На 22 февруари 2024 година, судот пресуди дека новинарот Џулијан Асанж, кој моментално е во британски притвор,
може да биде екстрадиран во Соединетите Американски Држави.
Таму му се закануваат 175 години затвор.
Единствениот преостанат лек на Асанж е да поднесе жалба до Европскиот суд за човекови права.
Џулијан Асанж е гонет во Соединетите Американски Држави за објавување видеа и документи на платформата
Викиликс кои документираат американски воени злосторства.
Во последните години, германскиот новинар д-р Милош Матушек повеќепати го привлече вниманието кон
судбината на Асанж и значењето на неговиот случај за сите нас во бројни статии, подкасти и видеа.
Цитат: Тие сакаат да направат пример од Асанж:
Тоа, драги новинари, е она што ве очекува ако се осмелите да ги откриете воените злосторства или други зверства.
... Во следниот извештај, д-р Матушек објаснува зошто случајот со Џулијан Асанж нè засега сите и може
да послужи како пример за новинарите ширум светот.
Денес, треба да се замисли основачот на Викиликс, Џулијан Асанж, како скршен човек:
Неколку години во тесни услови во Амбасадата на Еквадор во Лондон, по што следеа три години во самица во
затворот Белмарш*, што, според специјалниот известувач на ОН Нилс Мелзер, претставуваше психолошко мачење;
и на крај, но не и најмалку важно, бескрајно, мачно судско шоу во врска со екстрадицијата
во САД, кое сега мора да се смета за изгубено.
Правно гледано, правните средства во Англија речиси се исцрпени; по последната жалба, единствената преостаната опција е
да се оди во Стразбург, во Европскиот суд за човекови права.
Во Соединетите Американски Држави, претстои последното судење, при што обвинението предвидува казна
од 175 години затвор за шпионажа, меѓу другите дела.
Тоа би била смртна пресуда за Асанж.
Колку може да издржи еден човек?
Но, исто така, треба да се размислува за Џулијан Асанж како за симбол, како за барометар на слободата на Западот.
И во оваа функција како симбол, останува нескршен.
Ситуацијата на Асанж ја одразува состојбата на слободата на печатот.
И токму тука владите на Соединетите Американски Држави и на Обединетото Кралство ја прават најспектакуларната од сите грешки:
Тие во моментов го претвораат Асанж во маченик, а себеси во џелатори и џелатори.
Начинот на кој го третираат Џулијан Асанж – видлив за целиот свет – е прогласување банкрот за западната заедница на вредности:
Хуманизмот, човековите права и владеењето на правото се жртвуваат заради политиката на моќ.
А владите ширум светот молчат.
Германската министерка за надворешни работи Баербок, која има позадина во меѓународното право и затоа е
запознаена со концептот на тортура, сакаше да се изјасни во корист на Асанж пред изборите.
Сега кога е во власт, одеднаш не гледа потреба за акција.
Тие сакаат да направат пример од Асанж:
Тоа, драги новинари, е она што ве очекува ако се осмелите да ги откриете воените злосторства или другите
злосторства што луѓето би претпочитале да ги видат скриени зад бариерата на Аркана Импери, државните тајни.
Воените злосторници во Авганистан и Ирак, па дури и до највисоките раководни нивоа во САД и
Велика Британија, до ден-денес остануваат неказнети.
Војните на агресија се помалку ризични за поединците отколку критичкото известување за нив.
Секој што сака во иднина да ги извршува своите должности како новинар со истата радикална транспарентност како
Асанж, мора да биде подготвен да биде прогласен за непријател на државата и практично да се смета за изопштеник.
Случајот Асанж е скандалот на нашето време, највидливата брутална неправда извршена врз еден поединец,
најголемото можно предавство на сопствените вредности.
Колку повеќе Џулијан Асанж се претставува како маченик за слободата на печатот, толку појасно за сите станува дека овде се
напуштени принципите на демократијата и владеењето на правото.
Во вистински слободен Запад, по дефиниција, не може да има дисиденти;
Секој што се обидува да ги гони другите за објавување вистинити факти, јасно е дека ја сменил страната и ја
заменил демократијата со форма на феудално владеење.
Тие што постапуваат на овој начин, тоа го прават поради паника, беспомошност и страв од појаснување и одговорност.
Нека сите забележат што веќе знаеше Емил Зола кога го објави своето познато "Ја обвинувам*":
Вистината е на пат и ништо не може да ја спречи.