Խաղաղության խթանում երկխոսության միջոցով՝ միջազգային անվտանգության քաղաքականության շուրջ բանավեճերի աշխարհի առաջատար ֆորումը
Սրանք Մյունխենի անվտանգության համաժողովի մի քանի նպատակներն են։
Բայց ինչպես կարող է Մյունխենի անվտանգության համաժողովը խթանել խաղաղությունը և նպաստել հակամարտությունների
լուծմանը, երբ դրա հովանավորները զենք արտադրող ընկերություններ են, որոնք շահույթ են ստանում պատերազմներից:
Արդյո՞ք դրանից հետևում է, որ Մյունխենի անվտանգության համաժողովը չի ծառայում եվրոպական բնակչության անվտանգությանը։
Կարո՞ղ է, շրջանցելով ազգային պետությունները և ժողովրդի կամքը, այն դարձել է գաղտնի համաշխարհային կառավարության ռազմական
թևը, որը կազմված է Բիլդերբերգի խմբից, CFR-ից և ECFR-ից, կամ արդյոք այն հենց այս նպատակով է հիմնադրվել։
Մնացեք մեզ հետ և հաջորդ հաղորդման ընթացքում պարզեք պայթյունավտանգ բացահայտումների մասին և թե ով է
իրականում Մյունխենի Անվտանգության կոնֆերանսի ետևում։
Մյունխենի անվտանգության համաժողովը տեղի կունենա 2024 թվականի փետրվարի 16-ից 18-ը։
Այդ ընթացքում այն կնշի իր 60-ամյակը։
Մյունխենի անվտանգության համաժողովը հիմնադրվել է 1963 թվականին և ամեն տարի Մյունխենում անցկացվող միջազգային համաժողով է, որտեղ,
մասնավորապես, քաղաքական գործիչներ, ռազմական և բիզնես ներկայացուցիչներ, ինչպես նաև ոչ կառավարական
կազմակերպություններ մասնակցում են գլոբալ անվտանգության իրավիճակի վերաբերյալ ռազմավարական բանավեճերի։
Նախքան ինքներս մեզ հարցնելու, թե ինչ նպատակներ է հետապնդում Մյունխենի անվտանգության համաժողովը, մենք նախ կցանկանայինք իմանալ,
թե ովքեր են դրա հովանավորները, քանի որ հովանավորները նույնպես բացահայտում են Մյունխենի անվտանգության համաժողովի նպատակները։
Հավատարիմ հին ասացվածքին, որը արդեն գոյություն ուներ մինստրელների օրերում՝ Ում հացը ուտում եմ, նրա երգն եմ երգում։
Մյունխենի անվտանգության համաժողովի պաշտոնական կայքում, ի թիվս այլոց, նշված են հետևյալ հովանավորները:
Ատլանտյան խորհուրդ, Ատլանտիկ Բրյուկե, Բիլ և Մելինդա Գեյթսների հիմնադրամ, Ռոքֆելեր եղբայրների հիմնադրամ
Ռոքֆելլեր հիմնադրամը, Չաթամ Հաուս մտքի կենտրոնը, ECFR-ը, որը նշանակում է Եվրոպական արտաքին հարաբերությունների խորհուրդը։
Ջորջ Սորոսի «Բաց հասարակություն» հիմնադրամները այլևս չեն նշվում որպես հովանավոր, սակայն վերջին տարիներին նշվում էին։
Զենքերի արտադրողները նույնպես նշված են որպես հովանավորներ, այդ թվում՝ Airbus-ը, Rheinmetall-ը,
MBDA-ն՝ եվրոպական զենքերի արտադրող, և Lockheed Martin-ը։
Ըստ Handelsblatt թերթի՝ 2022 թվականի մարտի 12-ի տվյալներով, Lockheed Martin-ը աշխարհի ամենամեծ զենքարտադրող ընկերությունն է։
2020 թվականին խումբը վաճառել է ավելի քան 58 միլիարդ դոլար արժողությամբ զենքեր։
Մինչ զենքերի արդյունաբերությունը հանդես է գալիս որպես հովանավոր, Մյունխենի անվտանգության համաժողովը
արտաքին աշխարհին իր նպատակները նկարագրում է հետևյալ կերպ՝
