Kabeh aset pribadi ana ing risiko dadi kagungane sawetara bank swasta gedhe yen ana krisis finansial sabanjure.
Minangka wangsulan marang ekspropriasi total iki, undang-undang diganti sacara nasional lan
internasional ing mburi punggung masyarakat.
Insider finansial pangkat dhuwur David Webb nerangake lan ndokumentasikake kepiye kahanan iki bisa kelakon
ing bukune sing bubar diterbitake, The Great Taking.
Luwih saka kuwi, ambruké finansial paling nggegirisi ing sajarahé manungsa wis cedhak.
Ing basa sing prasaja: Saben uwong bisa kelangan kabèh barangé ing wektu sing ora suwe.
Nanging David Webb uga weruh kasempatan lan nyaranake solusi sing bisa ditrapake.
Mangga delengen pangandikane ing ngisor iki. Kutipan saka "The Great Taking" karya David
Jenengku David Webb.
Aku manggon ing Stockholm, Swedia.
Aku ngatur saham umum lan pungkasane dana lindung nilai ing periode sawisé krisis finansial Asia lan
nalika persiapan nganti gelembung dot-com lan pecahé.
Nalika isih bocah lanang, aku nyekseni wiwitan ambruké industri ing Cleveland, lan aku gedhé kanthi
kabutuhan kanggo mangertèni apa sing ngrusak kita.
Amarga kulawargaku, sing sadurunge banget seneng, kulawarga sing bahagia lan welas asih, kena pengaruh
banget, lan pancen ngrusak panggonan ing ngendi aku gedhe.
Mula aku mutusaké sinau ékonomi lan keuangan.
Aku mikir aku béda karo wong liya ing donya keuangan amarga aku ora pati peduli karo dhuwit.
Aku tansah kasengsem mangerteni bab-bab, lan kuwi pancen wis maringi aku kauntungan.
Aku ngerti bab-bab sing wong liya ora ngerti.
Ing taun 2008, aku nyekseni pailité broker-dealer pisanan .
Sing ngagetake aku yaiku kasunyatan manawa akun klien broker-dealer iki wis didebit saka harta
pailit broker, sing sadurunge mesthi ora bakal bisa.
Saklawasé sajarah sekuritas, sekuritas iku wis dadi harta pribadi.
Dadi aku miwiti neliti apa sing bisa waé wis owah.
Kanthi nindakake kuwi, aku nemokake yèn iki disebabaké déning owah-owahan ing Uniform Commercial Code ing Amerika Serikat.
Iki wis diowahi ing kabèh 50 negara bagian.
Iki ateges bisa ditindakake kanthi meneng sajrone wektu sing suwe lan ora kudu ditindakake
ing tingkat federal, supaya ora narik kawigaten.
Iki nggawe konstruksi hukum anyar kanggo klaim keamanan.
Banjur, ing taun 2005, ana owah-owahan ing undang-undang kepailitan ing Amerika Serikat
sing nggawe apa sing diarani Safe Harbour.
Iku uga muni apik.
Nanging Safe Harbor ateges kreditur sing wis dijamin nduwé papan aman kanggo njupuk alih aset para pelanggan,
lan sanajan ana penipuan, padha bisa yakin banget yèn bakal nampa aset para pelanggan.
Mung bank-bank paling gedhé sing diwenangaké nampa simpanan pelanggan.
Dadi kowe ora pengin ana wong sing ngganggu lan njupuk apa-apa.
Mung dheweke sing bakal njupuk.
Sistem iki wis diowahi supaya kepemilikan dipindhahake menyang tingkat sing luwih dhuwur lan digandhengake
bebarengan, utamane ing wektu krisis, supaya bisa nyukupi tuntutan sistem kreditur sing dijamin.
Lan nalika kuwi kelakon, wong-wong sing mikir wis nglindhungi awake dhewe, kalebu lembaga paling maju
lan dana pensiun, ora bakal duwe perlindungan maneh.
Lan para kreditur sing wis dijamin bakal nyita kabèh saham lan obligasi sing dadi dhasar, maringi
dheweke kendali marang kabèh perusahaan publik.
Padha wis ngrancang kanthi cara supaya bisa njupuk barang-barang kanggo awake dhewe.
Sampeyan bisa nampa kabèh sekuritas minangka agunan saka individu lan perusahaan sing ora nduwé utang apa waé,
nanging malah nduwé kabèh kanthi cetha lan tanpa samar-samar.
