Halo, kanca-kanca sing tak tresnani!
Sekali maneh, referendum federal bakal dianakake ing Swiss, lan ora gampang kanggo mutusake kepiye aku kudu milih.
Dadi iki babagan AHV – sing tegese panyedhiyan tuwa utawa pensiun, kaya sing diarani ing Jerman.
Iki babagan pensiun bulanan kaping 13, sing bakal dibayar "kanggo urip luwih apik nalika tuwa" – ana uga
pensiun kaping loro sing diarani "kanggo pensiun sing aman", sing babagan nambah umur pensiun.
Aku kudu milih apa? YA utawa ORA? Kabeh loro muni masuk akal. Ah! Syukurlah!
Aku nampa sawetara kiriman pos: Apa?! Kiriman pribadi kanggo aku saka mantan anggota Dewan Federal Doris Leuthard lan
mantan anggota Dewan Federal kondhang Adolf Ogi – apa dheweke ora dadi anggota Dewan Federal nalika aku isih cilik banget?
Iki kandha: "Seruan darurat kanggo nglindhungi AHV kita. Ora kanggo pensiun AHV kaping 13!!"
Apa aku duwe hak istimewa kanggo nampa rekomendasi pemilu saka tokoh-tokoh kondhang?
Aduh ora, mbok menawa ora – mesthi iki ditujokake marang kabèh warga Swiss!
Kaya-kaya ana bab sing banget penting sing dipertaruhkan.
Lan saiki aku kudu mbalèk sethithik:
Nanging, sadurunge aku mung buta nampa surat peringatan dawa iki lan ajakan milih, pikiranku sing
sepisanan yaiku: sapa kuwi Para Kónsul Federal?
Apa padha wis ngopeni kesejahteraan wong Swiss sajrone jabatane?
Apa dheweke pancen wakil rakyat sejati, utawa apa dheweke padha tundhuk marang WEF, WHO, PBB, lan
NATO kaya para anggota Dewan Federal kita saiki?
Ya, aku kelingan jamané Doris Leuthard: apa dheweke ora dadi anggota Dewan Federal sing
nduwé hubungan kuat karo lobi telpon seluler?
Ana uga wong-wong sing ngaku yèn dhèwèké dipromosikaké menyang jabatan dhuwuré amarga
perusahaan telpon seluler, dudu amarga rakyat.
Iku rada kenceng... Aku ora yakin bab kuwi.
Nanging sing tak yakin tenan yaiku dheweke tau menehi instruksi kanggo ngapusi sethithik karo nilai wates kanthi
dimanipulasi liwat pangukuran bengi utawa cara-cara padha supaya bisa ngliwati perlawanan marang 5G.
Keputusan kaya apa kuwi?
Apa dheweke cedhak karo wong-wong?
Menteri Federal Adolf Ogi, apa sing wis dadi ciri masa jabatane?
Aku kelingan kutipan misuwuré dhèwèké: "Kita dikelilingi kanca-kanca."
Apa kuwi ateges, kanthi basa sing prasaja, yen netralitas bersenjata ora kudu dadi penting maneh?
Ing jaman sing maju iki, apa perang ora bakal dadi ancaman maneh?
Contone, Ogi nyengkuyung Swiss supaya melu organisasi anak NATO sing diarani "Partnership for Peace" lan ngatur
supaya para prajurit Swiss dikirim menyang Kosovo ing taun 1999.
Ucapan misuwur liyane saka dheweke yaiku: "Seckle statt chriege" (ngirit tinimbang nangis).
Kanthi tembung liya: "Luwih becik main olahraga tinimbang perang!"
Ya, apa pancen dheweke mikir yen ana warga Swiss, Jerman, Austria, utawa Amerika sing tau kepengin perang kanthi sukarela?
Apa ora mesthi wong-wong sing ana ing pucuk pisan, para panguwasa, sing weruh kabutuhan perang?
