در ۲۲ فوریه ۲۰۲۴، یک دادگاه حکم داد که ژولیان آسانژ، روزنامه‌نگاری که در حال حاضر در بازداشت
بریتانیا است، می‌تواند به ایالات متحده مسترد شود.
او در آنجا با ۱۷۵ سال زندان روبه‌رو است.
تنها راه باقی‌مانده برای آسانژ، طرح شکایت در دیوان اروپایی حقوق بشر است.
جولیان آسانژ به‌خاطر انتشار ویدیوها و اسناد در پلتفرم ویکی‌لیکس که جنایات جنگی آمریکایی‌ها را مستند
می‌کند، در ایالات متحده تحت پیگرد قانونی قرار دارد.
در سال‌های اخیر، روزنامه‌نگار آلمانی، دکتر میلوش ماتوشک، بارها در مقالات، پادکست‌ها و ویدیوهای متعدد، توجه را به
سرنوشت آسانژ و اهمیت پرونده‌اش برای همه ما جلب کرده است.
نقل قول: آنها می‌خواهند از آسانژ عبرتی بسازند:
این است، خبرنگاران عزیز، آنچه در انتظار شماست اگر جرأت کنید جنایات جنگی یا سایر فجایع را افشا کنید.
... در گزارش زیر، دکتر ماتوشک توضیح می‌دهد که چرا پرونده جولیان آسانژ بر همه ما تأثیر می‌گذارد و می‌تواند
به‌عنوان الگویی برای روزنامه‌نگاران سراسر جهان عمل کند.
امروز باید بنیان‌گذار ویکی‌لیکس، جولیان آسانژ را به‌عنوان مردی شکسته تصور کرد:
چندین سال در شرایط تنگ و فشرده در سفارت اکوادور در لندن، و پس از آن سه سال در انفرادی زندان بلمارش*، که به گفته نیلز
ملزر، گزارشگر ویژه سازمان ملل، نوعی شکنجه روانی محسوب می‌شد؛
و در آخر، محاکمه‌ی نمایشی بی‌پایان و طاقت‌فرسا بر سر استرداد به ایالات متحده، که اکنون باید شکست‌خورده محسوب شود.
از نظر حقوقی، راه‌های قانونی در انگلستان تقریباً به پایان رسیده است؛ پس از آخرین درخواست تجدیدنظر، تنها گزینه
باقی‌مانده مراجعه به استراسبورگ و دادگاه حقوق بشر اروپا است.
در ایالات متحده، محاکمه نهایی قریب‌الوقوع است و این اتهام، در کنار سایر جرایم، مجازات ۱۷۵ سال حبس به اتهام جاسوسی را در پی دارد.
این حکم اعدام برای آسانژ خواهد بود.
یک انسان تا چه حد می‌تواند تحمل کند؟
اما باید جولیان آسانژ را به‌عنوان نمادی و بارومتری برای آزادی در غرب نیز در نظر گرفت.
و در این کارکرد به‌عنوان نماد، دست‌نخورده باقی می‌ماند.
وضعیت آسانژ بازتاب‌دهنده وضعیت آزادی مطبوعات است.
و اینجاست که دولت‌های ایالات متحده و بریتانیا بزرگ‌ترین اشتباه را مرتکب می‌شوند:
آنها در حال حاضر آسانژ را به یک شهید تبدیل می‌کنند و خود را به جلادان و جلادان تبدیل می‌کنند.
شیوه‌ای که با جولیان آسانژ رفتار می‌کنند – در برابر دیدگان تمام جهان – اعلام ورشکستگی جامعه ارزشی غرب است:
انسان‌گرایی، حقوق بشر و حاکمیت قانون به خاطر سیاست‌های قدرت قربانی می‌شوند.
و دولت‌ها در سراسر جهان همچنان ساکت هستند.
بائربوک، وزیر امور خارجه آلمان که پیشینه‌ای در حقوق بین‌الملل دارد و بنابراین با مفهوم شکنجه آشنایی
دارد، می‌خواست پیش از انتخابات از آسنسیو حمایت کند.
حالا که در دولت است، ناگهان نیازی به اقدام نمی‌بیند.
آنها می‌خواهند از آسنجه یک نمونه عبرت‌انگیز بسازند:
این است، روزنامه‌نگاران عزیز، آنچه در انتظار شماست اگر جرأت کنید جنایات جنگی یا سایر فجایع را که مردم ترجیح می‌دهند
پشت سد آرкана اینپری، اسرار دولتی، پنهان بمانند، افشا کنید.
جنایتکاران جنگی در افغانستان و عراق، تا بالاترین سطوح رهبری در ایالات متحده و بریتانیا، تا امروز بی‌کیفر مانده‌اند.
جنگ‌های تجاوزکارانه برای افراد کمتر از گزارش‌های انتقادی دربارهٔ آن‌ها پرخطر است.
هر کسی که بخواهد در آینده وظایف خود را به‌عنوان یک خبرنگار با همان شفافیت رادیکال آسنج انجام دهد، باید آماده باشد که به‌عنوان
دشمن دولت برچسب‌خورده و عملاً به‌عنوان یک قانون‌شکن محسوب شود.
پرونده آسانژ رسوایی زمان ماست، آشکارترین بی‌عدالتی خشونت‌آمیزی که علیه یک فرد روا داشته شده
و بزرگ‌ترین خیانت ممکن به ارزش‌های خویش است.
هرچه بیشتر جولیان آسانژ به‌عنوان شهید آزادی مطبوعات معرفی شود، برای همه روشن‌تر می‌شود که
اصول دموکراسی و حاکمیت قانون در اینجا رها شده‌اند.
در یک غرب واقعاً آزاد، به تعریف، نمی‌توان مخالفانی وجود داشت؛
هر کسی که بخواهد دیگران را به‌خاطر انتشار حقایق واقعی تحت پیگرد قانونی قرار دهد، آشکارا طرفش را عوض کرده و
دموکراسی را با شکلی از حکومت فئودالی معاوضه کرده است.
کسانی که این‌گونه رفتار می‌کنند، از سر وحشت، درماندگی و ترس از شفاف‌سازی و پاسخگویی چنین می‌کنند.
بگذارید همه توجه کنند به آنچه امیل زولا پیش از انتشار «J'accuse»* معروفش می‌دانست:
حقیقت در راه است و هیچ‌چیز نمی‌تواند آن را متوقف کند.