460 εταιρείες μέσων ενημέρωσης από 57 χώρες που έχουν ενώσει τις δυνάμεις τους για να μην δημοσιεύουν
ανθρώπους που αρνούνται ότι το CO2 θερμαίνει το κλίμα.
Τι έλεγαν τα δεδομένα εκεί, με άλλα λόγια ότι τα δεδομένα από σταθμούς μέτρησης
που δεν ήταν συμβατοί είχαν διαγραφεί.
Οι επιστήμονες που έχουν ως εκ τούτου διαμαρτυρηθεί ότι δεν έχουν δημοσιευθεί.
Έτσι, πρόκειται στην πραγματικότητα για τη δημιουργία μιας παγκόσμιας κυβέρνησης με μια γραφειοκρατία που εξαρτάται
τελικά από τους παγκόσμιους χρηματοδότες.
Αυτός είναι ένας στόχος.
Και η μείωση του πληθυσμού είναι ο διακηρυγμένος στόχος του Ιδρύματος Ροκφέλερ.
Υποθέτω ότι αν επικρατήσουν αυτές οι θεωρίες, θα οδηγήσουν στην πραγματικότητα
στην κατάρρευση της κοινωνίας.
Και πιστεύω, επειδή είμαι αισιόδοξος, ότι βρισκόμαστε στα πρόθυρα μιας επανάστασης.
Dr Helmut Böttiger, γεννημένος στο Βερολίνο το 1940, χήρος, πατέρας δύο παιδιών.
Μετά τη στρατιωτική του θητεία, ο Helmut Böttiger σπούδασε συγκριτικές θρησκευτικές σπουδές και θεολογία.
Συνέχισε τις σπουδές του στην εκπαίδευση το
1969 και στην κοινωνιολογία το 1973, αποκτώντας το διδακτορικό του το 1975.
Από το 1970, ο Δρ Böttiger εργάστηκε ως καθηγητής
σε ένα γενικό σχολείο, το οποίο εγκατέλειψε το 1973 για να εργαστεί
ως βοηθός στα οικονομικά στο PH Bielefeld.
Μετά το 1980, έγινε ανεξάρτητος διευθυντής εκδόσεων και συγγραφέας 15 βιβλίων και πολυάριθμων
δοκιμίων και άρθρων σε εφημερίδες.
Το 2015, ο Δρ Böttiger μίλησε στο πρώτο συνέδριο κατά της λογοκρισίας στην
Ελβετία με θέμα την κλιματική αλλαγή
- βεβαιότητα ή πολιτική μεθόδευση;
Τα βιβλία που έχει δημοσιεύσει περιλαμβάνουν
Κλιματική αλλαγή - βεβαιότητα ή πολιτική μηχανορραφία;, Τα μεγαλύτερα πολιτικά λάθη της εποχής μας, Ατζέντα 2030: Η πυξίδα
για έναν κόσμο που αξίζει να ζούμε;, Η ενέργεια του μέλλοντος:
πυρηνικές, ορυκτές ή ανανεώσιμες πηγές ενέργειας;, Νέα ενεργειακή τεχνολογία για το μέλλον:
Στο δρόμο προς έναν νέο πολιτισμό, Ποιος ενδιαφέρεται για την σπάνια ενέργεια;
Παρακολουθήστε τη συνέντευξη του Dr Böttiger για το βιβλίο του, το οποίο θα εκδοθεί το 2023, παρακάτω:
Ποιος ενδιαφέρεται για τη σπάνια ενέργεια;
Καλώς ήρθατε στο
Kla.TV, Δρ Böttiger.
Ήσασταν ήδη μαζί μας το 2021.
Σήμερα συνεχίζουμε.
Γράψατε άλλο ένα νέο βιβλίο. Με άλλα λόγια: ποιος έχει συμφέρον από τη σπάνια ενέργεια;
Ναι.
Παρακαλώ πολύ.
Σας ευχαριστώ.
Τα θέματα της έλλειψης ενέργειας, της υπερθέρμανσης του πλανήτη και της κλιματικής αλλαγής που προκαλείται από
το CO2 είναι τίτλοι που βρίσκονται συνεχώς στην επικαιρότητα της πολιτικής και των μέσων ενημέρωσης.
Στη Γερμανία πληρώνουμε ακόμη και φόρο CO2 από το 2021, ο οποίος τώρα αυξάνεται σημαντικά το 2024.
Και θα ήθελα να ξεκινήσω με την πρώτη ερώτηση:
Κατά τη γνώμη σας, περί τίνος πρόκειται αυτή η κλιματική αλλαγή
που προκαλείται από το CO2;
Ή: Πόσο επιστημονική πιστεύετε ότι είναι αυτή η διατριβή;
Λοιπόν, τα μέσα ενημέρωσης και οι πολιτικοί λένε πάντα ότι είναι επιστημονικά
αποδεδειγμένο, αλλά υπάρχουν 44.000 επιστήμονες στις ΗΠΑ που λένε ότι δεν
είναι επιστημονικά αποδεδειγμένο.
Και υπάρχει επίσης...
Πρόσφατα, άλλοι 1.600 ειδικοί δήλωσαν ότι δεν υπάρχει καμία απόδειξη
ότι το CO2 θερμαίνει το κλίμα.
Και είναι πολύ εκπληκτικό το γεγονός ότι εξακολουθεί να υποστηρίζεται παντού.
Για παράδειγμα, ο Paul Crutzen, ο βραβευμένος με Νόμπελ, έχει επίσης πει ότι υπάρχει ήδη τόσο πολύ
CO2 στον αέρα που η αύξηση του CO2 δεν μπορεί πλέον να έχει καμία επίδραση στο κλίμα!
Και γι' αυτό πιστεύω ότι η επιστημονική πτυχή δεν είναι πλέον αληθινή.
Μπορώ να σας πω λίγα πράγματα για το περιεχόμενο.
Η ζωή στη γη εξαρτάται από τον άνθρακα και κυρίως από την ηλιακή ενέργεια.
Και αρχικά είχαμε 92% CO2 στον αέρα,
όπως η Αφροδίτη, και
το 92% έχει μειωθεί στο 0,04%. Αυτό σημαίνει:
Υπάρχουν τέσσερα μόρια CO2 ανά 10.000 μόρια αέρα.
Και το CO2 είναι το στοιχείο που χρησιμοποιούν τα φυτά για να τραφούν τα ίδια και τα ζώα.
Διασπούν το CO2 και απελευθερώνουν οξυγόνο, δηλαδή Ο2, και χωρίς αυτό
το οξυγόνο δεν θα μπορούσαμε να ζήσουμε.
Αρχικά, δεν υπήρχε καθόλου στην ατμόσφαιρα.
