ترویج صلح از طریق گفت‌وگو، مجمع پیشرو جهان برای مباحثات در سیاست امنیت بین‌الملل
این‌ها برخی از اهداف کنفرانس امنیت مونیخ هستند.
اما چگونه کنفرانس امنیت مونیخ می‌تواند صلح را ترویج کند و به حل مناقشات کمک نماید، در حالی که حامیان مالی
آن تولیدکنندگان اسلحه هستند که از جنگ‌ها سود می‌برند؟
آیا بنابراین ممکن است که کنفرانس امنیت مونیخ در خدمت امنیت جمعیت اروپا نباشد؟
آیا ممکن است که با دور زدن دولت‌های ملی و اراده مردم، به بازوی نظامی دولت جهانی مخفی متشکل از گروه بیلدربرگ،
شورای روابط خارجی آمریکا و شورای روابط خارجی اروپا تبدیل شده باشد، یا حتی برای همین منظور تأسیس شده باشد؟
در برنامهٔ بعدی همراه ما باشید تا از افشاگری‌های تکان‌دهنده و اینکه واقعاً چه کسی پشت
کنفرانس امنیت مونیخ قرار دارد، باخبر شوید.
کنفرانس امنیتی مونیخ از ۱۶ تا ۱۸ فوریه ۲۰۲۴ برگزار خواهد شد.
در این فرایند شصتمین سالگرد خود را جشن خواهد گرفت.
کنفرانس امنیت مونیخ در سال ۱۹۶۳ تأسیس شد و هر ساله در مونیخ به‌عنوان یک کنفرانس بین‌المللی برگزار می‌شود که در آن
سیاستمداران، نمایندگان نظامی و تجاری، سازمان‌های غیردولتی و دیگران در مباحث راهبردی درباره وضعیت امنیت جهانی شرکت می‌کنند.
پیش از آنکه از خود بپرسیم کنفرانس امنیت مونیخ چه اهدافی را دنبال می‌کند، ابتدا می‌خواهیم بدانیم حامیان آن چه کسانی هستند،
زیرا حامیان نیز اهداف کنفرانس امنیت مونیخ را آشکار می‌سازند.
وفادار به یک ضرب‌المثل قدیمی که از روزگار منسترل‌ها وجود داشته است: نان کسی را می‌خورم، ترانه‌اش را می‌خوانم!
وب‌سایت رسمی کنفرانس امنیت مونیخ، از جمله سایر حامیان، فهرست زیر را ارائه می‌دهد:
شورای آتلانتیک، آتلانتیک بروکه، بنیاد بیل و ملیندا گیتس، صندوق برادران راکفلر
بنیاد راکفلر، اندیشکده چتم‌هاوس، ECFR که مخفف شورای روابط خارجی اروپا است.
بنیادهای جامعهٔ باز جورج سوروس دیگر به‌عنوان حامی فهرست نشده است، اما در سال‌های اخیر چنین بوده است.
تولیدکنندگان اسلحه نیز به‌عنوان حامیان مالی فهرست شده‌اند، از جمله ایرباس، راین‌متال،
ام‌بی‌دی‌ای، یک تولیدکنندهٔ اروپایی اسلحه، و لاکهید مارتین.
به گزارش روزنامه هاندلزبلات در تاریخ ۱۲ مارس ۲۰۲۲، لاکهید مارتین بزرگترین تولیدکننده سلاح در جهان است.
در سال ۲۰۲۰، این گروه سلاح‌هایی به ارزش کل بیش از ۵۸ میلیارد دلار فروخت.
در حالی که صنعت تسلیحات به‌عنوان حامی عمل می‌کند، کنفرانس امنیت مونیخ اهداف خود را به دنیای خارج این‌گونه توصیف می‌کند:
کنفرانس امنیت مونیخ، پیشروترین مجمع جهانی برای مباحثه در زمینه سیاست امنیت بین‌الملل است.
کنفرانس امنیت مونیخ با هدف ترویج اعتماد و کمک به حل مسالمت‌آمیز مناقشات از طریق تسهیل گفت‌وگوی جاری، گزینش‌شده
و غیررسمی در میان جامعه امنیت بین‌الملل برگزار می‌شود.
