Բոլոր մասնավոր ակտիվները հաջորդ ֆինանսական ճգնաժամի դեպքում վտանգված են դառնալ մի
քանի խոշոր մասնավոր բանկերի սեփականությունը։
Այս ամբողջական բռնազավթմանը ի պատասխան՝ օրենքները ազգային և միջազգային մակարդակներում փոփոխվեցին հասարակության թիկունքում։
Բարձրակարգ ֆինանսական ինսայդեր Դեյվիդ Վեբբը իր վերջերս հրատարակված «Մեծ հափշտակություն» գրքում
բացատրում և փաստագրում է, թե ինչպես դա տեղի ունեցավ։
Ավելին, բոլոր ժամանակների ամենավնասակար ֆինանսական փլուզումը մոտ է։
Պարզ լեզվով՝ յուրաքանչյուրը կարող է շատ շուտով ամեն ինչ կորցնել։
Բայց Դեյվիդ Վեբբը նույնպես տեսնում է հնարավորություն և առաջարկում է կիրառելի լուծում։
Խնդրում եմ նայեք ստորև նրա մեկնաբանություններին։ Դեյվիդի «Մեծ վերցումը» գրքից հատվածներ։
Իմ անունն է Դեյվիդ Վեբբ։
Ես ապրում եմ Ստոկհոլմում, Շվեդիայում։
Ես կառավարել եմ հանրային բաժնետոմսերը և, ի վերջո, հեջ-ֆոնդերը Ասիական ֆինանսական ճգնաժամից հետո
և դոթ-կոմ փուչիկի ձևավորման և փլուզման շրջանում։
Երբ տղա էի, ես ականատես եղա Քլիվլենդի արդյունաբերական փլուզման սկիզբին, և մեծացա՝ ունենալով
անհրաժեշտություն հասկանալու, թե ինչն էր մեզ ոչնչացնում։
Քանի որ իմ ընտանիքը, որը նախկինում շատ երջանիկ, ուրախ և բարեհաճ էր, խորապես տուժեց դրանից, և դա
բառացիորեն ավերեց այն վայրը, որտեղ ես մեծացել եմ։
Ուստի ես որոշեցի ուսումնասիրել տնտեսագիտություն և ֆինանսներ։
Ես կարծում եմ, որ ֆինանսական աշխարհի մյուս մարդկանցից տարբերվում եմ, որովհետև փողը ինձ համար իրականում կարևոր չէ։
Ես միշտ հետաքրքրված եմ եղել ամեն ինչ հասկանալու մեջ, և դա ինձ իրականում առավելություն է տվել։
Ես հասկացա այն, ինչը մյուս մարդիկ չէին հասկանում։
2008 թվականին ես ականատես եղա բրոքեր-դիլերի առաջին սնանկացմանը ։
Ինձ ցնցեց այն փաստը, որ այս բրոքեր-դիլերի հաճախորդների հաշիվներից գումար հանվեց բրոքերի սնանկության
զանգվածից, ինչը նախկինում երբեք հնարավոր չէր լինի։
Արժեթղթերի ամբողջ պատմության ընթացքում դրանք եղել են անձնական գույք։
Այսպիսով ես սկսեցի հետաքննել, թե ինչ կարող էր փոխվել։
Այսպես անելով ես պարզեցի, որ դա առաջացել է Միացյալ Նահանգներում Միասնական առևտրային
օրենսգրքում կատարված փոփոխությունների արդյունքում։
Սա բոլոր 50 նահանգներում փոխվել էր։
Սա նշանակում էր, որ այն կարելի էր լուռ իրականացնել երկար ժամանակահատվածում և դրա համար անհրաժեշտ չէր
դաշնային մակարդակով անել, որպեսզի ուշադրություն չգրավի։
Սա ստեղծեց անվտանգության պահանջի համար նոր իրավական կառուցվածք։
Այնուհետև, 2005 թվականին, Միացյալ Նահանգներում սնանկության օրենսդրության մեջ կատարվեց
փոփոխություն, որը ստեղծեց այն, ինչը կոչվում է «safe harbour»։
