La 22-an de februaro 2024, tribunalo decidis, ke la ĵurnalisto Julian Assange, kiu nuntempe estas
en brita aresto, povas esti ekstradiciita al Usono.
Li tie alfrontas 175 jarojn da malliberejo.
La sola restanta rimedo de Assange estas prezenti plendon al la Eŭropa Kortumo pri Homaj Rajtoj.
Julian Assange estas procesata en Usono pro publikigo de videoj kaj dokumentoj en la platformo
Wikileaks, kiuj dokumentas usonajn militkrimojn.
En la lastaj jaroj, la germana ĵurnalisto d-ro Milosz Matuschek plurfoje atentigis pri la sorto de Assange kaj pri la graveco de
lia kazo por ni ĉiuj en multaj artikoloj, podkastoj kaj videoj.
Citaĵo: Ili volas fari ekzemplon el Assange:
Tio, karaj ĵurnalistoj, estas tio, kio atendas vin, se vi kuraĝas malkaŝi militkrimojn aŭ aliajn kruelecojn.
... En la sekva raporto, d-ro Matuschek klarigas, kial la kazo de Julian Assange tuŝas nin ĉiujn kaj
povus servi kiel rolmodelo por ĵurnalistoj tutmonde.
Hodiaŭ oni devas imagi la fondinton de Wikileaks, Julian Assange, kiel rompitan viron:
Pluraj jaroj en malvasta kondiĉo ĉe la Ekvadora Ambasadejo en Londono, sekvitaj de tri jaroj en sola izoleco en la
malliberejo Belmarsh*, kio, laŭ la Speciala Raportisto de UN Nils Melzer, konsistigis psikologian torturon;
kaj laste sed ne malplej grave, senfina, peniga spektakla proceso pri ekstradicio al
Usono, kiu nun devas esti konsiderata perdita.
Juridike parolante, la juraj rimedoj en Anglio preskaŭ estas elĉerpitaj; post fina apelacio, la sola restanta opcio
estas iri al Strasburgo, al la Eŭropa Kortumo pri Homaj Rajtoj.
En Usono la fina proceso estas tuja, kun la akuzo portanta punon de 175 jaroj da malliberejo pro spionado, inter aliaj deliktoj.
Ĝi estus mortopuno por Assange.
Kiom multe povas homo elteni?
Sed oni ankaŭ devas konsideri Julian Assange kiel simbolon, kiel barometron de libereco en la Okcidento.
Kaj en ĉi tiu funkcio kiel simbolo, ĝi restas nerompita.
La situacio de Assange reflektas la staton de gazetara libereco.
Kaj ĉi tie la registaroj de Usono kaj de Britio faras la plej spektaklan el ĉiuj eraroj:
Ili nuntempe transformas Assange-on en martiron kaj sin mem en ekzekutistojn kaj ekzekutistojn.
La maniero, kiel ili traktas Julian Assange – videbla al la tuta mondo – estas deklaro de
bankroto por la okcidenta komunumo de valoroj:
Humanismo, homaj rajtoj kaj la regado de la leĝo estas oferataj pro potencpolitiko.
Kaj registaroj tra la mondo restas silentaj.
La germana ministro pri eksterlandaj aferoj Baerbock, kiu havas fakanon pri internacia juro kaj tial konas la koncepton
de torturo, volis paroli favore al Assange antaŭ la elekto.
Nun kiam ĝi estas en registaro, ĝi subite ne vidas bezonon de agado.
Ili volas fari ekzemplon el Assange:
Tio, karaj ĵurnalistoj, estas tio, kio atendas vin, se vi kuraĝas malkaŝi militkrimojn aŭ aliajn kruelecojn,
kiujn homoj preferus vidi kaŝitaj malantaŭ la bariero de Arcana Imperii, ŝtataj sekretoj.
La militkrimuloj en Afganio kaj Irako, ĝis la plej altaj gvidaj eŝelonoj en Usono kaj Britio, restas ĝis hodiaŭ nepunitaj.
Militoj de agreso estas malpli riskaj por individuoj ol kritika raportado pri ili.
Ĉiu, kiu volas estonte plenumi sian laboron kiel ĵurnalisto kun la sama radikala travidebleco kiel Assange,
devas esti preta esti markita kiel malamiko de la ŝtato kaj efektive konsiderata eksterleĝulo.
La kazo Assange estas la skandalo de nia tempo, la plej videbla brutala maljusteco farita kontraŭ
individuo, la plej granda ebla perfido de siaj propraj valoroj.
Ju pli oni prezentas Julian Assange kiel martiron por gazetara libereco, des pli klare iĝas al ĉiuj, ke ĉi tie
oni forlasis la principojn de demokratio kaj la jurŝtato.
En vere libera Okcidento, laŭdifine, ne povas esti disidentoj;
Ĉiu, kiu provas procesi aliajn pro publikigo de veraj faktoj, klare ŝanĝis flankon kaj
interŝanĝis demokration por formo de feŭda regado.
Tiuj, kiuj agas tiel, faras tion pro paniko, senhelpeco kaj timo pri klarigo kaj respondeco.
Ili ĉiuj rimarku tion, kion Emile Zola jam sciis, kiam li publikigis sian faman J'accuse*:
La vero estas survoje, kaj nenio ĝin haltigos.