Մյունխենի անվտանգության համաժողովը միջազգային անվտանգության քաղաքականության շուրջ
քննարկումների համար աշխարհի առաջատար ֆորումն է։
Մյունխենի անվտանգության համաժողովը նպատակ ունի խթանել վստահությունը և նպաստել հակամարտությունների խաղաղ
կարգավորմանը՝ միջազգային անվտանգության համայնքում շարունակական, ընտրված և ոչ պաշտոնական երկխոսություն ապահովելու միջոցով։
Իրենց սկզբնական կարգախոսին համապատասխան՝ խաղաղության խթանումը երկխոսության միջոցով։
Բայց ինչպես կարող է Մյունխենի անվտանգության համաժողովը խթանել խաղաղությունը և նպաստել հակամարտությունների
լուծմանը, երբ դրա հովանավորները զենք արտադրող ընկերություններ են, որոնք շահույթ են ստանում պատերազմներից:
Սա ցույց է տալիս ակնհայտ շահերի բախում։
Ռուսաստան-Ուկրաինա հակամարտության վերջին զարգացումները ցույց են տալիս, թե վերջին տարիներին որքանով է Մյունխենի անվտանգության
համաժողովը նվիրված եղել հակամարտությունների խաղաղ կարգավորմանը։
Ահա չորս օրինակներ։ 1. Օրինակ։ 2013/2014 թվականներին Ուկրաինայի հակամարտության բռնկումից հետո Մյունխենի անվտանգության համաժողովի
այն ժամանակվա նախագահ Վոլֆգանգ Իշինգերը հանդես եկավ ԱՄՆ պատվիրակության Ուկրաինային զենք
մատակարարելու 2015 թվականին նախատեսված ծրագրերի օգտին։
Իշինգերը սա համարեց համապատասխան և կարևոր։
2. Օրինակ 2022 թվականի դեկտեմբերին Գերմանիայի նախկին կանցլեր Անգելա Մերկելը հայտնեց, որ 2015 թվականի Մինսկի համաձայնագիրը,
այսինքն՝ Ռուսաստանի և Ուկրաինայի միջև հակամարտությունը լուծելու համար համատեղ համաձայնեցված հրադադարը, աջակցվել է
միայն Ուկրաինային զինելու համար ժամանակ շահելու նպատակով։
Նա նաև պարբերաբար հյուր էր Մյունխենի անվտանգության համաժողովներում 2015, 2017 և 2019 թվականներին։
3. Օրինակ՝ 2022 թվականի ապրիլի սկզբին՝ ռուսական զորքերի ներխուժումից երկու ամսից մի փոքր անց, այդ ժամանակվա բրիտանական
վարչապետ Բորիս Ջոնսոնը խոչընդոտեց Ուկրաինայի և Ռուսաստանի միջև խաղաղ բանակցությունների միջոցով համաձայնության հասնելուն։
Մնացել էր միայն, որ երկու կողմերն էլ ստորագրեն խաղաղության պայմանագիրը Ստամբուլում։
Այնուամենայնիվ, դա տեղի չունեցավ, քանի որ Բորիս Ջոնսոնը վերջին պահին խանգարեց ուկրաինական կողմին ստորագրել համաձայնագիրը։
Ավելի զենքերի մատակարարման խոստումով Ջոնսոնը պնդում էր հակամարտությունը հաղթել
մարտադաշտում, այլ ոչ թե երկխոսության միջոցով։
Ջոնսոնը մասնակցել է 58-րդ Մյունխենի անվտանգության համաժողովին, որը տեղի է ունեցել 2022 թվականի փետրվարին,
անմիջապես նախքան նա խափանեց Ռուսաստանի և Ուկրաինայի միջև խաղաղության պայմանագրի կնքումը։
Նույն մոտեցումը կարելի է նկատել 2023 թվականի փետրվարին կայացած անվտանգության համաժողովում։
Մյունխենի անվտանգության համաժողովի նոր նախագահը՝ Քրիստոֆ Հյուսգենը, շարունակեց վճռականորեն պաշտպանել
Գերմանիայի «Լեոպարդ» մարտական տանկերի Ուկրաինա մատակարարումը։
