انسانیت در حال تکان خوردن و در هم کوبیده شدن توسط بحران‌های وجودی است.
هیچ زمینه‌ای از زندگی در امان نیست.
چه اقتصادی باشد، چه مالی، چه سیاسی، چه اخلاقی، چه پزشکی یا هر چه که بخواهید آن را بنامید:
انگار هیچ سنگی روی سنگ باقی نمانده باشد.
اما این اتفاق چگونه افتاد؟
چه چیزی، یا بهتر بگویم چه کسی، پشت آن است؟
اگر کسی نمی‌خواهد در امواج روزافزون و پرآشوب گم شود، در اینجا نیاز به نگاهی تحقیقی و تفکری منسجم است.
مستند ۳۰ دقیقه‌ای زیرِ دستِ انجمن سوئیسی WIR، بر این آشفتگی به‌شدت رو به افزایش، نور می‌تاباند:
بدترین جنایتکاران به پست‌های رهبری در تمام عرصه‌های جامعه ما نفوذ کرده‌اند و در حال اجرای
دستورکار غیرانسانی و ستمگرانه «یک جهان ۲۰۳۰» هستند.
برنامه ۲۰۳۰ که در اجلاس سازمان ملل متحد در نیویورک در سال ۲۰۱۵ اعلام شد، یک توافق جهانی آینده
است که انتظار می‌رود دولت‌های ملی به آن تن دهند.
این دستورکار شامل ۱۷ هدف به‌اصطلاح پایداری است که تنها در نگاه اول خوب به نظر می‌رسند. اگر دقیق‌تر به آن‌ها نگاه کنید، همیشه به
همان بازیگران می‌رسید که در واقع چیزی جز کنترل کامل بر منابع سیاره‌مان – یک دولت جهانی مرکزی واحد
و بدین ترتیب برده‌سازی تمام ملت‌ها – نمی‌خواهند.
برای اعمال نفوذ در تمام جنبه‌های زندگی و ساختارها، این اهداف نه تنها توسط خود سازمان ملل متحد، بلکه توسط شرکای تأثیرگذاری
مانند مجمع جهانی اقتصاد و «بازنشانی بزرگ» آن نیز ترویج می‌شوند.
بیش از ۵۰ سال است که مجمع جهانی اقتصاد تأثیرگذارترین افراد حوزه سیاست، کسب‌وکار، علم، رسانه، اتحادیه‌های
کارگری، سازمان‌های غیردولتی، فرهنگ و کلیساها را با ثروتمندترین افراد جهان گرد هم می‌آورد.
علاوه بر این، بیش از سی سال است که نخبگان شرکتی و سیاسی جهان را آموزش می‌دهد.
چه بیل گیتس باشد، چه جف بزوس، چه آنگلا مرکل، چه امانوئل مکرون، چه ویکتور اوربان یا ولادیمیر پوتین.
آنها همگی به‌عنوان رهبران جوان جهانی از مدرسه مجمع جهانی اقتصاد گذشته‌اند.
پس جای تعجب نیست که بنیان‌گذار این مجمع، پروفسور آلمانی کلاوس شواب، به‌عنوان یکی از
تأثیرگذارترین چهره‌های زمان ما شناخته می‌شود.
اجندای ۲۰۳۰ سازمان ملل متحد – برنامه‌ای ۱۷ ماده‌ای برای تسلط بر جهان و برده‌سازی تمام ملت‌ها
۱. مبارزه با فقر در تمام اشکال آن جمعیت‌های کامل و اقتصادهایشان عمداً نابود می‌شوند و وابسته به دولت‌ها می‌شوند تا
قربانیان را به ترکیبی از سوسیالیسم دیجیتال و کمونیسم هدایت کنند.
هدف این است که همه دارایی‌ها و منابع را متمرکز کرده، آن‌ها را به‌صورت دیجیتال ثبت کنیم و
تنها تحت شرایط خاص توزیع یا در دسترس قرار دهیم.
اما برای این کار، مردم باید آماده باشند تا کاملاً خود را تسلیم مجتمع صنعتی دیجیتال کنند.
۲. پایان دادن به گرسنگی، دستیابی به امنیت غذایی و تغذیه بهتر، و ترویج کشاورزی پایدار
کشاورزی باید نابود شود.
از آنجا که کشاورزان به یارانه‌ها وابسته شده‌اند، جهانی‌گرایان اکنون کار آسانی دارند.
مقررات جدیدی به‌طور مداوم وضع می‌شوند که کشاورزان قادر به رعایت آن‌ها نیستند و این امر
آن‌ها را از ادامهٔ کسب‌وکارشان باز می‌دارد.
در نتیجه، کسب‌وکارهای بیشتری در حال ناپدید شدن هستند.
هدف این است که شرکت‌های بزرگ بین‌المللی و سرمایه‌گذاران بتوانند کل بخش کشاورزی یک کشور را تصاحب کنند.
آنها می‌توانند به مهندسی ژنتیک و سایر روش‌های مضر متوسل شوند، یا تنها غذای بی‌کیفیت تولید کنند، یا به
سادگی زمین را بایر رها کنند تا کمبود غذا ایجاد شود.