مطابق با شعار اصلی‌شان – ترویج صلح از طریق گفت‌وگو.
اما چگونه کنفرانس امنیت مونیخ می‌تواند صلح را ترویج کند و به حل مناقشات کمک نماید، در حالی که حامیان مالی
آن تولیدکنندگان اسلحه هستند که از جنگ‌ها سود می‌برند؟
این یک تضاد منافع آشکار را نشان می‌دهد.
آخرین تحولات در درگیری روسیه و اوکراین، نشان‌دهنده میزان تعهد کنفرانس امنیتی مونیخ به
حل مسالمت‌آمیز مناقشات در سال‌های اخیر است.
در اینجا چهار مثال آورده شده است: ۱. مثال: پس از بروز درگیری اوکراین در سال‌های ۲۰۱۳/۲۰۱۴، رئیس وقت کنفرانس امنیت
مونیخ، ولفگانگ ایشینگر، در حمایت از طرح هیئت نمایندگی آمریکا برای تأمین تسلیحات به اوکراین از اوایل سال ۲۰۱۵ سخن گفت.
ایشینگر این را مناسب و مهم می‌دانست.
۲. مثال: در دسامبر ۲۰۲۲، آنگلا مرکل، صدراعظم سابق آلمان، فاش کرد که توافق‌نامه مینسک ۲۰۱۵، یعنی آتش‌بس مورد توافق
مشترک برای حل مناقشه بین روسیه و اوکراین، تنها به منظور خرید وقت برای بازسازی توان نظامی اوکراین حمایت شده بود.
او همچنین از مهمانان ثابت کنفرانس‌های امنیتی مونیخ در سال‌های ۲۰۱۵، ۲۰۱۷ و ۲۰۱۹ بود.
۳. مثال: در اوایل آوریل ۲۰۲۲ – کمی کمتر از دو ماه پس از تهاجم نیروهای روسی – بوریس جانسون، نخست‌وزیر وقت بریتانیا،
مانع از رسیدن اوکراین و روسیه به توافق از طریق مذاکرات صلح شد.
تنها کاری که باقی مانده بود این بود که هر دو طرف پیمان صلح را در استانبول امضا کنند.
با این حال، این اتفاق نیفتاد زیرا بوریس جانسون مانع از امضای توافق توسط طرف اوکراینی در آخرین لحظه شد.
جانسون با وعدهٔ ارسال تسلیحات بیشتر، بر پیروزی در نبرد میدان جنگ پافشاری کرد تا آنکه از طریق گفت‌وگو باشد.
جانسون شرکت‌کننده در پنجاه و هشتمین کنفرانس امنیتی مونیخ بود که در فوریه ۲۰۲۲، اندکی پیش از آنکه مانع
امضای توافق‌نامه صلح بین روسیه و اوکراین شود، برگزار شد.
همین رویکرد را می‌توان در کنفرانس امنیتی در فوریه ۲۰۲۳ مشاهده کرد:
رئیس جدید کنفرانس امنیت مونیخ، کریستوف هوزگن، به دفاع سرسختانه از تحویل تانک‌های جنگی لئوپارد آلمان به اوکراین ادامه داد.
در آن زمان، اولاف شولتز، صدراعظم آلمان، نیز در خصوص اوکراین خواستار شد:
ما به تولید مستمر مهم‌ترین سامانه‌های تسلیحاتی خود نیاز داریم.
سرانجام، از سال ۲۰۲۳، نمایندگان روسیه دیگر به کنفرانس امنیتی مونیخ دعوت نمی‌شوند.
نتیجه‌گیری موقت: به‌عنوان یادآوری، خودتوصیف کنفرانس امنیت مونیخ دوباره چیست؟
این خود را پیشروترین مجمع جهان برای مباحثات درباره سیاست امنیت بین‌الملل می‌نامد.
کنفرانس امنیت مونیخ با هدف ارتقای اعتماد و کمک به حل مسالمت‌آمیز مناقشات از طریق تسهیل گفت‌وگوی جاری در میان جامعه امنیت بین‌الملل
– در راستای شعار اصلی خود مبنی بر ترویج صلح از طریق گفت‌وگو.
