صدایم برای همیشه بم‌تر خواهد بود، فک‌ام تیزتر و بینی‌ام بلندتر.
ساختار استخوانی‌ام مردانه باقی خواهد ماند. غدهٔ آدامم برجسته‌تر است و باروری‌ام نامشخص است.
گاهی وقت‌ها به آینه نگاه می‌کنم و احساس می‌کنم یک هیولا هستم.
و این اولین بار بود که جلوی آینه ایستادم و آن را دیدم: انگار مورد حمله قرار گرفته بودم.
واقعاً وحشیانه بود.
من احساس ویرانی کردم و این حس را داشتم که به بدترین شکل ممکن به خودم خیانت کرده‌ام.
و همین بود، می‌دونی.
این برگشت‌ناپذیر است.
آزمایش برای من به پایان رسیده است. واقعاً دیگر راه برگشتی وجود ندارد.
در ۲۳ اوت ۲۰۲۳، دولت آلمان پیش‌نویس موسوم به «قانون خودمختاری» را تصویب کرد.
بزرگسالان باید بتوانند با ارائه یک اظهاریه به اداره ثبت احوال، جنسیت و نام‌های اول خود را تغییر دهند.
نابالغانی که ۱۴ ساله یا بیشتر هستند باید بتوانند خودشان اظهاریهٔ لازم را ارسال کنند.
اگر والدین حضانت‌کننده موافق نباشند، این رضایت می‌تواند توسط دادگاه خانواده جایگزین شود.
قانون خودتعیینی قرار است در نوامبر ۲۰۲۴ لازم‌الاجرا شود.
بسیاری از مردم نمی‌دانند که این در عمل به چه معناست.
در اینجا به جوانان در مرحله‌ای بسیار آسیب‌پذیر از رشد، آزادی انتخابی داده می‌شود که پیامدهای دوردستی برای تمام زندگی‌شان دارد.
در اغلب موارد، تغییر در ثبت جنسیت با تغییر جنسیتی هورمونی و جراحی همراه است.
این تغییر جنسیت «ترانزیشن» نامیده می‌شود.
شواهدی وجود دارد که تعداد گذارها در سال‌های اخیر به‌سرعت افزایش یافته است.
این موضوع در شبکه‌های اجتماعی بسیار گسترده است و برای بسیاری از جوانان همه‌جا حضور دارد.
در رسانه‌های جریان اصلی، گزارش‌ها تقریباً بدون استثنا بسیار مثبت، غیرانتقادی و حامی هستند.
بحث اندکی دربارهٔ خطرات، عوارض جانبی و پیامدهای منفی این روش‌ها وجود دارد.
در عین حال، تعداد افرادی که از تغییر جنسیت خود پشیمان هستند در حال افزایش است.
با این حال، آن‌ها سانسور می‌شوند، به حاشیه رانده می‌شوند یا تجربیاتشان پنهان می‌ماند.
این برنامه به این افراد صدا می‌بخشد.
چند مثال برای نشان دادن خطرات و مشکلات گذار به کار گرفته می‌شوند، در حالی که نگاهی اجمالی
به پشت صحنه ایدئولوژی جنسیتی نیز ارائه می‌دهند.
بله، چطور شد. من فقط یک ساعت آنجا بودم.
او پرسید چرا آنجا هستم. خودش زیاد صحبت کرد. من زیاد صحبت نکردم.
و چیزی که کمی آزارم می‌داد این بود که او – خب، تقریباً می‌توان گفت که مرا وادار کرد همان‌جا
درمان را شروع کنم و به دنبال درمانگران دیگر نگردم.
او همچنین گفت که از نظر تئوری، دریافت هورمون‌ها یک سال یا شش ماه طول می‌کشد.
در عمل کوتاه‌تر به نظر می‌رسد. این بدان معناست که او همچنین احتمال وقوع سریع‌تر آن را می‌پذیرد.
شاید در واقع مشکل کاملاً متفاوتی داشته باشم و سعی کرده‌ام از آن فرار کنم.
من فقط می‌ترسم که همهٔ این کارها را انجام دهم و باز هم خوشحال نباشم.
یا اینکه، در بدترین حالت ممکن، حتی ممکن است از آن پشیمان شوم.
سپس، به‌عنوان بخشی از این درمان، من نسبتاً سریع مصرف هورمون‌ها – تستوسترون – را آغاز کردم.