Πριν από περίπου 3 δισεκατομμύρια χρόνια, τα γαλαζοπράσινα φύκια άρχισαν
να διασπούν το CO2 και μόλυναν τον αέρα με Ο2, δηλαδή οξυγόνο.
Και στο μεταξύ, όλο αυτό το CO2 έχει εξαφανιστεί από τον αέρα και
το μεγαλύτερο μέρος του έχει έρθει σε επαφή με το νερό της θάλασσας, από το οποίο
έχει σχηματιστεί ο ασβέστης.
Ο ασβέστης είναι σημαντικός για τους σκελετούς των ζώων και των ανθρώπων.
Και είναι πολύ σημαντικό ότι αν η περιεκτικότητα της ατμόσφαιρας σε CO2 πέσει κάτω από 400
ppm, δηλαδή κάτω από 0,02, δηλαδή στο μισό και πάλι, τότε η ζωή στη γη θα σταματήσει,
διότι τα φυτά δεν μπορούν να υπάρξουν χωρίς CO2.
Πρέπει να φανταστείτε: Για να αποκτήσει ένα μόριο άνθρακα, το φυτό
πρέπει να φιλτράρει 10.000 μόρια αέρα.
Και αν πέσουν στα δύο - οπότε στα 10.000 παίρνει τέσσερα, και αν
πέσουν στα δύο, αν παίρνει μόνο δύο, τότε δεν μπορεί πλέον να το διαχειριστεί αυτό.
Είχαμε επίσης περιόδους γύρω στο 1800 και λίγο αργότερα όπου είχαμε 600
ppm, δηλαδή 0,06 μέρη στην ατμόσφαιρα.
Σήμερα έχουμε τέσσερις. Και ένα δεύτερο μέρος είναι προφανώς ακόμη πιο σημαντικό:
Το νερό της θάλασσας έχει 60 φορές μεγαλύτερη περιεκτικότητα σε CO2 από ολόκληρη την ατμόσφαιρα.
60 φορές περισσότερο!
Και το δεύτερο σημείο είναι ότι το νερό μπορεί να αποθηκεύσει περισσότερο CO2 όταν είναι κρύο από ό,τι όταν είναι ζεστό.
1 Λίτρα το κρύο νερό μπορεί να περιέχει 3,4 g Αποθήκευση CO2.
Όταν θερμαίνεται στους 20°C, μπορεί να αποθηκεύσει μόνο τη μισή ποσότητα.
Επομένως, μπορεί να υποτεθεί ότι συμβαίνει το αντίθετο από ό,τι γενικά υποστηρίζεται.
Πρώτα θερμαίνεται και μετά αυξάνεται η περιεκτικότητα της ατμόσφαιρας σε CO2.
Και αυτά είναι πράγματα που δεν λαμβάνονται υπόψη, επειδή η όλη συζήτηση συγκρίνει πάντα μόνο την
αύξηση του CO2 και την αύξηση της θερμότητας, και αυτό
βασίζεται σε υπολογισμούς μοντέλων που επίσης δεν είναι επαληθεύσιμοι.
Και από αυτό συνάγεται ότι το CO2 και η αύξηση της θερμοκρασίας αυξάνονται ταυτόχρονα.
Και το όλο θέμα... Τέτοια
μοντέλα μπορούν να εξηγήσουν κάτι, αλλά δεν μπορούν να αποδείξουν τίποτα.
Ένα παράδειγμα: Αν η επιστροφή των πελαργών είχε συγκριθεί με το ποσοστό γεννήσεων
κατά τον Μεσαίωνα, θα ήταν δυνατό να αποδειχθεί ότι ο πελαργός φέρνει τα παιδιά.
Και τέτοιες αναλογίες είναι απλώς ανοησίες.
Ο Κλάουζερ, κάτοχος του Βραβείου Νόμπελ Φυσικής 2022, χαρακτήρισε την κλιματική
αλλαγή του CO2 ως δημοσιογραφική ψευδοεπιστήμη σοκ.
Ένας εξαιρετικά ισχυρός όρος σοκ-δημοσιογραφική ψευδοεπιστήμη.
Νομίζετε ότι αυτό πετυχαίνει το καρφί στο κεφάλι;
Αυτό συνοψίζει λίγο πολύ τα πράγματα.
Ανέφερα νωρίτερα ότι πολλοί επιστήμονες είναι στην πραγματικότητα εναντίον της.
Τώρα υπάρχουν 1.600 νέοι ειδικοί που διαφωνούν και 44.000.
Ο πίνακας μπορεί να βρεθεί στο Διαδίκτυο και παρατίθεται στο βιβλίο, το οποίο επίσης αναφέρεται σε αυτό.
Αλλά δεν αναφέρονται.
Ναι, αυτό μας φέρνει στην επόμενη ερώτησή μου:
Υπάρχει πλέον ένας πολύ μεγάλος αριθμός επιστημόνων που έχουν συγκεντρωθεί για να μιλήσουν πολύ ξεκάθαρα
ενάντια σε αυτή τη θέση, και όμως εξακολουθεί να είναι
ένα μόνιμο θέμα στα μέσα μαζικής ενημέρωσης.
Πώς βλέπετε το ρόλο των μέσων ενημέρωσης σε όλο αυτό το θέμα, σε αυτή τη διατριβή;
Ας το ονομάσουμε διατριβή.
Ναι, είναι πολύ ενδιαφέρον το γεγονός ότι αυτά τα μέσα ενημέρωσης έχουν οργανωθεί.
Υπάρχει ένας οργανισμός που ονομάζεται Covering Climate Now.
Πρόκειται για 460 δημοσιογράφους, 460 ομάδες μέσων ενημέρωσης από 57 χώρες, οι οποίοι ένωσαν τις δυνάμεις τους
για να σταματήσουν να τυπώνουν όσους αρνούνται ότι το CO2 θερμαίνει το κλίμα.
Πρέπει να το φανταστείτε αυτό.
Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και οι δημοσιογράφοι πρέπει να έχουν συμφέρον να το αποφασίσουν αυτό.
Πρέπει να υπάρχει μεγάλο ενδιαφέρον.
460 καρτέλ μέσων ενημέρωσης από 57 χώρες. Αυτό είναι ένα τρελό νούμερο.
Μιλάμε λοιπόν για καρτέλ. Δεν μιλάμε για μεμονωμένα μέσα ενημέρωσης, αλλά για καρτέλ.
Αυτό είναι πραγματικά τρελό.
Λοιπόν, υπήρξε μια επίθεση χάκερ το 2009 πριν από τη 15η Διάσκεψη για την Κλιματική Αλλαγή.