هر که غذا را کنترل کند، بشریت را کنترل می‌کند.
۳. تضمین زندگی‌های سالم و ارتقای رفاه برای همه در همه سنین. تمرکز بر دیجیتالی‌سازی و متمرکزسازی
تمامی استانداردهای پزشکی توسط سازمان جهانی بهداشت است.
سازمان جهانی بهداشت می‌تواند تحت تهدید جریمه‌ها و تحریم‌ها دستور اتخاذ اقدامات پزشکی در سراسر جهان را صادر کند.
برای این منظور، مسئولیت کلیه اقدامات پزشکی از دولت‌های ملی سلب خواهد شد.
سازمان جهانی بهداشت از طریق آنچه «معاهده همه‌گیری» نامیده می‌شود، به‌طور جهانی تصمیم خواهد گرفت چه زمانی و در کجا
اقدامات اجباری مانند ماسک، واکسیناسیون، آزمایش‌ها، قرنطینه خانگی و قرنطینه عمومی اعمال شوند.
علاوه بر این، تمام داده‌های سلامت باید در یک پایگاه داده بین‌المللی ذخیره شده و به هویت دیجیتال همه شهروندان متصل شوند.
صنعت مراقبت‌های بهداشتی در سراسر جهان باید استانداردسازی شود.
تمام نظرات و یافته‌های پژوهشی در پزشکی که از سازمان جهانی بهداشت منحرف می‌شوند، به‌طور
سیستماتیک سرکوب، آزار و تعقیب و جرم‌انگاری می‌شوند.
درمان‌های طبیعت‌گرا باید از بخش سلامت ممنوع شوند و به جای آن‌ها برنامه‌ها، محصولات و خدماتی که توسط
صنایع داروسازی و شیمیایی ارائه می‌شوند، جایگزین شوند.
در آن صورت سلامت مردم کاملاً در دستان سازمان جهانی بهداشت خواهد بود، زیرا به لطف داده‌های سلامتِ در دسترس عموم، قادر خواهد
بود در صورت رفتار غیرمطابق افراد، به صورت نظارتی مداخله کند.
این می‌تواند منجر شود که فرد مورد توجه از دسترسی به غذا و داروهای ضروری محروم شود.
۴. تضمین آموزش باکیفیت فراگیر و عادلانه و ترویج فرصت‌های یادگیری مادام‌العمر برای همه
استانداردسازی جهانی نظام‌های آموزشی و یکسان‌سازی تبلیغات برای تضمین تلقین عمیق یکسان به کودکان و جوانان در همه‌جا.
برای این منظور، باید یک نظام آموزشی پایه مشترک وجود داشته باشد.
به عبارت دیگر، مقرراتی با محتوای ایدئولوژیک اجباری که باید در همه مردم برنامه‌ریزی شود.
این امر به بازآموزی توتالیتر در راستای منافع نخبگان منجر می‌شود که در آن هیچ‌گونه ارزش‌های تعیین‌شده فرهنگی وجود نخواهد داشت.
ایدئولوژی‌های جنسیتی مانند ال‌جی‌بی‌تی‌کیو، تروریسم اقلیمی و مزایای سلامت فرضی ناشی از مصرف مواد شیمیایی دارویی قرار است برای
تقسیم مؤثرتر مردم و کنترل و دستکاری آن‌ها تحت پوشش یک دولت جهانی جدید، یک دادگاه جهانی، یک نیروی پلیس جهانی، یک بانک جهانی،
یک سازمان جهانی بهداشت و یک ارز دیجیتال جهانی به کار گرفته شوند.
۵. توانمندسازی همه زنان و دختران برای دستیابی به برابری و خودتعیینی از طریق برابری جنسیتی. تنوع جنسیتی و ال‌جی‌بی‌تی‌کیو
به‌منظور عادی‌سازی همه ناهنجاری‌های ساختگی، از جمله گرایش‌های پدوفیلیک، طراحی شده‌اند؛ نه تنها برای نابودی
خانوادهٔ سنتی و در نتیجه فروپاشی و تجزیهٔ ملت‌ها، بلکه برای ایجاد تفرقه و تعارضات بین‌فردی بیشتر.
این امر به شرکت‌ها و نهادهای جهانی اجازه می‌دهد تا زنان شاغل را حتی مؤثرتر استثمار کنند، در حالی که فرزندانشان در مراکز
نگهداری روزانه تحت سرپرستی دولت بزرگ می‌شوند و بدین ترتیب می‌توانند از سنین پایین‌تر تحت تلقین ایدئولوژیک قرار گیرند.
با از بین بردن پیوندهای خانوادگی، دولت دیجیتال قرار است در کانون توجه قرار گیرد، با ارائه غذا و مسکن
تحت شرایطی معین و بدین ترتیب جایگزین نقش خانواده شود.
۶. تضمین دسترسی و مدیریت پایدار آب و فاضلاب برای همه
منابع آب باید به‌صورت متمرکز مدیریت شوند.
کشورها تحت فشار قرار می‌گیرند تا زیرساخت‌های آبی خود را خصوصی‌سازی کرده و به شرکت‌ها وابسته شوند، که
سپس می‌توانند آب را با قیمت‌های گزاف به مردم بفروشند.