Միևնույն ժամանակ, Գերմանիայի կանցլեր Օլաֆ Շոլցը Ուկրաինայի առնչությամբ ներկայացրեց հետևյալ պահանջը։
Մենք պետք է անընդմեջ արտադրենք մեր ամենակարևոր զինատեսակները։
Վերջապես, 2023 թվականից ի վեր Ռուսաստանի ներկայացուցիչները այլևս չեն հրավիրվում Մյունխենի անվտանգության համաժողովին։
Միջանկյալ եզրակացություն։ Հիշեցման համար՝ Մյունխենի Անվտանգության կոնֆերանսը իրեն ինչպե՞ս է բնութագրում։
Այն իրեն կոչում է աշխարհի առաջատար ֆորում՝ միջազգային անվտանգության քաղաքականության շուրջ բանավեճերի համար։
Մյունխենի անվտանգության համաժողովը նպատակ ունի խթանել վստահությունը և նպաստել հակամարտությունների խաղաղ կարգավորմանը՝
միջազգային անվտանգության համայնքում ընթացող երկխոսությունը հեշտացնելու միջոցով՝ համահունչ իր սկզբնական
կարգախոսին՝ խաղաղություն երկխոսության միջոցով խթանելը։
Սակայն նշված չորս օրինակներն էլ չեն ցույց տալիս Մյունխենի Անվտանգության համաժողովի որևէ ջանք՝ Ռուսաստանի և
Ուկրաինայի հակամարտությունը բաց երկխոսության միջոցով խաղաղ ճանապարհով լուծելու համար։ Հակառակը՝
Զենքի մատակարարումները և համաձայնագրերի խափանումը ավելի են սրում հակամարտությունը։
Սա առաջ է բերում հարցը՝ եթե Մյունխենի անվտանգության համաժողովը չի ծառայում Ռուսաստանի և Ուկրաինայի հակամարտությունը
խաղաղ ճանապարհով լուծելուն, ապա ինչ նպատակ է հետապնդում?
Եվ որոնք են Մյունխենի անվտանգության համաժողովի իրական նպատակները, կամ, ավելի ճիշտ, ինչ
նախապատմական տեղեկատվությունից է անտեղյակ լայն հանրությունը։
Այս հարցերին պատասխանելու համար պետք է ուսումնասիրել Մյունխենի անվտանգության համաժողովի պատմությունն ու
դրա ետևում կանգնած մարդկանց ու կազմակերպություններին։
Մյունխենի անվտանգության համաժողովի կազմակերպիչները
Հիմնադիրները՝ Անվտանգության համաժողովի նախորդը միջազգային պաշտպանական ուսումնասիրությունների շարժումն է։
Այն նախաձեռնվել է 1963 թվականին գերմանացի սպա և դիմադրության շարժման մարտիկ Էվալդ-Հայնրիխ ֆոն Կլայստ-Շմենցինի կողմից։
Առաջին հանդիպումը սահմանափակված էր 60 մասնակիցով, որոնց թվում էին Հելմութ Շմիդտը և Հենրի Կիսինջերը։
Հենրի Կիսինջերը, ով մահացել է 2023 թվականին, համարվում է Մյունխենի անվտանգության համաժողովի նախաձեռնողներից մեկը։
Նա հայտնի է որպես համաշխարհային ռազմավար, որը տասնամյակներ շարունակ ձևավորել է համաշխարհային քաղաքականությունը։
Հենրի Կիսինջերը 1956 թվականից անդամ էր Արտաքին հարաբերությունների խորհրդի (CFR), հետագայում ծառայել է դրա տնօրենների
խորհրդում և պարբերաբար մասնակցել է Բիլդերբերգի հանդիպումներին։
Նա Բիլդերբերգի խմբի խորհրդատվական խորհրդի անդամ էր։
2009 թվականից Մյունխենի անվտանգության համաժողովը նշանավոր գործիչներին շնորհում է Էվալդ ֆոն Կլեյստի մրցանակը։
Առաջին մրցանակը շնորհվեց Հենրի Կիսինջերին։
Նախագահները: 1997 թվականին մինչև Մյունխենի անվտանգության համաժողովը նախագահում էր ֆոն Քլայստ-Շմենցին։
