Lahat ng pribadong ari-arian ay nanganganib na maging pag-aari ng iilang malalaking pribadong bangko
sakaling maganap ang susunod na pagbagsak ng pananalapi.
Bilang tugon sa ganap na pag-aagaw na ito, binago ang mga batas sa pambansa at
pandaigdigang antas nang lihim sa likod ng publiko.
Ipinapaliwanag at idinedokumento ng mataas na ranggong financial insider na si David Webb kung paano ito nangyari sa
kanyang kamakailang inilathalang aklat na The Great Taking.
Higit pa rito, malapit nang dumating ang pinakamatinding pagbagsak ng pananalapi sa buong kasaysayan.
Sa simpleng salita: Maaaring mawalan ng lahat ang bawat isa sa lalong madaling panahon.
Ngunit nakikita rin ni David Webb ang isang pagkakataon at nagmumungkahi ng isang praktikal na solusyon.
Panoorin mo ang kanyang mga pahayag sa ibaba. Mga sipi mula sa "The Great Taking" ni David
Ang pangalan ko ay David Webb.
Nakatira ako sa Stockholm, Sweden.
Pinamahalaan ko ang mga pampublikong equity at kalaunan ay mga hedge fund sa panahon pagkatapos ng krisis pinansyal sa
Asya at sa pag-usbong ng dot-com bubble at sa pagsabog nito.
Bilang batang lalaki, nasaksihan ko ang simula ng pagbagsak ng industriya sa Cleveland, at lumaki akong may
pangangailangang maunawaan kung ano ang sumisira sa amin.
Dahil ang aking pamilya, na dati ay napakasaya at mabait, ay labis na naapektuhan nito, at
literal nitong winasak ang lugar kung saan ako lumaki.
Kaya nagpasya akong mag-aral ng ekonomiks at pananalapi.
Sa tingin ko ay naiiba ako sa ibang tao sa mundo ng pananalapi dahil hindi ko talaga pinapahalagahan ang pera.
Palagi akong interesado na maunawaan ang mga bagay, at talaga namang nagbigay ito sa akin ng kalamangan.
Naiintindihan ko ang mga bagay na hindi naiintindihan ng ibang tao.
Noong 2008, nasaksihan ko ang kauna-unahang pagkabangkarote ng isang broker-dealer .
Ang nakagulat sa akin ay ang katotohanang ang mga account ng kliyente ng broker-dealer na ito ay na-debit
mula sa ari-arian ng pagkabangkarote ng broker, na dati'y hindi kailanman naging posible.
Sa buong kasaysayan ng mga sekuridad, ito ay naging personal na ari-arian.
Kaya sinimulan kong saliksikin kung ano ang maaaring nagbago.
Sa paggawa nito, natuklasan ko na ito ay sanhi ng mga pagbabago sa Uniform Commercial Code sa Estados Unidos.
Ito ay nabago na sa lahat ng 50 estado.
Ibig sabihin nito ay maaari itong isagawa nang tahimik sa loob ng mahabang panahon at hindi kailangang
gawin sa pederal na antas, upang hindi makaakit ng pansin.
Nagdulot ito ng bagong legal na balangkas para sa paghahabol ng seguridad.
Noong 2005, nagkaroon ng pagbabago sa batas sa pagkabangkarote sa Estados Unidos na lumikha ng tinatawag na safe harbour.
Mukhang maganda rin iyon.
Ngunit ang Safe Harbor ay nangangahulugang may ligtas na daungan ang mga secured creditors upang makuha ang mga ari-arian ng
mga customer, at kahit na may pandaraya, lubos silang makasiguro na matatanggap nila ang mga ari-arian ng mga customer.
Ang pinakamalalaking bangko lamang ang pinahihintulutang tumanggap ng deposito ng mga customer.
Kaya ayaw mong may makialam at may makuha ng kahit ano.
Sila lang ang kukuha nito.
Binaligtad ang sistema upang ang pagmamay-ari ay mailipat sa mas mataas na antas at mapagsama-sama, lalo na sa
panahon ng krisis, upang matugunan ang mga pangangailangan ng sistemang may seguradong nagpapautang.
At kapag nangyari iyon, ang mga taong inakala nilang naprotektahan ang kanilang sarili, kabilang ang mga
pinaka-sopistikadong institusyon at pondo ng pensiyon, ay hindi na magkakaroon ng anumang proteksyon.
At sasamsamin ng mga may seguradong utang ang lahat ng nakapailalim na bahagi at bono, na magbibigay sa
kanila ng kontrol sa lahat ng pampublikong kumpanya.
Dinisenyo nila ito sa ganoong paraan upang makapanghinango sila ng mga bagay para sa kanilang sarili.
Maaari mong tanggapin bilang kolateral ang lahat ng mga seguridad mula sa mga indibidwal at kumpanya na walang anumang natitirang
utang, at malinaw at walang alinlangan na pag-aari ang lahat.
