سلام دوستان عزیز!
بار دیگر همه‌پرسی فدرال در سوئیس در راه است و تصمیم‌گیری دربارهٔ رأی من آسان نیست.
پس موضوع در مورد AHV است – که مخفف تأمین‌اجتماعی سالمندان یا همان مستمری است، همان‌طور که در آلمان نامیده می‌شود.
این مربوط به سیزدهمین مستمری ماهانه است که «برای زندگی بهتر در دوران پیری» پرداخت می‌شود – مستمری دوم دیگری هم هست به
نام «تأمین بازنشستگی امن» که مربوط به افزایش سن بازنشستگی است.
به چه چیزی باید رأی بدهم؟ بله یا نه؟ هر دو به نوعی معقول به نظر می‌رسند. آه! خدا رو شکر!
من چند پست دریافت کردم: چی؟! پست‌های شخصی برای خودم از دوریس لوئتهارد، عضو سابق شورای فدرال، و آدولف اوگی، عضو سابق مشهور
شورای فدرال – مگر او وقتی من خیلی کوچک بودم عضو شورای فدرال نبود؟
در آن آمده است: «فراخوان فوری برای حفاظت از AHV ما. نه به حقوق بازنشستگی سیزدهم AHV!!»
آیا من این امتیاز را دارم که توصیه‌های رأی‌گیری را از شخصیت‌های مشهور دریافت کنم؟
اوه نه، احتمالاً نه – قطعاً خطاب به کل جمعیت سوئیس است!
پس به نظر می‌رسد که چیزی بسیار مهم در خطر است.
و حالا باید کمی به عقب برگردم:
با این حال، قبل از اینکه صرفاً کورکورانه این نامهٔ طولانی هشدار و درخواست‌های رأی دادن را بپذیرم،
اولین فکرم این است: این مشاوران فدرال چه کسانی بودند؟
آیا آنها در طول دوره مسئولیت خود به رفاه مردم سوئیس رسیدگی کرده بودند؟
آیا آنها نمایندگان واقعی مردم بودند یا به همان اندازه در برابر مجمع جهانی اقتصاد، سازمان جهانی بهداشت، سازمان ملل
متحد و ناتو مطیع بودند که مشاوران فدرال کنونی ما هستند؟
خب، من دوران دوریس لوئتهارد را به یاد دارم: آیا او همان عضو شورای فدرال نبود که روابط نزدیکی با لابی تلفن همراه داشت؟
حتی افرادی هستند که ادعا می‌کنند او به‌خاطر شرکت‌های تلفن همراه و نه به‌خاطر مردم به مقام عالی خود ارتقا یافته است.
این کمی تند است... من در این مورد مطمئن نیستم.
اما آنچه من با اطمینان می‌دانم این است که او یک‌بار دستور داده بود تا با کمی دستکاری مقادیر حد، از طریق اندازه‌گیری‌های
شبانه یا روش‌های مشابه، مقاومت در برابر 5G را دور بزنند.
آن چه نوع تصمیمی بود؟
آیا او به مردم نزدیک بود؟
وزیر فدرال آدولف اوگی، چه چیزی دوره تصدی او را مشخص کرده است؟
من یک نقل‌قول مشهور از او را به یاد می‌آورم: «ما در محاصره دوستان هستیم.»
آیا این به زبان ساده به این معناست که بی‌طرفی مسلحانه دیگر نباید این‌قدر مهم باشد؟
در این عصر پیشرو، آیا جنگ دیگر تهدیدی نخواهد بود؟
برای مثال، اوگی فشار آورد تا سوئیس به زیرسازمان ناتو به نام «شراکت برای صلح» بپیوندد و ترتیب
فرستادن سربازان سوئیسی به کوزوو در سال ۱۹۹۹ را داد.
یکی دیگر از گفته‌های معروف او این بود: «Seckle statt chriege» (پس‌انداز کن به‌جای گریه کردن).
به عبارت دیگر: «ورزش کردن بهتر از جنگیدن است!»
بله، آیا او واقعاً فکر می‌کند که هیچ شهروند سوئیسی، آلمانی، اتریشی یا آمریکایی تا به حال داوطلبانه می‌خواسته به جنگ برود؟
آیا همیشه همین کسانی که در بالاترین مقام بودند، حاکمان، نبودند که ضرورت جنگ را می‌دیدند؟
این البته موضوع دشواری برای یک خانه‌دار و مادر است.