Ayo tak wenehi analogi kanggo nggambaraké medhèné proses iki:
Dadi kowe tuku mobil lan mbayar kontan.
Kowe mikir yèn kowe iku konservatif banget.
Sampeyan ora duwe utang kanggo mobil.
Nanging tanpa sampeyan ngerti, dealer isih ngontrol mobil sampeyan minangka jaminan.
Sampeyan ora bakal dikandhani kuwi.
Dèaler nggunakake mobilmu lan kabèh mobil liyané sing didol déning dhèwèké minangka agunan kanggo utangé lan usahane.
Saiki pengeceré bangkrut.
Lan mung kreditor sing dijamin tartamtu sing diwenangake langsung njupuk mobilmu lan kabèh mobil sing
tau didol déning dealer tanpa ana tinjauan pengadilan.
Nalika aku nerangake iki marang wong-wong, padha dadi kuwatir babagan mobilé.
Iki dudu babagan mobilmu.
Iki minangka analogi kanggo apa sing kelakon.
Iki luwih parah tinimbang yen mung babagan mobilmu, amarga iki pancen babagan sakabehe kompleks sekuritas ing saindenging jagad.
Mula saka iku, dudu kepailitanmu sing nyebabake kélangan asetmu.
Iki kahanan ora mampuh mbayar utangé wong-wong sing sacara rahasia nggunakake jaminanmu minangka
kagungané dhéwé tanpa ngandhani utawa mbukak marang kowe.
Iku crita sing pinter.
Dadi ya, padha ngganti undhang-undhang. Padha ngowahi Kode Komersial Seragam.
Iki kelakon wiwit taun 1994.
Dadi ana rencana sing wis ditrapake suwene puluhan taun kanggo nggayuh iki.
Proses harmonisasi banjur diwiwiti kanggo ngukuhake model iki ing undang-undang saindenging jagad.
Lan padha nindakake kuwi liwat Uni Éropa.
Diskusi pisanan babagan topik iki sing kapanggih ing dokumen Uni Éropa asalé saka taun 2002.
Ing wektu kuwi, proses kasebut diwiwiti ing periode sawisé ambruké dot-com.
Lan Uni Éropa nggawe sawijining kelompok sing diarani "Legal Certainty Group".
Lan kuwi uga muni kaya bab sing apik.
Nanging sing dimaksud yaiku kepastian hukum supaya kreditur sing dijamin bisa nyita aset pelanggan.
Iki kaya dolanan Monopoly ing ngendi kabèh dhuwit sing diduwèni para pemain ing papan dolanan dibalèkaké menyang bank.
Lan banjur padha kandha, ayo miwiti dolanan anyar.
Kita miwiti saka premis manawa kita duwe kabeh lan kowe ora duwe apa-apa.
Dadi, apa sampeyan kepengin nyilih barang apa?
Lan kuwi sing bakal dadi CBDC , yaiku mata uang digital saka bank sentral.
Bakal angel banget kanggo wong nolak nggunakake CBDC amarga pancen ora bakal bisa mangan.
Lan mulane penting banget kanggo nggedhekake kesadaran luwih dhisik supaya wong-wong ngerti apa sing kedadeyan.
Lan supaya wong-wong bisa melu nganti tekan tingkat paling dhuwur saka sistem.
Iku nduwèni potensi kanggo ngaktifaké wong-wong sing pancèn trampil, nganti tekan pucuk sistem.
Iku nduwèni potensi kanggo nyawijèkaké wong-wong nglawan sistem iki.
Dadi ana sirah ula, nanging ora bisa nindakake apa-apa dhewe; tinimbang kuwi, sirah mau gumantung marang
otot ing sangisore sirah ula kanggo nindakake kabeh.
Lan bagéan saka tugas iki yaiku ngedorong kesadaran iki menyang otot iki.
Dadi kabeh wong kudu ngadhepi iki, kalebu wong-wong sing pracaya duwe kuwasa lan bisa nggawé prabédan.
Lan iki kudu ditindakake kanthi sah.
Iki kudu diadhepi nganggo cara sing sah.
Maksudku, bayangna apa sing bakal kelakon yen para hakim ing jabatan penting ngerti bab iki.
Jaksa. Durung ana panyelidikan sing saktenane babagan carane sistem penipuan iki bisa dibubarake.
Lan bakal ana cara kanggo nindakake iki, amarga iki mung sawijining konstruksi.
Buku "The Great Taking" karya David Webb lan film dokumenter sing luwih dawa bisa ditemokake ing kene: TheGreatTaking.com