Ένας πολύ, πολύ μεγάλος αριθμός ηλεκτρονικών μηνυμάτων κυκλοφόρησε εκεί, τα οποία έγιναν δημόσια προσβάσιμα, όπου αποδείχθηκε,
τρόπον τινά, ότι όλα αυτά τα δεδομένα ήταν σε ορισμένες περιπτώσεις σε μεγάλο βαθμό προερχόμενα από πηγές.
Έτσι, απλά παροπλίστηκαν οι σταθμοί μέτρησης που μπορεί να έδειχναν κάτι:
δεν υπάρχει κλιματική αλλαγή που προκαλείται από το CO2.
Πώς αντέδρασαν τα μέσα ενημέρωσης;
Το ανέλαβαν;
Αυτό ήταν έτσι, ειπώθηκε ότι αυτά τα χακαρισμένα δεδομένα προέρχονταν από τη Μονάδα Κλιματικών Ερευνών του Πανεπιστημίου East Anglia
Αυτή ήταν μια επιτροπή της IPCC.
στην κοινότητα του παγκόσμιου οργανισμού που βρίσκεται πίσω από αυτή την κλιματική αλλαγή.
Και ο διευθυντής, κάποιος Phil Johnson, παραδέχτηκε ότι πρόκειται πράγματι για δεδομένα
που λήφθηκαν από το ινστιτούτο.
Ωστόσο, προσωπικά δεν μπορώ να το αποδείξω, αλλά πιστεύω ότι πρόκειται για υπαλλήλους με
συνείδηση που ήθελαν να καταπολεμήσουν τα ψέματα.
Επειδή ο Τζόνσον το παραδέχτηκε, ο ντε Μπουρ, ο οποίος προήδρευσε της 5ης διάσκεψης
για το κλίμα, νομίζω ότι ήταν το 1971, αναγκάστηκε επίσης να παραιτηθεί.
Και αυτό αναφέρθηκε εν συντομία στα μέσα ενημέρωσης, προκαλώντας την αποτυχία της 5ης Διάσκεψης για το Κλίμα.
Αλλά λίγο αργότερα αυτό εξαφανίστηκε εντελώς από τη συζήτηση στα μέσα ενημέρωσης και συνεχίστηκε
το παλιό καστανόξυλο ότι το CO2 θερμαίνει το κλίμα.
Τι έλεγαν τα δεδομένα εκεί, δηλαδή ότι διαγράφηκαν δεδομένα από σταθμούς μέτρησης που δεν
ήταν συμβατοί, ότι δεν δημοσιεύτηκαν οι επιστήμονες που είχαν αντιρρήσεις.
Αυτό λοιπόν είπαν τα κορυφαία μέσα ενημέρωσης: Όχι αυτό, δεν επιτρέπεται να το εκτυπώσετε!
Και αυτό, φυσικά, ήταν μια πραγματική έκρηξη.
Όπως μόλις αναφέρατε, αυτή η θεωρία ότι το CO2 προκαλεί την κλιματική αλλαγή υπάρχει εδώ
και πολύ καιρό.
Θα ήθελα να ρίξω μια ματιά στην ιστορία.
Πώς προέκυψε αρχικά αυτή η θέση και ποιος την καθιστά τόσο αξιόπιστη;
Λοιπόν, όλα ξεκίνησαν με τον Arrhenius, ο οποίος το
1885 ήλπιζε ότι το CO2 θα θέρμαινε το κλίμα ενόψει της επικείμενης εποχής των παγετώνων.
Εκείνη την εποχή πίστευαν ότι θα επέστρεφε μια εποχή των παγετώνων.
Και ο Arrhenius είπε ότι το CO2 μπορεί να λειτουργήσει σαν αέρια οροφή, ώστε να παραμένει πιο ζεστό στον πυθμένα και να μην παγώσουμε
όπως κάναμε κατά τη διάρκεια της εποχής των παγετώνων.
Και η θέση του Arrhenius καταρρίφθηκε στη συνέχεια από τον φυσικό, Wood ήταν το όνομά του, το 1909.
Αλλά αργότερα ο Callendar, ένας μηχανικός, ανακάλυψε (έκανε ιδιωτικές μετρήσεις)
ότι σιγά σιγά γινόταν όλο και πιο ζεστή.
Από το 1880 έως τη δεκαετία του 1920, ήταν περίπου 0,3 βαθμοί.
Και το απέδωσε στην εκβιομηχανισμένη κοινωνία.
Και ένας από τους ανθρώπους που το κατάλαβαν αυτό ήταν ένας Γερμανός, ο Hermann Flohn, ο οποίος εργαζόταν
για
τη Luftwaffe.
Έγραψε ένα άρθρο το 1941: Η ικανότητα του ανθρώπου ως κλιματικού παράγοντα.
Και αυτός ο Flohn στη συνέχεια φλερτάρισε και τιμήθηκε από την IPCC - ήταν πολύ νέος τότε - και συνέχισε
να εκπροσωπείται στην IPCC με τις θέσεις του.
Στη συνέχεια, φυσικά, υποστηρίχθηκε από όλες τις πλευρές.
Ο Ροκφέλερ υποστήριξε επίσης αυτή
τη γραμμή το 1952, αλλά αυτό είχε μικρό αντίκτυπο.
Μετά ήρθε ένας ερευνητής των ωκεανών (δεν μου έρχεται τώρα το όνομα στο μυαλό), ο οποίος φοβήθηκε
ότι αν θερμανθεί, ο ωκεανός μπορεί να μην απορροφήσει τόσο CO2 όσο πριν.
Έγραψε μια επιστολή στον Πρόεδρο των ΗΠΑ Τζόνσον και είπε ότι υπήρχαν ανησυχίες.
Σύμβουλος του Johnson ήταν κάποιος Lorenz Rockefeller, ο οποίος στη συνέχεια έγραψε στον Johnson μια ομιλία, σύμφωνα με
την οποία η προστασία του περιβάλλοντος πρέπει να επιδιωχθεί πάνω απ' όλα λόγω της υπερθέρμανσης του
πλανήτη και λόγω της ραδιενέργειας στον αέρα - η υπερθέρμανση του πλανήτη πρέπει να κατασταλεί.
Δεν υπήρξε σχεδόν καμία δημόσια αντίδραση σε αυτό, αλλά ο διάδοχός του Ρίτσαρντ Νίξον,
επίσης πρόεδρος των ΗΠΑ, το πήρε χαμπάρι.
Ο Νίξον είχε δύο λόγους για να ασχοληθεί με αυτό.
Ο πρώτος λόγος ήταν ότι ο Νίξον είπε στην εναρκτήρια ομιλία του το 1969 ότι η προστασία του περιβάλλοντος
με το κλίμα και την ατμόσφαιρα ήταν το κύριο ζήτημα.
Αυτό ήταν το 1969.