با این حال، هر چهار مثال ذکرشده هیچ تلاشی از سوی کنفرانس امنیت مونیخ برای حل مسالمت‌آمیز مناقشه روسیه و
اوکراین از طریق گفت‌وگوی باز نشان نمی‌دهند. برعکس:
تحویل تسلیحات و جلوگیری از توافق‌ها، تنش‌ها را بیش از پیش دامن می‌زند!
این سؤال مطرح می‌شود: اگر کنفرانس امنیتی مونیخ برای حل مسالمت‌آمیز مناقشه روسیه و اوکراین کارساز نباشد، چه هدفی را دنبال می‌کند؟
و اهداف واقعی کنفرانس امنیت مونیخ چیست، یا بهتر بگوییم، عموم مردم از چه اطلاعات زمینه‌ای بی‌خبرند؟
برای پاسخ به این پرسش‌ها، باید به تاریخچه، افراد پشت‌صحنه و سازمان‌های پشت کنفرانس امنیت مونیخ نگاهی بیندازیم.
افراد پشت کنفرانس امنیت مونیخ
بنیان‌گذاران: پیش‌درآمد کنفرانس امنیت، جنبش مطالعات دفاعی بین‌المللی است.
این در سال ۱۹۶۳ توسط اووالد-هاینریش فون کرایست-شمنزین، افسر آلمانی و مبارز مقاومت، آغاز شد.
اولین جلسه به ۶۰ شرکت‌کننده محدود بود، از جمله هلموت اشمیت و هنری کیسینجر.
هنری کیسینجر، که در سال ۲۰۲۳ درگذشت، یکی از بنیان‌گذاران کنفرانس امنیتی مونیخ محسوب می‌شود.
او به‌عنوان یک استراتژیست جهانی شناخته می‌شود که سیاست‌های جهانی را برای دهه‌ها شکل داده است.
هنری کیسینجر از سال ۱۹۵۶ عضو شورای روابط خارجی بود – بعدها در هیئت مدیرهٔ این شورا خدمت کرد –
و شرکت‌کنندهٔ دائمی در نشست‌های بیلدربرگ بود.
او عضو هیئت مشورتی، نهاد حاکم بر گروه بیلدربرگ بود.
از سال ۲۰۰۹، کنفرانس امنیت مونیخ جایزه اِوالد فون کایست را به چهره‌های برجسته اهدا می‌کند.
اولین جایزه به هنری کیسینجر اهدا شد.
رؤسای کنفرانس: تا سال ۱۹۹۷، کنفرانس امنیت مونیخ به ریاست فون کایست-شمنزین برگزار می‌شد.
و سپس هورست م. تل‌شیک از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۸.
تل‌شیک از نزدیکان مورد اعتماد هلموت کول بود و در دفتر صدراعظمی فدرال کار می‌کرد.
از جمله فعالیت‌های دیگر، او عضو هیئت امنای بنیاد کنراد آدناور و هیئت مشورتی ابتکار آتلانتیک است.
هورست تل‌شیک همچنین در کنفرانس‌های بیلدربرگ در سال‌های ۱۹۸۲، ۱۹۸۴، ۱۹۸۸ و ۱۹۹۰ شرکت کرد و عضو
هیئت مشورتی بین‌المللی شورای روابط خارجی (CFR) بود.
از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۲۲، کنفرانس امنیتی مونیخ به ریاست ولفگانگ ایشینگر برگزار می‌شد.
ایشینگر یک وکیل و دیپلمات آلمانی است.
او بارها در کنفرانس بیلدربرگ و مجمع جهانی اقتصاد (WEF) شرکت کرد.
او علاوه بر موارد دیگر، عضو شورای اروپایی روابط خارجی، شاخهٔ اروپایی شورای روابط خارجی (CFR) است.
او همچنین با هنری کیسینجر آشنایی زیادی داشت و در مراسم گرامیداشت صدمین سالگرد تولد هنری کیسینجر سخنرانی کرد.
