Усе прыватныя актывы пад пагрозай стаць уласнасцю некалькіх буйных прыватных банкаў у выпадку наступнага фінансавага краху.
У адказ на гэтую поўную экспрапрыяцыю законы былі зменены на нацыянальным і міжнародным узроўні за спінамі грамадскасці.
Высокапастаўлены фінансавы інсайдар Дэвід Уэб у сваёй нядаўна апублікаванай кнізе «The Great
Taking» тлумачыць і дакументуе, як гэта адбылося.
Больш за тое, самы разбуральны фінансавы крах усіх часоў ужо не за гарамі.
Прасцейшымі словамі: КОЖНЫ можа вельмі хутка ўсё страціць.
Але Дэвід Уэб таксама бачыць магчымасць і прапануе жыццяздольнае рашэнне.
Калі ласка, азнаёмцеся з ягонымі заўвагамі ніжэй. Урыўкі з «Вялікага захопу» Дэвіда
Мяне завуць Дэвід Уэб.
Я жыву ў Стакгольме, Швецыя.
Я кіраваў публічнымі акцыямі і ўрэшце хедж-фондамі у перыяд пасля Азіяцкага фінансавага
крызісу і напярэдадні пузыра дат-комаў і яго краху.
Яшчэ хлопчыкам я быў сведкам пачатку прамысловага заняпаду Кліўленда, і я вырас з патрэбай зразумець, што нас знішчае.
Таму што мая сям'я, якая раней была вельмі шчаслівай, вясёлай і дабрадушнай, моцна пацярпела ад
гэтага, і гэта літаральна знішчыла месца, дзе я вырас.
Таму я вырашыў вывучаць эканоміку і фінансы.
Я думаю, што я адрозніваюся ад іншых людзей у фінансавым свеце, таму што мне насамрэч не важна грошы.
Я заўсёды цікавіўся разуменнем рэчаў, і гэта насамрэч дало мне перавагу.
Я разумеў тое, чаго іншыя людзі не разумелі.
У 2008 годзе я стаў сведкам першага банкруцтва брокерскай кампаніі .
Шокіравала тое, што з кліенцкіх рахункаў гэтага брокера-дылера спісвалі сродкі з банкруцкай
масы брокера, што раней было проста немагчыма.
На працягу ўсёй гісторыі каштоўных папер яны былі асабістай уласнасцю.
Такім чынам, я пачаў даследаваць, што магло змяніцца.
Так я высветліў, што гэта было выклікана зменамі ў Адзіным гандлёвым кодэксе Злучаных Штатаў.
Гэта было зменена ва ўсіх 50 штатах.
Гэта азначала, што гэта можна было праводзіць ціха на працягу доўгага перыяду часу і не трэба было рабіць
гэта на федэральным узроўні, каб не прыцягваць увагу.
Гэта стварыла новы прававы канструктар для заявы аб гарантыі.
Потым, у 2005 годзе, у Злучаных Штатах адбыліся змены ў законе аб банкруцтве, якія стварылі
тое, што стала называцца «бяспечным прыстанішчам».
Гэта таксама добра гучыць.
Але «бяспечны порт» азначае, што забяспечаныя крэдыторы маюць гарантаваны спосаб атрымаць валоданне актывамі
кліентаў, і што нават у выпадку махлярства яны могуць быць абсалютна ўпэўнены, што атрымаюць гэтыя актывы.
Толькі самыя буйныя банкі маюць дазвол прымаць дэпазіты кліентаў.
Такім чынам, вы не хочаце, каб хто-небудзь умешваўся і нешта забіраў.
Толькі яны яго возьмуць.
Сістэма была зменена так, каб уласнасць перадавалася на больш высокі ўзровень і ўтрымлівалася ў аб'яднанай
форме, асабліва ў крызіс, каб адпавядаць патрабаванням сістэмы забяспечаных крэдытораў.
І калі гэта адбудзецца, людзі, якія лічылі, што абаранілі сябе, у тым ліку самыя складаныя ўстановы і
пенсійныя фонды, застануцца без усялякай абароны.
А забяспечаныя крэдыторы канфіскуюць усе асноўныя акцыі і аблігацыі, атрымаўшы кантроль над усімі публічнымі кампаніямі.
Яны прыдумалі гэта так, каб магчы ўзяць сабе рэчы.
Вы можаце прымаць у якасці закладу ўсе каштоўныя паперы ад фізічных асоб і кампаній, якія не маюць
нявыплачаных пазык, а замест гэтага валодаюць усім маёмасцю ў поўнай і дакладнай уласнасці.