با کنترل آب، شما همچنین بر سلامت مردم تسلط کامل دارید. این به این دلیل است که آب لوله‌کشی در بسیاری از
مناطق از قبل با مواد شیمیایی مانند فلوراید غنی شده است.
این موضوع می‌تواند گسترش یابد و منجر به بروز بسیاری از علائم مزمن بیماری و مسمومیت شود که مستقیماً به نفع صنعت
داروسازی است، زیرا به آن‌ها اجازه می‌دهد مواد سرکوب‌کنندهٔ علائم خود را به‌طور سودآور بفروشند.
از آنجا که کمبود آب ساختگی را به تغییرات اقلیمی انسان‌ساخته نسبت خواهند داد، اقداماتی نیز برای کاهش مصرف
آب به حداقل، به‌ویژه در بخش بهداشتی، اتخاذ خواهند کرد.
این همچنین امکان ممنوع کردن توالت‌های معمولی و جایگزینی آن‌ها با گزینه‌های جایگزین را
که بدون آب قابل استفاده هستند، فراهم می‌کند.
هر که بر آب تسلط دارد، در نهایت بر توزیع آن نیز مسلط است و تعیین می‌کند چه کسی، تا چه حد
و برای چه منظوری می‌تواند از آن استفاده کند.
۷. تضمین دسترسی همگان به انرژی مقرون‌به‌صرفه، قابل‌اطمینان، پایدار و مدرن
انرژی‌های به‌اصطلاح تجدیدپذیر که اغلب خام‌اند، به دلایل ایدئولوژیک با پول مالیات‌دهندگان یارانه‌بگیر
می‌شوند که باعث افزایش بی‌رویه قیمت برق خواهد شد.
این امر مردم را مجبور می‌کند تا توسعه‌هایی را تأمین مالی کنند که آن‌ها را بیش از پیش به
فقر و در نتیجه به وابستگی به دولت می‌کشاند.
مردم مجبور خواهند شد از فناوری‌های جدید تولید انرژی استفاده و آن‌ها را نصب کنند.
از آنجا که این بسیار گران است، مردم مجبور خواهند شد وام بگیرند و بدین ترتیب به نظام مالی انحصاری وابسته شوند، یا اینکه مجبور
خواهند شد املاک خود را به کمتر از ارزش بازار به همان ساختارهای جهانی‌گر بفروشند و به شهرهای پانزده‌دقیقه‌ای نقل مکان کنند.
بخش‌های کاملی از اقتصاد فرو خواهند پاشید و کسب‌وکارهای کوچک و خانوادگی از صحنه محو خواهند شد.
به این ترتیب، سلطهٔ بازار شرکت‌های بزرگ می‌تواند بیش از پیش گسترش یابد.
تمام مسیرهای تأمین انرژی باید دیجیتالی شوند تا مصرف همه خانوارها به‌صورت بلادرنگ قابل تحلیل باشد.
کنتورهای هوشمند، دماسنج‌های اینترنت اشیاء و سایر دستگاه‌های اندازه‌گیری شبکه‌ای با هدف امکان نظارت بر کل خانوارها و
اعمال تحریم در صورت دستور دولت یا هوش مصنوعی طراحی شده‌اند.
این امکان را فراهم می‌کند که انرژی به‌صورت سهمیه‌بندی‌شده توزیع شود یا از راه دور قطع گردد.
کمبود نه تنها به سودهای هنگفت برای شرکت‌های انرژی منجر خواهد شد، بلکه مردم را برای همیشه در معرض باج‌گیری و کنترل قرار خواهد داد.
اگر شرکت‌های فناوری و دولت‌ها به گسترش قدرت و نفوذ خود ادامه دهند، قطعی برق و سهمیه‌بندی بخشی از زندگی روزمره خواهند شد.
۸. ترویج رشد اقتصادی پایدار، فراگیر و پایدارشده، اشتغال کامل و مولد و کار شایسته برای همه
عوارض جانبی کمپین‌های واکسیناسیون باعث کمبود نیروی کار شده است. کشورهای ثروتمند تا زمانی که هنوز به نیروی کار ماهر
نیاز دارند، به استخدام کارگران ماهر از خارج متوسل خواهند شد و بدین ترتیب مهاجرت کاری را افزایش می‌دهند.
این امر تأثیر منفی بر کشورهای مبدأ این مهاجران خواهد داشت، زیرا کشورهایشان به‌دلیل کمبود نیروی
کار ماهر تضعیف شده و به حال خود رها خواهند شد.
اکنون که بخش زیادی از آنچه کارگران ماهر خوانده می‌شوند مهاجرت کرده‌اند و کشورهای مبدأ مهاجران در آستانهٔ فروپاشی هستند،
نخبگان جهانی به غارت و فروش این کشورهای تضعیف‌شده خواهند پرداخت.
با این حال، مهاجرت کاری می‌تواند بهانه‌ای برای نابودی اقتصاد کشور مقصد نیز باشد.
برای دستیابی به این هدف، تنها کافی است کارگران غیرمتخصص کافی را وارد کنیم تا از طریق کمبود تخصصشان، با عدم آشنایی با استانداردها
یا رویه‌های کیفی مربوطه، بیشترین آسیب ممکن را وارد کنند.