اما آیا واقعاً فکر می‌کنید آمریکایی‌ها مجبور بودند از مرزهای خود در عراق، افغانستان یا ویتنام دفاع کنند؟
آیا منافع درگیر در هر مورد کاملاً متفاوت نبودند؟
من با گوش‌های خودم شنیدم که رئیس‌جمهور اوباما در آن زمان در اخبار SRF اعتراف کرد که هیچ سلاح هسته‌ای در عراق پیدا نشده بود...
اما این دلیل واقعی جنگ بود.
اوه، پس فقط حدود یک میلیون نفر به شکلی بی‌رحمانه مردند.
آه، پس فقط یک کشور با مهمات اورانیومی آلوده و نابود شد.
در نتیجه، نوزادان بی‌شماری به طرز بی‌رحمانه‌ای معلول به دنیا آمده‌اند.
www.kla.tv/10611 و غیره و غیره... «ببخشید – ما اشتباه کردیم...»
هیچ عواقبی در کار نیست! فقط سود!
سودهای بحران برای لابی اسلحه، سودهای بحران برای مجموعه مالی از طریق تمام وام‌های بازسازی و هزاران چیز دیگر!
یا مثلاً جنگ در افغانستان: آیا آن شاید دربارهٔ دفاع ملی یا مبارزه با تروریسم بود؟
نه، مطلعان گزارش می‌دهند: این یک جنگ مواد مخدر بود زیرا رهبر ملا عمر در ژوئیهٔ ۲۰۰۰ تولید اپیوم را ممنوع کرده بود.
افغانستان منبع ۷۵ درصد هروئین جهان است.
جنگ خودش این را مشخص کرد – در سال ۲۰۰۲ رسانه‌ها از برداشت بی‌سابقه‌ای خبر دادند – بزرگ‌تر از همیشه!
چون ثروتمندان بسیار ثروتمند از آن استفاده می‌کنند تا به هزینه مردم میلیاردها دلار به دست آورند...
خب، آقای اوگی: هیچ‌کدام از ما هرگز جنگ نمی‌خواستیم!
پس آن حقیقت بدیهی‌شان چه بود؟ («Seckle statt chriege...»)
اما اکنون بالاخره باید به موضوع اصلی بازگردم: آیا اکنون، در این شرایط، باید به مشاوران فدرال سابقم اعتماد کنم و به این درخواست
فوری برای رأی «نه» به سیزدهمین مستمری بازنشستگی توجه کنم؟
خب، می‌دانم که موضوع این‌قدر ساده نیست، زیرا ابتکار دوم بازنشستگی نیز برای بسیاری از سوئیسی‌ها پیامدهای عمده‌ای دارد:
یعنی مجبور بودن به کار کردن هرچه طولانی‌تر و در عین حال دریافت حقوق بازنشستگی هرچه کمتر.
به نظرم هر طور که بخواهم می‌توانم رأی بدهم، اما باز هم این موضوع به ضرر من تمام خواهد شد، چون برنامه‌های دیگری در دست اجراست...
همکاران عزیز، من فکر نمی‌کنم بتوانم امروز رأی‌گیری را توصیه کنم، زیرا مشکلات بسیار گسترده‌تری اینجا
وجود دارد که با یک بله یا نه ساده قابل حل نیستند.
اما با چه؟
ما باید یاد بگیریم تصویر بزرگ‌تر را درک کنیم و دست از این فکر برداریم که دولت پدرمان تنها به منافع ما اهمیت می‌دهد.
ما باید بیدار شویم! چرا AHV دیگر کافی نیست؟ این همه پول کجا می‌رود؟
تمام سودهای ناشی از بحران شرکت‌های داروسازی به کجا می‌رود؟
برای مثال، شرکت‌های داروسازی مدرنا و فایزر تا مارس ۲۰۲۳، بیش از ۱۰۰ میلیارد دلار از طریق واکسن‌های کووید خود درآمد کسب کرده‌اند.
این ۲۰ برابر بیشتر از بودجه سازمان جهانی بهداشت برای سال‌های ۲۰۲۰ و ۲۰۲۱ است.
با این حال، ما هر سال حدود ۲٫۸ میلیون فرانک سوئیس به سازمان جهانی بهداشت پرداخت می‌کنیم.
در سال‌های ۲۰۲۰-۲۲، ۱۷ میلیون مشارکت داوطلبانه اصلی اضافی نیز وجود خواهد داشت.
نظرتان در مورد استفاده از سود هنگفت شرکت‌های داروسازی برای بازپرداخت این کمک‌های اجباری سازمان جهانی بهداشت به کشورها چیست؟
بالاخره، سازمان بهداشت جهانی ما را مجبور به واکسیناسیون کرد.
اما نه، نه، سودها کاهش نمی‌یابند، آنها همیشه به جیب افراد خصوصی می‌روند.
