Më 22 shkurt 2024, një gjykatë vendosi se gazetari Julian Assange, i cili aktualisht ndodhet në paraburgim
në Britani, mund të ekstradohet në Shtetet e Bashkuara.
Ai rrezikon 175 vjet burg atje.
Mjet i vetëm i mbetur për Assange është të paraqesë një ankesë në Gjykatën Evropiane të të Drejtave të Njeriut.
Julian Assange po ndiqet penalisht në Shtetet e Bashkuara për botimin e videove dhe dokumenteve në
platformën Wikileaks që dokumentojnë krimet e luftës amerikane.
Në vitet e fundit, gazetari gjerman Dr. Milosz Matuschek ka tërhequr vazhdimisht vëmendjen te fati i
Assange-it dhe rëndësia e çështjes së tij për të gjithë ne në shumë artikuj, podkaste dhe video.
Citim: Ata duan të bëjnë një shembull me Assange:
Kjo, gazetarë të dashur, është ajo që ju pret nëse guxoni të ekspozoni krime lufte ose mizoritë e tjera.
... Në raportin e mëposhtëm, Dr. Matuschek shpjegon pse rasti i Julian Assange na prek të gjithëve dhe
mund të shërbejë si model për gazetarët në mbarë botën.
Sot, duhet ta imagjinosh themeluesin e Wikileaks, Julian Assange, si një njeri të thyer:
Disa vjet në kushte të ngushta në Ambasadën e Ekuadorit në Londër, të ndjekura nga tre vjet në izolim të plotë në
Burgun Belmarsh*, të cilat, sipas Raportuesit të Veçantë të OKB-së Nils Melzer, përbënin tortura psikologjike;
dhe së fundi, por jo më pak e rëndësishme, një gjyq shfaqjeje i pafund e i lodhshëm për ekstradimin në
Shtetet e Bashkuara, i cili tani duhet konsideruar i humbur.
Në aspekt ligjor, mjetet ligjore në Angli pothuajse janë shterur; pas ankimimit përfundimtar, e vetmja mundësi
që mbetet është të shkohet në Strasburg, në Gjykatën Evropiane të të Drejtave të Njeriut.
Në Shtetet e Bashkuara, gjyqi përfundimtar është i afërt, me akuzën që përfshin dënimin me 175
vjet burg për spiunazh, ndër të tjera vepra penale.
Do të ishte një dënim me vdekje për Assange.
Sa shumë mund të durojë një person?
Por duhet gjithashtu ta konsiderojmë Julian Assange si një simbol, si një barometër i lirisë në Perëndim.
Dhe në këtë funksion si simbol, ai mbetet i paprekur.
Situata e Assange-it pasqyron gjendjen e lirisë së shtypit.
Dhe këtu qëndron gabimi më spektakolar i të gjitha qeverive të Shteteve të Bashkuara dhe Mbretërisë së Bashkuar:
Ata aktualisht po e kthejnë Assange-in në një martir dhe veten e tyre në ekzekutorë dhe ekzekutorë.
Mënyra se si e trajtojnë Julian Assange – e dukshme për të gjithë botën – është një deklaratë
falimentimi për komunitetin perëndimor të vlerave:
Humanizmi, të drejtat e njeriut dhe sundimi i ligjit po sakrifikohen për hir të politikës së pushtetit.
Dhe qeveritë në mbarë botën mbeten të heshtura.
Ministrja gjermane e Jashtme, Baerbock, e cila ka një përvojë në të drejtën ndërkombëtare dhe për rrjedhojë
është e njohur me konceptin e torturës, dëshironte të fliste në favor të Assange para zgjedhjeve.
Tani që është në qeveri, papritmas nuk sheh asnjë nevojë për veprim.
Duan të bëjnë një shembull me Assange:
Kjo, gazetarë të dashur, është ajo që ju pret nëse guxoni të ekspozoni krime lufte ose mizoritë e tjera që
njerëzit do të preferonin t'i shihnin të fshehura pas barrierës së Arcana Imperii, sekreteve shtetërore.
Kriminelët e luftës në Afganistan dhe Irak, deri në nivelet më të larta të udhëheqjes në SHBA dhe
Mbretërinë e Bashkuar, mbeten të paprekur deri më sot.
Luftërat e agresionit janë më pak të rrezikshme personalisht sesa raportimi kritik mbi to.
Kushdo që dëshiron të kryejë detyrat e tij si gazetar në të ardhmen me të njëjtën transparencë radikale si
Assange, duhet të jetë i përgatitur të etiketohet si armik i shtetit dhe në praktikë të konsiderohet jashtë ligjit.
Rasti Assange është skandali i kohës sonë, padrejtësia brutale më e dukshme e kryer ndaj një individi,
tradhtia më e madhe e mundshme ndaj vlerave të veta.
Sa më shumë që Julian Assange paraqitet si martir i lirisë së shtypit, aq më e qartë bëhet për të gjithë se këtu
janë braktisur parimet e demokracisë dhe sundimi i ligjit.
Në një Perëndim me të vërtetë të lirë, sipas përkufizimit, nuk mund të ketë disidentë;
Kushdo që përpiqet të ndjekë penalisht të tjerët për botimin e fakteve të vërteta, ka ndryshuar qartë anën dhe
ka shkëmbyer demokracinë me një formë sundimi feudale.
Ata që veprojnë në këtë mënyrë e bëjnë këtë nga paniku, ndjenja e pafuqisë dhe frika nga sqarimi dhe përgjegjësia.
Le t'i vënë re të gjithë atë që Emile Zola tashmë e dinte kur publikoi J'accuse* e tij të famshëm:
E vërteta është në rrugë, dhe asgjë nuk do ta ndalojë.