1999 թվականից մինչև 2008 թվականը Հորստ Մ. Թելշիկը զբաղեցրել է այդ պաշտոնը։
Թելտշիկը Հելմութ Կոլի մտերիմ վստահելի էր և աշխատում էր Դաշնային կանցլերիայում։
Մյուս բաների թվում նա Կոնրադ Ադենաուեր հիմնադրամի հոգաբարձուների խորհրդի անդամ է և
Ատլանտյան նախաձեռնության խորհրդատվական խորհրդի անդամ։
Հորստ Թելչիկը նույնպես մասնակցել է Բիլդերբերգի կոնֆերանսներին 1982, 1984, 1988 և 1990 թվականներին և եղել
է Արտաքին հարաբերությունների խորհրդի (CFR) Միջազգային խորհրդատվական խորհրդի անդամ։
2008 թվականից մինչև 2022 թվականը Մյունխենի անվտանգության համաժողովը նախագահել է Վոլֆգանգ Իշինգերը։
Իշինգերը գերմանացի իրավաբան և դիվանագետ է։
Նա բազմիցս մասնակցել է Բիլդերբերգի կոնֆերանսին և Համաշխարհային տնտեսական ֆորումին (WEF):
Մյուս բաների թվում նա Օտար հարաբերությունների եվրոպական խորհրդի անդամ է, որը CFR-ի եվրոպական մասնաճյուղն է։
Նա նաև լավ ծանոթ էր Հենրի Կիսինջերի հետ և ելույթ ունեցավ Հենրի Կիսինջերի հարյուրամյակի հանդիսավոր արարողության ժամանակ։
Իր ելույթում Իշինգերը նշեց, որ Մյունխենի անվտանգության համաժողովի հիմնադիր Էվալդ ֆոն Կլեյսթը
տասնամյակներ շարունակ սերտ կապի մեջ է եղել Հենրի Կիսինջերի հետ։
Միջանկյալ եզրակացություն. Եթե հաշվի առնենք միայն Մյունխենի Անվտանգության համաժողովի հիմնադիրներին և նախագահներին, ապա
ակնհայտ են դառնում հստակ կապերը համաշխարհային ռազմավար Հենրի Քիսինջերի, Բիլդերբերգի խմբի և
CFR-ի (Արտաքին հարաբերությունների խորհուրդ) հետ։
Մյունխենի անվտանգության համաժողովի պատկերը ամբողջական դարձնելու համար ստորև թվարկված են Խորհրդատվական խորհրդի անդամները։
Ուշադրություն դարձրեք, թե որքան հաճախ են այստեղ նշվում Հենրի Կիսինջերի անունը և նրա մտքի կենտրոնը՝ Երեքակողմանի
հանձնաժողովը, Բիլդերբերգի խումբը, Արտաքին հարաբերությունների խորհուրդը (CFR) կամ դրա եվրոպական ճյուղը՝ ECFR-ը։
Այս կազմակերպությունների նշանակությունն ու շահերը ստորև կներկայացվեն։
Խորհրդատվական խորհրդի անդամները 2009 թվականին Մյունխենի անվտանգության համաժողովի խորհրդատվական
խորհուրդը ստեղծվեց՝ աջակցելու նախագահին համաժողովի ռազմավարական ուղղվածության և զարգացման հարցերում։
Մյունխենի անվտանգության համաժողովի այս խորհրդատվական խորհրդի գրեթե բոլոր անդամները արդեն մասնակցել են Բիլդերբերգի կոնֆերանսներին։
Պոլ Ախլեյթներ, Դոյչե Բանկ ԱԳ Վերահսկիչ խորհրդի նախագահ, 2012 թվականից մինչև 2022 թվականը։
Նա 2015 թվականից մինչև 2019 թվականը մասնակցել է Բիլդերբերգի կոնֆերանսին և հանդիսանում է ղեկավար հանձնաժողովի անդամ։
Օլիվեր Բաթեն Allianz SE-ի գլխավոր գործադիր տնօրենն է։
Նա 2017 թվականին մասնակցել է Բիլդերբերգի կոնֆերանսին և անդամ է Երեքակողմանի հանձնաժողովի գերմանական խմբի։
Եռակողմանի հանձնաժողովը մասնավոր քաղաքական խորհրդատվական վերլուծական կենտրոն է, որը հիմնադրվել է 1973 թվականի
հուլիսին Հենրի Կիսինջերի և Դեյվիդ Ռոքֆելերի նախաձեռնությամբ։