و خسارات و عوارض جانبی رسوایی واکسن تزریقی ژنی کووید، مانند مرگ‌های بی‌شمار، معلولیت‌های فراوان، حملات قلبی، سکته مغزی،
میوکاردیت، اوتیسم در کودکان و غیره، سپس توسط خود مردم، برای مثال از طریق هزینه‌های سرسام‌آور بیمه درمانی
یا از طریق پس‌اندازهای شخصی‌شان، تأمین مالی می‌شود.
برای مثال، میانگین حق بیمه ماهانه بیمه درمانی در سوئیس در سال ۲۰۲۴ برای یک نفر حدود ۳۶۰ فرانک سوئیس خواهد بود!
یک خانواده متوسط‌الحجم می‌تواند به‌سرعت خود را در حال پرداخت ماهانه بین ۱۵۰۰ تا ۲۰۰۰ فرانک سوئیس بیابد.
خودم هم نمی‌دانم چطور توانستیم از خانواده‌ی سیزده‌نفره‌مان حمایت کنیم...
سپس قراردادهای مداوم و جدید میلیون‌پوندی با صنعت داروسازی برای دوزهای واکسن «همه‌گیری‌های
آینده» وجود دارد – در آلمان شنیده‌ام که ۶ میلیارد...
نکته اصلی این است که هزینهٔ آن قبلاً پرداخت شده است – اینکه به آن نیاز داشته باشید یا نه چندان مهم نیست...
مثل آن زمان که آنفولانزای خوکی بود و مردم به‌سادگی برای واکسیناسیون مراجعه نمی‌کردند.
دوزهای باقی‌مانده واکسن، به ارزش چند میلیون فرانک سوئیس، سپس می‌توانستند دور ریخته شوند...
می‌بینید، تمام این پول‌های کلان از صندوق بازنشستگی AHV مفقود شده است...
ضمناً، بیش از ۱۰ میلیون دُز واکسن کووید-۱۹ در سوئیس به دلیل استفاده نشدن، ناچار به دور ریخته شدن شدند.
هزینه کل این ضایعات حداقل ۲۷۰ میلیون فرانک سوئیس برآورد می‌شود.
اگر این را به ۲.۴ میلیون دریافت‌کننده AHV (تا سال ۲۰۲۱) اعمال کنیم، در صورت بازپرداخت، مبلغ خوبی برای هر فرد خواهد بود.
در اتحادیه اروپا، ۵۵ میلیون دُز واکسن در حال دور ریخته شدن است.
و این تنها یک نمونه کوچک از جایی است که بخشی از وجوه گمشده AHV به آن رفته است.
بیایید محاسبات خود را ادامه دهیم و پرداخت‌های همبستگی («پرداخت‌های جبرانی») را که سوئیس به کشورهای دیگر می‌پردازد، در نظر بگیریم.
بیایید نگاهی دقیق‌تر به این بیندازیم:
بین سال‌های ۲۰۰۷ و ۲۰۱۷، ۱.۳ میلیارد فرانک سوئیس برای توسعه کشورهای شرقی اتحادیه اروپا در اینجا توزیع شد.
این معادل ۱۳۰ میلیون فرانک سوئیس در سال است.
چرا هر سال مبالغ هنگفتی را به اتحادیه اروپا، سازمان ملل متحد و سازمان جهانی بهداشت پرداخت می‌کنیم؟
سپس یک مسئلهٔ دیگر وجود دارد، یعنی سقط جنین.
ما هزاران کودک را از دست داده‌ایم؛ طبق آمار رسمی، بیش از ۱۱٬۰۰۰ کودک (بدون احتساب موارد گزارش‌نشده) هر سال سقط می‌شوند.
در طول بیست سال گذشته، دست‌کم ۲۲۰٬۰۰۰ نفر از نیروی کار کاسته شده است – که نشان‌دهنده کمبود
نیروی کار ماهر است – و همچنین از تأمین مالی AHV.
و همهٔ این‌ها با برکت دولت.
ضمناً، دوریس لوئتهارد که از قوانین جدید در زمینهٔ راه‌حل محدودیت زمانی حمایت کرده است، نیز احترام خود را ابراز می‌کند.
امروزه، کشتن یک کودک در رحم دیگر قتل محسوب نمی‌شود – کودک متولد نشده به «بافت سلولی» تغییر نام داده است.
به‌زودی، اگر برخی از مدافعان «شکم من به خودم مربوط است» به خواسته‌شان برسند، «سقط جنین پس از تولد» به برنامه اضافه خواهد شد.
آیا دیوانه شده‌ایم؟
من هنوز خوب به یاد دارم که آن زمان با خانواده‌ی پرجمعیت‌مان چگونه «ضداجتماعی» برچسب می‌خوردیم.