Դա նույնպես լավ է հնչում։
Բայց Safe Harbor-ը նշանակում է, որ ապահովված կրեդիտորները ունեն անվտանգ ապաստան՝ հաճախորդների ակտիվները տիրապետելու
համար, և նույնիսկ խարդախության դեպքում կարող են լիովին վստահ լինել, որ կստանան հաճախորդների ակտիվները։
Միայն ամենամեծ բանկերն են իրավասու ընդունելու հաճախորդների ավանդները։
Դու չես ուզում, որ որևէ մեկը միջամտի և որևէ բան խլի։
Միայն նրանք կվերցնեն այն։
Համակարգը փոխվել է այնպես, որ սեփականության իրավունքը փոխանցվի ավելի բարձր մակարդակի և պահպանվի փաթեթավորված
ձևով, հատկապես ճգնաժամի ժամանակ, որպեսզի բավարարի ապահովված կրեդիտորների համակարգի պահանջները։
Եվ երբ դա պատահի, նրանք, ովքեր կարծում էին, թե իրենց պաշտպանել են, այդ թվում՝ ամենաառաջադեմ հաստատություններն ու
կենսաթոշակային ֆոնդերը, այլևս որևէ պաշտպանություն չեն ունենա։
Եվ ապահովված կրեդիտորները կձեռնարկեն բոլոր հիմնական բաժնետոմսերի և պարտատոմսերի բռնագանձումը, ինչը նրանց
հնարավորություն կտա վերահսկողություն հաստատել բոլոր հանրային ընկերությունների նկատմամբ։
Նրանք այն այնպես են նախագծել, որ կարողանան իրենք իրենց համար ինչ-որ բան վերցնել։
Դուք կարող եք որպես երաշխիք ընդունել բոլոր արժեթղթերը այն անհատներից և ընկերություններից, որոնք չունեն
որևէ չվճարված վարկ, սակայն ամբողջությամբ և հստակ տիրապետում են իրենց բոլոր ակտիվներին։
Թույլ տվեք ինձ մի օրինակ բերել՝ ցույց տալու համար այս գործընթացի սարսափը:
Այսպիսով, դուք գնել եք մեքենա և վճարել կանխիկ։
Դու կարծում ես, որ շատ պահպանողական ես։
Դուք մեքենայի համար պարտքեր չունեք։
Բայց առանց քո իմացության դիլերը շարունակում է վերահսկել քո մեքենան որպես երաշխիք։
Ձեզ դա չեն ասի։
Վաճառողը ձեր մեքենան և իր վաճառած բոլոր մյուս մեքենաները օգտագործում է որպես երաշխիք իր վարկերի և իր բիզնեսի համար։
Հիմա մանրածախ վաճառողը սնանկանում է։
Եվ միայն որոշ ապահովված կրեդիտորներ իրավունք ունեն անմիջապես վերցնել ձեր մեքենան և դիլերով երբևէ
վաճառված բոլոր մեքենաները առանց որևէ դատական ստուգման։
Երբ ես մարդկանց այս մասին պատմում եմ, նրանք անհանգստանում են իրենց մեքենաների համար։
Սա ձեր մեքենայի մասին չէ։
Սա այն բանի համար անալոգիա է, ինչ տեղի ունեցավ։
Սա շատ ավելի վատ է, քան եթե խոսքը միայն ձեր մեքենայի մասին լիներ, որովհետև խոսքը բառացիորեն
ամբողջ աշխարհում գործող արժեթղթերի համալիրի մասին է։
Ուստի ձեր սնանկությունը չէ, որ ձեր ունեցվածքի կորուստը առաջացնում է։
Սա այն մարդկանց սնանկությունն է, ովքեր գաղտնի օգտագործել են ձեր երաշխավորությունը որպես իրենց սեփական
գույք՝ առանց ձեզ տեղյակ պահելու կամ դա բացահայտելու։
