У 2021 годзе ў Канадзе быў уведзены лібералізаваны закон аб эўтаназіі.
З таго часу, як быў прыняты гэты законапраект, Канада трымае рэкорд па колькасці выпадкаў эўтаназіі.
Колькасць выпадкаў эўтаназіі з таго часу павялічылася на 60%, і нідзе больш у свеце не забіваюць «па
просьбе» столькі людзей медыцынскім спосабам, як у Канадзе.
Медыцынская дапамога ў памерці, або скарочана MAID, праграма, якую рэалізуе ўрад Канады, першапачаткова прызначалася толькі для
рэдкіх выпадкаў, якія тычацца дарослых з невылечным захворваннем.
Kla.TV ўжо паведамляла (kla.tv/26354), што нават бедным і псіхічна хворым людзям — і нават дзецям ва ўзросце ад 12 гадоў,
вядомым як «дзеяздольныя непаўналетнія» — павінны дазволіць «дабраахвотна» памерці,
каб яны больш не былі цяжарам для грамадства.
Толькі шырокае грамадскае супраціўленне распаўсюджванню эўтаназіі на тых, хто «проста» пакутуе ад псіхічных
захворванняў, прымусіла міністра аховы здароўя Канады Холанда адкласці план да сакавіка 2027 года.
Яго слабая апраўданне: у Канадзе не хапае дактароў, асабліва псіхіятраў, каб ацаніць
псіхічна хворых людзей, якія хочуць памерці.
Але нядаўна абвешчаныя Канадай планы па легалізацыі «эўтаназіі» для маленькіх дзяцей і
немаўлят відавочна паказваюць, куды ўсё гэта вядзе:
MAiD ажыццяўляе тое, чаго многія баяліся: падобна, гэта праграма па пашырэнні дзіцязабойства, а не эўтаназіі,
таксама вядомай як «смерць з гонарам», — гаворыцца ў цытаце з справаздачы на сайце naturalnews.com.
Крок за крокам абмяркоўваюцца і ўсе іншыя «праблемныя» групы насельніцтва, такія як цяжкія
наркаманы або людзі, якія пакутуюць на дэпрэсію.
Ці планы па прымусовым самагубстве цяпер пашыраюцца?
Некаторыя крытыкі сцвярджаюць, што існуючая сістэма дапамогі ў самагубстве з'яўляецца недасканалай, бо яна
штурхае людзей, якія пакутуюць ад адсутнасці лячэння або падтрымкі, на самагубства з дапамогай.
У мясцовых навінах з'явіліся рэпартажы пра некалькіх асоб, якія, паводле ўласных слоў, звяртаюцца па дапамогу ў самагубстве
з-за адсутнасці належнага жытла або іншай падтрымкі, называючы прычынамі свайго звароту фінансавыя цяжкасці і прымус.
Прыклад: «Дзякуючы рэгуляванню эўтаназіі ў Канадзе я зразумеў, што мне не хапае клопату і падтрымкі, неабходных для жыцця».
Мяне прымусілі да дапаможнага самагубства праз здзекі, занядбанне, адсутнасць догляду і пагрозы.
Перад Пастаянным камітэтам па справядлівасці і правах чалавека адзін мужчына сказаў: «Урад лічыць мяне
лішнім сцвярдам, ныткой, бескарысным і непрыемнасцю».
Падчас дэбатаў гучалі яшчэ больш рэзкія і горкія абвінавачванні на адрас сістэмы аховы здароўя.
Незалежна ад таго, наколькі такія сцвярджэнні з'яўляюцца прадстаўнічымі для заканадаўства
Канады аб эўтаназіі, яны закранаюць вострыя пытанні.
«Дыскусія пра бездані» — такая была назва іншага артыкула.
У які момант грамадства праводзіць мяжу паміж прорвай і згодкай на эўтаназію?
Бо фактычна тут яўна была перайдзена чырвоная лінія.
Прымяняючы эўтаназію да немаўлят, Канада ператвараецца ў забойчы рэжым.
«Немаўля не мае самасвядомасці і не можа «здзейсніць самагубства», — паводле naturalnews.com.
Далей гаворыцца: «Немаўляты хочуць жыць, есці і быць на руках у сваіх бацькоў».
Як магло б дзіця даць згоду на дапамогу ў самагубстве?
Доктар Луі Рой з Калегіі ўрачоў Квебека растлумачыў сваю ідэалогію Аб'яднанаму спецыяльнаму камітэту Палаты
абшчын па медыцынскай дапамозе пры смяротным зыходзе.