Ως αποτέλεσμα, το ΝΑΤΟ δημιούργησε επίσης ένα νέο διοικητικό όργανο τον Δεκέμβριο του 1969, δεν θυμάμαι ακριβώς πώς ονομαζόταν.
Αλλά το σημαντικότερο είναι ότι ο Νίξον είχε δύο λόγους να ασχοληθεί με αυτό το κλιματικό
ή περιβαλλοντικό ζήτημα.
Ο πρώτος λόγος ήταν ότι στα πανεπιστήμια επικράτησε η εξέγερση του
'68, που προκλήθηκε από τον πόλεμο του Βιετνάμ.
Και αυτό αφορούσε την απόσπαση της προσοχής από αυτό το θέμα σε ένα άλλο.
Και το θέμα που διαδόθηκε πρόσφατα ήταν η προστασία του περιβάλλοντος.
Και γι' αυτό ο Νίξον πρότεινε την Ημέρα της Γης το 1970.
Ημέρα της Γης.
Αυτό προβλήθηκε έντονα από τα μέσα μαζικής
ενημέρωσης και οι New York Times - το άρθρο δημοσιεύθηκε τον Νοέμβριο - έκαναν τότε αρκετά σαφές ότι
αυτό το κίνημα θα μπορούσε πραγματικά να αναπροσανατολιστεί στα πανεπιστήμια.
Δηλώθηκε ρητά ότι αυτός ήταν ο στόχος.
Αυτό γράφτηκε στους New York Times, οι οποίοι στη συνέχεια επαίνεσαν και την Ημέρα της Γης γι' αυτό.Αλλά
ο κύριος στόχος ήταν στην πραγματικότητα ένας άλλος στόχος του Νίξον,
και αυτός είναι ίσως πολύ πιο σημαντικός.
Οι ΗΠΑ ξέμειναν από χρυσό το 1969.
Και ο χρυσός χρησίμευε για να καλύπτει το δολάριο, την αξία του δολαρίου.
Και τώρα δεν είχαν άλλο χρυσό.
Και έτσι ο Νίξον ακύρωσε τη χρυσή υποστήριξη.
Η χρυσή υποστήριξη του δολαρίου.
Και τι πήρε τη θέση του;
Ο Κίσινγκερ το είχε προετοιμάσει αυτό.
Η τιμή του πετρελαίου πήρε τη θέση της.
Έχουν γίνει τα εξής.
Η τιμή του πετρελαίου τετραπλασιάστηκε το 1973 κατά τη διάρκεια του πολέμου του Γιομ Κιπούρ.
Οι σεΐχηδες πετρελαίου φέρεται να το είχαν απαιτήσει αυτό.
Αλλά αυτό δεν ήταν αλήθεια.
Ο Σαουδάραβας σεΐχης πετρελαίου δήλωσε τότε σε αμερικανικό περιοδικό το 2001 ότι μας εξανάγκασαν ο Κίσινγκερ
και ο τότε υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ.
Και ο στόχος ήταν να διαπραγματευτούν την τιμή του πετρελαίου και, επειδή το πετρέλαιο ήταν μόνο προς διαπραγμάτευση, το δολάριο.
Αυτό αποφασίστηκε τότε.
Οι σεΐχηδες πετρελαίου δελεάστηκαν επίσης να συμμετάσχουν.
Και παρασύρθηκαν να εμπλακούν από την άνοδο των τιμών του πετρελαίου.
Και έτσι το δολάριο ήταν, τρόπον τινά, αντισταθμισμένο μέσω της τιμής του πετρελαίου.
Αλλά να τι συνέβη:
Έκτοτε, ανακαλύφθηκαν νέες πηγές πετρελαίου και φυσικού αερίου, με αποτέλεσμα οι τιμές να πέσουν.
Και αν ο ΟΠΕΚ είχε παρέμβει για να περιορίσει την παραγωγή πετρελαίου και φυσικού αερίου, ώστε η τιμή του πετρελαίου και του φυσικού
αερίου να παραμείνει αρκετά υψηλή για να διασφαλίσει το δολάριο.
Αλλά μετά έγινε τόσο άσχημο που δεν μπορούσες να το κάνεις πια.
Και τότε τους ήρθε η ιδέα να αναφέρουν την υπερθέρμανση του πλανήτη.
Και θα ήθελα να εξηγήσω εν συντομία ότι η πετρελαϊκή βιομηχανία ήταν (επίσης) τόσο συγκεντρωμένη εκεί. Υπάρχει λόγος γι' αυτό.
Το 1880 υπήρξε ένας μεγάλος ανταγωνισμός μεταξύ του Ρότσιλντ και του Εμάνουελ Νόμπελ.
Αυτός ήταν ένας συγγενής του Νόμπελ, ο οποίος στη συνέχεια κέρδισε το βραβείο Νόμπελ.
Ήταν μεγιστάνας του πετρελαίου.
Είχαν κυρίως πετρέλαιο στη Ρωσία, στα ανατολικά.
Και στη Δύση, ήταν ο Ροκφέλερ και άλλοι που έλεγχαν το πετρέλαιο στη Δύση.
Και υπήρχε μεγάλος ανταγωνισμός.
Και τότε, το 1882, ο Ροκφέλερ, ο Ντέιβιντ Ροκφέλερ, συναντήθηκε με τον Ρότσιλντ στις ΗΠΑ και συμφώνησαν
ότι κάτι τέτοιο δεν πρέπει να ξανασυμβεί.
Και από τότε, οι εταιρείες, οι παγκόσμιες εταιρείες, συνεργάζονται μεταξύ τους.
Και αυτό ήταν επίσης η προϋπόθεση για τη διενέργεια αυτών των ελέγχων των τιμών του πετρελαίου.
Επειδή όμως η υπερπροσφορά φυσικού αερίου και πετρελαίου συμπίεσε τις τιμές σε τέτοιο βαθμό που ακόμη και ο ΟΠΕΚ δεν μπορούσε
πλέον να αντισταθμίσει το πλήγμα, ένα νέο πρόβλημα τέθηκε σε κίνηση γύρω στο 1980, και ακόμη νωρίτερα, το 1972.
Και αυτό ήταν αυτό το βιβλίο, Limits to Growth, το οποίο διανεμήθηκε παντού, παγκοσμίως.
Γράφτηκε για λογαριασμό του Ροκφέλερ, όχι για λογαριασμό του Ιδρύματος Ροκφέλερ, το οποίο διέθεσε
τα χρήματα, για λογαριασμό της Λέσχης της Ρώμης.
Η Λέσχη της Ρώμης
ιδρύθηκε το 1968 στη βίλα Pelagio στο Krummer See, ιδιοκτησία
του David Rockefeller, μαζί με τον
Alexander King και άλλους.