فکر می‌کنم حدود سه ماه در روان‌درمانی بودم.
درمانگر باید تا حدی با این موضوع سروکار داشته باشد، چون باید آن را برای شرکت‌های بیمه درمانی توضیح دهد. در واقع این تنها راهنما
در آلمان است برای اینکه چه سرعت می‌توان تغییر وضعیت داد. اساساً شرکت‌های بیمه درمانی هستند که تعیین می‌کنند چه
زمانی برای چیزی پرداخت می‌کنند و چه زمانی پرداخت نمی‌کنند.
و او استدلال کرد که این موضوع به‌ویژه فوری و یک مورد بسیار واضح یا برجسته از تراجنسیتی بودن بود.
بنابراین، خیلی سریع تأیید شد.
سپس او به نحوی یکی از آشنایانش را معرفی کرد، یک متخصص زنان که خیلی سریع عمل می‌کند و می‌توانید به‌سرعت وقت ملاقات بگیرید.
فکر می‌کردم باید از نوعی فرایند برای دریافت تستوسترون عبور کنم، مثل ارزیابی روان‌شناختی یا چند جلسه مراجعه به روان‌پزشک و غیره،
اما در عوض یک گفت‌وگوی تلفنی سی‌دقیقه‌ای با پزشکی داشتم که قبلاً هرگز حضوری ملاقاتش نکرده
بودم و از طریق تلفن برایم تستوسترون تجویز شد.
پس شما به کلینیک تنظیم خانواده رفتید و گفتید: «من خودم را پسر می‌دانم، باور دارم که پسر هستم» – و آن‌ها گفتند:
«باشه، باید چند ماه یا چند سال با چند تا درمانگر صحبت کنی»، یا گفتند: «اینم قرص‌ها، خانم –
اِه، آقا – اینم قرص‌ها، مراقب خودت باش، روز خوش…»؟
بله، چیزی شبیه به آن. آن‌ها حتی قرص نبودند، تزریق بودند.
اینجا تزریق‌ها هستند، آقا. – بله، قرار ملاقاتم حدود یک ساعت طول کشید.
حدود بیست دقیقهٔ اول یک گفت‌وگوی کوتاه و رفت‌و‌برگشت میان مددکار اجتماعی‌ای بود که در
کلینیک تنظیم خانواده با او ملاقات کرده بودم.
و اگر مقاله ساب‌استک من را بخوانید – من یک مقاله ساب‌استک درباره کل سفرم نوشتم – آنجا به سوالاتی اشاره می‌کنم که مددکار اجتماعی از
من پرسید، و این، ملایم بگویم، دقیقاً کار روان‌شناختی عمیق نیست.
پس یک مصاحبهٔ کوتاه برای پذیرش با مددکار اجتماعی داشتم، و بعد او برگشت و گفت: «شما کاندیدای ایده‌آل
برای تستوسترون هستید، می‌توانیم همین حالا شروع کنیم.»
پس من پیش پرستار رفتم و او فهرست خیلی کوتاهی از خطرات را برایم توضیح داد که بسیار کم‌اهمیت جلوه داده شده بودند.
چیزهایی مثل «ممکن است دچار نوسانات خلقی شوی» – که دقیقاً روش خوبی برای بیان احتمال درمان هورمونی نیست – اما مهم نیست.
من فهرست کوتاه را نگاه کردم، و سپس دربارهٔ دوز بحث کردیم.
تیم متخصصان پزشکی که به من کمک کردند، در واقع مرا به تغییر جنسیت واداشتند؛ آن‌ها هیچ گزینهٔ دیگری به من نشان ندادند.
آنها گفتند که نرخ کسانی که از چنین قدمی پشیمان می‌شوند کمتر از یک یا دو درصد است.
آنها حتی به والدینم دروغ گفتند و گفتند که اگر اجازه تغییر جنسیت نداشته باشم، در معرض خطر خودکشی قرار خواهم گرفت.
تغییر جنسیتی پزشکی من حدود سه سال و نیم طول کشید.
در آن زمان واقعاً تنها یک پزشک بود که با آن مخالفت می‌کرد، و او اولین متخصص غدد بود که برای دریافت هورمون‌ها پیشش رفتم.