ایشینگر در سخنرانی خود اشاره کرد که بنیان‌گذار کنفرانس امنیت مونیخ، اِوالد فون کایست، برای
دهه‌ها با هنری کیسینجر در تماس نزدیک بوده است.
نتیجه‌گیری موقت: اگر تنها بنیان‌گذاران و رؤسای کنفرانس امنیت مونیخ را در نظر بگیریم، ارتباطات روشنی با استراتژیست جهانی هنری
کیسینجر، گروه بیلدربرگ و شورای روابط خارجی (CFR) آشکار می‌شود.
برای تکمیل تصویر کنفرانس امنیت مونیخ، اعضای هیئت مشورتی در زیر فهرست شده‌اند.
توجه کنید که نام هنری کیسینجر و اندیشکده‌اش، کمیسیون سه‌جانبه، گروه بیلدربرگ، شورای روابط خارجی (CFR) یا
شاخه اروپایی آن، ECFR، نیز چند بار در اینجا ذکر می‌شوند.
اهمیت و منافع این سازمان‌ها در ادامه تشریح خواهد شد.
اعضای شورای مشورتی در سال ۲۰۰۹، شورای مشورتی کنفرانس امنیت مونیخ برای حمایت از رئیس در
جهت‌دهی استراتژیک و توسعه کنفرانس امنیت تأسیس شد.
تقریباً همه اعضای این هیئت مشورتی کنفرانس امنیت مونیخ قبلاً در کنفرانس‌های بیلدربرگ شرکت کرده‌اند:
پاول آخلایتنر، رئیس هیئت نظارت بانک دویچه بانک، از سال ۲۰۱۲ تا ۲۰۲۲.
او از سال ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۹ در کنفرانس بیلدربرگ شرکت کرد و عضو کمیته راهبری آن است.
اولیور باته مدیرعامل شرکت آلینز اس‌ای است.
او در کنفرانس بیلدربرگ سال ۲۰۱۷ شرکت داشت و عضو گروه آلمانی کمیسیون سه‌جانبه است.
کمیسیون سه‌جانبه یک اندیشکده مشاوره‌ای سیاسی و خصوصی است که در ژوئیهٔ ۱۹۷۳ به ابتکار هنری کیسینجر و دیوید راکفلر تأسیس شد.
این به‌عنوان بستری برای تبادل میان نخبگان آمریکای شمالی، اروپای غربی و ژاپن عمل می‌کند.
کارل بیلدت، نخست‌وزیر پیشین پادشاهی سوئد، نایب‌رئیس بخش اروپا در کمیسیون سه‌جانبه است.
او یکی از رؤسای ECFR و شرکت‌کنندهٔ ثابت در کنفرانس بیلدربرگ است.
خوزه بورل فونتلس نایب‌رئیس کمیسیون اروپا و شرکت‌کننده در کنفرانس بیلدربرگ ۲۰۲۳ بود.
توماس اندرز از ژوئن ۲۰۱۹ ریاست شورای آلمان در امور بین‌الملل را بر عهده دارد و در کنفرانس بیلدربرگ در
سال‌های ۱۹۸۴، ۲۰۰۵ و از ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۵ شرکت کرده است.
فو یینگ، معاون سابق وزیر امور خارجه جمهوری خلق چین و شرکت‌کننده در کنفرانس بیلدربرگ در سال‌های ۲۰۱۱ و ۲۰۱۲.
جان اف. کری، وزیر امور خارجه پیشین ایالات متحده، شرکت‌کننده در کنفرانس بیلدربرگ ۲۰۱۲.
رادوسلاو سیکورسکی، وزیر امور خارجه پیشین جمهوری لهستان، عضو حلقه رهبری بیلدربرگ و عضو ECFR است.
سایر اعضای شورای مشورتی، نهاد حاکم بر کنفرانس امنیت مونیخ، نیز روابط نزدیکی با CFR و
ECFR دارند که ECFR توسط سوروس تأسیس شده است.
اینه ماری اریکسن سوریده رئیس کمیته امور خارجه و دفاع در پارلمان پادشاهی نروژ است.
او از سال ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۷ وزیر دفاع بود.
او عضو شاخه اروپایی شورای روابط خارجی (CFR)، یعنی ECFR است.