اگر قرار باشد ناآرامی ایجاد شود، کافی است یک کشور را با کارگران مهاجر غرق کرد.
این امر به درگیری میان مردم محلی و مهاجران منجر خواهد شد که به جنگ‌های داخلی و بی‌ثباتی کشور می‌انجامد.
اضافه نیروی انسانی ساختگی توسط شرکت‌های بزرگ برای تحمیل شرایط کاری به کار گرفته خواهد شد.
این امر اجازه می‌دهد تا مردم با تأیید دولت حتی مؤثرتر مورد بهره‌کشی قرار گیرند.
ارزش‌های لیبرال و کرامت انسانی آنگاه به گذشته خواهند پیوست.
پس از نابودی سیستماتیک کسب‌وکارهای کوچک و متوسط محلی و بیکار کردن بخش بزرگی از جمعیت، به‌راحتی می‌توان
ساختار نیمه‌سوسیالیستی و کمونیستی را بر قربانیان تحمیل کرد.
به این ترتیب، مسکن، انرژی یا غذا را می‌توان وابسته به اطاعت یا بودجهٔ CO2 کرد.
۹. ایجاد زیرساخت‌های تاب‌آور، ترویج صنعتی‌سازی فراگیر و پایدار و تقویت نوآوری
تمام ملت‌ها برابر خواهند شد.
این امر منجر به کاهش سطح زندگی در کشورهای توسعه‌یافته‌تر خواهد شد و همهٔ کشورها را در فقر بی‌سابقه فرو خواهد برد.
رفاه جمعیت شاغل توسط مصادره تدریجی در حال نابودی است.
در همین حال، سودهای طبقه حاکم جهانی به‌طور بی‌سابقه‌ای در حال افزایش است.
کل اقتصاد و تمامی منابع از طریق معرفی سازوکارهای کنترل و نظارت مانند هویت دیجیتال، بودجهٔ CO2 و
ارزهای دیجیتال، متمرکز و تحت نظارت قرار خواهند گرفت.
تمام مقامات، ادارات، پلیس و دادگاه‌ها توسط هوش مصنوعی و فرآیندهای خودکار دیجیتال تصاحب خواهند شد.
اقتصادهای ملی به نفع شرکت‌های بزرگ بین‌المللی که مطابق با استراتژی بلندمدت کمونیستی عمل می‌کنند، در حال نابودی هستند.
اتوماسیون و رباتیک مردم را به سمت بیکاری و در نتیجه وابستگی به دولت‌ها سوق می‌دهند که منجر به لغو مالکیت خصوصی و حقوق محدود
استفاده و مالکیت بر اساس بودجهٔ CO2 و ارزهای دیجیتال می‌شود.
سایر محل‌های کار و مدارس به واقعیت مجازی منتقل خواهند شد.
دسترسی به ساختمان‌های فیزیکی یا مناطق پانزده‌دقیقه‌ای به سیستم‌های دسترسی دیجیتال و شناسایی وابسته شده است.
فضای زندگی به شهرهای پانزده‌دقیقه‌ای و ابرشهرهای ماژولار که به‌طور کامل دیجیتالی‌سازی و تحت نظارت شده‌اند و بر اساس مدل چینی
طراحی شده‌اند منتقل خواهد شد، جایی که مردم به‌دلیل محدودیت‌های انتشار CO2 دیگر قادر به حرکت آزادانه نخواهند بود و این
فضاها بیشتر شبیه زندان‌های روباز خواهند بود تا محل‌های زندگی.
۱۰. کاهش نابرابری در داخل کشورها و بین کشورها هدف تضعیف هرگونه استقلال اقتصادی و مالی از طریق نابودی صنایع پرآلایندهٔ
CO2، حذف پول نقد و از میان بردن تمامی ساختارهایی است که با دستورکار مجمع جهانی اقتصاد و سازمان ملل متحد مطابقت ندارند.
یک درآمد پایه فردی همراه با سازوکارهای کنترلی متناظر از طریق حساب‌های CO2 و ارزهای دیجیتال قادر خواهد بود
مستقیماً بر مصرف تأثیر بگذارد یا آن را جلوگیری کند.
گروه‌های قومی با هم مخلوط می‌شوند تا هرگونه فردیت فرهنگی و مذهبی از بین برود.
در این راستا، مشارکت‌های چندفرهنگی ترویج می‌شوند.
تشدید درگیری‌های فرهنگی و مذهبی به شرایطی افراطی منجر می‌شود که زمینه را برای اعمال
محدودیت‌های بیشتر بر آزادی‌ها توسط دولت فراهم می‌آورد.
نظام‌های آموزشی، مالی و بهداشتی در حال تمرکزگرایی و استانداردسازی هستند.
زیر نقاب صلح و تفاهم بین‌المللی، یک دین جهانی و یک فرهنگ جهانی نیز در حال معرفی هستند.
برای ایجاد فرصت‌های برابر، رقابت اقتصادی جرم‌انگاری شده و مالکیت خصوصی ملی‌سازی می‌شود.
