Alle privébezittingen dreigen bij de volgende financiële crash eigendom te worden van een paar grote privébanken.
De wetten werden nationaal en internationaal veranderd achter de rug van het publiek om als
reactie op deze onteigening van dood talent.
In zijn onlangs gepubliceerde boek The Great Taking legt hooggeplaatste financiële insider David Webb uit
en documenteert hij hoe dit heeft kunnen gebeuren. .
Bovendien staat de meest verwoestende financiële crash aller tijden voor de deur.
In gewone taal: IEDEREEN kan heel snel ALLES verliezen.
Maar David Webb ziet ook een kans en biedt een haalbare uitweg.
Bekijk zijn commentaar hieronder. Fragmenten uit De grote opname door David
[Mijn naam is David Webb.
Ik woon in Stockholm, Zweden.
Ik beheerde publieke aandelen en uiteindelijk ook hedgefondsen en het uiteenspatten ervan.
Als jongen was ik getuige van het begin van de industriële ineenstorting van Cleveland en ik groeide op
met de behoefte om te begrijpen wat ons vernietigde.
Want mijn familie, die voorheen heel gelukkig was geweest, een gelukkige, welwillende familie, werd er diep door getroffen
en het verwoestte letterlijk de plek waar ik was opgegroeid.
Dus besloot ik economie en financiën te gaan studeren.
Ik denk dat ik anders ben dan andere mensen in deze financiële wereld, omdat ik niet echt om geld geef.
Ik ben altijd geïnteresseerd geweest in het begrijpen van dingen en dat heeft me eigenlijk een voordeel gegeven.
Ik begreep dingen die andere mensen niet begrepen.
In 2008 was ik getuige van het eerste faillissement van een broker-dealer .
Wat mij schokte was het feit dat de klantenrekeningen van deze makelaar-dealer ten laste kwamen van de failliete boedel
van de makelaar, wat voorheen nooit mogelijk zou zijn geweest.
In de geschiedenis van effecten zijn ze altijd persoonlijk eigendom geweest.
Dus begon ik te onderzoeken wat er veranderd zou kunnen zijn.
Ik ontdekte dat dit kwam door veranderingen in de Uniform Commercial Code in de Verenigde Staten.
Dit is in alle 50 staten veranderd.
Dit betekende dat het rustig kon worden uitgevoerd over een lange periode en niet op federaal
niveau hoefde te gebeuren om geen aandacht te trekken.
Dit creëerde een nieuwe juridische constructie voor een aanspraak op zekerheid.
Toen kwam er in 2005 een verandering in de faillissementswetgeving in de Verenigde Staten, waardoor er
iets werd gecreëerd dat de veilige haven werd genoemd.
Dat klinkt ook goed.
Maar safe harbour betekent dat de zekergestelde schuldeisers een veilige haven hebben om de activa van de klanten te nemen en
dat ze er absoluut zeker van kunnen zijn dat ze de activa van de klanten zullen krijgen, zelfs in het geval van fraude.
Alleen de allergrootste banken mogen geld van klanten aannemen.
Dus je wilt niet dat iemand zich ermee bemoeit en je iets afneemt.
Alleen zij nemen het.
Het systeem is veranderd, zodat eigendom wordt overgedragen naar een hoger niveau en gebundeld wordt gehouden,
vooral in een crisis, om te voldoen aan de eisen van het systeem van zekergestelde crediteuren.
En als dat gebeurt, zullen de mensen die dachten dat ze beschermd waren, inclusief de meest geavanceerde
instellingen en pensioenfondsen, geen bescherming meer hebben.
En de zekergestelde schuldeisers zullen beslag leggen op alle onderliggende aandelen en obligaties,
waardoor ze de controle krijgen over alle overheidsbedrijven.
Ze hebben dit zo opgebouwd dat ze dingen voor zichzelf kunnen houden.
Je kunt alle effecten als onderpand nemen van mensen en bedrijven die geen leningen tegen hen
hebben, maar alles duidelijk en ondubbelzinnig bezitten.