او به من و مادرم گفت که برای رشد مغزم خطراتی وجود خواهد داشت.
اما بلافاصله بعد از آن، پیش یک متخصص غدد درون‌ریز دیگر رفتم و تنها شش ماه پس از تشخیص
دیسفوریا، به من داروهای مهارکننده بلوغ تجویز شد.
و سپس تستوسترون، حدود یک ماه بعد.
ژانین – تغییر جنسیت به مرد: من در سن ۲۱ سالگی ماستکتومی انجام دادم.
سپس در سن ۲۵ سالگی تحت عمل فالوپلاستی، ساخت آلت تناسلی مردانه قرار گرفت که در آن پوست از
بازویش برداشته و سپس بین پاهایش پیوند زده شد.
و از این، آلت تناسلی مصنوعی قرار بود شکل بگیرد.
بعد از آن، حدود ده عمل جراحی دیگر داشتم. در آن زمان اتصال پیشابراه انجام شد.
پزشکان به شما می‌گویند که باید آن را خط بزنید.
اما من این توصیف را کمی بیش از حد منفی می‌دانم.
واقعاً نمی‌توانستم تصور کنم که آن به چه معنا بود.
واقعیت این است که در این آلت تناسلی مصنوعی، ادرار عملاً از درون آن عبور می‌کند، گویی از طریق یک امتداد.
واقعاً نمی‌توانی همه‌چیز را پاک کنی، یعنی همیشه مقداری از آن چکه می‌کند.
و این منجر به عفونت‌های مکرر دستگاه ادراری می‌شود.
و حالا امسال عمل جراحی را انجام می‌دهم تا همه چیز را برگردانم.
واقعاً سخت است، به‌ویژه اینکه بستری شدن در بیمارستان بخش زیادی از زندگی‌ام را گرفته است.
فکر می‌کنم این در واقع بدترین چیز است. تمام وقتی که از دست رفته است. و البته مشکلات سلامتی هم هست.
کلویی کول – جای زخم‌های بزرگ کلویی کول: صدایم همیشه بم‌تر خواهد بود، خط فکم تیزتر و بینی‌ام بلندتر.
ساختار استخوانی من مردانه باقی خواهد ماند. گلوی من برجسته‌تر است و باروری‌ام نامشخص است.
گاهی وقت‌ها به آینه نگاه می‌کنم و احساس می‌کنم یک هیولا هستم.
بعد از اینکه سینه‌هایم برداشته شدند، بافت آن سوزانده شد.
قبل از اینکه به سنی برسم که گواهینامه رانندگی بگیرم، بخش بزرگی از زنانگی آینده‌ام از من گرفته شد.
من هرگز قادر نخواهم بود به یک کودک شیر بدهم.
گاهی اوقات برایم دشوار است که خودم را در آینه ببینم و تا به امروز همچنان با اختلال جنسی دست و پنجه نرم می‌کنم.
و من روی سینه‌ام جای زخم‌های بزرگی دارم.
و پیوندهای پوستی که از نوک سینه‌هایم برداشتند هنوز هم امروز ترشح دارند؛ گفتند آن‌ها را به موقعیتی مردانه‌تر منتقل کرده‌اند.
بعد از عمل، نمراتم در مدرسه افت کرد.
تمام آنچه پشت سر گذاشتم به حل مشکلات روانی زمینه‌ای که داشتم کمکی نکرد.
و پزشکانم با نظریه‌های جنسیتی‌شان فکر می‌کردند که به محض اینکه از طریق جراحی به چیزی که تا حدی شبیه
پسر باشد تبدیل شوم، تمام مشکلاتم از بین خواهد رفت.
نظریه‌هایشان اشتباه از آب درآمد؛ داروها و عمل‌های جراحی بدنم را تغییر دادند، اما نتوانستند واقعیت
بنیادین را که من زن هستم و همیشه خواهم بود، تغییر دهند.
هرگز نمی‌توانستم تصور کنم باز شدن دوباره زخم‌هایم برای برداشتن لخته‌های خون از حفره سینه‌ام با دست چگونه خواهد بود، تا
اینکه این اتفاق برایم افتاد و در آن بیمارستان آن را تجربه کردم.
در آن زمان فکر می‌کردم که می‌میرم.
زخم عفونی شد و به نظر می‌رسید که هیچ‌کس واقعاً اهمیتی نمی‌داد.