Είχαν ιδρύσει τη Λέσχη της Ρώμης.
Και η Λέσχη της Ρώμης δημοσίευσε το βιβλίο Limits to Growth το 1972.
Και το βιβλίο αυτό ανέφερε ότι οι πρώτες ύλες - το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο ειδικότερα - αλλά και άλλες,
λιγόστευαν και επομένως έπρεπε να περιοριστούν.
Αυτό ήταν εκ των προτέρων.
Και επειδή αυτή η έλλειψη γινόταν όλο και πιο ανέφικτη λόγω των νεοανακαλυφθέντων κοιτασμάτων
φυσικού αερίου και πετρελαίου, το ζήτημα του κλίματος επανήλθε.
Αυτό συνέβη
γύρω στο 1980, όταν δημοσιοποιήθηκε.
Και υπάρχει ένα ωραίο απόσπασμα από τον Haber, τον καθηγητή Haber, από το Bild der Wissenschaft.
Εκείνη την εποχή, ήταν εκείνος που έφερε πραγματικά το θέμα, ας πούμε, αυτή τη διαδικασία μετασχηματισμού, πώς να αντιμετωπιστεί
η έλλειψη και επίσης το ψυχρό κλίμα - μέχρι το 1974 αναμενόταν ότι θα υπάρξει εποχή των παγετώνων.
Η CIA εξακολουθεί να έχει ... υπάρχει μια μελέτη της
CIA ... Διάφορες μελέτες είναι τυπωμένες στο βιβλίο.
Δεν είναι από τη CIA, το βιβλίο, το τυπώνουν.
Έλεγαν - μόλις το 1974 - ότι μια νέα εποχή των παγετώνων επίκειται.
Και τότε μειώθηκε και από το 1980
η εποχή των παγετώνων ξεχάστηκε.
Και υπάρχει ένα ωραίο απόσπασμα από τον Χάμπερ, τον καθηγητή Χάμπερ, το όνομα του καθηγητή Χάιντς Χάμπερ.
Και δημοσίευσε το Bild der Wissenschaft και είχε μια εκπομπή που μεταδόθηκε στο ARD στις
6 Δεκεμβρίου 1979, δηλαδή πριν από το 1980.
Και θέλω να το διαβάσω αυτό:
Σήμερα, οι κλιματολόγοι είναι ομόφωνοι στην άποψή τους ότι ο φυσικός ρυθμός μιας παγκόσμιας
κλιματικής διακύμανσης προς το κρύο θα ξεπεραστεί από μια ανθρωπογενή θέρμανση του πλανήτη
μας στις αρχές του επόμενου αιώνα.
Οι προβλέψεις για αυτόν τον κίνδυνο είναι αρκετά ανησυχητικές.
Έτσι, αν οι αντίπαλοι της πυρηνικής ενέργειας θέλουν να επιστρέψουν στον
άνθρακα, δεν θα κάνουν χάρη στα εγγόνια μας.
Σίγουρα θα ήταν πολύ ευτυχείς να ανταλλάξουν τις ανησυχίες μας για τα πυρηνικά εργοστάσια
με τις κλιματικές ανησυχίες που θα έχουν.
Αυτή η ιστορία μεταδόθηκε από όλους τους σταθμούς ARD εκείνη την εποχή.
Και αυτή ήταν η αλλαγή που δημοσιοποίησε την υπερθέρμανση του πλανήτη στη Γερμανία, κατά κάποιο τρόπο.
Και το υπόβαθρο, όπως είπα, η αντιστάθμιση του δολαρίου.
Λοιπόν, το αναφέρατε ήδη - όλη αυτή η ενέργεια
είναι στην πραγματικότητα ένα τεράστιο ζήτημα από τη δεκαετία του '70.
Μιλήσαμε επίσης για την έλλειψη ενέργειας στην τελευταία μας συνέντευξη.
Λοιπόν, ζούμε επίσης σε μια εποχή που έχουμε μια συνεχώς αυξανόμενη ζήτηση για ενέργεια.
Αναφέρατε αριθμούς σε ένα από τα βιβλία σας:
Θέλω να πω, το 1945 είχαμε περίπου έξι εκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου την ημέρα και
τώρα έχουμε φτάσει σχεδόν στα
90 εκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου την ημέρα.
Η κατανάλωση ενέργειας είναι ακραία.
Η ενέργεια πρέπει να προέρχεται από κάπου.
Όμως από τη δεκαετία του 1970 μας λένε ότι η ενέργεια λιγοστεύει, ότι η ενέργεια λιγοστεύει.
Αλλά δεν είναι αλήθεια.
Έτσι φαίνεται να υπάρχει αρκετή ενέργεια.
Και έχετε ένα πολύ συναρπαστικό κεφάλαιο στο βιβλίο σας που ονομάζεται:
Ποιος πραγματικά ενοχλείται από την υπερβολική ενέργεια;
Επιτρέψτε μου να επανέλθω στο γιατί η ενέργεια δεν είναι απαραίτητα σπάνια.
Και είπα στην αρχή ότι το μεγαλύτερο μέρος του CO2 έχει εξαφανιστεί στη θάλασσα,
ας πούμε, και έχει βυθιστεί στον ασβέστη.
Ναι.
Και εκεί, με τα οστά των ψαριών και ούτω καθεξής, γίνονται ασβεστολιθικά βουνά.
Και η τεκτονική έφερε αυτά τα ασβεστολιθικά βουνά στην επιφάνεια, τις Άλπεις, την Jura.
Ναι.
Αλλά
τους έφερε επίσης πιο μακριά, πίσω στη γη.
Και όταν ο ασβέστης εισέρχεται στο μάγμα - υψηλή πίεση, υψηλή θερμοκρασία - διαλύεται.
Και το 2004, μια ομάδα ερευνητών στην Ιντιάνα με επικεφαλής τον - νομίζω ότι τον έλεγαν
Σκοτ - εξέθεσαν ασβέστη με συστατικά του μάγματος,
δηλαδή κυρίως σίδηρο, σε αυτές τις θερμοκρασίες και αυτή την πίεση.
Και ποιο ήταν το αποτέλεσμα;
Απελευθερώθηκαν υδρογονάνθρακες.
Και αυτό σημαίνει ότι οι υδρογονάνθρακες που βγαίνουν από τη γη, όχι μόνο
από γεωτρήσεις, αλλά και από διαρροές,
όπως περιέγραψε πολύ
καλά ο Thomas Gold στο βιβλίο του, όπου
παντού, ακόμη και μέσα από το νερό, αναπηδούν, αναβλύζουν.
Και όπου δεν περνάει, συσσωρεύονται καταθέσεις.
Όταν η επιφάνεια είναι πολύ πυκνή.