Դա խելացի պատմություն է։
Այո, նրանք փոխեցին օրենքը։ Նրանք փոփոխություններ մտցրին Միասնական առևտրային օրենսգրքում։
Սա տեղի ունեցավ 1994 թվականից սկսած։
Այսպիսով, դա իրականացնելու համար տասնամյակներ շարունակ կիրառվեց մի պլան։
Այնուհետև սկսվեց համակարգման գործընթաց՝ այս մոդելը ամբողջ աշխարհում օրենքով ամրագրելու համար։
Եվ նրանք դա արեցին ԵՄ-ի միջոցով։
ԵՄ փաստաթղթերում այս թեմայի առաջին քննարկումը թվագրվում է 2002 թվականով։
Այդ ժամանակ գործընթացը սկսվեց դոթ-կոմի փլուզումից հետո ընկած ժամանակահատվածում։
Եվ ԵՄ-ն ստեղծեց մի բան, որը կոչվում է «Իրավական վստահության խումբ»։
Եվ դա նույնպես լավ բան է թվում։
Այնուամենայնիվ, նկատի է առնվում ապահովված կրեդիտորների իրավական հստակությունը՝ հաճախորդների ակտիվները բռնագանձելու համար։
Սա նման է Մոնոպոլի խաղին, որտեղ խաղատախտակի բոլոր կերպարներին պատկանող ողջ գումարը վերադարձվում է բանկին։
Եվ հետո նրանք ասում են՝ եկեք սկսենք նոր խաղ։
Մենք ելնում ենք այն ենթադրությունից, որ մենք ունենք ամեն ինչ, իսկ դուք չունեք ոչինչ։
Ուրեմն, ուզու՞մ ես ինչ-որ բան փոխառությամբ վերցնել։
Եվ ահա թե ինչ է լինելու CBDC-ն . կենտրոնական բանկի թվային արժույթը։
Մարդկանց համար շատ դժվար կլինի դիմադրել CBDC-ի օգտագործմանը, քանի որ նրանք բառացիորեն չեն կարողանա ուտել։
Եվ հենց դրա համար շատ կարևոր է նախապես բարձրացնել այս մասին իրազեկվածությունը, որպեսզի մարդիկ հասկանան, թե ինչ է կատարվում։
Եվ որպեսզի մարդիկ կարողանան ներգրավվել մինչև համակարգի ամենաբարձր մակարդակները։
Այն ունի մեծ ներուժ՝ ակտիվացնելու բարձր կարողություններ ունեցող մարդկանց մինչև համակարգի ամենաբարձր մակարդակը։
Այն ունի մարդկանց այս համակարգի դեմ միավորելու ներուժ։
Այսպիսով, օձի գլուխ կա, սակայն ինքնուրույն ոչինչ չի կարող անել․ փոխարենը հենվում է օձի գլխի տակ
գտնվող մկանին, որը նրա համար ամեն ինչ անում է։
Եվ առաջադրանքի մի մասը կայանում է այս իրազեկությունը մկանին հասցնելու մեջ։
Ուստի բոլորը ստիպված են դրանով զբաղվել, անգամ նրանք, ովքեր կարծում են, թե ունեն իշխանություն և կարող են փոփոխություն բերել։
Եվ սա պետք է արվի օրինականորեն։
Դրա դեմ պետք է պայքարել օրինական միջոցներով։
Ես նկատի ունեմ՝ պատկերացրեք, թե ինչ կլիներ, եթե կարևոր պաշտոններ զբաղեցնող դատավորները դրա մասին իմանային։
Դատախազներ։ Իրականում երբեք որևէ հետաքննություն չի անցկացվել այն մասին, թե ինչպես կարելի է վերացնել այս խարդախ համակարգը։
Եվ դրա համար կլինեն միջոցներ, քանի որ դա ընդամենը մի կառուցվածք է։
Դեյվիդ Վեբբի «Մեծ առգրավումը» գիրքը և ավելի երկար վավերագրական ֆիլմը կարելի է գտնել այստեղ՝ TheGreatTaking.com