Այն ծառայում է որպես փոխանակման ֆորում Հյուսիսային Ամերիկայի, Արևմտյան Եվրոպայի և Ճապոնիայի էլիտաների միջև։
Քարլ Բիլդտը, Շվեդիայի Թագավորության նախկին վարչապետը, եռակողմանի հանձնաժողովի Եվրոպայի փոխնախագահն է։
Նա ECFR-ի նախագահներից մեկն է և Բիլդերբերգի կոնֆերանսի մշտական մասնակից։
Խոսեպ Բորել Ֆոնտելեսը Եվրոպական հանձնաժողովի փոխնախագահն է և 2023 թվականի Բիլդերբերգի կոնֆերանսի մասնակից է եղել։
Թոմաս Էնդերսը 2019 թվականի հունիսից Գերմանիայի Արտաքին հարաբերությունների խորհրդի նախագահն է և մասնակցել է
Բիլդերբերգի կոնֆերանսին 1984, 2005 և 2009–2015 թվականներին։
Ֆու Յինգ, Չինաստանի Ժողովրդական Հանրապետության արտաքին գործերի նախկին փոխնախարար և 2011 և
2012 թվականների Բիլդերբերգի կոնֆերանսի մասնակից։
Ջոն Ֆ. Քերի, ԱՄՆ նախկին պետքարտուղար, 2012 թ. Բիլդերբերգի կոնֆերանսի մասնակից։
Ռադոսլավ Սիկորսկին, Լեհաստանի Հանրապետության արտաքին գործերի նախկին նախարարը, Բիլդերբերգի
ղեկավարական շրջանակի անդամ է և ECFR-ի անդամ։
Մյունխենի անվտանգության համաժողովի կառավարող մարմին՝ Խորհրդատվական խորհրդի մյուս անդամներն էլ ուժեղ կապեր
ունեն CFR-ի և ECFR-ի հետ, վերջինը հիմնադրել է Սորոսը։
Ինե Մարի Էրիկսեն Սորեյդեն Նորվեգիայի Թագավորության Խորհրդարանի Արտաքին գործերի և պաշտպանության հանձնաժողովի նախագահն է։
Նա 2013 թվականից մինչև 2017 թվականը պաշտպանության նախարար էր։
Նա CFR-ի եվրոպական մասնաճյուղի՝ ECFR-ի անդամ է։
Ջեյմս Գ. Ստավրիդիսը ԱՄՆ ռազմածովային ուժերի նախկին ադմիրալ է և CFR-ի անդամ։
Արանչա Գոնսալես Լայա, իսպանացի դիվանագետ, 2020 թվականից մինչև 2021 թվականը զբաղեցրել է
Իսպանիայի արտգործնախարարի պաշտոնը։ Նա ECFR-ի անդամ է։
Ջեյն Հարմանը, Ամերիկացի քաղաքական գործիչ Դեմոկրատական կուսակցությունից, Ջեյմս Թեյթ Բեյքեր III-ի
անվան ԱՄՆ արտաքին հարաբերությունների խորհրդի (CFR) և Երեքակողմանի հանձնաժողովի անդամ է։
Քերսթի Կալյուլաիդը էստոնացի տնտեսագետ և քաղաքական գործիչ է։
Նա 2016 թվականից մինչև 2021 թվականը եղել է Էստոնիայի Հանրապետության նախագահը։ Նա ԵՄՀԽ-ի անդամ է։
Դեյվիդ Միլիբենդը նախկին բրիտանական քաղաքական գործիչ է, որը 2007–2010 թվականներին ծառայել է Միացյալ
Թագավորության արտգործնախարարի պաշտոնում։ Նա ECFR-ի անդամ է։
ՆԱՏՕ-ի կապը Մյունխենի անվտանգության համաժողովի հետ
Յենս Ստոլտենբերգը, ՆԱՏՕ-ի գլխավոր քարտուղարը, նույնպես պարբերաբար մասնակցում է Մյունխենի անվտանգության համաժողովին։
Ստոլտենբերգը, ով նաև Բիլդերբերգի խմբի անդամ է, այստեղ 2023 թվականին Մյունխենի անվտանգության համաժողովում իր ելույթի ժամանակ։
Հարգելի պարոնայք և տիկնայք, պարզ է տեսնել:
Մյունխենի Անվտանգության համաժողովի ղեկավար կազմի գրեթե բոլոր անդամները կապեր ունեն Բիլդերբերգի խմբի, CFR-ի և ECFR-ի հետ։
Ինչպես Kla.TV-ն տարբեր ծրագրերում բացատրել է, դրանք Ռոքֆելլերների ընտանիքի և նրանց դաշնակիցների՝ Հենրի Կիսինջերի և
Ջորջ Սորոսի կողմից ստեղծվել են որպես ստվերային կառավարություն։
