ogolić;
i nie dam mu kluczyków do samochodu, nawet jeśli później zostanie kierowcą wyścigowym.
To nie jest odpowiednie dla wieku.
[...] Rodzina jest miejscem edukacji seksualnej, szkoła jest miejscem edukacji i przekazywania wiedzy.
Myślę, że bardzo ważne jest, aby to rozdzielić.
Nie potrzebujemy państwa niańki.
Państwo musi służyć ludziom.
[...]
Końcowy apel: trzymaj się swojej opinii najlepiej jak potrafisz, ale nie próbuj prozelityzmu.
Misjonowanie tworzy presję.
Możesz to zrobić w dyskretny sposób, możesz spróbować zaciekawić ludzi.
Wtedy pytania pojawiają się automatycznie.
Informuj się o tak zwanych mediach alternatywnych, teraz nazywanych nowymi
mediami, ale pozostań krytyczny.
[...] Ale zawsze zadawaj sobie pytanie: Co decyzja polityczna lub dotycząca polityki zdrowotnej
może oznaczać dla mnie lub moich dzieci i wnuków w najgorszym przypadku?
[... Pod koniec drugiego dnia w panelu dyskusyjnym pojawiło się pytanie do Gabriele Kuby:
Czy możesz sobie wyobrazić zabranie swojego wnuka z lekcji wczesnej seksualizacji?
Twoja odpowiedź może być pomocna dla niektórych rodziców:
Jako babcia nie mam prawa zabierać wnuków z lekcji.
Oczywiście prowadzę dialog z rodzicami.
Rodzice muszą przewodzić tej walce
i wzywam ojców do pójścia do szkół.
Jak dotąd to mamy, które chodzą na wieczory dla rodziców i mówią: ale moje dziecko itp.
Ojcowie (!) muszą walczyć o swoją rodzinę,
a ojcowie muszą walczyć o swoje dzieci, chodzić do szkoły i mówić: Nie z moim dzieckiem!
i w tym tonie.
Drodzy widzowie - sukcesywna publikacja prezentacji w pełnej długości już się rozpoczęła na hoch2.tv. Linki można znaleźć w tym programie i będą one na bieżąco uzupełniane.