Iki mesthi topik sing angel kanggo ibu rumah tangga lan ibu.
Nanging apa kowe pancen mikir yèn wong Amerika kudu mbela watesé dhéwé ing Irak, Afghanistan, utawa Vietnam?
Apa kapentingan sing melu ora beda banget ing saben kasus?
Aku krungu kanthi kupingku dhéwé carané Presiden Obama ngakoni ing warta SRF wektu kuwi yèn ora
ana senjata nuklir sing ditemokaké ing Irak...
Nanging kuwi sejatine dadi sababé perang.
Oh, dadi mung watara sejuta wong sing mati kanthi cara sing kejem.
Ah, dadi mung siji negara sing kacemar lan karusak nganggo amunisi uranium.
Akèh bayi lair cacat kanthi kejem amarga iku.
www.kla.tv/10611, lan sakteruse... "Nyuwun pangapunten – kita salah..."
Ora ana akibat apa-apa! Mung bathi!
Untung krisis kanggo lobi senjata, untung krisis kanggo kompleks finansial liwat kabèh
utangan rekonstruksi lan sewu prekara liyane!
Utawa, umpama, perang ing Afghanistan: apa kuwi mbok menawa kanggo pertahanan nasional utawa nglawan terorisme?
Ora, miturut wong njero: iku perang narkoba amarga pimpinan Mullah Omar wis nglarang produksi opium ing Juli 2000.
Afghanistan iku sumber 75% heroin ing donya.
Perang wis mutusaké dhéwé – ing taun 2002, media nglaporaké panèn rekor – luwih gedhé tinimbang tau-tauné!
Amarga wong sugih banget nggunakake iku kanggo ngasilake milyaran kanthi ngorbanake rakyat...
Nah, Pak Ogi: ora ana siji-sijia saka kita sing tau kepengin perang!
Dadi, apa pancèn ukara beneré kuwi? ("Seckle statt chriege...")
Nanging saiki aku pungkasane kudu bali marang topik sing lagi dirembug: Apa aku saiki, ing kahanan iki, kudu pracaya
marang mantan penasihat federalku lan nuruti ajakan darurat iki kanggo milih Ora marang pensiun kaping 13?
Ya, aku nyadari yèn iki ora gampang, amarga inisiatif pensiun kapindho uga nduwèni akibat gedhé kanggo akèh wong Swiss:
Yaiku kudu kerja saya suwe lan saya suwe nanging pensiune saya cilik lan saya cilik.
Kayane aku isa milih sak karepku, nanging isih bakal mbalèk nyengat aku, merga ana rencana liya sing lagi digarap...
Para kanca kerja, aku ora yakin bisa nyaranake supaya milih dina iki, amarga ana masalah sing luwih jembar ing kene
sing ora bisa dirampungake mung kanthi milih YA utawa ORA.
Nanging karo apa banjur?
Kita kudu sinau mangerteni gambaran sing luwih amba lan mandheg mikir yen negara bapak mung
nduweni kapentingan paling apik kanggo kita.
Kita kudu tangi! Napa AHV ora cukup maneh? Dhuwit iki kabèh lunga menyang ngendi?
Ngendi kabèh bathi krisis saka perusahaan farmasi kuwi lunga?
Perusahaan farmasi Moderna lan Pfizer, umpama, wis ngasilake luwih saka £100 milyar saka vaksin COVID-19-e nganti Maret 2023.
Iku 20 kaping luwih gedhé tinimbang anggaran Organisasi Kesehatan Dunia kanggo taun 2020 lan 2021.
Nanging, kita mbayar watara CHF 2,8 yuta marang WHO saben taun.
Ing taun 2020-22, bakal ana tambahan 17 yuta kontribusi inti sukarela.
Kepiye yen nggunakake bathi gedhe saka perusahaan farmasi kanggo mbayar maneh kontribusi wajib WHO marang negara-negara kasebut?
Lha wong WHO maksa kita supaya divaksin.