جیمز جی. استاوریدیس یک admiral سابق در نیروی دریایی ایالات متحده و عضو شورای روابط خارجی (CFR) است.
آرانچا گونزالس لایا، دیپلمات اسپانیایی، از سال ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۱ وزیر امور خارجه اسپانیا بود. او عضو ECFR است.
جین هارمن، سیاست‌مدار آمریکایی از حزب دموکرات، عضو شورای روابط خارجی (CFR) و کمیسیون سه‌جانبه است.
کِستی کالجولاید اقتصاددان و سیاست‌مدار استونیایی است.
او از سال ۲۰۱۶ تا ۲۰۲۱ رئیس‌جمهور جمهوری استونی بود. او عضو ECFR است.
دیوید میلیبند سیاستمدار پیشین بریتانیایی است که از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۰ به‌عنوان وزیر امور
خارجهٔ پادشاهی متحد خدمت کرده است. او عضو ECFR است.
ارتباط ناتو با کنفرانس امنیتی مونیخ
ینس استولتنبرگ، دبیرکل ناتو، نیز به‌طور منظم در کنفرانس امنیتی مونیخ شرکت می‌کند.
استولتنبرگ، که عضو گروه بیلدربرگ نیز هست، در اینجا در حال سخنرانی خود در کنفرانس امنیتی مونیخ در سال ۲۰۲۳.
جناب آقایان و خانم‌ها، واضح است:
تقریباً همه اعضای رهبری کنفرانس امنیت مونیخ با گروه بیلدربرگ، شورای روابط خارجی آمریکا (CFR) و
شورای اروپایی روابط خارجی (ECFR) ارتباط دارند.
همان‌طور که Kla.TV در برنامه‌های مختلف توضیح داده بود، این‌ها به‌عنوان یک دولت سایه توسط خانواده راکفلر و
متحدانشان مانند هنری کیسینجر و جورج سوروس تأسیس شدند.
هدف آن‌ها: اجرای نظم نوین جهانی و تأسیس یک دولت جهانی واحد.
بنابراین بیایید نگاهی کوتاه به این سازمان‌ها بیندازیم.
سازمان‌های پشت کنفرانس امنیتی مونیخ و منافع آن‌ها
گروه بیلدربرگ و شورای روابط خارجی: Kla.TV پیش‌تر به‌طور گسترده در برنامه‌ای با عنوان «گروه بیلدربرگ –
دولت سایه مخفی؟» دربارهٔ این گروه گزارش داده است.
گروه بیلدربرگ به ابتکار دیوید راکفلر تأسیس شد.
طرح استراتژیک برای تأسیس باشگاه بیلدربرگ از شورای روابط خارجی، یا به‌اختصار CFR، نشأت گرفت.
سی‌اف‌آر یک اندیشکده خصوصی آمریکایی است که در سال ۱۹۲۱ تأسیس شد و به‌عنوان نوعی دولت سایه
در ایالات متحده، مهره‌ها را به حرکت درمی‌آورد.
از ۱۸ تا ۲۱ مه ۲۰۲۳، دوباره آن موقع از سال فرا رسید: کنفرانس سالانه بیلدربرگ برگزار شد.
هر فردی که در کنفرانس بیلدربرگ شرکت کرده باشد، از آن پس با گروه بیلدربرگ در ارتباط باقی می‌ماند.
پس از هر کنفرانس، همه شرکت‌کنندگان فعلی و همه شرکت‌کنندگان قبلی صورت‌جلسهٔ جلسه را دریافت خواهند کرد.
علاوه بر این، از سال ۱۹۶۳ آنها یک سند توضیحی همراه دریافت کرده‌اند، یعنی دستور کار باشگاه بیلدربرگ.
شورای اروپایی روابط خارجی: ECFR، شاخه اروپایی CFR، عمدتاً توسط جورج سوروس تأسیس و تأمین مالی شد.
خود جورج سوروس تا سال ۲۰۲۰ عضو شورای مشورتی، یعنی هیئت مشورتی کنفرانس امنیت مونیخ، بود.
