Öll séreign mun eiga hættu að færast yfir í eign fárra stórra einkabanka við næsta fjármálahrun.
Í átt að þessu algera eignarnámi var innlendum og alþjóðalögum breytt án vitneskju almennings.
David Webb, háttsettur fjármálainnherji útskýrir og rökstyður hvernig þetta kom til í nýútkominni bók sinni The Great Taking.
Það sem meira er: hræðilegasta fjármálahrun allra tíma er við það að bresta á.
Í einföldu máli: ALLIR geta brátt tapað ÖLLU.
En David Webb sér líka tækifæri og gefur raunhæfa leið út.
Horfðu hér á eftir hvaða framkvæmdir hann stingur upp.
Ég heiti David Webb.
Ég bý í Stokkhólmi í Svíþjóð.
Ég stýrði opinberum hlutabréfum og síðan vogunarsjóðum á tímabilinu eftir asísku fjármálakreppuna og
í aðdraganda dot-com bólunnar og þegar hún sprakk.
Sem strákur varð ég vitni að upphafi iðnaðarhrunsins í Cleveland og ég ólst upp með þörf
fyrir að skilja hvað var að eyðileggja okkur.
Því fjölskyldan mín, sem áður var mjög hamingjusöm, hamingjusöm og góðviljuð fjölskylda, varð fyrir miklum áhrifum af
þessu og það eyðilagði bókstaflega staðinn þar sem ég ólst upp.
Ég ákvað því að læra hagfræði og fjármál.
Ég held að ég sé öðruvísi en annað fólk í þessum fjármálaheimi því mér stendur alveg á sama um peninga.
Ég vildi alltaf skilja hlutina og það hefur í raun gefið mér forskot.
Ég skildi hluti sem aðrir skildu ekki.
Árið 2008 varð ég vitni að fyrsta gjaldþroti verðbréfamiðlara .
Það sem stuðaði mig var sú staðreynd að viðskiptavinir þessa miðlara voru gjaldfærðir af þrotabúi
miðlarans, eitthvað sem áður hefði aldrei verið hægt.
Í gegnum sögu verðbréfa hafa þau verið persónuleg eign.
Svo ég fór að kanna hvað gæti hafa breyst.
Ég komst að því að þetta hafði gerst með breytingum á Uniform Commercial Code í Bandaríkjunum.
Þessu hafði verið breytt í öllum 50 ríkjunum.
Þetta þýddi að hægt var að framkvæma breytinguna í kyrrþey yfir langan tíma og varð ekki að
gerast á alríkisstigi til að vekja ekki athygli.
Þetta skapaði nýja lagalega byggingu fyrir kröfu um tryggingu.
Svo árið 2005 varð breyting á gjaldþrotalögum í Bandaríkjunum sem skapaði eitthvað sem
kallast Safe Harbor – á Íslensku: örugg höfn.
Þetta hljómar líka vel,
en örugg höfn þýðir að tryggðir kröfuhafar hafa örugga höfn til að taka eignir viðskiptavina og að þeir geti
verið alveg vissir um að þeir muni eiga eignir viðskiptavina jafnvel ef um svik sé að ræða.
Aðeins stærstu bankarnir hafa heimild til að taka yfir fé viðskiptavina.
Svo þú vilt ekki að neinn grípi inn í og ​​taki eitthvað.
Aðeins þeir munu taka það.
Kerfinu var breytt þannig að eignarhald er fært á hærra plan og haldið í sameinuðu formi, sérstaklega í
kreppu, til að mæta kröfum tryggða kröfuhafakerfisins.
Og þegar það gerist mun fólkið sem taldi sig öðlast vernd ekki lengur hafa vernd, þar á
meðal kröfuhörðustu stofnanir og lífeyrissjóðir.
Og tryggðu kröfuhafarnir munu hrifsa til sín öll undirliggjandi hlutabréf og skuldabréf, sem síðan
gefur þeim yfirráð yfir öllum opinberum fyrirtækjum.
Þeir hönnuðu þetta þannig að þeir gætu tekið hluti.
Þú getur tekið hvaða verðbréf sem tryggingu hjá fólki og fyrirtækjum sem hafa engin lán
á móti sér, en eiga allt skýrt og ótvírætt.
