Ҳамаи дороиҳои хусусӣ дар сурате ки фурӯпошии навбатии молиявӣ рӯй диҳад, дар хатари он қарор доранд, ки
ба моликияти чанд бонки хусусии калон табдил ёбанд.
Дар посух ба ин тасарруфи комил, қонунҳо дар сатҳи миллӣ ва байналмилалӣ пинҳонӣ аз назари ҷомеа тағйир дода шуданд.
Дастгирдори баландпояи молиявӣ Дэвид Уэбб дар китоби навнашршудааш «The Great Taking» шарҳ медиҳад
ва ҳуҷҷатгузорӣ мекунад, ки ин чӣ гуна рӯй додааст.
Аз ин ҳам муҳимтар, бузургтарин ва харобиовартарин буҳрони молиявии ҳама давру замон дар наздикӣ фаро мерасад.
Ба забони содда: ҲАМА метавонад хеле зуд ҲАМАЧИЗРО аз даст диҳад.
Аммо Дэвид Вебб низ имкониятро мебинад ва як ҳалли қобили амалро пешниҳод мекунад.
Лутфан ба изҳороти ӯ дар зер тамошо кунед. Иқтибосҳо аз «The Great Taking» аз Дэвид
Номи ман Дэвид Вебб аст.
Ман дар Стокгольм, Шветсия зиндагӣ мекунам.
Ман дар давраи пас аз буҳрони молиявии Осиё ва дар остонаи бабли дот-ком ва фурӯпошии он фондҳои
саҳҳомии давлатӣ ва ниҳоят фондҳои ҳеджро идора мекардам.
Ҳангоми кӯдакӣ ман оғози фурӯпошии саноатии Кливлендро дидам ва бо эҳтиёҷ ба дарки он чизе, ки моро нобуд мекард, калон шудам.
Зеро оилаи ман, ки қаблан хеле хушбахт, шод ва меҳрубон буд, аз он сахт осеб дид ва он воқеан
маконеро, ки ман дар он ҷо калон шуда будам, нобуд кард.
Пас ман қарор додам, ки иқтисод ва молияро омӯзам.
Ман фикр мекунам, ки дар ҷаҳони молиявӣ аз дигарон фарқ мекунам, зеро воқеан ба пул аҳамият намедиҳам.
Ман ҳамеша ба фаҳмидани чизҳо шавқ доштам ва ин воқеан ба ман бартариҳо додааст.
Ман чизҳоро фаҳмидам, ки дигарон намефаҳмиданд.
Дар соли 2008 ман аввалин ҳолати банкротии брокери-дилерро мушоҳида кардам .
Ман аз он ҳайрон шудам, ки ҳисобҳои муштариёни ин брокер-дилер аз дороиҳои банкротии брокер дебет
карда шуданд, ки ин пештар ҳеҷ гоҳ имконнопазир мебуд.
Дар тӯли таърихи қимматбаҳо онҳо моликияти шахсӣ буданд.
Пас ман шурӯъ кардам таҳқиқ кунам, ки чӣ метавонад тағйир ёфта бошад.
Бо ин амал ман фаҳмидам, ки ин аз сабаби ворид шудани тағйирот ба Кодекси ягонаи тиҷоратии Иёлоти Муттаҳида ба амал омадааст.
Ин дар ҳамаи 50 штат тағйир дода шуда буд.
Ин маъно дошт, ки онро метавон оромона дар давоми муддати тӯлонӣ анҷом дод ва зарур набуд, ки дар
сатҳи федералӣ сурат гирад, то таваҷҷӯҳро ҷалб накунад.
Ин сохтори нави ҳуқуқиро барои даъво оид ба амният эҷод кард.
Сипас, дар соли 2005 дар Иёлоти Муттаҳида дар қонуни банкротӣ тағйирот ворид шуд, ки чизе бо номи «сейф-ҳарбор» эҷод кард.
Ин ҳам хуб садо медиҳад.
Аммо Safe Harbor маънои онро дорад, ки қарздорон бо кафолат макони бехатаре доранд, то моликияти муштариёнро ба даст
гиранд, ва ҳатто дар сурати қаллобӣ онҳо метавонанд комилан мутмаин бошанд, ки моликияти муштариёнро хоҳанд гирифт.
Танҳо бузургтарин бонкҳо ҳақ доранд амонатҳои муштариёнро қабул кунанд.
Пас шумо намехоҳед, ки касе дахолат кунад ва чизеро бигирад.
Танҳо онҳо онро мегиранд.
Система тағйир дода шудааст, то ки моликият ба сатҳи болоӣ интиқол ёфта, махсусан дар давраи буҳрон дар шакли муттаҳид нигоҳ дошта
шавад, то даъвоҳои системаи қарздори кафолатнок қонеъ гарданд.
Ва вақте ки ин рӯй медиҳад, он шахсоне, ки гумон мекарданд худро муҳофизат кардаанд, аз ҷумла муассисаҳои
пешрафта ва фондҳои нафақа, дигар ҳеҷ гуна ҳимоя нахоҳанд дошт.
Ва қарздорон бо кафолат ҳамаи саҳмҳо ва облигацияҳои зеристаро гирифта, назорат бар ҳамаи
ширкатҳои саҳҳомии оммавиро ба даст меоранд.
Онҳо онро ба тавре тарҳрезӣ кардаанд, ки метавонанд чизҳоро барои худ бигиранд.
Шумо метавонед ҳамаи қимматбаҳоро ҳамчун гарав аз шахсони воқеӣ ва ширкатҳое қабул кунед, ки ягон қарзи боқимонда
надоранд ва баръакс ҳама чизро равшан ва бе ихтилоф соҳибанд.