Nanging ora, ora, bathi kuwi ora bali, mesthi mlebu ing kanthong wong pribadi.
Lan karusakan lan efek samping saka, contone, skandal vaksin suntikan gen Covid, kaya pati sing tanpa wates, cacat sing akèh,
serangan jantung, stroke, miokarditis, autisme ing bocah-bocah, lan sapiturute, banjur dibiayai déning masyarakat
dhéwé, contone liwat biaya asuransi kesehatan sing ngédab-édabi dhuwur utawa saka tabungané dhéwé.
Contone, premi asuransi kesehatan rata-rata saben wulan ing Swiss ing taun 2024 bakal watara CHF 360 mung kanggo siji wong!
Kulawarga ukuran sedheng bisa kanthi cepet nemokake awake dhewe mbayar antara 1.500 lan 2.000 franc Swiss saben wulan.
Aku dhewe uga ora ngerti kepiye carane kita bisa nyukupi kebutuhan kulawarga kita sing cacahé 13...
Banjur ana kontrak yuta-pound sing terus-terusan anyar karo industri farmasi kanggo dosis vaksin kanggo
"pandemi sing bakal teka" – ing Jerman, aku krungu 6 milyar...
Sing paling penting wis dibayar – apa kowe butuh utawa ora ora pati penting...
Kaya biyen nalika flu babi, nalika wong-wong mung mandheg teka kanggo divaksinasi.
Dosis vaksin sing isih ana, regané sawetara yuta franc Swiss, banjur bisa dibuwang...
Kowe weruh, kabeh dhuwit gedhe iki ilang saka dana pensiun AHV...
Kejadiané, luwih saka 10 yuta dosis vaksin COVID-19 kudu dibuwang ing Swiss amarga ora dienggo.
Biaya total saka sampah iki diprakirakaké paling ora 270 yuta franc Swiss.
Yen iki ditrapake marang 2,4 yuta panrima AHV (ing taun 2021), bakal dadi jumlah sing apik kanggo saben wong yen iki dibalekake.
Ing Uni Éropa, 55 yuta dosis vaksin lagi dibuwang.
Lan kuwi mung siji conto cilik saka ngendi sawetara dana AHV sing ilang wis lunga.
Ayo nerusake itungan kita lan ngetung pembayaran kohesi ("pembayaran kompensasi") sing
dibayar Swiss marang negara-negara liyane.
Ayo padha ndeleng luwih cedhak iki:
Antara taun 2007 lan 2017, CHF 1,3 milyar wis disalurake ing kene kanggo pangembangan negara-negara EU ing sisih wétan.
Iku padha karo 130 yuta franc Swiss saben taun.
Kenapa kita mbayar dhuwit akèh saben taun marang Uni Éropa, Perserikatan Bangsa-Bangsa, lan Organisasi Kesehatan Dunia?
Banjur ana masalah liyane, yaiku aborsi.
Kita kélangan ewonan bocah; miturut statistik resmi, luwih saka 11.000 bocah (ora kalebu
kasus sing ora dilaporaké) diaborsi saben taun.
Dadi sajrone 20 taun kepungkur, paling ora ana 220.000 wong sing saiki ilang saka tenaga kerja – ngomongake bab
kekurangan tenaga trampil – nanging uga saka pembiayaan AHV.
Lan kabèh iki kanthi berkah saka pamaréntah.
Ngomong-ngomong, Doris Leuthard, sing wis nyengkuyung undang-undang anyar babagan
solusi wates wektu, uga ngaturake salam.
Saiki, matèni bocah ing kandungan ora dianggep minangka pembunuhan maneh – bocah sing durung lair wis dijenengi "jaringan sel".
Ora suwe maneh, yen para pendukung "wetengku-iku-duitku" kasil nggayuh karepe, "aborsi
sawisé lair" bakal ditambahake ing program.
Apa kita wis gila?