یک معلم یک‌بار مرا سرزنش کرد و پرسید چرا ما این‌قدر «گوفن» داریم، در حالی که حتی نمی‌توانستیم
هزینه اردوی اسکی را بپردازیم چون تخفیف خواسته بودیم.
اما فرزندان ما و هم‌سن‌وسال‌هایشان اکنون از نسل مسن‌تر امروزی دریافت‌کنندگان AHV حمایت می‌کنند.
چرا ما این‌قدر فرزند کم داریم؟
در سوئیس، این درصد سرانه بسیار کم است.
و در مدرسه به کودکان آموزش داده می‌شود که خودداری از بچه‌دار شدن امر پسندیده‌ای است – چرا؟
چون بچه‌ها بزرگ‌ترین آلوده‌کنندگان CO2 هستند؟
چه کسی چنین دستورالعمل‌های پیچیده‌شده و بی‌معنی را صادر می‌کند؟
این حتی بدتر از دروغ باد گاوی است!
چرا بیگانگان و خانواده‌ها و بستگانشان بدون هیچ‌گونه پرداختی، پول بیشتری از صندوق‌های تأمین اجتماعی دریافت
می‌کنند تا سالمندان ما که تمام عمرشان کار کرده‌اند و برای دوران پیری‌شان حق بیمه پرداخت کرده‌اند؟
یک مقایسه: یک بازنشسته سوئیسی به‌طور متوسط ماهانه ۱٬۵۰۰ فرانک سوئیس دریافت می‌کند، در حالی که یک پناهجو با همسر و دو
فرزند می‌تواند در مجموع تا ۶٬۵۰۰ فرانک سوئیس کمک دریافت کند.
آیا این دست‌پخت مشاوران فدرال ماست که دیگر به رفاه مردم متعهد نیستند، بلکه به برخی منافع
اقتصادی، انجمن‌های مخفی یا هر چیز دیگری متعهد شده‌اند؟
می‌بینید، اینجا ریسمانی را می‌کشید که نمی‌شکند.
و پایان داستان اینجا نیست، بلکه به گفته رئیس مجمع جهانی اقتصاد، کلاوس شواب، و دستورکار ۲۰۳۰ او که «بازنشستگی بزرگ» نامیده می‌شود،
، پایان زمانی است که دیگر هیچ مستمری‌ای دریافت نکنیم، در واقع هیچ‌چیز برای‌مان باقی
نمانده باشد، و با این حال قرار است خوشحال باشیم...
زیرا قرار است یک درآمد پایهٔ اندک برای ما کافی باشد که بسته به میزان اطاعت ما از او یا از دستورکار نظم نوین جهانی،
در صورت لزوم می‌تواند قطع شود یا کاملاً غیرقابل‌دسترس گردد.
آیا به این باور دارید؟ این در چین همین حالا یک واقعیت است.
بنابراین جهت کلی این است: همه چیز از جیب شما به جیب‌های یک انجمن مخفی از ابرثروتمندان.
آیا این آینده‌ای است که برای خودمان و فرزندان‌مان می‌خواهیم؟
و می‌دانی چه؟
این هنوز پایان نیست، زیرا پایانی که شما تعیین کرده‌اید کاهش جمعیت به ۵۰۰ میلیون نفر است.
این بدان معناست که ۷٫۵ میلیارد نفر «دریافت‌کنندگان مستمری AHV زائد» هستند.
به جای یک توصیه برای رأی دادن، من فقط یک درخواست دارم: باید بیدار شویم.
ما باید بر رهبران خود نظارت دقیقی داشته باشیم و متناسب با آن واکنش نشان دهیم.
ما واقعاً باید خودمان را مطلع کنیم – اما این یعنی نه از مطبوعات جریان اصلی!
چون همه‌شان با هم دست به یکی کرده‌اند.
و آنچه را کشف می‌کنیم، باید منتشر کنیم تا یک آگاهی عمومی جدید پدید آید.
آنگاه چیزی نو می‌تواند غالب شود؛ چیزی که از مردم، از ضعیف‌ترین‌ها، از کودکان، از نوزادان و از سالمندان
برمی‌خیزد، و به شما قول می‌دهم که آنگاه همهٔ ما خوب خواهیم بود.
دیگر مشکلی با حقوق بازنشستگی نخواهیم داشت.
باور من این است: هر جا که بی‌عدالتی، استثمار و دروغ شکوفا می‌شوند، می‌خواهم در دفاع از عدالت، حقیقت و عشق بایستم.
برای شما بهترین‌ها را آرزو می‌کنم – و خداحافظ!