Και στη συνέχεια ξαναγεμίζουν.
Αυτό σημαίνει ότι όταν το πετρέλαιο ή το φυσικό αέριο αντλείται,
αναπληρώνεται από κάτω.
Έτσι γεμίζουν ξανά.
Αυτό σημαίνει ότι η έλλειψη δεν είναι απαραίτητα πραγματική,
Δεν έχουμε μια κατανάλωση, αλλά μια χρήση που μετατρέπεται σε κύκλο.
Αν αυτό δεν συνέβαινε, δεν θα ακολουθούσε αυτό το CO2, τότε δεν
θα υπήρχε πλέον ζωή στη Γη.
Γιατί τότε δεν θα είχαμε πλέον αυτό το 0,04%.
Και αυτό είναι πολύ σημαντικό, είναι
σημαντικό να το έχουμε κατά νου.
Και τώρα το ερώτημα: Ποιος έχει συμφέρον από την υψηλή τιμή του πετρελαίου; είναι
στην πραγματικότητα πολύ προφανές.
Αν η ενέργεια γίνει σπάνια, μπορείτε να παράγετε λιγότερη.
Και αν βάζετε λιγότερα στην αγορά, μπορείτε να αποσπάσετε τα χρήματα των ανθρώπων καλύτερα μέσω των τιμών.
Ιδιαίτερα σε συγκεντρωμένες βιομηχανικές περιοχές.
Αυτοκίνητο, τι άλλο.
Και αυτό είναι στην πραγματικότητα το κίνητρο πίσω από αυτό.
Ωστόσο, αυτό προϋποθέτει ότι έχουμε μια σχετικά υψηλή συγκέντρωση της οικονομίας.
Τι το καθιστά ιδιαίτερα συμπυκνωμένο;
Έχουμε πολλές εταιρείες και ούτω καθεξής.
Ο πραγματικός συγκεντρωτής είναι ο χρηματοπιστωτικός τομέας.
Επειδή οι μεγάλες τράπεζες ανήκουν επίσης σε πετρελαϊκές εταιρείες.
Ναι, αυτό είναι πολύ συναρπαστικό.
Θα ήθελα να προσθέσω αμέσως μια ερώτηση.
Μπορεί να έχετε ήδη απαντήσει σε ένα μέρος του, αλλά θα
ήθελα να το αναλύσω ξανά.
Κατά τη γνώμη σας, ποιος είναι ο σκοπός όλης αυτής της εκστρατείας ότι το CO2 θερμαίνει το κλίμα
και ότι αντιμετωπίζουμε έλλειψη ενέργειας;
Ποια άλλα κίνητρα πιστεύετε ότι κρύβονται πίσω από αυτό;
Ναι, λέμε ότι η προϋπόθεση είναι ότι οι υψηλότερες τιμές έχουν αυξήσει τη συγκέντρωση,
ιδίως στον χρηματοπιστωτικό τομέα.
Και οι μεγάλοι χρηματοδότες, τους αποκαλώ πάντα τρισεκατομμυριούχους, δηλαδή Ροκφέλερ, Ρότσιλντ.
Δεν επιτρέπεται να αναφέρετε το όνομα Rothschild, τότε γίνεστε αντισημίτης.
Υπάρχουν όμως και άλλοι που έχουν μια ιδέα που έχει τρία επίπεδα.
Η πρώτη είναι ο έλεγχος της οικονομίας μέσω της χρηματοδότησης.
Αυτό το κάνουν ήδη σε μεγάλο βαθμό ούτως ή άλλως.
Αλλά θέλουν να εγκαθιδρύσουν την παγκόσμια κυριαρχία, δηλαδή μια γραφειοκρατία στα χέρια τους που θα διαμορφώνει την παγκόσμια πολιτική, ας πούμε.
Και τα ζητήματα του κλίματος, τα περιβαλλοντικά ζητήματα - ιδίως τα ζητήματα του κλίματος - δεν μπορούν να
επιλυθούν σε μια χώρα, χρειάζονται ένα διεθνές όργανο.
Ο Ροκφέλερ ασχολήθηκε με αυτό το θέμα ήδη από το 1952, όταν είπε ότι πρέπει να έχουμε διεθνείς κυβερνήσεις,
αλλιώς δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε περιβαλλοντικά ζητήματα.
Με άλλα λόγια - αυτό δημοσιεύεται - θα βρείτε το απόσπασμα στο βιβλίο.
Έτσι, πρόκειται στην πραγματικότητα για τη δημιουργία μιας παγκόσμιας κυβέρνησης με μια γραφειοκρατία που εξαρτάται
τελικά από τους παγκόσμιους χρηματοδότες.
Αυτός είναι ένας στόχος.
Ένας άλλος στόχος, και αυτός ήταν ο στόχος του Ροκφέλερ από το 1952:
Υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι στη γη.
Υπάρχει επίσης μια μελέτη του Κίσινγκερ από το 1974. Πρόκειται για τη λεγόμενη έκθεση Κίσινγκερ.
Και λέει ότι αυτό περιορίζεται σε 13 χώρες που είναι πυκνοκατοικημένες και υπανάπτυκτες.
Και σε αυτή τη μυστική έκθεση, η οποία ήταν μυστική μέχρι τη δεκαετία του 1990, και στη συνέχεια
αποκαλύφθηκε, κάποιοι την αποκάλυψαν.
Η έκθεση αναφέρει ότι σε 13 πολυπληθείς χώρες είναι απαραίτητο να
διασφαλιστεί η μείωση του πληθυσμού ή η μη αύξηση του πληθυσμού.
Γιατί;
Εάν η αύξηση του πληθυσμού είναι σε καλό δρόμο, οι κυβερνήσεις μπορεί να είναι περισσότερο προσηλωμένες
στα συμφέροντά τους παρά στα δικά μας.
Και μας ενδιαφέρουν αυτές οι χώρες.
Γιατί;
Επειδή χρειαζόμαστε πρώτες ύλες.
Όταν οι χώρες αυτές αναπτύσσονται, καταναλώνουν οι ίδιες τις πρώτες ύλες.
Έτσι, πρέπει να φροντίσουμε να κρατήσουμε τον πληθυσμό χαμηλά και τις πρώτες ύλες χαμηλά.
Πρόκειται φυσικά για μια πολύ δραματική ιστορία.
Σήμερα, αυτό δεν περιορίζεται πλέον σε 13 αναπτυσσόμενες χώρες, αλλά έχει γίνει παγκόσμια πολιτική.
Και η μείωση του πληθυσμού αποτελεί διακηρυγμένο στόχο του Ιδρύματος Ροκφέλερ, των διαφόρων
ιδρυμάτων, από τα οποία υπάρχουν τρία: το Οικογενειακό
Ίδρυμα, το Ίδρυμα Αδελφών Ροκφέλερ και το αρχικό Ίδρυμα Ροκφέλερ. Το θέλουν αυτό.