در کنار دیوید راکفلر و هنری کیسینجر، سوروس به‌عنوان یکی از استراتژیست‌های جهانی در
زمینهٔ ایجاد یک دولت سایهٔ پنهان محسوب می‌شود.
Kla.TV در برنامه‌ای با عنوان «جرج سوروس – شبکه استراتژیست جهانی فاش‌شده» درباره جرج سوروس و بنیادهای جامعهٔ باز او گزارش داد:
OSF انجمنی از بنیادها و سازمان‌های غیردولتی است که در سال ۱۹۷۹ توسط جورج سوروس تأسیس شد.
سوروس یکی از استراتژیست‌های بزرگ جهانی است که هدفش برپایی نظم نوین جهانی (که به اختصار
NWO نیز نامیده می‌شود) برای تابع کردن ملت‌هاست.
OSF توسط سوروس به‌عنوان ابزاری برای تأمین مالی فعالیت‌های سیاسی که به اجرای این نظم نوین جهانی خدمت می‌کنند، استفاده می‌شود.
هر جا سوروس ظاهر شود، نتیجه برای مردم بی‌ثباتی، هرج‌ومرج، جنگ یا تغییرات سیاسی است که به نفع اوست.
تأثیر او را می‌توان هم در کودتای یورومایдан در اوکراین در سال‌های ۲۰۱۳–۲۰۱۴ و هم در جنبش پناهندگان از سال ۲۰۱۵ مشاهده کرد.
با این حال، شواهد ملموسی نیز وجود دارد که نشان می‌دهد سوروس در تمام انقلاب‌های رنگی – یعنی
سرنگونی دولت‌ها در طول ۱۵ سال گذشته – دست داشته است.
این موارد از گرجستان تا ونزوئلا و بهار عربی را در بر می‌گیرند. OSF در ۱۲۰ کشور جهان فعال است.
جورج سوروس از شرکت‌کنندگان ثابت کنفرانس امنیتی مونیخ است و اخیراً در کنفرانس امنیتی مونیخ
۲۰۲۳ به همراه پسرش، الکساندر سوروس، شرکت کرد.
در سال ۲۰۲۱، پسر او برای یک دوره دو ساله به هیئت مشورتی کنفرانس امنیتی مونیخ پیوست.
الکساندر سوروس رئیس بنیادهای جامعهٔ باز است که توسط پدرش تأسیس شد. او عضو ECFR است.
سایر استراتژیست‌های جهانی دخیل
ریچارد ناتان هاس، رئیس شورای روابط خارجی تا سال ۲۰۲۲، همچنین از شرکت‌کنندگان ثابت کنفرانس امنیتی مونیخ است.
او آخرین بار در سال ۲۰۲۳ در کنفرانس شرکت کرد.
نمایندگان بنیاد راکفلر و صندوق برادران راکفلر – بنیادی از خانواده راکفلر – نیز سالانه در
فهرست شرکت‌کنندگان کنفرانس امنیت مونیخ حضور دارند.
بیل گیتس نه تنها حامی کنفرانس امنیتی مونیخ است، بلکه شرکت‌کننده آن نیز هست – که اخیراً در سال‌های ۲۰۱۷ و ۲۰۲۲ حضور داشته است.
گیتس بارها به‌عنوان یک استراتژیست جهانی ظاهر می‌شود و همان دستورکار دیوید راکفلر، هنری کیسینجر و جورج سوروس را دنبال می‌کند.
نتیجه‌گیری: وقتی همهٔ این موارد را در نظر می‌گیرید، انکارناپذیر است که کنفرانس امنیت مونیخ نه در خدمت امنیت مردم اروپا، بلکه
در خدمت منافع عده‌ای از استراتژیست‌های جهانی و اندیشکده‌ها است.
آیا ممکن است که با دور زدن دولت‌های ملی و اراده مردم، به بازوی نظامی دولت جهانی مخفی متشکل از گروه بیلدربرگ،
شورای روابط خارجی آمریکا و شورای روابط خارجی اروپا تبدیل شده باشد، یا حتی برای همین منظور تأسیس شده باشد؟
روزنامه دای لینک در تاریخ ۴ فوریه ۲۰۱۰ به‌درستی نوشت:
کنفرانس امنیت مونیخ همچنان نشستی است که تحت سلطه صنعت تسلیحات و جنگ‌طلبان قرار دارد، جایی که قدرت‌های نظامی
پیشروی جهان درباره جنگ‌های مداخله‌جویانه خود بحث می‌کنند و به یکدیگر مشروعیت می‌بخشند.