Նրանց նպատակը՝ Նոր համաշխարհային կարգի իրականացումն ու մեկ համաշխարհային կառավարության ստեղծումն է։
Այսպիսով, եկեք կարճ ակնարկով նայենք այս կազմակերպություններին։
Մյունխենի անվտանգության համաժողովի հետևում կանգնած կազմակերպությունները և նրանց շահերը
Բիլդերբերգի խումբը և CFR-ը։ Kla.TV-ն արդեն լայնորեն հաղորդել է Բիլդերբերգի խմբի մասին «Բիլդերբերգի
խումբը՝ գաղտնի ստվերային կառավարություն՞» ծրագրում։
Բիլդերբերգի խումբը հիմնադրվել է Դեյվիդ Ռոքֆելերի նախաձեռնությամբ։
Բիլդերբերգյան ակումբը հիմնելու ռազմավարական պլանը ծագել է Արտաքին հարաբերությունների խորհրդից, կամ կարճ՝ CFR-ից։
CFR-ը մասնավոր ամերիկյան վերլուծական կենտրոն է, որը հիմնադրվել է 1921 թվականին և Միացյալ
Նահանգներում ստվերային կառավարության պես թելեր է քաշում։
2023 թվականի մայիսի 18-ից 21-ը կրկին եկել էր տարվա այն ժամանակը՝ անցկացվեց ամենամյա Բիլդերբերգի կոնֆերանսը։
Յուրաքանչյուր անձ, ով մասնակցել է Բիլդերբերգի կոնֆերանսին, այդ պահից սկսած շարունակում է մնալ Բիլդերբերգի խմբի անդամ։
Յուրաքանչյուր կոնֆերանսից հետո բոլոր մասնակիցները և բոլոր նախորդ մասնակիցները կստանան նիստի արձանագրությունը։
Բացի այդ, 1963 թվականից ի վեր նրանք ստանում են ուղեկցող բացատրական փաստաթուղթ՝ Բիլդերբերգի ակումբի օրակարգը։
Եվրոպական արտաքին հարաբերությունների խորհուրդը (ECFR), CFR-ի եվրոպական թևը, հիմնականում
հիմնադրվել և ֆինանսավորվել է Ջորջ Սորոսի կողմից։
Հենց Ջորջ Սորոսը մինչև 2020 թվականը անդամ էր Մյունխենի անվտանգության համաժողովի խորհրդատվական
խորհրդի, այսինքն՝ խորհրդատվական հանձնաժողովի։
Դեյվիդ Ռոքֆելլերի և Հենրի Կիսինջերի կողքին Սորոսը համարվում է գլոբալ ռազմավարներից մեկը, որը կանգնած
է թաքնված ստվերային կառավարության ստեղծման հետևում։
Kla.TV-ն Ջորջ Սորոսի և նրա «Բաց հասարակություն» հիմնադրամների մասին հաղորդեց ծրագրում՝
«Ջորջ Սորոս – գլոբալ ռազմավարի ցանցը բացահայտված»։
OSF-ը հիմնադրամների և ոչ կառավարական կազմակերպությունների միություն է, որը 1979 թվականին հիմնադրել է Ջորջ Սորոսը։
Սորոսը համաշխարհային մեծ ռազմավարներից մեկն է, որի նպատակն է հաստատել Նոր Համաշխարհային Կարգ
(նաև հայտնի է որպես NWO), որը ենթարկում է ազգերին։
OSF-ը Սորոսի կողմից օգտագործվում է որպես գործիք՝ ֆինանսավորելու քաղաքական գործունեություններ, որոնք
ծառայում են այս Նոր Համաշխարհային Կարգի իրականացմանը։
Որտեղ էլ Սորոսը հայտնվի, բնակչության համար արդյունքում առաջանում են ապակայունացում, խառնաշփոթ, պատերազմ
կամ նրա շահերին ծառայող քաղաքական փոփոխություններ։
Նրա ազդեցությունը կարելի է տեսնել ինչպես 2013–2014 թվականներին Ուկրաինայում տեղի ունեցած Եվրամայդանի հեղաշրջման,
այնպես էլ 2015 թվականից սկսված փախստականների շարժման մեջ։
Այնուամենայնիվ, կան նաև կոնկրետ ցուցիչներ, որ Սորոսը ներգրավված է եղել բոլոր գունավոր հեղափոխություններում՝ այսինքն՝
վերջին 15 տարիների ընթացքում կառավարությունների տապալումներում։