Και ο τρίτος στόχος είναι στην πραγματικότητα... φυσικά δεν υπάρχουν αποδείξεις γι' αυτό, αλλά μπορείτε
να το σκεφτείτε... Η παγκόσμια ηγεσία θέλει φυσικά να διατηρήσει και να συγκεντρώσει την εξουσία.
Και πώς μπορείτε να το κάνετε αυτό;
Αυτή τη στιγμή βιώνουμε μια εξέλιξη κατά την οποία οι άνθρωποι πείθονται να κάνουν όλο και περισσότερα
προκειμένου να διατηρήσουν τις επιχειρήσεις σε λειτουργία:
Χρειάζεστε ένα μεγαλύτερο αυτοκίνητο, ένα μεγαλύτερο σπίτι, νέες μόδες, μια νέα μόδα
κάθε τρίμηνο, αν είναι δυνατόν, και ούτω καθεξής.
Και αυτό έχει οδηγήσει πολλούς ανθρώπους, ιδίως τους νεότερους που κερδίζουν καλά, να λένε, δεν χρειάζεται
να το κάνω αυτό στον εαυτό μου, θέλω μια ισορροπία μεταξύ
επαγγελματικής και προσωπικής ζωής: να εργάζομαι
λιγότερο, αλλά να κάνω περισσότερη ορειβασία ή ταξίδια ή οτιδήποτε άλλο.
Ή να γράφεις μυθιστορήματα ή
να κάνεις μουσική και ό,τι άλλο.
Και αυτό είχε ήδη γραφτεί από κάποιον -δεν θυμάμαι το όνομά του- τη δεκαετία
του 1960 ότι ο πολύς ελεύθερος χρόνος αποτελεί κίνδυνο.
Αναφερόταν στην πυρηνική ενέργεια.
Δεν πρέπει να αναπτύξουμε την πυρηνική ενέργεια γιατί μας δίνει πολύ ελεύθερο χρόνο.
Αυτό θα ήταν επιβλαβές.
Αυτό αναφέρεται στο βιβλίο, αλλά δεν το έχω πια στο μυαλό μου.
Αλλά αυτό, σε τελική ανάλυση, η μείωση του πληθυσμού και του χρόνου, σημαίνει ότι πρέπει να διασφαλίσετε
ότι οι άνθρωποι θα επιβαρύνονται τόσο πολύ με το να κερδίζουν τα προς το ζην, ώστε να τους μένει
λίγο μόνο για αναψυχή και διασκέδαση.
Και αυτό οδηγεί στον έλεγχο των τιμών και στον αναπροσανατολισμό της γραφειοκρατίας,
επειδή η νέα τεχνολογία καθιστά δυνατή την προμήθεια ανθρώπων με λιγότερη εργασία.
Αυτό σημαίνει ότι πρέπει επίσης να δημιουργήσετε θέσεις εργασίας.
Και αυτό συμβαίνει μέσω της ανάπτυξης της γραφειοκρατίας.
Και αυτοί είναι, πιστεύω, οι τρεις στόχοι πίσω από αυτή την ιστορία για το κλίμα.
Όταν το ακούτε αυτό,
πρέπει να επιστρέψετε κάπου στο ερώτημα, ακόμη και αν εξετάσετε ολόκληρη
την τεχνική εξέλιξη της ανθρώπινης
ιστορίας μας: Πιστεύετε ότι έχουμε φτάσει σε ένα τελικό σημείο;
Έχουμε φτάσει σε ένα σημείο στην κοινωνία όπου πρέπει να πούμε ότι δεν μπορούμε να πάμε παραπέρα;
Ναι, παραδέχονται ακόμη και ότι οι κυβερνώντες τρισεκατομμυριούχοι προπαγανδίζουν
τη μείωση του πληθυσμού. Αυτό το ακούτε όλο και πιο συχνά.
Με άλλα λόγια, λένε ότι η γη δεν μπορεί πλέον να θρέψει έναν αυξανόμενο πληθυσμό με τη δική μας
τεχνολογία, δηλαδή χωρίς πετρέλαιο
και φυσικό αέριο, χωρίς πυρηνική ενέργεια.
Και υπάρχει ο Νίξον, για παράδειγμα, ο οποίος το απαίτησε,
και ο σύμβουλός του, ο Meuner:
Όχι άλλο πρόσθετο CO2 και όχι άλλη πυρηνική ενέργεια.
Έχουμε επίσης ρητά αποσπάσματα στο βιβλίο.
Και αυτό σημαίνει ότι τελικά δεν μπορεί να αναπτυχθεί περαιτέρω.
Και υποθέτω ότι αν επικρατήσουν αυτές οι θεωρίες, αυτό θα οδηγήσει στην πραγματικότητα
στην κατάρρευση της κοινωνίας.
Σήμερα υπάρχουν σημάδια παγκόσμιων πολέμων,
σήμερα υπάρχουν σημάδια κατάρρευσης του δολαρίου, για παράδειγμα, και ούτω καθεξής.
Με άλλα λόγια, εδώ μπορεί να προκύψει μια πραγματική κατάσταση κοινωνικής κρίσης που δεν θα διασφαλίζει
την επικράτηση της γραφειοκρατίας του κλίματος, της παγκόσμιας ηγεμονίας ας πούμε.
Αλλά μπορεί επίσης να σημαίνει ότι θα υπάρξει πτώση αν γίνει παγκόσμιος πόλεμος με πυρηνικά όπλα και ούτω καθεξής.
Και πιστεύω, επειδή είμαι αισιόδοξος, ότι βρισκόμαστε στα πρόθυρα μιας επανάστασης.
Με άλλα λόγια, βλέπουμε μια αλλαγή στη δομή της κοινωνίας.
Και βλέπω μερικές προϋποθέσεις: Η μία είναι
ότι υπάρχει μια τεχνολογία σύντηξης που είναι ήδη αρκετά επιτυχημένη, οπότε βρίσκεται
στα πρόθυρα μιας επανάστασης.
Η οποία δεν επιδοτείται από το κράτος, αλλά από ιδιώτες.
Από έναν φίλο μου, τον Eric Lerner από τις ΗΠΑ.
Και υπάρχει ένας κύριος Höss στο Μόναχο που εργάζεται πάνω σε αυτό.
Αυτό είναι το μηχάνημα εστίασης πλάσματος.
Ηλεκτρικά ρεύματα ρέουν σε ένα πλάσμα.
Και αυτό οδηγεί σε νηματοποίηση, δηλαδή σε δομές δίνης.