حقوق دسترسی به منابع مطابق با مشخصات دولت جهانی جدید تخصیص داده می‌شوند.
۱۱. فراگیر، ایمن، تاب‌آور و پایدار ساختن شهرها و سکونتگاه‌ها
درگیری‌هایی که عمداً از طریق مهاجرت‌های گسترده و مهاجرت نیروی کار ایجاد و تحریک می‌شوند، نه تنها بیکاری و
رقابت‌های مرتبط با آن را تشدید خواهند کرد، بلکه جرم و جنایت را نیز به سطوح بی‌سابقه‌ای افزایش خواهند داد.
اعتراضات مدنی و شرایط شبه‌جنگی داخلی بهانه‌ای خواهد بود برای محدودسازی بیشتر حقوق اساسی مردم و آزادی تردد در
سطح محلی و محبوس نگه‌داشتن آنها در شهرهای پانزده‌دقیقه‌ای‌شان، گویی در یک مرکز بازداشت هستند.
دیگر آزادی رفت‌وآمد وجود نخواهد داشت.
این موضوع به بودجهٔ CO2 بستگی خواهد داشت و تنها به افراد اجازه می‌دهد در مناطق خاصی از شهر یا شهرک بمانند
تا از اقلیم محافظت شود و ایمنی یک منطقه تضمین گردد.
شهرها و شهرک‌ها با دیجیتالی‌سازی رادیکال و نظارت، به ابرشهرهای پانزده‌دقیقه‌ای تبدیل می‌شوند.
ساکنان به‌طور شبانه‌روزی و در زمان واقعی تحت نظارت قرار دارند و به‌خاطر تخلفاتشان با جریمه،
محدودیت در بودجهٔ CO₂ یا زندان مجازات می‌شوند.
تمام پرداخت‌های نقدی منحصراً به‌صورت دیجیتال صادر خواهند شد، اما فقط برای افرادی که سیستم جدید را
بپذیرند و رفتار خود را با این برنامه هماهنگ کنند.
انحصار بر استفاده از زور به‌طور رادیکال گسترش یافته و از امتیازات ویژه‌ای برخوردار شده است تا در صورت نقض
دستورکار بتواند در هر زمینه‌ای از زندگی مداخله کند.
این بدان معناست که هر شهروندی که از دولت انتقاد کند، می‌تواند برای مدت نامحدود بازداشت شود یا حتی بدون محاکمه یا اتهام کشته شود.
حملات تروریستی وحشیانه و یورش‌های پلیس برای تأثیرگذاری بر افکار عمومی ترتیب داده می‌شوند تا منتقدان را
بترسانند، ساکت‌شان کنند و از انجام هرگونه اقدام ناتوان سازند.
پیش از آنکه اوضاع به‌طور کامل تشدید شود، مردم خلع‌سلاح خواهند شد و قوانین اسلحه به حدی اصلاح خواهد شد که قربانیان هیچ شانسی
برای دفاع از خود در برابر برنامهٔ تمامیت‌خواهانه نخواهند داشت.
دولت قوانین جدید تملک را تصویب خواهد کرد تا بتواند به‌طور خودسرانه اموال را مصادره کند.
در مرحلهٔ اول تملک، مردم مجبور می‌شوند تا انواع کارهای نوسازی را روی خانه‌های خود انجام دهند تا به اهداف اقلیمی دست یابند.
اگر آنها از خواسته‌های مقامات تبعیت نکنند و از انجام آن خودداری ورزند، مرحله دوم تملک، فروش، اجاره و سکونت
در این املاک مسکونی را جرم‌انگاری و ممنوع خواهد کرد.
میلیون‌ها نفر خانه‌ها و زمین‌های خود را از دست خواهند داد، به دولت وابسته خواهند شد و هیچ
جایگزینی برای شهرهای پانزده‌دقیقه‌ای نخواهند یافت.
۱۲. تضمین الگوهای پایدار مصرف و تولید
بودجه‌های CO2 بر اساس سیستم امتیاز اعتباری اجتماعی مورد استفاده در چین تعیین خواهد شد، که بر اساس آن هر فرد
می‌تواند به خاطر مصرف یا رفتار خود جریمه یا پاداش دریافت کند.
یک هویت دیجیتال در سراسر جهان در حال معرفی است.
این به‌عنوان مبنایی برای صدور کیف‌های دیجیتال لازم است.
علاوه بر این، هویت‌های دیجیتال قابل کاشت در طول برنامه و بلافاصله پس از تولد هر فرد تخصیص داده خواهند شد.
تمام اسناد صادرشده تا کنون، مانند گواهینامه رانندگی، کارت شناسایی، گذرنامه، شناسنامه، سوابق ثبت‌املاک،
پرونده‌های بیمار، حق اختراع و شماره مالیات، در یک پرونده داده دیجیتال برای هویت دیجیتال تجمیع خواهند شد.
یک نمونهٔ جهانی قرارداد هوشمند دیجیتال مبتنی بر هوش مصنوعی ایجاد خواهد شد که تمامی حقوق مربوط به تغذیه،
استفاده، سلامت، حرکت و مالکیت موقت را تنظیم خواهد کرد.