فکر نمی‌کنم کسی پیچیدگی‌های این روش‌ها و درمان‌ها را درک کند تا وقتی خودش آن‌ها را تجربه نکرده باشد.
فرآیند جراحی ناحیه تناسلی فوق‌العاده وحشیانه است.
ابتدا، روشی به نام اورکیکتومی انجام می‌شود، یعنی بیضه‌ها برداشته می‌شوند.
سپس پوست آلت تناسلی را می‌تراشند تا بتوان دوباره از آن استفاده کرد.
و سپس بافت آلت تناسلی مردانه، بافت نعوظی، برداشته می‌شود.
هر فرد، صرف‌نظر از اینکه چه کسی باشد، همیشه مقداری بافت نعوظ خواهد داشت.
اگر تصور کنید که مفصل انگشت‌تان از این نقطه قطع می‌شود و انگشت‌تان را از دست می‌دهید، باز هم بقیهٔ مفصل
انگشت‌تان باقی می‌ماند و می‌توانید آن را حرکت دهید.
پس متأسفانه شما هنوز این حس شبح‌وار را دارید.
در انجام همه این کارها، آنها همچنین پیشابراه را جابه‌جا و دوباره در جای خود قرار می‌دهند که منجر به یک عارضه
بسیار شایع می‌شود که من هم آن را تجربه می‌کنم، یعنی تنگ شدن پیشابراه که مانع ادرار کردن درست می‌شود.
ادرار به‌تدریج و با درد خارج می‌شود یا در برخی موارد اصلاً خارج نمی‌شود.
برخی افراد مجبورند تا پایان عمرشان کاتتر داشته باشند.
برخی افراد دچار عوارض واقعاً وحشتناکی می‌شوند.
من خودم در طول عمل جراحی خون زیادی از دست دادم چون مته مستقیماً از لگن عبور می‌کند.
عفونت‌هایی که بعداً به سراغت می‌آیند، می‌گویند: این کاملاً طبیعی است.
شما فقط دچار عفونت می‌شوید.
افرادی هستند که بافت نکروزه دارند، یعنی بافت از درون می‌میرد یا پس زده می‌شود.
خطر افتادگی وجود دارد.
و بعد مشکلات روان‌شناختی‌ای هستند که هیچ‌کس نمی‌خواهد درباره‌شان صحبت کند.
مشکلات روحی پس از عمل جراحی سخت است؛ حتی اگر خودت بخواهی عمل کنی و حتی اگر از آن راضی باشی، باز هم سخت است.
شما انرژی‌تان را از دست می‌دهید.
شما به‌شدت خسته می‌شوید و به نوعی آسیب‌پذیر می‌شوید، چون درمی‌یابید که این قدرت را ندارید.
به نوعی، این حس خیلی عجیبی است. بله، واقعاً بی‌رحمانه است.
دقیق یادم نمی‌آید روز بعد از عمل که به هوش آمدم چه روزی بود.
اما آن لحظه‌ای بود که از تخت بلند شدم و بانداژ از بین رفته بود.
پس باید حدود روز چهارم یا پنجم بوده باشد.
و این اولین بار بود که جلوی آینه ایستادم و آن را دیدم:
انگار مورد حمله قرار گرفته بودم. واقعاً وحشیانه بود.
من احساس ویرانی کردم و این حس را داشتم که به بدترین شکل ممکن به خودم خیانت کرده‌ام.
و همین بود، می‌دانی. این برگشت‌ناپذیر است. آزمایش برای من تمام شده است. واقعاً راه برگشتی وجود ندارد.
این مثال‌ها بیش از هر چیز دیگری یک نکته را نشان می‌دهند. این موضوع درباره رفاه مردم نیست.
دقیقاً همین نکته است.
ایدئولوژی جنسیتی و تغییر جنسیت به بشریت به‌عنوان امری انسانی معرفی می‌شوند، اما در واقع کاملاً برعکس هستند.
ایدئولوژی جنسیتی و گذار ناشی از آن بخشی از مجمع جهانی اقتصاد و دستور کار ۲۰۳۰ سازمان ملل متحد هستند.
این دستورکار با هدف تحول کامل در تمامی ساختارها و حوزه‌های زندگی موجود است.