Դրանք տարածվում են Ջորջիայից մինչև Վենեսուելա և Արաբական գարուն։ OSF-ը աշխարհի 120 երկրներում ակտիվ է։
Ջորջ Սորոսը Մյունխենի անվտանգության համաժողովի մշտական մասնակից է, վերջին անգամ նա մասնակցել է 2023 թվականի Մյունխենի
անվտանգության համաժողովին իր որդի Ալեքսանդր Սորոսի հետ։
2021 թվականին նրա որդին երկու տարվա ժամկետով միացավ Մյունխենի անվտանգության համաժողովի խորհրդատվական խորհուրդին։
Ալեքսանդր Սորոսը «Բաց հասարակություն» հիմնադրամների նախագահն է, որը հիմնադրել է նրա հայրը։ Նա
Եվրոպական արտաքին քաղաքականության խորհրդի (ECFR) անդամ է։
Մասնակցում են նաև այլ համաշխարհային ռազմավարներ
Ռիչարդ Նաթան Հասը, ով մինչև 2022 թվականը եղել է ԱՄՆ Արտասահմանյան հարաբերությունների խորհրդի (CFR) նախագահը, նույնպես
պարբերաբար մասնակցում է Մյունխենի անվտանգության համաժողովին։
Նա վերջին անգամ մասնակցել է կոնֆերանսին 2023 թվականին։
Ռոքֆելլերների հիմնադրամի և Ռոքֆելլեր եղբայրների հիմնադրամի (Ռոքֆելլերների ընտանիքի հիմնադրամ)
ներկայացուցիչները նույնպես ամեն տարի ընդգրկվում են Մյունխենի անվտանգության համաժողովի մասնակիցների ցուցակում։
Բիլ Գեյթսը ոչ միայն Մյունխենի անվտանգության համաժողովի հովանավորն է, այլև մասնակիցը՝ վերջին անգամ 2017 և 2022 թվականներին։
Գեյթսը բազմիցս հանդես է գալիս որպես համաշխարհային ռազմավար և հետապնդում է նույն օրակարգը, ինչ
Դեյվիդ Ռոքֆելլերը, Հենրի Կիսինջերը և Ջորջ Սորոսը։
Եզրակացություն։ Երբ հաշվի ես առնում այս ամենը, անվիճելի է, որ Մյունխենի անվտանգության համաժողովը ծառայում է ոչ թե
եվրոպական բնակչության անվտանգությանը, այլ մի քանի համաշխարհային ռազմավարների և մտքի կենտրոնների շահերին։
Կարո՞ղ է, շրջանցելով ազգային պետությունները և ժողովրդի կամքը, այն դարձել է գաղտնի համաշխարհային կառավարության ռազմական
թևը, որը կազմված է Բիլդերբերգի խմբից, CFR-ից և ECFR-ից, կամ արդյոք այն հենց այս նպատակով է հիմնադրվել։
«Die Linke» թերթը 2010 թ. փետրվարի 4-ին ճշգրիտ գրել է՝
Մյունխենի անվտանգության համաժողովը մնում է զենքերի արդյունաբերության և պատերազմի ջատագովների գերիշխանությամբ հանդես
եկող հանդիպում, որտեղ աշխարհի առաջատար ռազմական տերությունները քննարկում են իրենց միջամտության
պատերազմները և միմյանց օրինականություն են շնորհում։
Օգնեք մեզ բացահայտել այս կապերն ու ֆոնային տեղեկությունները՝ տարածելով այս հեռարձակումը և Մյունխենի անվտանգության
համաժողովը համաշխարհային քննության առարկա դարձնելով։
Միայն երբ պատերազմների հեղինակներին բացահայտեն, միայն այդժամ կլինի խաղաղության հույս։
Ավարտում ենք ռուս գրող Լև Տոլստոյի (1828–1910) մեջբերմամբ։
Պատմության ընթացքում չի եղել մի պատերազմ, որը կառավարությունները՝ միայն նրանք, չլինեին կազմակերպել՝ անտեսելով ժողովրդի շահերը,
որի համար պատերազմը միշտ աղետալի է, անգամ հաջողության դեպքում։
Բոմբեր են ընկնում, մարդիկ են մահանում
Ես գոչում եմ՝ երբ աշխարհում խաղաղություն կլինի?