Дазвольце мне прывесці аналогію, каб ілюстраваць жах гэтага працэсу:
Такім чынам, вы купілі машыну і заплацілі гатоўкай.
Ты думаеш, што ты вельмі кансерватыўны.
У вас няма запазычанасці па машыне.
Але без вашага ведама дылер працягвае кантраляваць ваш аўтамабіль у якасці закладу.
Табе гэтага не скажуць.
Дылер выкарыстоўвае ваш аўтамабіль і ўсе іншыя аўтамабілі, прададзеныя ім, у якасці
закладу па сваіх пазыках і сваім бізнесе.
Цяпер рознічны гандляр банкрутуе.
І толькі пэўныя забяспечаныя крэдыторы маюць права неадкладна забраць ваш аўтамабіль і ўсе аўтамабілі, калі-небудзь
прададзеныя дылерам, без усялякага судовага разгляду.
Калі я расказваю пра гэта людзям, яны хвалююцца за свае машыны.
Гэта не пра ваш аўтамабіль.
Гэта аналогія таго, што адбылося.
Гэта нашмат горш, чым калі б справа была толькі ў вашай машыне, бо гаворка ідзе літаральна
пра ўвесь комплекс каштоўных папер ва ўсім свеце.
Такім чынам, менавіта не ваша неплацежаздольнасць прыводзіць да страты вашых актываў.
Гэта неплацежаздольнасць людзей, якія таемна выкарыстоўвалі ваш заклад як сваю ўласнасць, не
паведамляючы вам пра гэта і не раскрываючы інфармацыю.
Гэта разумная гісторыя.
Так, яны змянілі закон. Яны ўнеслі папраўкі ў Адзіны гандлёвы кодэкс.
Гэта адбывалася з 1994 года.
Такім чынам, існаваў план, які рэалізоўваўся на працягу дзесяцігоддзяў, каб дасягнуць гэтага.
Затым быў ініцыяваны працэс гарманізацыі, каб замацаваць гэту мадэль у заканадаўстве па ўсім свеце.
І яны зрабілі гэта праз ЕС.
Першая дыскусія па гэтай тэме, згаданая ў дакументах ЕС, датуецца 2002 годам.
У той час працэс пачаўся ў перыяд, які надышоў пасля краху дат-комаў.
І ЕС стварыў нешта, што называе «Групай прававой пэўнасці».
І гэта таксама гучыць як нешта добрае.
Аднак маецца на ўвазе юрыдычная пэўнасць для крэдытораў, забяспечаных закладам, у канфіскацыі маёмасці кліентаў.
Гэта як у гульні «Манаполія», дзе ўсе грошы, якія належаць усім гульцам на полі, вяртаюцца ў банк.
А потым яны кажуць: «Давайце пачнём новую гульню».
Мы зыходзім з таго, што ў нас усё, а ў вас нічога.
Дык вы хацелі б што-небудзь пазычыць?
І менавіта такім будзе ЦДХ , лічбавая валюта цэнтральнага банка.
Людзям будзе вельмі цяжка супрацьстаяць выкарыстанню ЦДБК, таму што яны літаральна не змогуць есці.
І таму так важна загадзя павышаць дасведчанасць, каб людзі разумелі, што адбываецца.
І каб людзі маглі прыняць удзел аж да самых высокіх узроўняў сістэмы.
Яно здольна мабілізаваць высокакваліфікаваных людзей, аж да самага верху сістэмы.
Яно мае патэнцыял аб'яднаць людзей супраць гэтай сістэмы.
Такім чынам, галава змяі ёсць, але яна не можа нічога зрабіць самастойна; замест гэтага яна
спадзяецца на мышцу пад галавой, каб тая зрабіла ўсё за яе.
І частка задачы — данесці гэтую свядомасць да гэтай мышцы.
Такім чынам, з гэтым даводзіцца лічыцца ўсім, нават тым, хто лічыць, што мае ўладу і можа нешта змяніць.
І гэта павінна быць зроблена законна.
З гэтым трэба змагацца законнымі сродкамі.
Я маю на ўвазе, уявіце, што б адбылося, калі б суддзі на важных пасадах пра гэта даведаліся.
Пракуроры. Ніколі не праводзілася ніякага рэальнага расследавання таго, як можна скасаваць гэтую махлярскую сістэму.
І будуць спосабы зрабіць гэта, бо гэта ўсяго толькі канструкцыя.
Кнігу «Вялікі захоп» Дэвіда Уэба і даўжэйшы дакументальны фільм можна знайсці тут: TheGreatTaking.com