این مشخص می‌کند چه کسی ممکن است موقتاً چیزی را در اختیار داشته باشد یا از آن استفاده کند و برای چه مدت.
اعطای حقوق جابجایی که مشخص می‌کند آیا و با چه وسایط نقلیه‌ای و در چه شعاعی افراد مجاز به سفر هستند.
علاوه بر این، مقرراتی وجود دارد که تعیین می‌کند او مجاز به مصرف چه چیزهایی است و باید چه موادی را تزریق کند.
واحد پولی جهانی، یک ارز دیجیتال جهانی مبتنی بر ارز دیجیتال بانک مرکزی، به تنها وسیله پرداخت تبدیل می‌شود.
این عمدتاً معاملات بدون محدودیت بین دولت‌ها، بانک‌ها و شرکت‌ها را تضمین می‌کند.
از سوی دیگر، وجوه در دسترس دریافت‌کنندگان درآمد پایه مشروط خواهد بود و بر اساس میزان
پایبندی آنها به سیستم، به‌طور مداوم تعدیل خواهد شد.
روش‌های پرداخت دیجیتال تاریخ انقضا خواهند داشت و قابل برنامه‌ریزی خواهند بود.
هر فرد از طریق امتیازات CO2 قابل کنترل خواهد بود و سازمان ملل متحد قادر خواهد بود تعیین کند که پول دیجیتال صرف چه مواردی شود.
نهادهای مالیاتی و نظارتی تابع سازمان ملل، مقامات بهداشتی، پزشکان، بیمارستان‌ها و سایر مؤسسات دسترسی بلادرنگ و تا حدی
خودکار به تمامی داده‌ها خواهند داشت تا بتوانند با اعمال ممنوعیت‌ها و مجازات‌ها در رفتار مصرفی همه افراد مداخله کنند.
تخصیص واکسن‌ها، داروها و سایر اقدامات پزشکی به کیف پول متصل خواهد شد تا جوایز و جریمه‌ها در صورت لزوم به‌طور خودکار اعمال شوند.
تمام وسایل نقلیه به‌صورت بلادرنگ نظارت می‌شوند.
اگر رانندگان از محدوده‌ها و محدوده‌های زمانی مصوب برای وسیله نقلیه خود پیروی نکنند، در مرتبه اول تذکر دریافت خواهند
کرد و در صورت ارتکاب مجدد، وسیله نقلیه آنها توقیف خواهد شد.
به همهٔ محصولات و خدمات و همچنین سبک‌های زندگی، ردپای کربن اختصاص داده می‌شود.
این به‌صورت دیجیتال ارزیابی شده و با امتیازاتی پاداش یا جریمه خواهد شد که بر درآمد پایه نیز تأثیر خواهد گذاشت.
شرکت‌ها تحت کنترل قرار خواهند گرفت، به این معنی که اگر تولید برخی محصولات یا ارائه برخی خدمات با اهداف
اقلیمی مغایرت داشته باشد، از انجام آن‌ها منع خواهند شد.
به منظور تسهیل تملک قریب‌الوقوع، الزام به ثبت و احراز هویت برای فلزات گران‌بها و اشیای قیمتی از هر نوع وضع خواهد شد.
افرادی که مالک طلا و نقره هستند و آن را ثبت نکرده‌اند، اجازه فروش آن به نهادهای رسمی را نخواهند داشت، زیرا
خریدها تنها برای دارایی‌های ثبت‌شده قانونی خواهد بود.
تصاحب زمین، برای مثال به‌منظور ساخت توربین‌های بادی، مزرعه‌های خورشیدی یا سایر سیستم‌های انرژی
تجدیدپذیر، به‌راحتی بر مبنای اهداف اقلیمی تسهیل می‌شود.
افرادی که توان مالی بازسازی خانه‌های خود مطابق با جدیدترین استانداردهای اقلیمی را ندارند، اجازه نخواهند
داشت آن‌ها را اجاره دهند، بفروشند یا در آن‌ها زندگی کنند.
در صورت وقوع نقض‌ها، قربانیان با این خطر مواجه خواهند شد که موجودی حساب CBDC آنها آنقدر کاهش
یابد که حتی توان خرید غذا را نیز نداشته باشند.
طراحی ساختمان‌های صرفاً کاربردی که در آن‌ها مردم یا می‌خوابند، یا غذا می‌خورند، یا کار می‌کنند یا سرگرم
می‌شوند، به منزله جداسازی بیشتر مردم از یکدیگر است.
خانواده باید تا حد امکان از یکدیگر تقسیم و جدا شوند تا کنترل افراد آسان‌تر شود.
در حالی که شهروندان عادی از تمام آزادی‌های خود محروم و از اموالشان تبعید می‌شوند، نخبگان بدون هیچ محدودیتی به حکومت
خود ادامه داده و از تمام آسایش‌های زندگی لذت خواهند برد.
۱۳. اقدام فوری برای مقابله با تغییرات اقلیمی و پیامدهای آن
مذهب شبه‌علمی تغییرات اقلیمی که ظاهراً ساخت بشر است و هراس‌افکنی‌های مرتبط با آن، با هدف ایجاد همسان‌سازی جهانی و به
دست گرفتن قدرت توسط نخبگان و فرقه‌های آخرالزمانی طراحی شده است.
