Op 22 Februarie 2024 het 'n hof beslis dat joernalis Julian Assange, wat tans in Britse hegte
bewaring is, aan die Verenigde State uitgelewer kan word.
Hy staan daar voor 175 jaar tronkstraf.
Assange se enigste oorblywende regsmiddel is om 'n klagte by die Europese Hof vir Menseregte in te dien.
Julian Assange word in die Verenigde State vervolg omdat hy video's en dokumente op die Wikileaks-platform
gepubliseer het wat Amerikaanse oorlogsmisdade dokumenteer.
In onlangse jare het die Duitse joernalis Dr Milosz Matuschek herhaaldelik aandag gevestig op Assange se lot en die betekenis
van sy saak vir ons almal in talle artikels, podcasts en video's.
Aanhaling: Hulle wil 'n voorbeeld van Assange maak:
Dit, liewe joernaliste, is wat julle te wagte staan as julle waag om oorlogsmisdade of ander gruweldade bloot te lê.
... In die volgende verslag verduidelik Dr. Matuschek waarom die Julian Assange-saak ons almal raak en
veral as 'n rolmodel vir joernaliste wêreldwyd kan dien.
Vandag moet mens die Wikileaks-stigter Julian Assange as 'n gebroke man voorstel:
Verskeie jare in benarde toestande by die Ecuadoraanse Ambassade in Londen, gevolg deur drie jaar in alleenhouding in
Belmarsh-gevangenis*, wat volgens VN-spesiale rapporteur Nils Melzer psigologiese marteling uitgemaak het;
en laaste, maar nie die minste nie, 'n eindelose, uitmergelende skouspelregsgeding oor uitlewering aan die
Verenigde State, wat nou as verlore beskou moet word.
Regs gesproke is regsoptrede in Engeland byna uitgeput; ná 'n finale appèl is die enigste oorblywende opsie om na
Straatsburg te gaan, na die Europese Hof vir Menseregte.
In die Verenigde State is die finale verhoor op hande, met die aanklag wat 'n vonnis van 175 jaar
tronkstraf vir spioenasie, onder andere misdrywe, inhou.
Dit sou 'n doodsvonnis vir Assange wees.
Hoeveel kan 'n mens verdra?
Maar mens moet ook aan Julian Assange dink as 'n simbool, as 'n barometer van vryheid in die Weste.
En in hierdie funksie as 'n simbool bly dit ongebroke.
Assange se situasie weerspieël die toestand van persvryheid.
En dit is hier waar die regerings van die Verenigde State en die Verenigde Koninkryk die mees spektakulêre van alle foute maak:
Hulle maak tans van Assange 'n martelaar en van hulleself teregstellers en teregstellers.
Die manier waarop hulle Julian Assange behandel – sigbaar vir die hele wêreld – is 'n
bankrotskapverklaring vir die Westerse waardegemeenskap:
Humanisme, menseregte en die regstaat word opgeoffer ter wille van magspolitiek.
En regerings regoor die wêreld bly stil.
Duitse minister van buitelandse sake Baerbock, wat 'n agtergrond in internasionale reg het en dus vertroud is met die konsep van
marteling, wou voor die verkiesing in Assange se guns uitspreek.
Nou dit in die regering is, sien dit skielik geen behoefte aan optrede nie.
Hulle wil 'n voorbeeld van Assange maak:
Dit, liewe joernaliste, is wat julle te wagte staan as julle waag om oorlogsmisdade of ander gruweldade bloot
te lê wat mense liewer agter die skerm van Arcana Imperii, staatsgeheime, verborge wil hou.
Die oorlogsmisdadigers in Afghanistan en Irak, selfs tot by die hoogste leiersvlakke in
die VSA en die VK, bly tot op hede ongestraf.
Oorloë van aggressie is minder riskant vir individue as kritiese beriggewing daaroor.
Enigiemand wat in die toekoms hul werk as joernalis met dieselfde radikale deursigtigheid as Assange wil verrig,
moet gereed wees om as 'n vyand van die staat bestempel te word en effektief 'n uitgesworene te word.
Die Assange-saak is die skandaal van ons tyd, die mees sigbare wrede onreg wat teen 'n individu gepleeg
is, die grootste moontlike verraad aan jou eie waardes.
Hoe meer Julian Assange as 'n martelaar vir persvryheid voorgestel word, hoe duideliker word dit vir almal dat
die terrein van demokrasie en die regstaat hier verlaat is.
In 'n werklik vrye Weste kan daar by definisie geen dissidente wees nie;
Enigiemand wat probeer om ander te vervolg omdat hulle ware feite gepubliseer het, het duidelik van kant
verander en demokrasie verruil vir 'n vorm van feodale bewind.
Diegene wat op hierdie wyse optree, doen dit uit paniek, magteloosheid en vrees vir verduideliking en aanspreeklikheid.
Laat hulle almal kennis neem van wat Emile Zola reeds geweet het toe hy sy beroemde J'accuse* gepubliseer het:
Die waarheid is onderweg, en niks sal dit kan keer nie.