Бигзор як аналогия биёрам, то даҳшати ин равандаро нишон диҳам:
Пас шумо мошин харидед ва пулашро нақд пардохт кардед.
Шумо фикр мекунед, ки шумо хеле консервативӣ ҳастед.
Шумо барои мошин қарз надоред.
Аммо бе огоҳии шумо дилер мошини шуморо ҳамчун гарав назорат карданро идома медиҳад.
Ба шумо инро намегӯянд.
Фурӯшанда мошини шумо ва ҳамаи мошинҳои дигари фурӯхтаашро ҳамчун гарав барои қарзҳояш ва тиҷораташ истифода мебарад.
Ҳоло фурӯшанда ба банкротӣ дучор мешавад.
Ва танҳо баъзе қарздорон бо кафолат дода шудааст, ки бе ягон баррасии судӣ фавран мошини шумо ва ҳамаи
мошинҳое, ки фурӯшанда то ҳол фурӯхтааст, мусодира кунанд.
Вақте ки ман инро ба мардум шарҳ медиҳам, онҳо дар бораи мошинҳояшон нигарон мешаванд.
Ин дар бораи мошини шумо нест.
Ин як аналогия барои он чизест, ки рӯй дод.
Ин хеле бадтар аст, нисбат ба ҳолате, ки танҳо мошини шумо мебуд, зеро он воқеан тамоми комплекси
қимматбаҳо дар саросари ҷаҳонро дар бар мегирад.
Аз ин рӯ, маҳз нотавонии шумо дар иҷрои ӯҳдадориҳо сабаби аз даст додани дороиҳои шумо нест.
Ин норасоии молиявии он шахсон аст, ки бидуни огоҳ кардани шумо ва ошкор накардани он, гарави
шуморо пинҳонӣ ҳамчун моликияти худ истифода кардаанд.
Ин ҳикоя зирак аст.
Пас, ҳа, онҳо қонунро тағйир доданд. Онҳо Кодекси ягонаи тиҷоратиро ислоҳ карданд.
Ин аз соли 1994 ба баъд рӯй дод.
Пас нақшае буд, ки дар тӯли даҳсолаҳо барои расидан ба ин амалӣ карда шуд.
Сипас раванди ҳамоҳангсозӣ оғоз шуд, то ин моделро дар саросари ҷаҳон дар қонунҳо мустаҳкам кунанд.
Ва онҳо ин корро тавассути Иттиҳоди Аврупо анҷом доданд.
Аввалин муҳокимаи ин мавзӯъ, ки дар ҳуҷҷатҳои Иттиҳоди Аврупо ёфт мешавад, ба соли 2002 бармегардад.
Дар он замон раванд дар давраи пас аз фурӯпошии дот-ком оғоз ёфт.
Ва Иттиҳоди Аврупо чизеро эҷод кард, ки онро «Гурӯҳи итминони ҳуқуқӣ» меномад.
Ва ин низ ба назар мерасад, ки кори хуб аст.
Аммо маънои он итминони ҳуқуқист барои қарздорон бо кафолат, ки метавонанд амволи муштариёнро мусодира кунанд.
Ин мисли бозии Монополи аст, ки дар он тамоми пулҳои ҳамаи бозигарон дар тахта ба бонк баргардонида мешаванд.
Ва сипас онҳо мегӯянд: «Биёед бозии навро оғоз кунем.»
Мо аз он фарзия оғоз мекунем, ки мо ҳама чиз дорем ва шумо ҳеҷ чиз надоред.
Пас, оё шумо мехоҳед чизе қарз гиред?
Ва ҳамин аст он чизе, ки CBDC хоҳад буд, яъне пули рақамии бонки марказӣ.
Барои мардум муқовимат кардан ба истифодаи CBDC хеле душвор хоҳад буд, зеро онҳо воқеан наметавонанд хӯрок бихӯранд.
Ва ҳамин аст, ки пеш аз ҳама муҳим аст, ки огоҳиро баланд бардорем, то мардум фаҳманд, ки чӣ рӯй медиҳад.
Ва то ки мардум битавонанд то ба баландтарин сатҳҳои низом дахл кунанд.
Он метавонад одамони хеле қобилиятмандро то сатҳи болоии низом фаъол созад.
Он метавонад мардумро бар зидди ин низом муттаҳид созад.
Пас сарчашмаи мори вуҷуд дорад, аммо он худаш ҳеҷ коре карда наметавонад; ба ҷои ин ба мушаке, ки дар зери сари мор
ҷойгир аст, такя мекунад, то ҳама корҳоро барои он анҷом диҳад.
Ва қисми вазифа ин аст, ки ин огоҳиро то ин мушак расонем.
Пас ҳама бояд бо он рӯбарӯ шаванд, ҳатто онҳое, ки бовар доранд, қудрат доранд ва метавонанд тағйирот эҷод кунанд.
Ва ин бояд қонунан анҷом дода шавад.
Бояд бо воситаҳои қонунӣ мубориза бурда шавад.
Яъне, тасаввур кунед, ки чӣ мешуд, агар додрасҳо дар мансабҳои муҳим дар ин бора огоҳ мешуданд.
Прокурорҳо. Ҳеҷ гоҳ тафтишоти воқеӣ оид ба он, ки чӣ гуна ин низоми қаллобонаро барҳам додан мумкин аст, сурат нагирифтааст.
Ва роҳҳое барои ин вуҷуд хоҳанд дошт, зеро он танҳо як сохтор аст.
Китоби «The Great Taking» аз Дэвид Вебб ва филми ҳуҷҷатии дарозтарро дар инҷо пайдо кардан мумкин аст: TheGreatTaking.com