Noong 22 Pebrero 2024, nagpasiya ang hukuman na maaaring ipa-ekstradisyon sa Estados Unidos ang mamamahayag na si
Julian Assange, na kasalukuyang nasa kustodiya ng Britanya.
Haharap siya sa 175 taong pagkakakulong doon.
Ang tanging natitirang paraan ni Assange ay magsampa ng reklamo sa European Court of Human Rights.
Kasalukuyang hinaharap ni Julian Assange ang paglilitis sa Estados Unidos dahil sa paglalathala ng mga video
at dokumento sa plataporma ng Wikileaks na nagdodokumento ng mga krimen sa digmaan ng Estados Unidos.
Sa mga nakaraang taon, paulit-ulit na itinuro ng Alemanong mamamahayag na si Dr. Milosz Matuschek ang kapalaran
ni Assange at ang kahalagahan ng kanyang kaso para sa ating lahat sa maraming artikulo, podcast, at video.
Sila ay gustong gawing halimbawa si Assange:
Iyon, mga minamahal na mamamahayag, ang naghihintay sa inyo kung mangahas kayong ilantad
ang mga krimen sa digmaan o iba pang kalupitan.
Sa sumusunod na ulat, ipinaliwanag ni Dr. Matuschek kung bakit naaapektuhan tayo ng kaso ni Julian Assange at
kung paano ito maaaring magsilbing huwaran lalo na para sa mga mamamahayag sa buong mundo.
Ngayon, kailangang isipin ang tagapagtatag ng Wikileaks na si Julian Assange bilang isang wasak na tao:
Ilang taon sa masikip na kalagayan sa Embahada ng Ecuador sa London, na sinundan ng tatlong taong pagkakakulong nang nag-iisa
sa Belmarsh Prison*, na, ayon kay Espesyal na Rapporteur ng UN na si Nils Melzer, ay itinuturing na sikolohikal na pagpapahirap;
at huli ngunit hindi rin dapat kaligtaan, isang walang katapusan at nakakapagod na huwad na paglilitis hinggil sa ekstradisyon
sa Estados Unidos, na ngayon ay dapat nang ituring na natalo.
Sa legal na pananaw, halos nauubos na ang mga legal na remedyo sa Inglatera; pagkatapos ng huling apela, ang
tanging natitirang opsyon ay pumunta sa Strasbourg, sa European Court of Human Rights.
Sa Estados Unidos, malapit nang maganap ang huling paglilitis, kung saan ang paratang ay may hatol na 175 taong
pagkakakulong para sa espiya, bukod pa sa iba pang mga paglabag.
Magiging hatol na kamatayan iyon para kay Assange.
Gaano karami ang kayang tiisin ng isang tao?
Ngunit dapat ding isipin si Julian Assange bilang isang simbolo, bilang barometro ng kalayaan sa Kanluran.
At sa tungkuling ito bilang simbolo, nananatili itong hindi nabibiyak.
Ang kalagayan ni Assange ay sumasalamin sa kalagayan ng kalayaan ng pamamahayag.
At dito nagagawa ng mga pamahalaan ng Estados Unidos at ng United Kingdom ang pinaka-kahanga-hangang pagkakamali sa lahat:
Sa kasalukuyan, ginagawa nila si Assange na isang martir at ginagawa ang kanilang mga
sarili na mga tagapatay at mga tagapatay.
Ang paraan ng pagtrato nila kay Julian Assange – na nakikita ng buong mundo – ay isang deklarasyon ng pagkabangkarote
para sa pamayanang Kanluranin ng mga pagpapahalaga:
Ang humanismo, karapatang pantao, at ang pamamahala ng batas ay isinasakripisyo para sa
kapakinabangan ng pulitikang nakasentro sa kapangyarihan.
At nananahimik pa rin ang mga pamahalaan sa buong mundo.
Si German Foreign Minister Baerbock, na may background sa pandaigdigang batas at samakatuwid ay
pamilyar sa konsepto ng pagpapahirap, ay nais magsalita pabor kay Assange bago ang halalan.
Ngayon na nasa pamahalaan na ito, bigla nitong nakikitang hindi na kailangang kumilos.
Gusto nilang gawing halimbawa si Assange:
Iyon, mga minamahal na mamamahayag, ang naghihintay sa inyo kung mangahas kayong ilantad ang mga krimen sa digmaan o
iba pang kalupitan na mas nais ng mga tao na itago sa likod ng hadlang ng Arcana Imperii, mga lihim ng estado.
Ang mga kriminal sa digmaan sa Afghanistan at Iraq, pati na ang pinakamataas na antas ng pamunuan sa Estados Unidos at
Britanya, ay nananatiling hindi napaparusahan hanggang ngayon.
Mas kaunti ang panganib para sa mga indibidwal ng mga digmaang agresibo kaysa sa kritikal na pag-uulat tungkol dito.
Sinumang nagnanais na gampanan ang kanilang tungkulin bilang mamamahayag sa hinaharap nang may parehong radikal na
pagiging bukas tulad ni Assange ay dapat handang ituring na kaaway ng estado at epektibong ituring na tulisan.
Ang kaso ni Assange ay ang iskandalo ng ating panahon, ang pinaka-kitang-kitang malupit na kawalang-katarungan
na ginawa laban sa isang indibidwal, ang pinakamalaking posibleng pagtataksil sa sariling mga pagpapahalaga.
Habang mas ginagawa si Julian Assange na martir para sa kalayaan ng pamamahayag, mas nagiging malinaw sa lahat na dito ay
iniwan na ang larangan ng demokrasya at ng pamamahala ng batas.
Sa isang tunay na malayang Kanluran, ayon sa kahulugan, ay hindi maaaring magkaroon ng mga dissidente;
Sinumang susubuk na kasuhan ang iba dahil sa paglalathala ng mga totoong katotohanan ay malinaw na lumipat ng panig at ipinagpalit
ang demokrasya sa isang anyo ng pamumuno na parang feudal.
Ang mga kumikilos nang ganito ay dahil sa takot, kawalan ng magawa, at pangamba sa paglilinaw at pananagutan.
Hayaan silang lahat na pansinin kung ano ang alam na ni Emile Zola nang inilathala niya ang kanyang tanyag na J'accuse*:
Ang katotohanan ay papunta na, at wala itong makakahadlang.