Պատերազմի գոտում երեխաները կանգնած են ու լացում են
Հարցեր: Երբ կավարտվի այս պատերազմը, մայրիկ?
Գիշերները այլևս չեմ կարողանում քնել
Քանի որ չարագործները խաղում են գլոբալ ուժով
Ռակետաները հարվածում են սենյակներին
Եվ դու ինքդ քեզ հարցնում ես՝ «Օ՛, Աստվա՛ծ իմ, ինչպե՞ս կարող է դա լինել?»
Ես այս աշխարհի խաղաղությունն եմ, նույնիսկ եթե ամբողջ բանակը կանգնած է իմ դեմ։
Ես երբեք քո դեմ զենք չեմ բարձրացնի, օ՛, իմ կյանքի գնով։
Ես այս աշխարհի խաղաղությունն եմ, նույնիսկ եթե ամբողջ բանակը կանգնած է իմ դեմ։
Քանզի դու ես ես, և Աստված բնակվում է քո մեջ։ Քո կյանքը իմ կյանքն է, Աստված նաև իմ մեջ։
Զինվորներ, վայր դրեք ձեր զենքերը։ Բավական է սխալ մարդկանց համար մեռնել։
Շարունակաբար մենք նստած ենք փոսերում
Լավ գործեր անել, սխալները ուղղել
Մի քանի՞ դեռ մեռած ընկերներ են պետք։ Դա դեռ բավարար չէ՞։
Ոչ մի հոգի չպետք է մահանա այս ժողովրդի դավաճանության համար։
Գիշերները այլևս չեմ կարողանում քնել, որովհետև չարագործները խաղում են համաշխարհային ուժով։
Ռակետաները հարվածում են սենյակներին
Եվ դու ինքդ քեզ հարցնում ես՝ «Աստվա՛ծ իմ, ինչպես կարող է դա լինել?»
Ես այս աշխարհի խաղաղությունն եմ, նույնիսկ եթե ամբողջ բանակը կանգնած է իմ դեմ։
Ես երբեք քո դեմ զենք չեմ բարձրացնի, օ՛, իմ կյանքի գնով։
Ես այս աշխարհի խաղաղությունն եմ, նույնիսկ եթե ամբողջ բանակը կանգնած է իմ դեմ։
Քանզի դու ես ես, և Աստված բնակվում է քո մեջ։ Քո կյանքը իմ կյանքն է, Աստված նաև իմ մեջ։
Գիտես, ես բռնության չեմ դիմում։
Քանի որ առօրյա կյանքում կարևոր է խաղաղություն ստեղծել։
Մեծագույն սերը քո ընկերներին սիրելն է։
Տանը մարզվիր, հաղթահարիր բաժանումը
Մինչև գիշերը նորից կարողանանք քնել (գիշերը)
Եվ չարագործները վատնեցին իրենց ուժը
Եվ երեխաները նորից ծիծաղելով դուրս են գալիս փողոց։
Իմ Աստված, ես դեռ կտեսնեմ այս կյանքը։
Ես այս աշխարհի խաղաղությունն եմ, նույնիսկ եթե ամբողջ բանակը կանգնած է իմ դեմ։
Ես երբեք քո դեմ զենք չեմ բարձրացնի, օ՛, իմ կյանքի գնով։
Ես այս աշխարհի խաղաղությունն եմ, նույնիսկ եթե ամբողջ բանակը կանգնած է իմ դեմ։
Քանզի դու ես ես, և Աստված բնակվում է քո մեջ։ Քո կյանքը իմ կյանքն է, Աստված նույնպես իմ մեջ է։