Dina tanggal 22 Pébruari 2024, pangadilan mutuskeun yén wartawan Julian Assange, anu ayeuna ditahan di
Britania Raya, tiasa diekstradisi ka Amérika Serikat.
Manéhna nyanghareupan hukuman panjara salila 175 taun di ditu.
Hiji-hijina jalan hukum anu masih aya pikeun Assange nyaéta ngalebetkeun keluhan ka Mahkamah Hak Asasi Manusa Éropa.
Julian Assange keur diadili di Amérika Serikat kusabab nerbitkeun pidéo jeung dokumén dina platform
Wikileaks anu ngadokumentasikeun kajahatan perang Amérika.
Dina sababaraha taun ka tukang, wartawan Jerman Dr Milosz Matuschek geus sababaraha kali narik perhatian kana
nasib Assange jeung pentingna kasusna pikeun urang sadayana dina loba artikel, podcast, jeung video.
Aranjeunna hayang ngajadikeun Assange salaku conto:
Éta, wartawan anu dipikacinta, nya éta nu bakal ngantosan anjeun lamun anjeun wani
ngungkab kajahatan perang atawa kekejeman séjén.
... Dina laporan di handap ieu, Dr. Matuschek ngajelaskeun kunaon kasus Julian Assange mangaruhan urang sadayana
sareng tiasa janten conto pikeun wartawan di sakuliah dunya.
Ayeuna, urang kudu ngabayangkeun pangadeg Wikileaks Julian Assange salaku jalma anu remuk:
Sababaraha taun dina kaayaan sempit di Kedutaan Ékuador di London, teras tilu taun dina hukuman nyalira di
Panjara Belmarsh*, anu nurutkeun Raportir Khusus PBB Nils Melzer mangrupa panyiksaan psikologis;
sareng anu pamungkas tapi teu kirang penting, hiji sidang sandiwara anu teu aya tungtungna jeung
kacida nyiksa ngeunaan ekstradisi ka Amérika Serikat, anu ayeuna kudu dianggap geus éléh.
Numutkeun hukum, jalur hukum di Inggris ampir béak; sanggeus banding panungtung, hiji-hijina pilihan nu aya nyaéta
angkat ka Strasbourg, ka Pengadilan Hak Asasi Manusa Éropa.
Di Amérika Sarikat, sidang pamungkas geus caket, kalayan tuduhan hukuman panjara salila 175 taun pikeun spionase, jeung sajabana.
Éta bakal jadi hukuman pati pikeun Assange.
Sabaraha loba nu bisa ditahan ku hiji jalma?
Tapi urang ogé kudu nganggap Julian Assange minangka simbol, minangka barométer kabébasan di Kulon.
Jeung dina fungsi ieu salaku simbol, éta tetep teu pegat.
Kaayaan Assange ngagambarkeun kaayaan kabébasan pers.
Sareng di dieu pamaréntah Amérika Sarikat jeung Karajaan Inggris ngalakukeun kasalahan
anu paling spektakuler tina sagala kasalahan:
Ayeuna maranéhna keur ngajadikeun Assange jadi martir jeung maranéhna sorangan jadi algojo jeung algojo.
Cara maranéhna ngubaran Julian Assange – anu katingali ku sakumna dunya – mangrupa pangakuan bangkrutna komunitas nilai Kulon:
Humanisme, hak asasi manusa, jeung panegakan hukum keur dikorbankeun demi pulitik kakawasaan.
Sareng pamaréntah di sakuliah dunya tetep cicing.
Menteri Luar Negeri Jerman Baerbock, anu gaduh latar tukang dina hukum internasional sarta ku kituna wawuh kana konsép panyiksaan,
hoyong nyatakeun dukungan pikeun Assange saméméh pamilihan.
Ayeuna sanggeus aya di pamaréntahan, éta ujug-ujug teu ningali aya kabutuhan pikeun ngalakukeun tindakan.
Aranjeunna hayang ngajadikeun Assange salaku conto:
Éta, wartawan anu dipikacinta, nyaéta naon anu bakal ngantosan anjeun upami anjeun wani ngungkabkeun kajahatan perang
atawa kalakuan kotor séjén anu jalma-jalma leuwih milih nyumputkeunana di balik pager Arcana Imperii, rusiah nagara.
Para penjahat perang di Afghanistan jeung Irak, nepi ka tingkat pangluhurna pamingpinan di
AS jeung Inggris, nepi ka ayeuna tacan dihukum.
Perang agresi leuwih saeutik résiko pikeun individu tibatan ngalaporkeun sacara kritis ngeunaan éta.
Saha waé anu hayang ngalaksanakeun tugasna salaku wartawan di mangsa nu bakal datang kalayan transparansi radikal
anu sarua jeung Assange, kudu siap dibilang musuh nagara jeung sacara efektif dianggap palanggar hukum.
Kasus Assange téh skandal jaman urang, kateuadilan brutal anu paling katingali anu dilakukeun ka hiji
individu, panghianatan panggedéna kana nilai-nilai sorangan.
Beuki Julian Assange dijadikeun martir pikeun kabébasan pers, beuki écés ka sadayana yén prinsip
démokrasi jeung hukum geus ditinggalkeun di dieu.
Dina Kulon anu bener-bener bébas, nurutkeun hartina, moal aya nu béda pamadegan;
Saha waé anu nyobian ngadakwa batur kusabab nerbitkeun fakta anu leres, jelas geus ngalih pihak jeung
ngaganti démokrasi ku wangun pamaréntahan feodal.
Maranéhna nu lampahna siga kieu téh kusabab panik, teu aya daya, jeung sieun kana panjelasan jeung tanggung jawab.
Hayu maranéhna sadayana merhatikeun naon anu geus dipikanyaho ku Emile Zola basa manéhna nerbitkeun J'accuse* anu kasohor:
Kanyataanna geus dina jalan, sarta euweuh nu bisa nyegahna.