Hayaan mong magbigay ako ng isang paghahambing upang ilarawan ang kakila-kilabot ng prosesong ito:
Kaya bumili ka ng kotse at nagbayad ka nang cash.
Akala mo ay napaka-konserbatibo ka.
Wala kang utang para sa kotse.
Ngunit nang hindi mo namamalayan, patuloy na kinokontrol ng dealer ang kotse mo bilang kolateral.
Hindi mo iyon sasabihin.
Ginagamit ng dealer ang kotse mo at lahat ng iba pang kotse na ibinebenta niya bilang
kolateral para sa kanyang mga pautang at negosyo.
Ngayon ay nagbabangkarote na ang tindero.
At tanging ang ilang pinahusay na nagpapautang ang pinahihintulutang agad na kunin ang iyong
sasakyan at lahat ng sasakyang naibenta ng dealer nang walang anumang hudisyal na pagsusuri.
Kapag inilarawan ko ito sa mga tao, nag-aalala sila tungkol sa kanilang mga kotse.
Hindi ito tungkol sa kotse mo.
Ito ay isang paghahambing para sa nangyari.
Mas malala ito kaysa kung tungkol lang ito sa kotse mo, dahil literal itong tungkol sa
buong kompleks ng mga seguridad sa buong mundo.
Kaya hindi ang iyong pagkalugi ang nagdudulot ng pagkawala ng iyong mga ari-arian.
Ito ay pagkalugi ng mga taong lihim na ginamit ang iyong kolateral bilang sarili nilang ari-arian
nang hindi nila sinasabi o ibinubunyag ito sa iyo.
Matalino ang kuwentong iyan.
Kaya oo, binago nila ang batas. Inamyendahan nila ang Uniform Commercial Code.
Nangyari ito mula noong 1994 pataas.
Kaya't may isang plano na ipinatupad sa loob ng mga dekada upang makamit ito.
Sinimulan noon ang isang proseso ng harmonisasyon upang itaguyod ang modelong ito sa batas sa buong mundo.
At ginawa nila ito sa pamamagitan ng EU.
Ang unang talakayan tungkol sa paksang ito na matatagpuan sa mga dokumento ng EU ay nagmula pa noong 2002.
Noong panahong iyon, nagsimula ang proseso sa panahon kasunod ng pagbagsak ng dot-com.
At nilikha ng EU ang isang bagay na tinatawag nitong "Legal Certainty Group".
At mukhang maganda rin iyon.
Gayunpaman, ang tinutukoy ay ang legal na katiyakan para sa mga may utang na may segurong kredito
na kumpiskahin ang mga ari-arian ng mga kustomer.
Parang laro ng Monopoly kung saan lahat ng pera ng lahat ng karakter sa board ay ibinabalik sa bangko.
At saka nila sasabihin, magsimula tayo ng bagong laro.
Nagsisimula kami sa palagay na mayroon kaming lahat at wala kang anuman.
Kaya, gusto mo bang manghiram ng isang bagay?
At iyan ang magiging CBDC , ang digital na salapi ng bangko sentral.
Magiging napakahirap para sa mga tao na tumanggi sa paggamit ng CBDC dahil literal na hindi na sila makakakain.
At iyon ang dahilan kung bakit napakahalaga na itaas nang maaga ang kamalayan, upang
maunawaan ng mga tao kung ano ang nangyayari.
At upang makilahok ang mga tao hanggang sa pinakamataas na antas ng sistema.
May potensyal itong paganahin ang mga taong may mataas na kakayahan, hanggang sa tuktok ng sistema.
May potensyal itong pagkaisahin ang mga tao laban sa sistemang ito.
Kaya may ulo ang ahas, ngunit hindi ito makakilos nang mag-isa; sa halip, umaasa ito sa kalamnan sa
ilalim ng ulo ng ahas para gawin ang lahat para dito.
At bahagi ng gawain ay itulak ang kamalayang ito hanggang sa kalamnan na ito.
Kaya kailangang harapin ito ng lahat, pati na ng mga taong naniniwala na may kapangyarihan sila at makakagawa ng pagbabago.
At dapat itong gawin nang legal.
Dapat itong labanan sa pamamagitan ng legal na paraan.
Ibig kong sabihin, isipin mo kung ano ang mangyayari kung malalaman ito ng mga hukom na nasa mahahalagang posisyon.
Mga tagausig. Hindi pa kailanman nagkaroon ng tunay na imbestigasyon kung paano
maaaring pawiin ang mapanlinlang na sistemang ito.
At magkakaroon ng mga paraan para gawin ito, dahil ito ay isang likhang-isip lamang.
Ang aklat na "The Great Taking" ni David Webb at ang mas mahabang dokumentaryong pelikula ay matatagpuan dito: TheGreatTaking.com