با به اشتراک گذاشتن این پخش و قرار دادن کنفرانس امنیتی مونیخ زیر ذره‌بین جهانی، به ما کمک کنید
تا این ارتباطات و اطلاعات زمینه‌ای را افشا کنیم!
تنها زمانی که مغزهای متفکر پشت جنگ‌ها آشکار شوند، امید به صلح وجود دارد!
در پایان با نقل‌قولی از نویسندهٔ روسی لئو تولستوی (۱۸۲۸–۱۹۱۰) به پایان می‌رسانیم:
در طول تاریخ، هیچ جنگی نبوده است که توسط دولت‌ها، و تنها توسط دولت‌ها، و بی‌توجه به منافع مردم—که جنگ برای آنان
همواره ویرانگر است، حتی در صورت پیروزی—طرح‌ریزی نشده باشد.
بمب‌ها می‌افتند، مردم می‌میرند
فریاد می‌زنم: کی بر روی زمین صلح خواهد بود؟
کودکان در منطقه جنگی، ایستاده‌اند و گریه می‌کنند
سوالات: این جنگ کی تمام می‌شود، مامان؟
دیگر شب‌ها نمی‌توانم بخوابم
چون شرورها با قدرت جهانی بازی می‌کنند
موشک‌ها به اتاق‌ها اصابت می‌کنند
و از خودت می‌پرسی: خدای من، چطور ممکن است؟
من برای این جهان صلح هستم، حتی اگر یک ارتش کامل در برابرم بایستد.
به جان خودم، هرگز علیه تو دست برنمی‌دارم!
من برای این جهان صلح هستم، حتی اگر یک ارتش کامل در برابر من بایستد.
زیرا تو من هستی و خدا در تو زندگی می‌کند. زندگی تو زندگی من است، خدا نیز در من.
سربازان، سلاح‌هایتان را زمین بگذارید. از مردن برای آدم‌های اشتباه بس است.
بارها و بارها در سنگرها می‌نشینیم
نیکی کردن، اصلاح خطاها
چند رفیق کشتهٔ دیگر؟ آیا هنوز کافی نیست؟
هیچ روحی نباید به‌خاطر این خیانت به مردم بمیرد
دیگر شب‌ها نمی‌توانم بخوابم چون شرورها با قدرت جهانی بازی می‌کنند
موشک‌ها به اتاق‌ها اصابت می‌کنند
و از خودت می‌پرسی: خدای من، چطور ممکن است؟
من برای این دنیا صلح هستم، حتی اگر یک ارتش کامل در برابر من بایستد.
به جان خودم، هرگز علیه تو دست برنمی‌دارم!
من برای این جهان صلح هستم، حتی اگر یک ارتش کامل در برابرم بایستد.
زیرا تو من هستی و خدا در تو زندگی می‌کند. زندگی تو زندگی من است، خدا نیز در من است.
می‌دانی، من به خشونت متوسل نمی‌شوم.
زیرا در زندگی روزمره، ایجاد صلح مهم است.
عظیم‌ترین عشق، دوست داشتن دوستان است.
در خانه تمرین کنید، بر جدایی غلبه کنید
تا وقتی دوباره بتوانیم شب‌ها بخوابیم (شب‌ها)
و شرورها قدرت خود را هدر داده‌اند
و کودکان دوباره با خنده به خیابان می‌روند
خدای من، بالاخره این زندگی را خواهم دید.
من برای این جهان صلح هستم، حتی اگر یک ارتش کامل در برابرم بایستد.
به جان خودم، هرگز علیه تو دست برنمی‌دارم!
من برای این جهان صلح هستم، حتی اگر یک ارتش کامل در برابر من بایستد.
زیرا تو من هستی و خدا در تو زندگی می‌کند. زندگی تو زندگی من است، خدا نیز در من است.