Aku isih eling tenan kepiye awake dhewe dianggep "anti-sosial" nalika semana karo kulawarga gedhe kita.
Guru tau ngomel marang aku, takon kenapa kita nduwé akèh "Gofen" nalika kita malah ora bisa
mbayar kemah ski amarga kita wis njaluk diskon.
Nanging anak-anak kita lan kanca-kancané saiki ndhukung generasi tuwa AHV saiki.
Kenapa kita mung duwe anak sithik banget?
Ing Swiss, persentase per kapita iku cilik banget.
Lan bocah-bocah ing sekolah diajari manawa mulya yen ora nduwe anak – kenapa?
Amarga bocah-bocah iku polusi CO2 paling gedhé sing ana?
Sapa sing maringi instruksi sing bengkong lan ora masuk akal kaya ngono?
Iku malah luwih parah tinimbang goroh kentut sapi!
Kenapa wong manca lan kulawarga uga seduluré nampa dhuwit luwih akèh saka dana jaminan sosial tanpa menehi apa-apa,
tinimbang warga tuwa kita sing wis makarya sak uripé lan wis nyetor menyang sistem kanggo masa tuwa?
Pambandingan: pensiunan Swiss nampa rata-rata CHF 1.500 saben wulan, dene pelamar suaka sing duwé bojo lan loro anak
bisa nampa nganti CHF 6.500 nalika kabèh tunjangan digabungaké.
Apa iki tulisan tangan para Penasihat Federal kita, sing wis ora maneh setya marang kesejahteraan rakyat, nanging marang
kapentingan ekonomi tartamtu, organisasi rahasia utawa apa wae?
Kowe weruh, ing kene kowe narik benang sing ora bakal putus.
Lan pungkasaning crita ora ana ing kene, nanging miturut bos WEF Klaus Schwab lan Agendane 2030 sing diarani Great Reset,
, pungkasané yaiku nalika kita ora nampa pensiun maneh, pancen ora duwe apa-apa maneh, nanging isih kudu seneng...
Amarga penghasilan dhasar sing sithik kuwi dianggep cukup kanggo kita, sing gumantung sepira taaté kita marang dhèwèké
utawa marang agenda New World Order, uga bisa dipotong utawa digawe ora bisa diakses sakabèhé miturut kabutuhan.
Apa kowe pracaya kuwi? Iku wis dadi kasunyatan ing China.
Dadi arah umumé yaiku: kabèh saka kanthongmu mlebu ing kanthongé sawijining paguyuban rahasia wong-wong sugih banget.
Apa iki masa depan sing kita karepake kanggo awake dhewe lan anak-anak kita?
Lan kowe ngerti apa?
Iku isih durung pungkasan, amarga pungkasan sing wis kowe tentokake yaiku nyuda populasi dadi 500 yuta wong.
Iki ateges yèn ana 7,5 milyar wong sing dianggep "penerima pensiun AHV sing ora perlu".
Tinimbang menehi rekomendasi voting, aku mung bisa nggawe siji panyuwunan: kita kudu tangi.
Kita kudu ngawasi pimpinan kita kanthi tliti lan nanggapi miturut kahanan.
Kita pancen kudu ngerti kabar – nanging kuwi ora saka pers arus utama!
Amarga padha nyelundup.
Lan apa sing kita temokake, kita kudu nyebarake kabar nganti muncul kesadaran umum anyar.
Banjur ana bab anyar sing bisa menang, sing metu saka rakyat, saka sing paling ringkih, saka bocah-bocah, saka
bayi anyar lair, saka wong tuwa, lan aku janji marang kowe, banjur kita kabeh bakal apik-apik wae.
Kita ora bakal duwe masalah pensiun maneh.
Keyakinanku kaya ngene: ing panggonan sing ana ketidakadilan, eksploitasi, lan goroh mekar, aku
kepengin mbela kaadilan, kabeneran, lan katresnan.
Mugi kowe tansah pinaringan kabecikan – lan pamit!