Και στον αστερατέρ και στα τοκαμάκ, αυτό πρέπει να κατασταλεί με ισχυρούς μαγνήτες, διαφορετικά
το πλάσμα φτάνει στα άκρα και καταστρέφει τις μηχανές.
Και η μηχανή εστίασης πλάσματος μπορεί να χρησιμοποιήσει αυτές τις δομές δίνης
για να πυροδοτήσει τη διαδικασία σύντηξης.
Αυτό σημαίνει ότι υπάρχει μια άνοδος στο εσωτερικό και μια κάθοδος στο εξωτερικό.
Μια εκκένωση δημιουργεί πλάσματα και μαγνητικά
πεδία, τα οποία προωθούνται
προς τα εμπρός αρκετά γρήγορα.
Και εκεί που είναι το τέλος, δένονται μεταξύ τους.
Και αυτή η διαδικασία κόμβων δημιουργεί την πυκνότητα και την ενέργεια που πυροδοτούν τις διαδικασίες σύντηξης.
Και μπορείτε να το αυξήσετε αυτό.
Δεν χρειάζεται πλέον η σύντηξη τριτίου-δετερίου, αλλά μπορείτε να συνδυάσετε υδρογόνο με βόριο.
Και το αποτέλεσμα είναι τότε ένας πυρήνας υδρογόνου και ένας πυρήνας βορίου, μαζί υπάρχουν τρεις
πυρήνες ηλίου που πετούν μακριά σε μια δέσμη.
Και αν το στείλετε μέσω ενός πηνίου, όπως από έναν μετασχηματιστή, μπορείτε να παράγετε απευθείας
ηλεκτρική ενέργεια και δεν χρειάζεται να βράσετε νερό για να κινήσετε τουρμπίνες.
Και το δεύτερο πλεονέκτημα: η συσκευή αυτή είναι σχετικά μικρή και φθηνή.
Λένε ότι μπορεί να είναι τόσο μεγάλο όσο ένα ψυγείο. Δεν μπορώ να το αποδείξω.
Φυσικά, χρειάζεστε επίσης μεγάλους πυκνωτές εξωτερικά.
Επειδή από την άλλη πλευρά, όπου αυτοί οι πυρήνες πετάνε μακριά, τα ηλεκτρόνια πετάνε μακριά από την άλλη πλευρά.
Και αυτά μπορούν στη συνέχεια να φορτιστούν απευθείας σε μια πλάκα πυκνωτή.
Τότε το ρεύμα μπορεί να ρέει απευθείας.
Διπλό, από τους πυρήνες και μέσω της πλάκας του πυκνωτή.
Ο πυκνωτής χρειάζεται και πάλι για να φορτίσει αυτό το μηχάνημα.
Με άλλα λόγια, θα πρόκειται για παραγωγή ενέργειας, η οποία έχει μια νέα ποιότητα.
Και το δεύτερο είναι ότι η τρισδιάστατη εκτύπωση μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για την αποκέντρωση
της παραγωγής, της παραγωγής αγαθών.
Αυτό σημαίνει ότι σε ένα χωριό ή μια μικρή πόλη μπορούσατε να φτιάξετε μόνοι σας
πιρούνια, μαχαίρια, κουτάλια και ούτω καθεξής.
Και αυτό θα οδηγούσε σε αποκέντρωση της κοινωνίας.
Και υπάρχει και ένα τρίτο στοιχείο:
Η αλλαγή στη γεωργία, ότι δεν χρειάζεται να καλλιεργείς σε μεγάλη κλίμακα και να καταστρέφεις το έδαφος με
λιπάσματα, αλλά ότι μπορείς να εκμεταλλευτείς τη συνεργασία μεταξύ των φυτών,
τη συνεργασία μεταξύ διαφορετικών φυτών.
Αυτό βελτιώνει το έδαφος και αυξάνει τις αποδόσεις,
αλλά αυξάνει επίσης την απαιτούμενη ποσότητα εργασίας επειδή έχετε μικρές εκτάσεις αντί για μεγάλες.
Έτσι, θα μπορούσε να επιτευχθεί η ισορροπία μεταξύ επαγγελματικής και προσωπικής ζωής
σε μια νέα κοινωνία.
Και ένας πολίτης θα κάνει κάτι για τον δήμο, ως βοηθός στην κυκλοφορία ή
άλλος βοηθός, υδραυλικός ή οτιδήποτε άλλο.
Το ένα τρίτο του ελεύθερου χρόνου του το περνούσε στη γεωργία και το ένα τρίτο
του ελεύθερου χρόνου του το περνούσε στην επικοινωνία με ανθρώπους διεθνώς μέσω του Διαδικτύου, είτε κάνοντας μουσική
είτε εφευρίσκοντας κάτι είτε οτιδήποτε άλλο.
Και αυτό θα ήταν μια νέα κοινωνική προοπτική, η οποία είναι βέβαια τώρα η φαντασίωσή μου, αλλά
είμαι βέβαιος ότι μπορούμε να βοηθήσουμε αυτή την κοινωνία, η οποία οδεύει προς ένα σημείο συμφόρησης,
να κάνει μια υπέρβαση προς μια νέα κοινωνία.
Και θα ήθελα να μιλήσω γι' αυτό σύντομα.
Ετοιμάζετε ένα νέο βιβλίο, μας το έχετε ήδη πει.
Ναι, σας ευχαριστώ πολύ.
Αυτό είναι πολύ, πολύ συναρπαστικό,
επίσης για τους θεατές: όποιος θέλει να μάθει περισσότερα για αυτό το θέμα:
Οποιοσδήποτε ενδιαφέρεται για τη σπάνια ενέργεια μπορεί φυσικά να ρίξει μια ματιά στο βιβλίο σας.
Αναφέρετε πολλά, πολλά ονόματα.
Είναι πολύ περίπλοκο, αλλά και πολύ ουσιαστικό.
Και αυτό που θα θυμόμαστε σε κάθε περίπτωση, όταν επανέλθει: υπερθέρμανση του πλανήτη, CO2, θα
θυμόμαστε: ψευδοεπιστήμη που προκαλεί σοκ.
Παίρνουμε αυτή τη φράση μαζί μας.
Το 2024, θα το αναλύσουμε με βάση αυτό.
40 νομπελίστες.
Ακριβώς.
Σας ευχαριστώ πολύ, κ. Böttiger, για το χρόνο σας.
Και σας ευχόμαστε ό,τι καλύτερο και κάθε επιτυχία με το βιβλίο σας.
Σας ευχαριστώ.
Ο Δρ Böttiger παρέχει μια σύντομη περίληψη του βιβλίου του ως φυλλάδιο.
Θα βρείτε τον σύνδεσμο λήψης στο μπλε πλαίσιο κάτω από το πρόγραμμα.