این مصادره و سهمیه‌بندی تمام منابع جهان است که قرار است توسط یک دیکتاتوری زیست‌محیطی–اجتماعی–کمونیستی تمامیت‌خواه
از طریق دستکاری، خشونت و باج‌گیری بر بشریت تحمیل شود.
برای مختل کردن کامل فرآیندهای طبیعی، جو به‌طور عمد با مواد شیمیایی سمی آلوده می‌شود.
به بهانه کمبود غذا، استفاده از آفت‌کش‌ها، علف‌کش‌ها و قارچ‌کش‌ها به طور فزاینده‌ای در حال افزایش است.
برای این منظور، غذاهای طبیعی با خوراک مصنوعی برابر دانسته می‌شوند و الزام برچسب‌گذاری برای غذاهای دستکاری‌شده ژنتیکی لغو می‌شود.
این کار تحت پوشش کدکس alimentarius، سازمان جهانی بهداشت و سازمان غذا و کشاورزی انجام می‌شود.
غذاهای گیاهی تا حدی دستکاری می‌شوند که دیگر حاوی مواد مغذی ضروری نیستند، و این مواد مغذی باید از طریق مکمل‌ها از خارج
تأمین شوند تا وابستگی به صنعت داروسازی بیش از پیش تقویت گردد.
یک سیستم غذایی دو‌سطحی بر اساس بودجهٔ CO2 و کنترل مصرف از طریق ارز دیجیتال وجود خواهد داشت.
مواد روان‌گردان به غذا افزوده یا به‌صورت واکسن تزریق خواهند شد تا نفوذ و کنترل بیشتری بر افکار و رفتار مردم اعمال کنند.
گیاهان دارویی که سلامت ما را ارتقا می‌دهند یا رنج بیماران را تسکین می‌دهند و در حال حاضر همچنان با محصولات
صنعت داروسازی رقابت می‌کنند، ممنوع می‌شوند و استفاده از آن‌ها به یک جرم کیفری تبدیل می‌شود.
تمام غذاها، انرژی، آب و محصولات روزمره، از جمله وسایل حمل‌ونقل، دارای ردپای کربن خواهند بود که به‌صورت
دیجیتال ثبت شده و به هویت دیجیتال تحمیلی دولت اختصاص می‌یابد.
برای دستیابی به اهداف اقلیمی دست‌نیافتنی، حمل‌ونقل خصوصی لغو شده و با خودروهای خودران مستقل جایگزین خواهد شد
که تنها به‌صورت مدل‌های اجاره‌ای یا اشتراکی با تراز مناسب امتیازات CO2 در دسترس خواهند بود.
این به‌عنوان ایمن‌تر و دوستدار محیط‌زیست‌تر تبلیغ می‌شود، اما تنها به محدود کردن آزادی حرکت و امکان کنترل کامل می‌انجامد.
منتقدان و جنبش‌های اپوزیسیون که به تغییرات اقلیمی غیرانسانی باور ندارند یا اهداف ۱۷گانه برنامه ۲۰۳۰ سازمان ملل را زیر
سؤال می‌برند، مورد آزار و اذیت و ساکت‌سازی قرار می‌گیرند.
۱۴. حفظ و بهره‌برداری پایدار از اقیانوس‌ها، دریاها و منابع دریایی برای توسعه پایدار
آب‌ها و منابع آن‌ها به‌صورت متمرکز ثبت و مدیریت خواهند شد و دسترسی به آن‌ها محدود به شرکت‌های منتخب خواهد بود.
تردد کشتی‌ها و در نتیجه استفادهٔ خصوصی و تجاری از دریاها، دریاچه‌ها و رودخانه‌های داخلی بیش از پیش محدود
خواهد شد و تنها تحت شرایط خاصی مجاز خواهد بود که ماهی‌گیران خرده‌پایه به‌ندرت قادر به تأمین آن هستند.
با این حال، شرکت‌های بزرگ همچنان اجازهٔ ماهیگیری خواهند داشت، زیرا یارانه‌هایی دریافت می‌کنند که سرمایهٔ لازم برای
رعایت استانداردهای جدید مانند دیجیتالی‌سازی سهمیه‌های صید یا تبدیل به پیشرانهٔ الکتریکی را برای آن‌ها فراهم می‌کند.
این امر ماهی‌گیری را کمتر جذاب می‌کند، عرضه کاهش می‌یابد و تعداد اندکی از دارندگان بزرگ مجوزها سود هنگفتی به دست می‌آورند.
برعکس، این امر به فقر بیشتر در کشورهای جهان سوم و مهاجرت گسترده منجر می‌شود که به نوبه
خود کشورهای ثروتمندتر را بی‌ثبات خواهد کرد.
علاوه بر این، اسیدیته اقیانوس‌ها با صنعت شیمی تشدید می‌شود که می‌تواند به پیامدهای
غیرقابل‌محاسبه، از جمله مرگ ماهی‌ها، منجر شود.
۱۵. حفاظت، احیا و ترویج استفاده پایدار از اکوسیستم‌های زمینی، مدیریت پایدار جنگل‌ها، مبارزه با بیابان‌زایی، متوقف و
معکوس کردن فرسایش زمین و متوقف کردن از دست رفتن تنوع زیستی.