ظاهراً به نفع همگان، بشریت از تمام زیبایی‌ها و مزایای طبیعی‌اش محروم می‌شود.
برنامه «برچسب‌گذاری گمراه‌کننده: دستورکار ۲۰۳۰ – چگونه سازمان ملل جهان را به ورطه می‌کشاند»
به‌طور مفصل درباره این فریب فاجعه‌بار گزارش می‌دهد.
به همین دلیل است که تقریباً همهٔ دولت‌های غربی مشتاق‌اند ایدئولوژی جنسیتی را حتی در خردسال‌ترین کودکان القا کنند.
ضمناً و به‌عنوان انگیزه‌ای، پزشکی جنسیتی منبع عظیمی از درآمد است.
در سال‌های اخیر، هزاران و هزاران کلینیک جنسیتی در دنیای غرب پدید آمده‌اند.
یک عمل تغییر جنسیت به تنهایی برای این کلینیک‌ها چندین هزار یورو درآمد می‌آورد.
علاوه بر این، مصرف مادام‌العمر هورمون‌ها وجود دارد که در اغلب موارد هزینه‌ی آن توسط بیمه
درمانی پرداخت می‌شود، و همچنین درمان‌های مرتبط.
بسته به تلاش، مدت‌زمان و اقدامات درگیر، ممکن است مبالغ پنج‌رقمی در محدوده بالا متحمل شود.
بنابراین جراحی تغییر جنسیت منبع درآمدی بسیار پرسود است.
پیامد دیگر این گذار این است که، در راستای دستورکار ضدبشری ۲۰۳۰، این افراد اغلب نابارور می‌شوند.
این به نوبه خود هدف کنترل جمعیت را برآورده می‌کند، هدفی که استراتژیست‌های برجسته
جهانی دهه‌هاست آشکارا برای آن تلاش کرده‌اند.
اما دستورکار ۲۰۳۰ حتی فراتر می‌رود: فناوری فراانسانی با پیوند دادن انسان‌ها به هوش
مصنوعی، هدف دارد آن‌ها را به بیوربات‌ها تبدیل کند.
ظاهراً برای اعطای توانایی‌های فراانسانی به او.
اما در واقع، مثله شدن در گذار رخ می‌دهد؛
انسان‌ها به ماشین‌هایی قابل کنترل تنزل یافته‌اند، همان‌طور که در برنامهٔ نمایش‌داده‌شده به‌وضوح نشان داده شده است.
شرکت نوپای ایلان ماسک، نیورالینک، چند روز پیش برای اولین بار یک ایمپلنت مغزی را در بدن یک انسان کاشت، همان‌طور که او در
۲۹ ژانویه ۲۰۲۴ در پلتفرم خود «ایکس» (توییتر سابق) اعلام کرد.
نتیجه‌گیری: این واقعیت که انسان‌ها به این شکل هدف قطع اعضا و کنترل بیرونی قرار می‌گیرند، روشن می‌سازد که تنها انسان‌ها، با
توانایی‌های الهی هوشمندانه‌ای که دوباره کشف کرده‌اند، می‌توانند این دستورکار مخرب ۲۰۳۰ و کسانی را که پشت پرده هستند، متوقف کنند.
و دقیقاً همین چیزی است که به‌طور فوری مورد نیاز است.
شما هم می‌توانید با به اشتراک گذاشتن این برنامه با دوستان و آشنایان کمک کنید تا اثرات و پشت‌صحنهٔ این توطئه‌ها روشن شود!
برای نماینده مجلس خود نامه بنویسید یا با او تماس بگیرید.
نارضایتی خود را از قانون خودمختاری ابراز کنید و به حقایق ذکرشده در این برنامه اشاره کنید.
همچنین برنامهٔ زیر را در این موضوع ببینید.
بیایید اجازه ندهیم فرزندان‌مان و در نتیجه جامعه‌مان توسط این آزمایش‌های انسانی نفرت‌انگیز نابود شوند.
کودکی‌ام خراب شد، همراه با هزاران دترانسیشنری که از طریق شبکه‌هایمان می‌شناسم. این باید متوقف شود!
فقط تو می‌توانی آن را متوقف کنی!
کودکان زیادی قربانی این علم موهوم و وحشیانه شده‌اند.
لطفاً، بگذارید آخرین هشدار شما باشم! متشکرم.