Leyfðu mér að gefa þér dæmi sem hliðstæðu til að sýna hryllinginn við þetta ferli:
Þú keyptir þér sumsé bíl og borgaðir fyrir hann í reiðufé.
Þú heldur að þú sért mjög íhaldssamur.
Þú hefur engar skuldir á bílnum.
En án þess að þú vitir það heldur söluaðilinn áfram að stjórna bílnum þínum sem tryggingu.
Þér verður ekki sagt það.
Söluaðilinn notar bílinn þinn og aðra bíla sem þeir selja sem veð fyrir lánum sínum og viðskiptum.
Nú verður söluaðilinn gjaldþrota.
Og aðeins ákveðnir tryggðir kröfuhafar hafa heimild til að safna strax bílnum þínum og öllum bílum sem
söluaðilinn hefur selt án nokkurrar skoðunar dómstóla.
Þegar ég lýsi þessu fyrir fólki hefur það áhyggjur af bílunum sínum.
Þetta snýst ekki um bílinn þinn.
Þetta er líking við það sem gerðist.
Það er miklu verra en ef þetta snérist bara um bíllinn þinn, því þetta snýst bókstaflega alla verðbréfasamstæðuna um allan heim.
Þannig að það er ekki þín greiðsluvangeta sem veldur tapi á þínum eignum.
Það er gjaldþrot fólksins sem notaði tryggingar þínar í leyni sem sína eign án þess að segja þér það né upplýsa um það.
Þetta er úthugsuð saga.
Sumsé já, þeir breyttu lögunum. Þeir breyttu samræmdu viðskiptalögunum (e. Uniform Commercial Code).
Þetta gerðist frá 1994.
Svo það var áætlun sem var framkvæmd yfir áratugi til að láta þetta gerast.
Þá var hafið samræmingarferli svo þetta líkan yrði fest í lög um allan heim.
Og það gerðu þeir í gegnum ESB.
Fyrstu umræðu um þetta er að finna í ESB skjölum er frá árinu 2002.
Ferlið hófst þá í kjölfar dot-com gjaldþrotsins.
Og ESB bjó til eitthvað sem það kallar Lagavissuhópinn.
Og það hljómar líka eins og hið besta mál.
En þar er átt við réttarvissu fyrir tryggða kröfuhafa til að leggja hald á eignir viðskiptavina.
Þetta er eins og í Matador (e.Monopoly) þar sem allir peningarnir allra þátttakenda á leikborðinu eru teknir aftur í bankann.
Og svo segja þeir: byrjum nýjan leik.
Við byrjum á byrjuninni þar sem við höfum allt og þú hefur ekkert.
Viljið þið sumsé fá eitthvað lánað?
Og það er það sem CBDC verður , stafræni gjaldmiðill seðlabankans.
Það verður mjög erfitt fyrir fólk að verjast notkun CBDC því það mun bókstaflega ekki geta borðað.
Og því er svo mikilvægt að skerpa meðvitund á þessu fyrir fram svo fólk skilji hvað er að gerast.
Og svo að fólk geti virkjað sig alveg upp á efstu stig kerfisins.
Þetta ber í sér möguleikann að virkja mjög fært fólk, alveg upp á topp kerfisins.
Þetta hefur möguleikann til á að sameina fólk gegn þessu kerfi.
Það er sumsé til höfuð slöngunnar, en það getur eitt og sér ekki gert neitt heldur treystir á
vöðvann undir höfði snáksins til að gera allt fyrir sig.
Og hluti af verkefninu er að ýta þeirri meðvitund ofan til þess vöðva.
Þannig að allir verða að takast á við það, líka fólk sem trúir því að það hafi vald og geti framkvæmt eitthvað.
Og þetta verður að gera löglega.
Það verður að berjast gegn því með löglegum hætti.
Ég meina, ímyndaðu þér hvað myndi gerast ef dómarar í mikilvægum embættum kæmust að þessu.
Saksóknarar. Það hefur í raun aldrei verið rannsakað hvernig eigi að afnema þetta svikakerfi.
Og það verða leiðir til að gera það, því þetta er bara lagatexti.