تمام زمین‌ها و منابع به‌صورت دیجیتال ثبت شده‌اند.
مناطق محیط زیستی و حفاظت از طبیعت در حال گسترش هستند تا مردم را به سمت شهرهای پانزده‌دقیقه‌ای سوق دهند.
زمین‌های کشاورزی به‌صورت متمرکز مدیریت و کنترل می‌شوند، به‌طوری‌که هر زمان می‌توان ممنوعیت استفاده از آن‌ها را اعمال
کرد و این امر مانع از امکان کشت غذا توسط کشاورزان می‌شود.
این باعث ایجاد کمبود مصنوعی غذا می‌شود.
تاجران باید مجوزهای مناسب را دریافت کنند.
استفاده از مناطق طبیعی مانند جنگل‌ها، پارک‌ها، کوه‌ها، دشت‌ها، تالاب‌ها و مناطق خشک به‌طور سخت‌گیرانه‌تری تنظیم و محدود خواهد
شد، یا تنها با داشتن مقدار مشخصی اعتبار CO2 مجاز خواهد بود.
به‌اصطلاح برای جلوگیری از خشکسالی‌ها و گسترش مناطق خشک، از روش‌های شیمیایی و فنی برای مداخله در
چرخه‌ها و فرآیندهای طبیعی سیاره‌مان استفاده می‌شود.
این امر بیش از پیش زیست‌کره را نابود خواهد کرد که یکی از اهداف تکنوکرات‌هاست.
از بین بردن هدفمند گونه‌های گیاهی با استفاده از مواد شیمیایی و جایگزینی آن‌ها با گیاهان دستکاری‌شده ژنتیکی که نه تنها هیچ
ارزش افزوده‌ای ندارند، بلکه تعادل طبیعت را نیز نابود خواهند کرد.
۱۶. ترویج جوامع مسالمت‌آمیز و فراگیر برای توسعه پایدار
انحصار در به‌کارگیری زور در حال گسترش است تا از طریق خشونت و باج‌گیری، مفاهیم اجتماعی
مخرب و مصنوعی را بر مردم این کره خاکی تحمیل کند.
این منجر به فرار و جنگ‌های داخلی خواهد شد.
سنت‌ها و هرگونه فردیت مردمان سرکوب می‌شوند تا یک جامعهٔ جهانی یکپارچه پدید آید.
بنای تاریخی و آثار هنری از چشم عموم ناپدید خواهند شد.
یک دین جهانی نیز ترویج می‌شود که در آن از مردم انتظار می‌رود تسلیم اعمال شیطانی شوند.
تولیدمثل اجباری میان گروه‌های قومی به منظور از بین بردن هرگونه فردیت در درازمدت اعمال می‌شود.
ازدواج‌های مختلط با امتیاز و جایگاه اجتماعی بالاتر پاداش داده می‌شوند.
افراد دیگر نباید بتوانند به پایه‌های فرهنگی خود تکیه کنند.
برای حداکثر کردن سردرگمی، ربات‌هایی با هوش مصنوعی و انواع جنسیتی ساختگی، از نظر اجتماعی
در سطح برابر قرار داده شده و ترویج می‌شوند.
به بهانهٔ مصلحت کودک، مقامات مذکور قادر می‌شوند به‌راحتی کودکان را از خانواده‌های منتقد دولت جدا کنند.
۱۷. تقویت ابزارهای اجرا و احیای مشارکت جهانی برای توسعه پایدار
ساختار پشت سازمان ملل متحد مرجع اصلی است و تمامی اختیارات تصمیم‌گیری و اجرایی را در اختیار دارد.
دولت-ملت‌ها پس از آنکه دولت‌های نفوذشده به‌عنوان صاعقه‌گیر برای مردم و پیشگامان راه عمل کردند، از میان می‌روند و منسوخ می‌شوند.
تمام قوانین و حوزه‌های قضایی ملی بی‌اثر خواهند شد، زیرا تنها یک ساختار مرکزی به شکل هوش مصنوعی وجود خواهد داشت.
نقشهٔ نخبگان برملا شده است.
آنها می‌خواهند ما را به آینده‌ای دیستوپیایی هدایت کنند که در آن از هرگونه آزادی محروم خواهیم بود.
ساختارهای ملی که در واقع باید از ما محافظت کنند، علیه این دستورکار شورش نمی‌کنند و بنابراین در برابر مردم قرار می‌گیرند.
این موضوع چندان تعجب‌آور نیست، با توجه به اینکه هر دولت امروزی از پیش نفوذ کرده و تا حد اعلا به ساختارهای
جهانی‌گرفتاری که سیستم پولی را نیز کنترل می‌کنند، وابسته است.
آنها می‌خواهند مردم به‌طور کامل از آزادی‌های خود دست بردارند و با پذیرفتن نظم نوین جهانی، آینده‌شان را به نابودی بسپارند.
این بر عهدهٔ ماست، به‌عنوان بشریت به‌طور کلی، که پیش از آنکه خیلی دیر شود، با این دستورکار مخالفت کنیم.