Ing tanggal 22 Februari 2024, sawijining pengadilan mutusake yen wartawan Julian Assange, sing saiki ana ing
tahanan Inggris, bisa diekstradisi menyang Amerika Serikat.
Dheweke ngadhepi hukuman 175 taun ing penjara ing kana.
Siji-sijiné upaya sing isih ana kanggo Assange yaiku ngajokaké pengaduan marang Mahkamah Hak Asasi Manungsa Éropa.
Julian Assange saiki didakwa ing Amerika Serikat amarga nerbitake video lan dokumen ing platform
Wikileaks sing ngrekam kejahatan perang Amerika.
Ing sawetara taun pungkasan, wartawan Jerman Dr Milosz Matuschek bola-bali narik kawigaten marang nasibe
Assange lan wigatine kasusé kanggo kita kabèh ing pirang-pirang artikel, podcast, lan video.
Padha kepengin nggawe Assange dadi conto:
Kuwi, para wartawan sing kinurmatan, sing bakal ngenteni kowe yen kowe wani mbukak kejahatan perang utawa kekejeman liyane.
... Ing laporan ing ngisor iki, Dr. Matuschek nerangake kenapa kasus Julian Assange mengaruhi kita kabeh lan bisa dadi
conto tumindak kanggo para wartawan ing saindenging jagad.
Dina iki, wong kudu mbayangake pangadeg Wikileaks Julian Assange minangka wong sing remuk:
Sawetara taun ing kahanan sempit ing Kedutaan Ekuador ing London, banjur telung taun ing kurungan nyendiri ing
Penjara Belmarsh*, sing miturut Pelapor Khusus PBB Nils Melzer kalebu penyiksaan psikologis;
lan sing pungkasan nanging ora kalah penting, sidang sandiwara sing tanpa entek-entek lan ngentekake tenaga babagan ekstradisi
menyang Amerika Serikat, sing saiki kudu dianggep wis kalah.
Miturut hukum, upaya hukum ing Inggris meh entek; sawisé banding pungkasan, siji-sijiné pilihan sing isih ana yaiku
menyang Strasbourg, menyang Pengadilan Hak Asasi Manungsa Eropa.
Ing Amerika Serikat, sidang pungkasan wis cedhak, kanthi tuduhan sing nggawa paukuman 175 taun
panjara amarga spionase, lan pelanggaran liyane.
Iku bakal dadi paukuman pati kanggo Assange.
Sepira akeh sing bisa ditahan dening siji wong?
Nanging uga kudu nganggep Julian Assange minangka simbol, minangka barometer kabebasan ing Kulon.
Lan ing fungsi iki minangka simbol, iku tetep ora pecah.
Kahanan Assange nggambarake kahanan kabebasan pers.
Lan ing kéné pamaréntah Amérika Sarékat lan Inggris nggawe kaluputan sing paling spektakuler saka kabèh:
Saiki padha ngowahi Assange dadi martir lan awake dhewe dadi algojo lan algojo.
Carane padha nambani Julian Assange – sing katon dening saindenging jagad – iku pernyataan
kebangkrutan kanggo komunitas nilai-nilai Kulon:
Humanisme, hak asasi manungsa, lan supremasi hukum dikorbanké kanggo kapentingan politik kekuwatan.
Lan pamaréntah ing saindenging donya tetep meneng.
Menteri Luar Negeri Jerman Baerbock, sing nduwé latar mburi ing hukum internasional lan mulané wis paham konsep panyiksaan,
kepéngin ngomong ndhukung Assange sadurungé pamilihan.
Saiki wis ana ing pamaréntahan, dumadakan ora ndeleng kabutuhan tumindak.
Padha kepengin nggawe Assange dadi conto:
Kuwi, para wartawan sing kinurmatan, sing bakal ngenteni kowe yen kowe wani mbukak kejahatan perang utawa
kekejeman liyane sing wong-wong luwih seneng didhelikake ing balik tembok Arcana Imperii, rahasia negara.
Para penjahat perang ing Afghanistan lan Irak, nganti tingkat paling dhuwur saka pimpinan ing Amerika
Serikat lan Inggris Raya, nganti saiki isih durung diukum.
Perang agresi luwih sithik risiko kanggo individu tinimbang nglaporake kanthi kritis babagan perang kasebut.
Sapa waé sing kepéngin nindakake tugase minangka wartawan ing mangsa ngarep kanthi transparansi radikal sing
padha karo Assange kudu siyap dianggep mungsuh nagara lan sacara efektif dianggep penjahat.
Kasus Assange iku skandal jaman kita, ketidakadilan brutal sing paling katon sing ditindakake marang siji
individu, pangkhianatan paling gedhe marang nilaine dhéwé.
Luwih asring Julian Assange digambarke minangka martir kanggo kabebasan pers, luwih cetha marang kabeh wong yen
prinsip demokrasi lan supremasi hukum wis ditinggalake ing kene.
Ing Kulon sing pancen bébas, ora ana pembangkang miturut definisi;
Sapa waé sing nyoba nuntut wong liya amarga nerbitaké fakta sing sejati, cetha wis pindhah pihak lan
ngganti demokrasi karo wangun pamaréntahan feodal.
Wong-wong sing tumindak kaya ngene kuwi amarga panik, kélangan daya, lan wedi marang panjelasan lan tanggung jawab.
Ayo padha eling apa sing wis dingerteni Emile Zola nalika dheweke nerbitake J'accuse* sing misuwur:
Kanyatan lagi ana ing dalan, lan ora ana sing bisa nyegah.