Ik zal je een voorbeeld geven om de gruwel van dit proces te illustreren:
Dus je hebt een auto gekocht en contant betaald.
Je denkt dat je erg conservatief bent.
Je hebt geen schulden voor de auto.
Maar zonder dat je het weet, controleert de dealer je auto nog steeds als onderpand.
Dat zal je niet verteld worden.
De dealer gebruikt jouw auto en alle andere auto's die hij verkoopt als onderpand voor zijn leningen en zijn bedrijf.
Nu gaat de winkelier failliet.
En alleen bepaalde zekergestelde schuldeisers zijn gemachtigd om jouw auto en alle auto's die ooit door de dealer zijn
verkocht onmiddellijk op te eisen zonder gerechtelijke toetsing.
Als ik dit aan mensen vertel, maken ze zich zorgen over hun auto.
Dit gaat niet over je auto.
Dit is een analogie voor wat er is gebeurd.
Het is veel erger dan wanneer het alleen om je auto zou gaan, want het gaat letterlijk om
het hele effectencomplex over de hele wereld.
Het is dus niet jouw onvermogen om te betalen dat het verlies van je vermogen veroorzaakt.
Het is de insolventie van mensen die jouw onderpand stiekem als hun eigendom hebben gebruikt
zonder het je te vertellen of bekend te maken.
Het is een uitgebreid verhaal.
Dus ja, ze hebben de wet veranderd. Ze hebben de Uniform Commercial Code veranderd.
Dit gebeurde vanaf 1994.
Er was dus een plan dat tientallen jaren werd uitgevoerd om dit te bereiken.
Vervolgens werd een harmonisatieproces in gang gezet om dit model wereldwijd in de wet vast te leggen.
En dat deden ze via de EU.
De eerste discussie hierover in EU-documenten dateert van 2002.
Destijds begon het proces in de nasleep van het dotcom faillissement.
En de EU heeft iets in het leven geroepen dat zij de Groep Rechtszekerheid noemt.
En dat klinkt ook als iets goeds.
Wat echter bedoeld wordt, is wettelijke zekerheid voor de zekergestelde schuldeisers om
beslag te leggen op de activa van de klanten.
Het is net een spelletje Monopoly, waarbij al het geld van alle stukken op het bord terug naar de bank wordt getrokken.
En dan zeggen ze, laten we een nieuw spel beginnen.
We gaan ervan uit dat wij alles hebben en jullie niets.
Wil je iets lenen?
En dat wordt de CBDC , de digitale valuta van de centrale bank.
Het zal erg moeilijk zijn voor mensen om zich te verzetten tegen het gebruik van CBDC
omdat ze letterlijk niet zullen kunnen eten.
En daarom is het zo belangrijk om mensen van tevoren bewust te maken, zodat ze begrijpen wat er gebeurt.
En zodat mensen betrokken kunnen raken tot op de hoogste niveaus van het systeem.
Het heeft het potentieel om zeer capabele mensen te activeren, tot aan de top van het systeem.
Het heeft de potentie om mensen tegen dit systeem te verenigen.
Er is dus een slangenkop, maar die kan niets zelf doen, hij vertrouwt op de spieren
onder de slangenkop om alles voor hem te doen.
En een deel van de taak is om dit bewustzijn naar deze spier te duwen.
Dus iedereen heeft ermee te maken, ook mensen die geloven dat ze macht hebben en een verschil kunnen maken.
En dit moet legaal gebeuren.
Het moet met legale middelen worden bestreden.
Ik bedoel, stel je voor wat er zou gebeuren als rechters in belangrijke posities dit te weten zouden komen.
Aanklagers. Er is nooit echt onderzocht hoe dit fraudesysteem kan worden afgeschaft.
En er zullen manieren zijn om dit te doen, want het is slechts een constructie.
Het boek The Great Taking van David Webb en de langere documentaire kunnen hier worden gevonden: TheGreatTaking.com