Доктар Рой лічыць, што ў выпадках, калі дзіця нараджаецца з «цяжкімі дэфармацыямі», нельга выключаць, што гэтае дзіця аддасць
перавагу смерці, чым жыць з такімі праблемамі ўсё астатняе жыццё.
На яго думку, нованароджаныя, якія прыходзяць у свет з цяжкімі мальфармацыямі або сур'ёзнымі і цяжкімі сіндромамі,
павінны мець права на медыцынскую дапамогу ў смяротным выпадку.
Але паколькі такое немаўля не можа вырашыць, ці хоча яно жыць ці памерці, хто прыме гэтае рашэнне за яго?
Доктары ці нават «занепакоеныя» бацькі?
Не кажучы ўжо пра небяспеку таго, што пад прыкрыццём «эўтаназіі» будуць знішчаны людзі, якія толькі абцяжарваюць дзяржаву
і сістэму аховы здароўя, замест таго каб плаціць падаткі.
Такім чынам, хто ў канчатковым выніку мае права адказаць на пытанне, ці варта жыццё таго, каб яго пражыць?
І хто хоча ўзяць на сябе цяжар гэтага рашэння з усімі яго наступствамі?
Адной з такіх урачоў, якія здзяйсняюць дапамогу ў самагубстве, з'яўляецца доктар Стэфані Грын, прыхільніца MAiD,
якая ўжо суправадзіла больш за 300 чалавек у іх смерці.
Доктар Грын раней адказвала за догляд на пачатку жыцця, спецыялізуючыся на здароўі немаўлят і маці,
але цяпер яна перайшла да «догляду» ў канцы жыцця.
«Адно — гэта дастаўка, а другое — адпраўка», — пажартаваў доктар Грын у інтэрв'ю CTV News у красавіку 2022 года.
Яны падобныя тым, што абодва — неверагодна інтымныя моманты.
Гэта рубяжы ў жыцці чалавека. Яны вельмі напружаныя.
Яна апісвае гэта як «моцнае пачуццё», калі ўводзіць смяротныя лекі.
Гэтая трывожная заява прымушае вас заўважыць яе. І вы задаяцеся пытаннем, ці схаванае за ёй задавальненне ў смерці?
У любым выпадку, прызнанне доктара Грына таксама моцна нагадвае так званых «анёлаў смерці»,
Людзі, якія пераважна працавалі медсёстрамі або ўрачамі і якія выпісвалі сваіх пацыентаў па ўласнай ініцыятыве.
Калі гэтыя забойствы выкрыліся, вінаватых часта прызнавалі серыйнымі забойцамі.
Гэта ставіць далейшае пытанне: ці стануць самапрызначаныя «збаўцы» мінулых часоў «памочнікамі» сённяшняга дня.
Не менш істотнай з'яўляецца і сувязь паміж анлайн-парталам Bioedge.org і значным ростам колькасці так званых ахвяраванняў
органаў пасля легалізацыі эўтаназіі ў Канадзе ў 2016 годзе.
Канада ўжо з'яўляецца сусветным лідарам па донарстве органаў пасля эўтаназіі.
Bioedge.org паведаміў пра амерыканскае даследаванне, апублікаванае ў верасні 2022 года, якое разглядала
канкрэтныя лічбы, звязаныя з гэтай спрэчнай практыкай.
Тым не менш, па рэкамендацыі Медыцынскай асацыяцыі Квебека, канадская праграма MAiD
цяпер будзе пашырана, каб уключыць малых дзяцей.
Магчымасць вымаць і прадаваць органы ў немаўляці, якое не можа запярэчыць сваёй эўтаназіі, — гэта надзвычай
беспрынцыповы і прыбытковы бізнес, і попыт на яго расце.
На заканчэнне можна толькі сказаць, што канадская праграма больш не пра эўтаназію для невылечна хворых, і, што самае горшае,
яна грае на руку глабальным планам па скарачэнні насельніцтва.
у рамках практычнай рэалізацыі, прама кажучы, нагадвае вываратванне беззарадных, што можа
ап'яніць усіх, хто літаральна стаў ахвярай сатанізму.
Гэты план ніколі не павінен атрымаць грамадскае прыняцце:
Кожнае дзіця і кожны чалавек маюць абсалютнае права на жыццё – і ніхто з нас не мае права яго адбіраць.